Skip to content

The Nicosia Sessions

7 Νοεμβρίου, 2016

IMG_20151103_064841.jpg

Όμως ο Αδαμάντιος Ραγκούδης δεν είχε ολισθήσει προς την τρέλα αργά, δίχως να ξέρει, όπως νόμιζαν· είχε περάσει όλη του τη ζωή γνωρίζοντας ότι αρκούσε να ανοίξει την πόρτα προς αυτήν όποτε ήθελε, κι αυτό έκανε: ένα πρωί, πίνοντας τον καφέ του πλάι στα πουλιά, αποφάσισε να την ανοίξει. Ήταν ένα ωραίο πρωί: το βουνό το μισόκρυβαν μεγάλα λευκά σύννεφα· τη θάλασσα τη θάμπωνε η υγρασία κι έκρυβε την απέναντι ακτή· οι γάτες, γκριζόμαυρες στο σκοτάδι, ασημιές στο φως, με μισόκλειστα μάτια του έδιναν την έγκρισή τους.

Μαρία Ξυλούρη, Η Νυχτερινή Βάρδια του Καλλιγράφου, Καλέντης, 2015

Διαβάστε περισσότερα…

The Stockholm Sessions

20 Οκτωβρίου, 2016

img_20160911_214308

Κι εγώ, επίσης, ένιωσα έτοιμος να ζήσω απ’ την αρχή. Θαρρείς και τούτη η τρομερή οργή με είχε εξαγνίσει απ’ το κακό, με είχε αδειάσει από ελπίδα, μπροστά σε τούτη τη νύχτα τη φορτωμένη με σημάδια κι αστερισμούς άνοιγα την αγκαλιά μου στην τρυφερή αδιαφορία του κόσμου.

Αλμπέρ Καμύ, Ο Ξένος, Γράμματα, 1990

Διαβάστε περισσότερα…

The Oslo Sessions

19 Οκτωβρίου, 2016

img_20160914_184902

Τα διακόσια τελευταία χρόνια το κοτσύφι εγκατέλειψε τα δάση και έγινε πουλί των πόλεων. Πρώτα στη Μεγάλη Βρετανία, από τα τέλη του 18ου αιώνα, μερικές δεκαετίες αργότερα στο Παρίσι και στην κοιλάδα του Ρουρ. Σ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα κατέκτησε τις πόλεις της Ευρώπης τη μία μετά την άλλη. Γύρω στα 1900 εγκαταστάθηκε στη Βιέννη και στην Πράγα, έπειτα προχώρησε ανατολικά, στη Βουδαπέστη, στο Βελιγράδι, την Κωνσταντινούπολη.

Από τη σκοπιά του πλανήτη, αυτή η εισβολή του κοτσυφιού στον κόσμο των ανθρώπων είναι αναμφισβήτητα πιο σημαντική από την εισβολή των Ισπανών στη Νότια Αμερική ή την επιστροφή των Εβραίων στην Παλαιστίνη. Η μεταβολή των σχέσεων ανάμεσα στα διαφορετικά είδη της δημιουργίας (ψάρια, πουλιά, ανθρώπους, φυτά) είναι μεταβολή ανώτερης τάξης από τις αλλαγές στις σχέσεις ανάμεσα στις διαφορετικές ομάδες ενός είδους. Αν στη Βοημία κατοικούν Κέλτες ή Σλάβοι, αν τη Βεσσαραβία την κατέκτησαν οι Ρουμάνοι ή οι Ρώσοι, του είναι παντελώς αδιάφορο του πλανήτη. Όταν όμως το κοτσύφι προδίδει τη φύση για να ακολουθήσει τον άνθρωπο στον τεχνητό και αντίθετο με τη φύση κόσμο του, κάτι αλλάζει στην οργάνωση του πλανήτη.

Κι όμως, δεν διανοείται κανείς να ερμηνεύσει τους δύο τελευταίους αιώνες σαν ιστορία της εισβολής του κοτσυφιού στις πόλεις των ανθρώπων. Είμαστε όλοι δέσμιοι μιας παγιωμένης αντίληψης για το τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο, καρφώνουμε έτσι το εναγώνιο βλέμμα μας στο σημαντικό, ενώ το ασήμαντο οργανώνει με κάθε μυστικότητα, πίσω από την πλάτη μας, το αντάρτικό του, που θα αλλάξει στο τέλος κρυφά τον κόσμο και θα χιμήξει πάνω μας ξαφνικά.

