Skip to content

The Napoli Sessions

14 Φεβρουαρίου, 2017

img_20161212_193207

Μήπως ξέρετε ποιο ήταν εκείνο το άτομο που σας βοήθησε να ανασύρετε το αμάξι;”

Μα, όχι, σας τ’ ορκίζομαι, πόσες φορές θα πρέπει να το επαναλάβω;”

Σας πιστεύω”, είπε ο Μελίτο. “Ρωτάω μονάχα αν σας περνάει κάποια ιδέα”.

Που να ξέρω, κανένας τσιγγάνος, ίσως κάποιος αγύρτης…”

Όχι. Τσιγγάνος δεν ήταν. ‘Η κι αν ακόμα ήτανε κάποια φορά τώρα έχει πάψει. Εκείνος ο άνθρωπος, για να γίνω πιο σαφής, είναι κάτι που αρχίζει από λάμδα..”

Ντίνο Μπουτζάτι, Ο σκύλος που είδε το θεό, εκδ. Στοχαστής, 1988.

Διαβάστε περισσότερα…

The Rome Sessions II

23 Ιανουαρίου, 2017

img_20161223_154811

“Υπάρχουν τρεις τύποι ανθρώπων: εκείνοι που ζουν μπροστά στη θάλασσα, εκείνοι που φτάνουν μέσα στη θάλασσα κι εκείνοι που από τη θάλασσα καταφέρνουν να επιστρέψουν ζωντανοί. Κι έλεγε: Θα δεις τι έκπληξη όταν ανακαλύψεις ποιοι είναι οι πιο ευτυχείς.”

“Ξέρεις ποιο είναι το ωραίο εδώ; Κοίτα: Εμείς περπατάμε, αφήνουμε τόσα ίχνη στην άμμο, κι αυτά μένουν εκεί, ακριβή, τακτοποιημένα. Αύριο όμως θα σηκωθείς, θα κοιτάξεις αυτή τη μεγάλη παραλία και δεν θα υπάρχει πια τίποτα, ούτε ίχνος, ούτε ένα σημάδι οποιοδήποτε, τίποτα. Η θάλασσα σβήνει τη νύχτα. Η παλίρροια κρύβει, λες και δεν πέρασε ποτέ κανείς, λες και εμείς δεν υπήρξαμε ποτέ. Αν υπάρχει ένα μέρος στον κόσμο όπου μπορείς να σκεφτείς ότι είσαι τίποτα, αυτό το μέρος είναι εδώ. Δεν είναι πλέον γη, δεν είναι ακόμα θάλασσα. Δεν είναι ψεύτικη ζωή, δεν είναι αληθινή ζωή. Είναι χρόνος, χρόνος που περνάει. Αυτό είναι όλο.”

Αλεσσάντρο Μπαρίκκο, Ωκεανός, εκδ. Πατάκη, 1999.

Διαβάστε περισσότερα…

The Rome Sessions I

23 Ιανουαρίου, 2017

img_20161209_171437

“Ταξιδεύεις για να ξαναζήσεις το παρελθόν σου;” ήταν στο σημείο εκείνο η ερώτηση του Χαν, ερώτηση που θα μπορούσε να διατυπωθεί και ως εξής: “Ταξιδεύεις για να ξαναβρείς το μέλλον σου;”. Και η απάντηση του Μάρκο: “Το αλλού είναι ένας αντίστροφος καθρέφτης. Ο ταξιδιώτης αναγνωρίζει το λίγο που είναι δικό του, ανακαλύπτοντας το πολύ που ποτέ δεν είχε και που ποτέ δεν θα έχει”. [σελ. 49]

Η κόλαση των ζωντανών δεν είναι κάτι που αφορά το μέλλον. Αν υπάρχει μια κόλαση, είναι αυτή που υπάρχει ήδη εδώ, η κόλαση που κατοικούμε καθημερινά, που διαμορφώνουμε με τη συμβίωσή μας. Δυο τρόποι υπάρχουν για να μην υποφέρουμε. Ο πρώτος είναι για πολλούς εύκολος: να αποδεχθούν την κόλαση και να γίνουν τμήμα της μέχρι να καταλήξουν να μην την βλέπουν πια. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή προσοχή και διάθεση για μάθηση: να προσπαθήσουμε και να μάθουμε να αναγνωρίζουμε ποιος και τι, μέσα στην κόλαση, δεν είναι κόλαση, και να του δώσουμε διάρκεια, να του δώσουμε χώρο. [σελ. 198]

Ιτάλο Καλβίνο, Οι Αόρατες πόλεις, εκδ. Καστανιώτη, 1971

Διαβάστε περισσότερα…

The Nicosia Sessions

7 Νοεμβρίου, 2016

IMG_20151103_064841.jpg

Όμως ο Αδαμάντιος Ραγκούδης δεν είχε ολισθήσει προς την τρέλα αργά, δίχως να ξέρει, όπως νόμιζαν· είχε περάσει όλη του τη ζωή γνωρίζοντας ότι αρκούσε να ανοίξει την πόρτα προς αυτήν όποτε ήθελε, κι αυτό έκανε: ένα πρωί, πίνοντας τον καφέ του πλάι στα πουλιά, αποφάσισε να την ανοίξει. Ήταν ένα ωραίο πρωί: το βουνό το μισόκρυβαν μεγάλα λευκά σύννεφα· τη θάλασσα τη θάμπωνε η υγρασία κι έκρυβε την απέναντι ακτή· οι γάτες, γκριζόμαυρες στο σκοτάδι, ασημιές στο φως, με μισόκλειστα μάτια του έδιναν την έγκρισή τους.

