Μετάβαση στο περιεχόμενο

The Brussels Sessions V

28 Μαρτίου, 2020

«Κοίτα να δεις που μ’ όλη αυτή την ιστορία παραλίγο να το ξεχάσω. Σου ‘φερα δυο βιβλία.»

Τα μάτια του γέρου άστραψαν.

«Αγάπης;»

Ο οδοντογιατρός έγνεψε ναι.

Ο Αντόνιο Χοσέ Μπολίβαρ διάβαζε ιστορίες αγάπης, κι ο οδοντογιατρός του ‘φερνε βιβλία σε κάθε του ταξίδι.

«Είναι λυπητερά;» ρωτούσε ο γέρος.

«Μέχρι δακρύων» τον διαβεβαίωνε ο οδοντογιατρός.

«Με ανθρώπους που αγαπιούνται αληθινά;»

«Όπως κανείς δεν έχει αγαπηθεί πότε.»

«Που υποφέρουν;»

«Αβάσταχτα.»

Luis Sepúlveda, Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης

μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, opera, 2012

Διαβάστε περισσότερα…

The Luxembourg Sessions

10 Μαρτίου, 2020

– Δεν θέλω να πάω στο σπίτι μου κι ούτε μ’ αρέσει να κάθομαι δίπλα στη φωτιά. Όταν βρίσκομαι μέσα, δεν έχω τι να κάνω κι ούτ’ έχω όρεξη να πέφτω για ύπνο, είπα: μ’ αρέσει να στέκομαι όπως τώρα ολομόναχος στο σκοτάδι χωρίς να κάνω τίποτα.

«…Κι αυτό έκανα. Γιατί πάντοτε περπατούσα ολομόναχος τις νύχτες και την έστηνα στις γωνίες. Μ’ άρεσε να τριγυρνώ στην πόλη μετά τα μεσάνυχτα μες στην υγρασία, όταν οι δρόμοι ήταν έρημοι και στα παράθυρα είχανε σβήσει τα φώτα· τελείως μόνος αλλά ζωντανός, επάνω απ’ τις γυαλιστερές γραμμές των τραμ στη νεκρωμένη κι άδεια Χάι Στρητ, κάτω απ’ το φως του φεγγαριού, με μια θλίψη απέραντη μέσα απ’ τους υγρούς δρόμους, εκεί κοντά στο στοιχειωμένο Εμπενέζερ Τσάπελ. Και τότε ήταν που ένιωσα όσο ποτέ άλλοτε να είμαι κι εγώ κομμάτι κάποιου κόσμου μακρινού και τόσο καταπιεσμένου, που πλημμύριζα από αγάπη, περηφάνια, ταπεινοφροσύνη και υπέφερα, όχι για τον εαυτό μου, μα για κάθε ζωντανό πλάσμα πάνω στη γη που το συμπονούσα όπως και κάθε τι που δεν αισθανόταν, εκεί ψηλά στο χάος στους αστερισμούς: τον Άρη, την Αφροδίτη, τον Μπράζιλ τον Σκάλλυ και τους ανθρώπους από την Κίνα ως το Σαίντ Τόμας· όμως αδιαφορούσα για τα κορίτσια- που ήταν πρόθυμα για όλα- μα και για τους φαντάρους, τους κουτσαβάκηδες, τους χωροφύλακες, τους καχύποπτους «νταβατζήδες» που κάνανε τράμπα τα τεφτέρια των στοιχημάτων, τις πρόστυχες ξεφτιλισμένες γυναίκες που μοστράριζαν ακουμπισμένες στον τοίχο του Μουσείου, μόνο…για ένα φλιτζάνι τσάι, αλλά και τις άψογες, τις απλησίαστες γυναίκες (στα φιγουρίνια μόδας- τρία μέτρα μπόι) που κολυμπούσαν νωχελικά με τις ατσάκιστες κι αστραφτερές «δημιουργίες…» ανάμεσα από ατσάλι, γυαλί και βελούδο.

Άλλοτε ακουμπούσα στον τοίχο ενός εγκαταλειμένου και ετοιμόρροπου σπιτιού σε κάποια γειτονιά ή με την ψυχή στα δόντια περιπλανιόμουνα ανάμεσα από τ’ άδεια δωμάτιά του, στεκόμουν ακίνητος πάνω στις σκάλες ή κοιτούσα απ’ τα σαραβαλιασμένα παράθυρα, στη θάλασσα, στο κενό και τα φώτα που σβήνανε ένα ένα στις λεωφόρους. Μπορεί όμως και να τριγυρνούσα βαριεστημένος σε κάποιο μισόχτιστο σπίτι, με τον ουρανό κολλημένο στη σκεπή, τις γάτες γαντζωμένες στις σκάλες και τον αέρα να σαλεύει στις κρεβατοκάμαρες, ανάμεσα απ’ τα γυμνά σα κόκαλα ντουβάρια.»