Μίλαν Κούντερα, Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης, Εστία, 2011

Διαβάστε περισσότερα…

The Göteborg & Malmö Sessions

19 Οκτωβρίου, 2016

img_20160903_110429

Κι έτσι ξαναγύρισα στην εργατική τάξη, στους κόλπους της οποίας είχα γεννηθεί, εκεί όπου ανήκα. Δεν με ενδιέφερε πια να αναρριχηθώ. Το επιβλητικό οικοδόμημα της κοινωνίας πάνω απ’ το κεφάλι μου δεν με συναρπάζει πια. Αυτό που με απασχολεί είναι τα θεμέλια του οικοδομήματος. Αισθάνομαι βαθιά ικανοποίηση όταν μοχθώ εκεί κάτω, με τον λοστό στο χέρι, πλάι σε διανοούμενους, ιδεαλιστές και ταξικά συνειδητοποιημένους εργάτες, ρίχνοντας πότε πότε μια βαριά σφυριά και κάνοντας όλο το οικοδόμημα να κλυδωνίζεται. Κάποια μέρα, όταν θα έχουμε περισσότερα χέρια και πιο πολλούς λοστούς, θα το συντρίψουμε, μαζί με τη σάπια ζωή και τους άταφους νεκρούς του, μαζί με τον τερατώδη εγωισμό του και τον απέραντο υλισμό του. Τότε, θα καθαρίσουμε το κατώγι και θα χτίσουμε μια νέα κατοικία για το ανθρώπινο γένος, όπου δεν θα υπάρχει σαλόνι, όπου όλα τα δωμάτια θα είναι φωτεινά και ευάερα, και όπου ο αέρας που θα αναπνέουμε θα είναι καθαρός, ευγενικός και ζωντανός.

Τζακ Λόντον

Τη Σημαίνει για Μένα η Ζωή-

Πως Έγινα Σοσιαλιστής

Ποταμός, 2010

Διαβάστε περισσότερα…

The Copenhagen Sessions

19 Οκτωβρίου, 2016

img_20160910_193834

Βλέπετε, μονάχα η ήττα προκαλεί την σκέψη, την αναθεώρηση και την περισυλλογή. Με την ήττα μόνο ξαναγεννιόμαστε κι έχουμε το κουράγιο να ξαναζήσουμε απ’ την αρχή τα ίδια λάθη σε καινούργιες φόρμες. Ενώ η νίκη, είναι πανωλεθρία του αισθήματος και εξευτελισμός της ψυχικής ισορροπίας […]

Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούνται, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ’ έξω από το πάπλωμα. Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ’ ουρανού […]

Γιατί δεν έμαθε κανείς ποτέ και σε κανένα ωδείο, πως όταν βασανίζονται συνάνθρωποι, ή οφείλεις συμπαράσταση κι όλη σου την προσπάθεια να τους γλυτώσεις ή το φυλάς μέσα σου, ή αν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα προσεύχεσαι. Κι αν παίζεις, αν πρέπει να παίζεις το βιολί σου, το παίζεις χωρίς να υποχρεώνεις τον εαυτό σου να θεωρεί πως όλα πάνε όμορφα κι ωραία […]

Μάνος Χατζιδάκις-Τα Σχόλια του Τρίτου, Εξάντας, 1980

Διαβάστε περισσότερα…

The Girona Sessions

31 Αυγούστου, 2016

IMG_20160623_142038.jpg

Ανάμεσα σε ένα ταξίδι και σε ένα άλλο//με το σακίδιο ακόμα φορτωμένο πέτρες και φυγές//στα όνειρά σου η ομίχλη της Κατατονίας ανακατεύεται με την άμμο του Λιβυκού//στη γραμμή του ορίζοντα μια Πολιτεία με ξεθωριασμένο κίτρινο//ξεθωριασμένο κόκκινο//σκισμένες σημαίες//γαμημένα σύνορα//βαθιά ανάσα//αέρας δροσερός//κι εσύ να λες, την ομορφιά του κόσμου αυτού τώρα πως θα την αντέξω;