Μαρία Ξυλούρη, Η Νυχτερινή Βάρδια του Καλλιγράφου, Καλέντης, 2015

Διαβάστε περισσότερα…

The Stockholm Sessions

20 Οκτωβρίου, 2016

img_20160911_214308

Κι εγώ, επίσης, ένιωσα έτοιμος να ζήσω απ’ την αρχή. Θαρρείς και τούτη η τρομερή οργή με είχε εξαγνίσει απ’ το κακό, με είχε αδειάσει από ελπίδα, μπροστά σε τούτη τη νύχτα τη φορτωμένη με σημάδια κι αστερισμούς άνοιγα την αγκαλιά μου στην τρυφερή αδιαφορία του κόσμου.

Αλμπέρ Καμύ, Ο Ξένος, Γράμματα, 1990

Διαβάστε περισσότερα…

The Oslo Sessions

19 Οκτωβρίου, 2016

img_20160914_184902

Τα διακόσια τελευταία χρόνια το κοτσύφι εγκατέλειψε τα δάση και έγινε πουλί των πόλεων. Πρώτα στη Μεγάλη Βρετανία, από τα τέλη του 18ου αιώνα, μερικές δεκαετίες αργότερα στο Παρίσι και στην κοιλάδα του Ρουρ. Σ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα κατέκτησε τις πόλεις της Ευρώπης τη μία μετά την άλλη. Γύρω στα 1900 εγκαταστάθηκε στη Βιέννη και στην Πράγα, έπειτα προχώρησε ανατολικά, στη Βουδαπέστη, στο Βελιγράδι, την Κωνσταντινούπολη.

Από τη σκοπιά του πλανήτη, αυτή η εισβολή του κοτσυφιού στον κόσμο των ανθρώπων είναι αναμφισβήτητα πιο σημαντική από την εισβολή των Ισπανών στη Νότια Αμερική ή την επιστροφή των Εβραίων στην Παλαιστίνη. Η μεταβολή των σχέσεων ανάμεσα στα διαφορετικά είδη της δημιουργίας (ψάρια, πουλιά, ανθρώπους, φυτά) είναι μεταβολή ανώτερης τάξης από τις αλλαγές στις σχέσεις ανάμεσα στις διαφορετικές ομάδες ενός είδους. Αν στη Βοημία κατοικούν Κέλτες ή Σλάβοι, αν τη Βεσσαραβία την κατέκτησαν οι Ρουμάνοι ή οι Ρώσοι, του είναι παντελώς αδιάφορο του πλανήτη. Όταν όμως το κοτσύφι προδίδει τη φύση για να ακολουθήσει τον άνθρωπο στον τεχνητό και αντίθετο με τη φύση κόσμο του, κάτι αλλάζει στην οργάνωση του πλανήτη.

Κι όμως, δεν διανοείται κανείς να ερμηνεύσει τους δύο τελευταίους αιώνες σαν ιστορία της εισβολής του κοτσυφιού στις πόλεις των ανθρώπων. Είμαστε όλοι δέσμιοι μιας παγιωμένης αντίληψης για το τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο, καρφώνουμε έτσι το εναγώνιο βλέμμα μας στο σημαντικό, ενώ το ασήμαντο οργανώνει με κάθε μυστικότητα, πίσω από την πλάτη μας, το αντάρτικό του, που θα αλλάξει στο τέλος κρυφά τον κόσμο και θα χιμήξει πάνω μας ξαφνικά.

Μίλαν Κούντερα, Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης, Εστία, 2011