– Για πες μου τώρα κι εσύ, τον ρώτησα, γιατί δεν είσαι στο σπίτι σου;

– Δεν μ’ αρέσει το σπίτι μου…

Dylan Marlais Thomas, Portrait of the artist as a young dog

μτφ. Δενδρινού Βένια, εκδ. Πρόσπερος, 1980

Διαβάστε περισσότερα…

The Chania Sessions XXVIII

4 Φεβρουαρίου, 2020

Δεν είπα τίποτα απ’ ό,τι σκέφτηκα, θα φαινόμουν ανόητα παρορμητικός. Πως να μιλήσω για προσωπικές ματαιώσεις, ότι όχι, δεν έγιναν όπως σχεδίαζα τα πράγματα, δεν απέκτησα Γκρένενταλ, δεν έμαθα ποτέ να οδηγώ, και δεν υπήρξε στη ζωή μου μόνιμος σύντροφος- ούτε καν το οικόσιτο ζώο που φανταζόμουν-, εξομολογήσεις, δηλαδή, περισσότερο μεμψίμοιρες παρά διαφωτιστικές. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να ακούσει τι έμεινε ανεκπλήρωτο, ή αν, σαν ένα είδος κηδεμόνα, φροντίζουμε πάντα εκείνο το παιδί, που όχι μόνο δεν έπαψε να μας ακολουθεί, αλλά μιλά, αποφασίζει και εμφανίζεται στη θέση μας. 

Η Αθανασία των Σκύλων, Κώστας Μαυρουδής

εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2013

Διαβάστε περισσότερα…

The Prespes Sessions II

9 Ιανουαρίου, 2020

Night does not communicate with the day. It burns up in it. Night is carried to the stake at dawn. And its people along with it—the drinkers, the poets, the lovers. We are a people of the banished, of the condemned. I do not know you. I know your Turkish friend; he is one of ours. Little by little he is vanishing from the world, swallowed up by the shadows and their mirages; we are brothers. I don’t know what pain or what pleasure propelled him to us, to stardust, maybe opium, maybe wine, maybe love; maybe some obscure wound of the soul deep-hidden in the folds of memory.

You want to join us.

Your fear and confusion propel you into our arms; you want to nestle in there, but your tough body keeps clinging to its certainties; it pushes desire away, refuses to surrender.

I don’t blame you.

You live in another prison, a world of strength and bravery where you think you can be carried aloft in triumph; you think you can win the goodwill of the powerful, you seek glory and wealth. But when night falls, you tremble. You don’t drink, for you are afraid; you know that the burning sensation of alcohol plunges you into weakness, into an irresistible need to find caresses, a vanished tenderness, the lost world of childhood, gratification, the need to find peace when faced with the glistering uncertainty of darkness.

You think you desire my beauty, the softness of my skin, the brilliance of my smile, the delicacy of my limbs, the crimson of my lips, but actually, what you want without realizing it is for your fears to disappear, for healing, union, return, oblivion. This power inside you devours you in solitude.

So you suffer, lost in an infinite twilight, one foot in day and the other in night.

Tell Them of Battles, Kings, and Elephants ~ Mathias Énard

trn. Charlotte Mandell, New Directions, 2018

Διαβάστε περισσότερα…

The Prespes Sessions I

9 Ιανουαρίου, 2020

Σεργιάνισα για ένα τέταρτο της ώρας κάτω από τις στοές με τις μεταλλικές δοκούς, χωρίς να πάψω να έχω επίγνωση ότι το περιβάλλον ήταν πραγματικά πολύ άσχημο, αυτά τα αποκρουστικά κτίρια είχαν κατασκευαστεί κατά τη διάρκεια της χειρότερης περιόδου της νεωτερικότητας, όμως η νοσταλγία δεν είναι με τίποτα αισθητικό συναίσθημα, δεν είναι καν συνδεδεμένη με την ανάμνηση μιας ευτυχίας, νοσταλγούμε έναν τόπο απλώς γιατί έχουμε ζήσει εκεί, καλά ή κακά δεν έχει σημασία, το παρελθόν είναι πάντοτε όμορφο, όπως και το μέλλον εξάλλου, μόνο το παρόν είναι που πονάει, που το κουβαλάμε μέσα μας σαν απόστημα δυστυχίας που μας συνοδεύει ανάμεσα σε δυο άπειρα γαλήνιας ευτυχίας.

Michel Houellebecq, Υποταγή

μτφ. Λίνα Σιπητάνου, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2015

Διαβάστε περισσότερα…

The Nymfaio Sessions

16 Δεκεμβρίου, 2019

ατάραχη γούνα- τσαρλς μπουκόφσκι

μια από τις πιο χοντρές μας

γάτες

ο ΚΡΕΪΝΥ

κοιμάται ανάσκελα

σχεδόν

παντού με τα πόδια ψηλά στον αέρα.

ξέρει ότι εμείς

δε

θα τον πατήσουμε ποτέ

δεν ξέρει όμως

πόσο νευρικά

και λειψά εμείς

οι άνθρωποι

κοιμόμαστε.

