Μετάβαση στο περιεχόμενο

The Beirut Sessions III

18 Σεπτεμβρίου, 2018

There was a great slaughter of

rocks of spring leaves

of creeks

the stars showed fully

the last king of the Mountain

gave battle and got killed.

We lay on the grass

covered dried blood with our

bodies

green blady swayed between

our teeth.

~Etel Adnan, The Spring Flowers Own & The Manifestations Of The Voyage

Διαβάστε περισσότερα…

The Beirut Sessions II

18 Σεπτεμβρίου, 2018

Κανένας Λιβανέζος δεν ξέρει τι σημαίνει να είναι κανείς Λιβανέζος. Μεσανατολίτης είσαι, Ασιάτης είσαι, Ευρωπαίος είσαι, ιδέα δεν έχεις τι είσαι όταν είσαι Λιβανέζος. Ο Λίβανος είναι μια χώρα που βρίσκεται σε κατάσταση μόνιμης κρίσης ταυτότητας. Εξού και οι πολλοί εμφύλιοι πόλεμοι από τότε που οι πρώτοι Γάλλοι ιεραπόστολοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το 1736 για να χαράξουν το λόγο του αληθινού Θεού στους μουσουλμάνους, που ήταν αναγκαίο να αρχίσουν να σκέφτονται χριστιανικά, προκειμένου να μπορέσουν να συνεργαστούν με τους καπιταλιστές που κουβαλούσαν στις αποσκευές τους οι ιεραπόστολοι.

Βασίλης Ραφαηλίδης, Οι Λαοί Της Μέσης Ανατολής,

Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 1998

Διαβάστε περισσότερα…

The Beirut Sessions I

18 Σεπτεμβρίου, 2018

 

Βηρυτός μια πόλη σε διαρκή πόλεμο. Η Βηρυτός πριν από τον επόμενο πόλεμο. Βηρυτός η νοσταλγία. Βηρυτός η περηφάνια. Η ιστορία. Η αποικία. Η σκουριά. Βηρυτός το μεγάλο πείραμα. Η γλυκιά παρακμή. Το λιβανέζικο φαγητό. Αμόκ. Ο λιβανέζικος κινηματογράφος. Βηρυτός η ραθυμία, Βηρυτός το χάος. Το ξεπέρασμα των ορίων σου. Το λιβανέζικο βλέμμα. Η φιλοξενία. Η αλληλεγγύη. Η θυσία. Οι δυτικοί αποικιοκράτες. Η θρησκεία. Βηρυτός η πανέμορφη, η άσχημη. Η απαίσια, η υπέροχη. Η ουτοπική δυστοπία. Τα στερεότυπα. Οι αντιθέσεις. Βηρυτός η επικίνδυνα ασφαλής, η ασφαλώς επικίνδυνη. Βηρυτός οι αραβικές νύχτες, οι υγρές μέρες κάτω από τον καυτό ήλιο. Βηρυτός τα παιδιά που ζητιανεύουν. Τα παιδιά που γυαλίζουν παπούτσια. Τα παιδιά που ψάχνουν στα σκουπίδια. Τα παιδιά που παίζουν πόλεμο στα ερείπια του αληθινού πολέμου. Οι τρύπες στους τοίχους από σφαίρες και οβίδες. Βηρυτός τα προσφυγάκια από τη Συρία, τα απλωμένα χέρια, η ελεημοσύνη. Τα παιδιά που κάνουν μπάνιο σε βρώμικη θάλασσα, σκοτώνονται στα βράχια, τα παιδιά που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Βηρυτός οι χίψτερς που στις 12.30 απλώνουν τα χαλάκια τους στο πεζοδρόμιο και προσεύχονται αλλαχού ακμπάρ. Ο εγγονός του μουεζίνη που ομολογεί πίστη σε πρόστυχα κρεβάτια. Βηρυτός οι σουνίτες, οι σιίτες, οι αλαουίτες, οι χριστιανοί, οι άγγελοι και οι προφήτες, Βηρυτός το κέντρο του κόσμου. Βηρυτός τα στρατόπεδα των Παλαιστινίων προσφύγων (δέκα λεπτά άντεξα, ήθελα να τους φιλήσω τα χέρια, τα πόδια, βγαίνοντας έκλαιγα με λυγμούς). Το άλλο βράδυ νευρικός κλονισμός, οι εικόνες της σφαγής. Παλαιστίνιοι οι μάρτυρες, οι μαχητές. Βηρυτός οι πλούσιοι που χρειάζονται τους φτωχούς για να παραμείνουν πλούσιοι. Βηρυτός η κοινωνία του θεάματος, μια καρτ ποστάλ των σίξτις με τον Γκενσμπούργκ, χαμπίμπι ναργιλές χαρμάνι, αραβικός καφές, ένας κόκκος σκόνης πάνω απ’ τα ερείπια του πολέμου.