Διαβάστε περισσότερα…

The Göteborg & Malmö Sessions

19 Οκτωβρίου, 2016

img_20160903_110429

Κι έτσι ξαναγύρισα στην εργατική τάξη, στους κόλπους της οποίας είχα γεννηθεί, εκεί όπου ανήκα. Δεν με ενδιέφερε πια να αναρριχηθώ. Το επιβλητικό οικοδόμημα της κοινωνίας πάνω απ’ το κεφάλι μου δεν με συναρπάζει πια. Αυτό που με απασχολεί είναι τα θεμέλια του οικοδομήματος. Αισθάνομαι βαθιά ικανοποίηση όταν μοχθώ εκεί κάτω, με τον λοστό στο χέρι, πλάι σε διανοούμενους, ιδεαλιστές και ταξικά συνειδητοποιημένους εργάτες, ρίχνοντας πότε πότε μια βαριά σφυριά και κάνοντας όλο το οικοδόμημα να κλυδωνίζεται. Κάποια μέρα, όταν θα έχουμε περισσότερα χέρια και πιο πολλούς λοστούς, θα το συντρίψουμε, μαζί με τη σάπια ζωή και τους άταφους νεκρούς του, μαζί με τον τερατώδη εγωισμό του και τον απέραντο υλισμό του. Τότε, θα καθαρίσουμε το κατώγι και θα χτίσουμε μια νέα κατοικία για το ανθρώπινο γένος, όπου δεν θα υπάρχει σαλόνι, όπου όλα τα δωμάτια θα είναι φωτεινά και ευάερα, και όπου ο αέρας που θα αναπνέουμε θα είναι καθαρός, ευγενικός και ζωντανός.

Τζακ Λόντον

Τη Σημαίνει για Μένα η Ζωή-

Πως Έγινα Σοσιαλιστής

Ποταμός, 2010

Διαβάστε περισσότερα…

The Copenhagen Sessions

19 Οκτωβρίου, 2016

img_20160910_193834

Βλέπετε, μονάχα η ήττα προκαλεί την σκέψη, την αναθεώρηση και την περισυλλογή. Με την ήττα μόνο ξαναγεννιόμαστε κι έχουμε το κουράγιο να ξαναζήσουμε απ’ την αρχή τα ίδια λάθη σε καινούργιες φόρμες. Ενώ η νίκη, είναι πανωλεθρία του αισθήματος και εξευτελισμός της ψυχικής ισορροπίας […]

Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούνται, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ’ έξω από το πάπλωμα. Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ’ ουρανού […]

Γιατί δεν έμαθε κανείς ποτέ και σε κανένα ωδείο, πως όταν βασανίζονται συνάνθρωποι, ή οφείλεις συμπαράσταση κι όλη σου την προσπάθεια να τους γλυτώσεις ή το φυλάς μέσα σου, ή αν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα προσεύχεσαι. Κι αν παίζεις, αν πρέπει να παίζεις το βιολί σου, το παίζεις χωρίς να υποχρεώνεις τον εαυτό σου να θεωρεί πως όλα πάνε όμορφα κι ωραία […]

Μάνος Χατζιδάκις-Τα Σχόλια του Τρίτου, Εξάντας, 1980

Διαβάστε περισσότερα…

The Girona Sessions

31 Αυγούστου, 2016

IMG_20160623_142038.jpg

Ανάμεσα σε ένα ταξίδι και σε ένα άλλο//με το σακίδιο ακόμα φορτωμένο πέτρες και φυγές//στα όνειρά σου η ομίχλη της Καταλονίας ανακατεύεται με την άμμο του Λιβυκού//στη γραμμή του ορίζοντα μια Πολιτεία με ξεθωριασμένο κίτρινο//ξεθωριασμένο κόκκινο//σκισμένες σημαίες//γαμημένα σύνορα//βαθιά ανάσα//αέρας δροσερός//κι εσύ να λες, την ομορφιά του κόσμου αυτού τώρα πως θα την αντέξω;

Διαβάστε περισσότερα…

The Barcelona Sessions II: Cementerio de Montjuic

30 Ιουνίου, 2016

IMG_20160609_155957

Είπαμε, ποτέ δεν γνωρίζεις αρκετά μια πόλη, εάν δεν επισκεφτείς τα κοιμητήριά της (I, II, III, IV). Το Cementerio de Montjuic βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του λόφου Montjuic, με θέα το μεγάλο εμπορικό λιμάνι της Βαρκελώνης, και φιλοξενεί μερικούς από τους πιο διάσημους τεθνεώτες καταλανούς καλλιτέχνες και πολιτικούς, καθώς και μερικές εκατοντάδες από τα θύματα του διαβόητου, αιμοσταγούς, φαιδρού και επί 36 χρόνια ανελέητου δικτάτορα Φρανσίσκο Φράνκο, τον τάφο του οποίου ορκιστήκαμε να επισκεφτούμε και να φτύσουμε μια μέρα. Στο Cementerio de Montjuic βρίσκονται ελάχιστα από τα θύματα του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο, καθώς εκατοντάδες ακόμα θύματα δεν έχουν βρεθεί ποτέ και η νέα Αρχή της Βαρκελώνης έχει υποσχεθεί στους πολίτες να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, για να ηρεμήσουν επιτέλους τα πνεύματά τους. Το κοιμητήριο από μόνο του είναι ένα έργο τέχνης, που ξεκινάει από τα χαμηλά με ύφος κλασσικό και γοτθικό, και όσο προχωράς προς τα πάνω μεταμορφώνεται σε αρτ νουβώ και καταλανικό μοντερνισμό.

Διαβάστε περισσότερα…