Μετάβαση στο περιεχόμενο

The Prespes Sessions II

9 Ιανουαρίου, 2020

Night does not communicate with the day. It burns up in it. Night is carried to the stake at dawn. And its people along with it—the drinkers, the poets, the lovers. We are a people of the banished, of the condemned. I do not know you. I know your Turkish friend; he is one of ours. Little by little he is vanishing from the world, swallowed up by the shadows and their mirages; we are brothers. I don’t know what pain or what pleasure propelled him to us, to stardust, maybe opium, maybe wine, maybe love; maybe some obscure wound of the soul deep-hidden in the folds of memory.

You want to join us.

Your fear and confusion propel you into our arms; you want to nestle in there, but your tough body keeps clinging to its certainties; it pushes desire away, refuses to surrender.

I don’t blame you.

You live in another prison, a world of strength and bravery where you think you can be carried aloft in triumph; you think you can win the goodwill of the powerful, you seek glory and wealth. But when night falls, you tremble. You don’t drink, for you are afraid; you know that the burning sensation of alcohol plunges you into weakness, into an irresistible need to find caresses, a vanished tenderness, the lost world of childhood, gratification, the need to find peace when faced with the glistering uncertainty of darkness.

You think you desire my beauty, the softness of my skin, the brilliance of my smile, the delicacy of my limbs, the crimson of my lips, but actually, what you want without realizing it is for your fears to disappear, for healing, union, return, oblivion. This power inside you devours you in solitude.

So you suffer, lost in an infinite twilight, one foot in day and the other in night.

Tell Them of Battles, Kings, and Elephants ~ Mathias Énard

trn. Charlotte Mandell, New Directions, 2018

Διαβάστε περισσότερα…

The Prespes Sessions I

9 Ιανουαρίου, 2020

Σεργιάνισα για ένα τέταρτο της ώρας κάτω από τις στοές με τις μεταλλικές δοκούς, χωρίς να πάψω να έχω επίγνωση ότι το περιβάλλον ήταν πραγματικά πολύ άσχημο, αυτά τα αποκρουστικά κτίρια είχαν κατασκευαστεί κατά τη διάρκεια της χειρότερης περιόδου της νεωτερικότητας, όμως η νοσταλγία δεν είναι με τίποτα αισθητικό συναίσθημα, δεν είναι καν συνδεδεμένη με την ανάμνηση μιας ευτυχίας, νοσταλγούμε έναν τόπο απλώς γιατί έχουμε ζήσει εκεί, καλά ή κακά δεν έχει σημασία, το παρελθόν είναι πάντοτε όμορφο, όπως και το μέλλον εξάλλου, μόνο το παρόν είναι που πονάει, που το κουβαλάμε μέσα μας σαν απόστημα δυστυχίας που μας συνοδεύει ανάμεσα σε δυο άπειρα γαλήνιας ευτυχίας.

Michel Houellebecq, Υποταγή

μτφ. Λίνα Σιπητάνου, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2015

Διαβάστε περισσότερα…

The Nymfaio Sessions

16 Δεκεμβρίου, 2019

ατάραχη γούνα- τσαρλς μπουκόφσκι

μια από τις πιο χοντρές μας

γάτες

ο ΚΡΕΪΝΥ

κοιμάται ανάσκελα

σχεδόν

παντού με τα πόδια ψηλά στον αέρα.

ξέρει ότι εμείς

δε

θα τον πατήσουμε ποτέ

δεν ξέρει όμως

πόσο νευρικά

και λειψά εμείς

οι άνθρωποι

κοιμόμαστε.

και ζούμε.

Διαβάστε περισσότερα…

The Florina Sessions

11 Δεκεμβρίου, 2019

Η Μαρία Ανκαπιτσούν, όπως λένε, πρέπει να ήταν ψηλή και δυνατή όπως αυτός. Αλλιώς δεν εξηγείται η παθητικότητα των ανδρών που, βλέποντάς την να εμφανίζεται στις πουλπερίες, σηκώνονταν απ’ το τραπέζι με την τσόχα και προτιμούσαν να δουν τα τραπουλόχαρτα να τους φεύγουν απ’ τα χέρια απ’ το να φάνε καμιά φάπα απ’ αυτές που έδινε στον άντρα της και τον άφηνε αναίσθητο. Από μια φρόνιμη απόσταση έβλεπαν πώς τον κουβαλούσε ως τ’ άλογό του, ενώ γρύλιζε: «Μην αγγίξει κανείς τα χαρτιά του. Μου κάνει άλλο ένα παιδί και ξανάρχεται».