Βηρυτός, εκεί που με φιλοξένησαν, μου έδωσαν φαγητό, εκεί που έπλυναν τα ρούχα μου.

Η Βηρυτός όταν νυχτώνει.

Η Βηρυτός όταν νυχτώνει.

Η Βηρυτός όταν νυχτώνει.

(Να θυμηθώ να μην ξεχάσω)

Διαβάστε περισσότερα…

The Düsseldorf Sessions IV

6 Ιουλίου, 2018

Αν λέγαμε πως ένιωθε τύψεις, θα’ ταν σαν να του αποδίδαμε ηθικούς φραγμούς σαν συνοριογραμμές στο χάρτη μιας χώρας που δεν υπάρχει πια. Αυτό, πάντως, σκεφτόταν ο ίδιος. Καλύτερα ν’ αρνείσαι την ύπαρξη της αντικειμενικής ηθικής, παρά να ζεις στη σκιά της. Καλύτερα να πείσεις τον εαυτό σου πως ο κόσμος του σωστού και του λάθους δεν είναι ο κόσμος στον οποίο ανήκεις. Στον καθρέφτη του μπάνιου αντίκρισε το πρόσωπο ενός άνδρα που ο δεκαεπτάχρονος εαυτός του θα περιφρονούσε με τη ματαιοδοξία κάποιου που ούτε καν υποπτεύεται πόσους τρόπους έχει η ζωή για να τον τσακίσει..

Anthony Marra, Ο Τσάρος της Αγάπης και της Τέκνο

μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. Ίκαρος, 2016

Διαβάστε περισσότερα…

The Köln Sessions

3 Ιουλίου, 2018

Καλά, δεν έχετε ξαναδεί πεθαμένο; Η Αψού λεγόταν Νίτσα (Διονυσία) και μεγάλωσε στο πλάι της μητέρας της σ’ ένα μπορντέλο στο λιμάνι του Ακαπούλκο. Υπήρχε μια μεγάλη κεντρική παλάπα, φωτάκια και διαφημίσεις μπίρας από νέον. Όλα αυτά πέρασαν απ’ το βλέμμα της όταν η Χιονάτη τις ρώτησε όλες αν δεν είχαν ξαναδεί πεθαμένο. Η Νίτσα αντικαθιστά το θέαμα του θανάτου με μια εικόνα πυκνών μανγκλάρ και νεκρών φώτων. Ξαναζεί μια μεγάλη αναμονή σ’ ένα από τα δωμάτια που περιβάλλουν την παλάπα. Υπάρχουν τρεις μυρωδιές. Η φυσική μυρωδιά του τροπικού που σαπίζει αιώνια και η φευγαλέα μυρωδιά του αντισηπτικού για να καθαρίζουν τα δωμάτια, το κρεβάτι και την τουαλέτα. Αλλά το τρίτο άρωμα έρχεται από μια πορτοκαλιά που, σαν από θαύμα, φυτρώνει έξω από το παράθυρο της καμαρούλας και προσπαθεί να βάλει μέσα ένα κλαδί, ένα άρωμα, ένα λουλούδι, κάποτε έναν καρπό, νικώντας τις μυρωδιές της σήψης και του αντισηπτικού. Εκείνη ξέρει ήδη πως πρέπει να χωθεί κάτω από το ντιβάνι όταν θα μπει η μαμά της με τον πελάτη. Τα ακούει όλα. Για κείνη, αυτή είναι η εικόνα του θανάτου. Τη σώζει η ανάμνηση της πορτοκαλιάς.