Διαβάστε περισσότερα…

The Barcelona Sessions II: Cementerio de Montjuic

30 Ιουνίου, 2016

IMG_20160609_155957

Είπαμε, ποτέ δεν γνωρίζεις αρκετά μια πόλη, εάν δεν επισκεφτείς τα κοιμητήριά της (I, II, III, IV). Το Cementerio de Montjuic βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του λόφου Montjuic, με θέα το μεγάλο εμπορικό λιμάνι της Βαρκελώνης, και φιλοξενεί μερικούς από τους πιο διάσημους τεθνεώτες καταλανούς καλλιτέχνες και πολιτικούς, καθώς και μερικές εκατοντάδες από τα θύματα του διαβόητου, αιμοσταγούς, φαιδρού και επί 36 χρόνια ανελέητου δικτάτορα Φρανσίσκο Φράνκο, τον τάφο του οποίου ορκιστήκαμε να επισκεφτούμε και να φτύσουμε μια μέρα. Στο Cementerio de Montjuic βρίσκονται ελάχιστα από τα θύματα του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο, καθώς εκατοντάδες ακόμα θύματα δεν έχουν βρεθεί ποτέ και η νέα Αρχή της Βαρκελώνης έχει υποσχεθεί στους πολίτες να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, για να ηρεμήσουν επιτέλους τα πνεύματά τους. Το κοιμητήριο από μόνο του είναι ένα έργο τέχνης, που ξεκινάει από τα χαμηλά με ύφος κλασσικό και γοτθικό, και όσο προχωράς προς τα πάνω μεταμορφώνεται σε αρτ νουβώ και καταλανικό μοντερνισμό.

Διαβάστε περισσότερα…

The Barcelona Sessions I

27 Ιουνίου, 2016

IMG_20160609_172025

Εικόνα πρώτη: Φτάνουμε στο Primavera και με συνοπτικές διαδικασίες γνωρίζουμε τον Richard που είναι Άγγλος από το Λέστερ και έχει χάσει τη φίλη του μέσα στο χαμό και που μας ενημερώνει ότι απόψε οι Suede θα παίξουν “μόνο τα παλιά” και η χαρά μας δεν περιγράφεται, ενώ με την πρώτη νότα του πρώτου τραγουδιού ξεκινάει μια ενέργεια σεξουαλική που κρατάει για δυο ώρες περίπου. Οι Suede επικεντρώνονται στους δύο πρώτους δίσκους που τους ξέρουμε λέξη προς λέξη και είναι τα δικά μας ιερά κείμενα, τα κορίτσια χορεύουν και χοροπηδάνε στον αέρα, τα αγόρια ακόμα περισσότερο, ο Brett Anderson είναι το σεξουαλικό τοτέμ της βραδιάς και αυτό το γνωρίζει, σπάει τη μέση, κυλιέται στη σκηνή, έρχεται κοντά μας και σε λίγα δευτερόλεπτα το πουκάμισό του έχει γίνει κομμάτια, τούτο εστί το σώμα του (και τι σώμα!), όλοι θέλουν να μεταλάβουν, ενώ η κάμερα κάνει κοντινά στον κώλο του και μετά στον πούτσο του, σε λίγο η γιγαντοοθόνη πάνω απ’ τα κεφάλια μας γεμίζει χέρια που προσπαθούν να τον ακουμπήσουν, χέρια που χαϊδεύουν τα πιο απόκρυφα μέρη, τρίβουν την κοιλιά, τις ρόγες, χέρια που φτάνουν παντού κι αυτός δείχνει να το απολαμβάνει, κάπου εκεί ο Richard κερνάει τσιγάρα τον κόσμο (καθόλου βρετανικό εκ μέρους του), απ’ το τρίτο τραγούδι και μετά ζούμε την ιερή μέθεξη και όλη η εφηβεία είναι εδώ, υγρά και καβλωμένα, μετά ο Brett ξαπλωμένος σε εμβρυική στάση πάνω στη σκηνή λέει δραματικά τραγούδια με τα οποία έχουμε κλάψει κι εμείς στο μακρινό παρελθόν, ο Richard μας δηλώνει με ύφος σοβαρό ότι as a heterosexual man he is sexually attracted to Brett Anderson, και συνεχίζει να κερνάει τσιγάρα, γύρω μυρίζει μπύρα και ιδρώτας, ίσως και άλλα υγρά, το σίγουρο είναι ότι εκείνο το βράδυ πολλά κορίτσια και αγόρια, με daddy issues και χωρίς, θα έχουν υγρά όνειρα. Στο γυρισμό η Ν κλαίει γιατί έχασε το παγούρι με το νερό της και οι μεθυσμένοι Άγγλοι μας ρωτούν πότε θα παίξουν οι Sigur Rós, σε τρεις μέρες απαντάμε, κι εκείνοι δείχνουν ευχαριστημένοι.
Διαβάστε περισσότερα…

τα όνειρά μας είναι σπίτια παλιά

13 Μαΐου, 2016

Μέσα σου θα πεις ότι η Λιοσίων είναι ο πιο μοναχικός, ο πιο παραπονεμένος δρόμος σε ολόκληρο το σύμπαν, ότι κανείς δεν μίλησε ποτέ στοργικά γι’ αυτήν, κανείς δεν την αγάπησε πραγματικά, ούτε ένα τραγούδι δεν γράφτηκε ποτέ, ούτε ένα ποίημα, ακόμα και στη Μονόπολη ήταν ο πιο φτηνός απ’ όλους τους δρόμους.