Luis Sepúlveda, Τελευταία Νέα από το Νότο

μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. opera, 2012

Διαβάστε περισσότερα…

The Kastoria Sessions

3 Δεκεμβρίου, 2019

ΖΩΗ, ΖΩΗ

~Αρσένι Ταρκόφσκι

1. Σε προαισθήματα δεν πιστεύω, και τα σημάδια

δε με φοβίζουν. Τη συκοφαντία δεν την τρέμω

ούτε και το φαρμάκι. Δεν υπάρχει θάνατος

στη γη. Όλοι είν’ αθάνατοι. Όλα είν’ αθάνατα.

Δε χρειάζεται να φοβάσαι το θάνατο στα δεκαεφτά,

ούτε και στα εβδομήντα. Το φως κι η πραγματικότητα

υπάρχουν, όχι όμως το σκοτάδι ούτε κι ο θάνατος.

Όλοι μας είμαστε τώρα στην παραλία,

κι εγώ μ’ όσους τραβούν τα δίχτυα

όπου έχει πιαστεί ψαριά αθανασίας.

. Διαβάστε περισσότερα…

The Meteora Sessions

28 Νοεμβρίου, 2019

Τα έργα των μεγάλων ποιητών δεν τα έχει διαβάσει ακόμα η ανθρωπότητα, γιατί μόνο οι μεγάλοι ποιητές μπορούν να τα διαβάσουν. Έχουν διαβαστεί μόνο όπως διαβάζει ο πολύς κόσμος τ’ άστρα: αστρολογικά, και όχι αστρονομικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μάθει ανάγνωση για να υπηρετήσουν μια περιφρονητέα χρησιμότητα, όπως έχουν μάθει να μετρούν για να κρατούν λογαριασμούς και να μην τους εξαπατούν στο εμπόριο-ελάχιστα όμως ή τίποτα δεν γνωρίζουν για την ανάγνωση ως ανώτερη διανοητική άσκηση- δεν είναι πολυτέλεια που μας κοιμίζει και μαζί αποκοιμίζει τις ευγενέστερες ικανότητές μας, αλλά κάτι που, για να το διαβάσουμε, πρέπει να σταθούμε στις μύτες των ποδιών και να του αφιερώσουμε τις πιο νηφάλιες και εγρήγορες ώρες μας.

Σμιλεύοντας το χρόνο, Αντρέι Ταρκόφσκι

μτφ. Σεραφείμ Βελέντζας, εκδ. Νεφέλη, 1987

Διαβάστε περισσότερα…

The Nisyros Sessions II

5 Σεπτεμβρίου, 2019

Έχω ακουστά πως τον παλιό καιρό αραδιάζουνταν κάθε δειλινό στα περιβόλια του χαρεμιού οι γυναίκες, νιολουσμένες, μυρωμένες, με ανοιχτό το στήθος, και κατέβαινε ο Σουλτάνος να διαλέξει. Κρατούσε ένα μαντηλάκι, το’ χωνε στην αμασκάλη καθεμιάς κι ύστερα το μυρίζουνταν· και διάλεγε τη γυναίκα που η μυρωδιά της, το βράδυ εκείνο, του άρεσε πιο πολύ.

Τέτοιες αραδιάστηκαν μπροστά μου κι οι χώρες.

Σβαρνίζω με βίαιη αρπαχτική ματιά το χάρτη· πού να πάμε; ποιά στεριά, ποιά θάλασσα να πρωτοδούμε; Όλες οι χώρες απλώνουν τα χέρια και με καλνούν· δόξα σοι ο θεός, μεγάλος είναι ο κόσμος, ό,τι θεν ας λέν οι τεμπέληδες, μεγάλη κι η ζωή του ανθρώπου, έχουμε καιρό να δούμε και να χαρούμε όλες τις χώρες·

ας αρχίσουμε από την Ελλάδα!