Carlos Fuentes, Η πορτοκαλιά ή Οι κύκλοι του χρόνου

μτφ. Έφη Γιαννοπούλου, εκδ. ΆΓΡΑ, 2003

Διαβάστε περισσότερα…

The Aachen Sessions

2 Ιουλίου, 2018

Η ζωή του, περίπατος στις εποχές, είχε πορευτεί με τον κόσμο. Την είχε κερδίσει πολλές φορές, όμως δεν του ανήκε. Έπρεπε να την επιστρέψει, στραπατσαρισμένη από τη χρήση. Τι γενναιόδωρος πιστωτής ήταν αυτός που του την είχε δανείσει ολόδροση και την έπαιρνε πίσω μεταχειρισμένη, για πέταμα.

Erri de Luca, Το Βάρος της Πεταλούδας

μτφ. Άννα παπασταύρου, εκδ. Κέλευθος, 2015

Διαβάστε περισσότερα…

The Athens Sessions XXIII

30 Μαΐου, 2018

Aunt Haris

Pattakos is alive – Pattakos wakes up at a quarter to five at dawn – to swim and stretch – tonight he is giving a talk at Kalypso Hotel – in Anavyssos – the retired army officers club is getting ready – they are now polishing the antlers of the embalmed reindeers – they are lighting up the wedding reception hall and taking the old porcelain out of the attics – with the two-headed petrified apple tree family crest – and the ever promising goat – at night the court phalluses will meet up – ex-full-of-promise half backs of the local team – barkers at the fur shop ‘In league’ –

they will lift the blue-and-white shaped hopes of the nation proudly – whispering ‘Three blind mice’ or ‘London Bridge’ or some other children’s

lullaby of post-civil war aid –

only that you shall never grow old

nor see this city stagger

exhausted head down – in its corroded mythology –

a wannabe Jerusalem acting as if she’s someone special

to the consumptive and the amputated

distributing expired cod liver oil to catechism schools

crusts from stale sacramental bread

to the city’s  merciful soup kitchens

a bowl of lentils – a fucking bowl of lentils –

for some beauty – who was unfortunate – and in our own century –

t o l d y o u a l r e a d y

it’s hard now to see you – someone has left a telephone line on in

my mind – at night it vibrates and does not let me sleep –

.

George Prevedourakis, extract from Part IV, Kleftiko (2013), trans. Konstantina Georganta in Three Long Poems in Athens: Erēmē Gē-Perama-Kleftiko

(Cambridge Scholars Publishing, 2018)

via

(Χρόνια Πολλά Athens in a Poem!)

Διαβάστε περισσότερα…

The Athens Sessions XXII

29 Μαΐου, 2018

Τι θέλουν όλοι αυτοί που λένε
πως βρίσκουνται στην Αθήνα ή στον Πειραιά;
O ένας έρχεται από τη Σαλαμίνα και ρωτάει τον άλλο μήπως «έρχεται εξ Oμονοίας»
«Όχι έρχομαι εκ Συντάγματος» απαντά κι είν’ ευχαριστημένος
«βρήκα το Γιάννη και με κέρασε ένα παγωτό».
Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει
δεν ξέρουμε τίποτε δεν ξέρουμε πως είμαστε ξέμπαρκοι όλοι εμείς
δεν ξέρουμε την πίκρα του λιμανιού σαν ταξιδεύουν όλα τα καράβια·
περιγελάμε εκείνους που τη νιώθουν.