(πως να μην αγαπάς τη Λιοσίων, πως να μην αγαπάς κι αυτόν που την έκανε τραγούδι;)

drogosis_kokkino_tetradio

γιούρογκρουπ

1 Ιουλίου, 2015

unnamed

Βγαίνω απ’ αυτή τη μικρή τρύπα της ιστορίας
Ανάμεσα σε ένα μνημόνιο και σ’ ένα άλλο
Ανάμεσα σε μια προδοσία και μια άλλη
Βγαίνω όπως το σκαθάρι βγαίνει για λίγο από το χώμα στην επιφάνεια
Σε μια μεταφύτευση ίσως ή σε ένα σκάλισμα της γης
Και μετά μένει για λίγο ανάσκελα να κουνάει τα ποδαράκια του στον αέρα
Έτσι κι εγώ
Βγαίνω, για λίγο,
(τους το έσκασα, δες!)
Για να σου πω πόσο σ’ αγαπώ
Και πόσο σε θέλω
Και με μνημόνια και χωρίς
Και με φράγκα και χωρίς
Με προλεταριακή συνείδηση ή χωρίς
Με μαγιό ή χωρίς
(όμως πόσο μ’ ανάβει το σημάδι απ’ το μαγιό σου!)
...
Να σε ρωτήσω κάτι;
Αν χρεοκοπήσουμε θα με αφήσεις να σου γλύψω το αυτί;
Θα με πας να ξεροψηθούμε σε μια παραλία,
Να δροσιστούμε στο γάργαρο νερό,
Να κάνουμε πάλι έρωτα στη σκηνή;
Πες μου γρήγορα, πριν τελειώσει κι αυτό το γιούρογκρουπ,
Αν χρεοκοπήσουμε θα με αφήσεις να σου γλύψω το αυτί;
...
Πες μου, τώρα που και πάλι δεν θα ‘χουμε μία
(και πότε είχαμε, θα μου πεις..)
Πες μου, τόσο μπλε τι θα το κάνουμε;
Τόση θάλασσα τι θα την κάνουμε;
Πέντε χρόνια τρομαγμένοι και σκυφτοί
Πάνω από τραπεζογραμμάτια
Αγώνας δρόμου απ’ την οδύνη στην ηδονή
Και πάλι πίσω
Σαν τον νοικοκύρη που το πρωί του Σαββάτου μετά τη λαΐκή περνάει απ’ τις πουτάνες
με μια σακούλα κολοκυθάκια στο χέρι
Γαντζωμένοι με τα νύχια στα δελτία των 8
Όπως το τσιμπούρι στη μύτη του σκύλου
Πες μου, πες μου,
Τώρα που σπάσαμε το φόβο, τόσο μπλε τι θα το κάνουμε;
Τώρα που ο πόλεμος θα γίνει και πάλι ταξικός
Τόσο ουρανό τι θα τον κάνουμε;
...
Πες μου,
Στον ιδρώτα που χύσαμε στις Τρύπες το χειμώνα του ’94
Στα ναρκωτικά που πήραμε μαζί στα φεστιβάλ
Στους χορούς που ρίξαμε τα καλοκαίρια στα πανηγύρια
Πες μου ότι θα με καβλώνεις έτσι και χωρίς ευρώ
Ότι θα με θέλεις κι έξω απ’ την Ευρώπη
Μακριά από ευνοΐκά για επενδύσεις περιβάλλοντα
Κι ανέραστους τραπεζίτες
Όταν απαλλοτριώνονται οι τράπεζες
Φωτιές θα φέγγουν τα πρόσωπά μας
Και τα γυφτάκια της πόλης θα χορεύουν και θα γελούν
Με σιγουριά
Γύρω απ’ τα συντρίμια
Γιατί είχαν δίκιο απ’ την αρχή
Είχαν πάντα δίκιο
Πες μου
Πες μου
Ότι θα με καβλώνεις και με δραχμή.