και ζούμε.

Διαβάστε περισσότερα…

The Florina Sessions

11 Δεκεμβρίου, 2019

Η Μαρία Ανκαπιτσούν, όπως λένε, πρέπει να ήταν ψηλή και δυνατή όπως αυτός. Αλλιώς δεν εξηγείται η παθητικότητα των ανδρών που, βλέποντάς την να εμφανίζεται στις πουλπερίες, σηκώνονταν απ’ το τραπέζι με την τσόχα και προτιμούσαν να δουν τα τραπουλόχαρτα να τους φεύγουν απ’ τα χέρια απ’ το να φάνε καμιά φάπα απ’ αυτές που έδινε στον άντρα της και τον άφηνε αναίσθητο. Από μια φρόνιμη απόσταση έβλεπαν πώς τον κουβαλούσε ως τ’ άλογό του, ενώ γρύλιζε: «Μην αγγίξει κανείς τα χαρτιά του. Μου κάνει άλλο ένα παιδί και ξανάρχεται».

Luis Sepúlveda, Τελευταία Νέα από το Νότο

μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. opera, 2012

Διαβάστε περισσότερα…

The Kastoria Sessions

3 Δεκεμβρίου, 2019

ΖΩΗ, ΖΩΗ

~Αρσένι Ταρκόφσκι

1. Σε προαισθήματα δεν πιστεύω, και τα σημάδια

δε με φοβίζουν. Τη συκοφαντία δεν την τρέμω

ούτε και το φαρμάκι. Δεν υπάρχει θάνατος

στη γη. Όλοι είν’ αθάνατοι. Όλα είν’ αθάνατα.

Δε χρειάζεται να φοβάσαι το θάνατο στα δεκαεφτά,

ούτε και στα εβδομήντα. Το φως κι η πραγματικότητα

υπάρχουν, όχι όμως το σκοτάδι ούτε κι ο θάνατος.

Όλοι μας είμαστε τώρα στην παραλία,

κι εγώ μ’ όσους τραβούν τα δίχτυα

όπου έχει πιαστεί ψαριά αθανασίας.

. Διαβάστε περισσότερα…

The Meteora Sessions

28 Νοεμβρίου, 2019

Τα έργα των μεγάλων ποιητών δεν τα έχει διαβάσει ακόμα η ανθρωπότητα, γιατί μόνο οι μεγάλοι ποιητές μπορούν να τα διαβάσουν. Έχουν διαβαστεί μόνο όπως διαβάζει ο πολύς κόσμος τ’ άστρα: αστρολογικά, και όχι αστρονομικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μάθει ανάγνωση για να υπηρετήσουν μια περιφρονητέα χρησιμότητα, όπως έχουν μάθει να μετρούν για να κρατούν λογαριασμούς και να μην τους εξαπατούν στο εμπόριο-ελάχιστα όμως ή τίποτα δεν γνωρίζουν για την ανάγνωση ως ανώτερη διανοητική άσκηση- δεν είναι πολυτέλεια που μας κοιμίζει και μαζί αποκοιμίζει τις ευγενέστερες ικανότητές μας, αλλά κάτι που, για να το διαβάσουμε, πρέπει να σταθούμε στις μύτες των ποδιών και να του αφιερώσουμε τις πιο νηφάλιες και εγρήγορες ώρες μας.

Σμιλεύοντας το χρόνο, Αντρέι Ταρκόφσκι

μτφ. Σεραφείμ Βελέντζας, εκδ. Νεφέλη, 1987

Διαβάστε περισσότερα…

The Nisyros Sessions II

5 Σεπτεμβρίου, 2019

Έχω ακουστά πως τον παλιό καιρό αραδιάζουνταν κάθε δειλινό στα περιβόλια του χαρεμιού οι γυναίκες, νιολουσμένες, μυρωμένες, με ανοιχτό το στήθος, και κατέβαινε ο Σουλτάνος να διαλέξει. Κρατούσε ένα μαντηλάκι, το’ χωνε στην αμασκάλη καθεμιάς κι ύστερα το μυρίζουνταν· και διάλεγε τη γυναίκα που η μυρωδιά της, το βράδυ εκείνο, του άρεσε πιο πολύ.

Τέτοιες αραδιάστηκαν μπροστά μου κι οι χώρες.

Σβαρνίζω με βίαιη αρπαχτική ματιά το χάρτη· πού να πάμε; ποιά στεριά, ποιά θάλασσα να πρωτοδούμε; Όλες οι χώρες απλώνουν τα χέρια και με καλνούν· δόξα σοι ο θεός, μεγάλος είναι ο κόσμος, ό,τι θεν ας λέν οι τεμπέληδες, μεγάλη κι η ζωή του ανθρώπου, έχουμε καιρό να δούμε και να χαρούμε όλες τις χώρες·

ας αρχίσουμε από την Ελλάδα!

Αναφορά στον Γκρέκο, Νίκος Καζαντζάκης

Διαβάστε περισσότερα…