Παράξενος κόσμος που λέει πως βρίσκεται στην Αττική και δε βρίσκεται πουθενά·
αγοράζουν κουφέτα για να παντρευτούνε
κρατούν «σωσίτριχα» φωτογραφίζουνται
ο άνθρωπος που είδα σήμερα καθισμένος σ’ ένα φόντο με πιτσούνια και με λουλούδια
δέχουνταν το χέρι του γερο-φωτογράφου να του στρώνει τις ρυτίδες
που είχαν αφήσει στο πρόσωπό του
όλα τα πετεινά τ’ ουρανού.

Γιώργος Σεφέρης, «Με τον τρόπο του Γ.Σ.» (1936)

 

Διαβάστε περισσότερα…

The Mauthausen Sessions II

5 Απρίλιος, 2018

Δε βλέπεις ότι ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να στενέψει τα όρια της σκέψης; Στο τέλος θα κάνουμε κυριολεκτικά αδύνατο το έγκλημα της σκέψης, γιατί δε θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσει κανείς. Κάθε γενική έννοια που μπορεί ποτέ να εκφραστεί θα καλύπτεται με μια μόνο λέξη, που το νόημά της θα είναι αυστηρά καθορισμένο και όλες οι παραπλήσιες έννοιές της θα έχουν εκλείψει και ξεχαστεί. Η Παλαιά Ομιλία θα εκτοπιστεί μια για πάντα και θα σπάσει και ο τελευταίος κρίκος με το παρελθόν.

Τζωρτζ Όργουελ, 1984

εκδ. Νεφέλη, 1984

Διαβάστε περισσότερα…

The Mauthausen Sessions I

5 Απρίλιος, 2018

Μια μέρα πήγε να ρίξει ένα κομμάτι ψωμί στην παράγκα αριθμός 20, εκεί που κλείνανε τους μελλοθάνατους. Τον είδε ο φρουρός. Τον βασάνισαν, ώσπου να μαρτυρήσει για ποιον ήταν το ψωμί. Ύστερα τους βάλανε και τους δυο στο κρατητήριο που είχε ένα δυνατό προβολέα στην κορυφή. Τους αφήσανε μια βδομάδα χωρίς νερό και φαΐ. Μόνο με το φως του προβολέα. Όταν τους βγάλανε, ήταν τρελοί και μισότυφλοι. Τους είπανε πως «στην άκρη του διαδρόμου είχε ένα ποτήρι νερό κι ένα πιάτο φαΐ. Όποιος πάει πρώτος, θα φάει και θα πιει» . Άρχισαν να σέρνονται προς τα ‘κει, γιατί κανείς τους δεν είχε δύναμη να σταθεί όρθιος. Ο Βέλγος πήγαινε μπροστά κι άλλος τον τράβαγε από τα πόδια, για να τον κρατήσει πίσω. Δεν ήταν πια άνθρωποι-πώς να ‘ναι-ήταν δυο ζώα που θέλανε να μην ψοφήσουν. Κλοτσούσε, δάγκωνε ο ένας τον άλλον, ώσπου ο Βέλγος κατάφερε να δώσει μια πιο γερή και ν’ αφήσει αναίσθητο εκείνον που είχε βοηθήσει ρίχνοντας του ψωμί. Οι Ες-Ες παρακολουθούσαν την κούρσα, έξαλλοι από ενθουσιασμό. Κι όταν είδαν τον «καλό Βέλγο» να αφήνει αναίσθητο τον άλλον και να σούρνεται να πιει μόνος του το νερό και να φάει μόνος του το φαΐ, αρχίσανε να φωνάζουνε «τρέχα, βρωμόσκυλο, τρέχα, βρωμογούρουνο, τρέχα, υπάνθρωπε. Τώρα είσαι εντάξει». Αποκτηνώνοντας με τέτοια μέσα τον καθένα που είχε δείξει ανθρωπιά και θάρρος, εκδικούνταν το «καλό» που είχε κάμει.

Ιάκωβος Καμπανέλλης, ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ

εκδ. Κέδρος, 1982

Διαβάστε περισσότερα…