Αναφορά στον Γκρέκο, Νίκος Καζαντζάκης

Διαβάστε περισσότερα…

The Nisyros Sessions I

5 Σεπτεμβρίου, 2019

Ο Μπέιζελ διασχίζει το κατώφλι του σπιτιού του σκεπτικός, τον απασχολούν οι σκουριασμένοι μεντεσέδες που τρίζουν σε κάθε άνοιγμα της εξώπορτας, τα πεσμένα φύλλα που έχουν φράξει τις υδρορροές και το σπίτι που θέλει δυο χέρια βάψιμο, κι είναι μήνες τώρα που στοιβάζονται οι μικροδουλειές, τις αφήνει να αβγατίσουν να μη χωρούν άλλη καθυστέρηση κι αναβολή, να τον τραβήξουν από τον λήθαργο της στωικότητας, μια μέρα ακόμη, άλλη μια μέρα, λίγο ακόμη, κι ανασηκώνει το βλέμμα και συναντούν τα μάτια του την εύλογη απορία της Λητώς, γιατί είναι χαμένος σε σκέψεις αλλεπάλληλες που παραμορφώνουν το πρόσωπό του, κι είναι πρώτη φορά που αισθάνεται πως δεν μπορεί να κρυφτεί από τίποτα κι από κανέναν, ούτε να κρύψει την αποστροφή του για τον άνθρωπο που πήρε και έγινε σιγά σιγά, πού πήγαν τα χρόνια και τα όνειρά του, ποιος και γιατί του στέρησε την ξεγνοιασιά, και ποιο είναι το ψηλό ξανθό κορίτσι, που τόσο δεν του μοιάζει και τον αποκαλεί μπαμπά, ούτε εκεί τα κατάφερε, να δώσει ζωή από τη ζωή του, να φυτρώσει ο σπόρος που έραινε σεντόνια και προφυλακτικά, και η αποτυχία τον κατακλύζει σαν δεύτερο ρούχο, μεσοφόρι που τον σφίγγει και του υπενθυμίζει τα περιττά του κιλά που του έχουν γίνει σωσίβιο φορετό και τάχα τον γλυτώνουν από φουρτούνες και φουσκοθαλασσιές, κι ο Μπέιζελ που το κολύμπι τ’ αγαπούσε από παιδί, ιδίως το ύπτιο, θυμάται τον πατέρα του να του μαθαίνει να επιπλέει στο θαλασσινό νερό το καλοκαίρι του ’46 στο Τάμπας της Φλόριντα και να του μιλά για πρώτη και στερνή φορά για το χαροκαμένο νησί με τις σταχτιές πέτρες και τα λευκά διάσπαρτα σπίτια, το κοιμώμενο ενεργό ηφαίστειο που κοχλάζει τα βράδια, και το χωριό τους πάνω στη ράχη του ηλιοβασιλέματος στο Εμπορειό, και σαν πήραν τον δρόμο της επιστροφής με το νοικιασμένο Σεντάν στον αυτοκινητόδρομο Ι-95, ο Αντώνης δεν είπε ούτε άρθρωσε κουβέντα, γιατί ένα πένθος βαρύ του σφράγισε το στόμα, και σ’ όλη τη διαδρομή βαστούσε γερά το τιμόνι και θρηνούσε το σώμα της νεκρής του μάνας που πήγε άκλαυτο, και συνάμα το δικό του, που θα λίπαινε, «χους ει και εις χουν απελεύσει», με τη σάρκα του μια ξένη κι αφιλόξενη γη.

Δενδρίτες, Κάλλια Παπαδάκη

ΠΟΛΙΣ, 2015

Διαβάστε περισσότερα…

The Chalki Sessions

27 Αυγούστου, 2019

το κορίτσι μου με τα σκληρά μακριά μάτια είναι ψηλό καθώς στέκεται, με τα μακριά σκληρά της χέρια σιωπηλά να μένουν στο φόρεμά της, για τον ύπνο καλά, είναι γεμάτο εκπλήξεις το σώμα της μακρύ σκληρό όταν μου χαρίζει, σαν σύρμα ηλεκτροφόρο λευκό ένα σκληρό μακρύ χαμόγελο κάνει κάποιες φορές να καθαρίζουν χαρωπά μέσα μου οδύνες φοβερές, κι εύκολα φτάνει απ’ των ματιών της τον θόρυβο απαλό η αδημονία μου στα άκρα- το κορίτσι μου είναι ψηλό και λυγερό, με πόδια αδύνατα και μοιάζει με κισσό που ξόδεψε στον φράχτη του περιβολιού μιαν ολόκληρη ζωή, προορισμένος να πεθάνει.           Όταν πλαγιάζουμε βλοσυροί αρχίζει να συστρέφεται και να τυλίγεται γύρω μου μ’ αυτά τα πόδια, το πρόσωπο και το κεφάλι μου αρχίζει να φιλά. η ζωή εφορμά καταπάνω μου

λοιπόν ας φιληθούμε: ερωτικά ποιήματα, e.e. cummings

μτφ. Χάρης Βλαβιανός, Γιάννης Δούκας, εκδ. Πατάκη, 2014

Διαβάστε περισσότερα…

Εn el Camino Portugués III

2 Αυγούστου, 2019

Φάε σοκολάτα, κοριτσάκι,

φάε σοκολάτα!

Πέρα απ’ τις σοκολάτες δεν υπάρχει

άλλη μεταφυσική στον κόσμο.

Τα ποιήματα του ‘Αλβαρο ντε Κάμπος, Fernando Pessoa

μτφ. Μαρία Παπαδήμα, εκδ. Gutenberg, 2014

Διαβάστε περισσότερα…