Skip to content

The Tolfa Sessions

23 Ιανουαρίου, 2018

«Παίζαμε γιατί ο ωκεανός είναι απέραντος και σε τρομάζει,

παίζαμε για να μη νιώθει ο κόσμος το πέρασμα του χρόνου,

για να ξεχνάει ο καθένας πού βρίσκεται και ποιος είναι».

Alessandro Baricco, Χιλιαεννιακόσια: Ένας μονόλογος

μτφ. Σταύρος Παπασταύρου, εκδ. Άγρα, 2002

Διαβάστε περισσότερα…

The Rome Sessions III

17 Ιανουαρίου, 2018

Δεν είχα οικειότητα με το βυθό, μ’ εκείνους που βουτούν με ψαροντούφεκα. Ο Νικόλας δεν ήξερε κολύμπι και μου είχε μεταδώσει το σεβασμό του για το βυθό. Παίρνουμε από τη θάλασσα εκείνο που μας προσφέρει, όχι εκείνο που θέλουμε. Με τα δίχτυα μας, τα παραγάδια μας, τα πεζόβολα δεν κάνουμε άλλο παρά να ζητούμε από τη θάλασσα. Η απάντηση δεν εξαρτάται από εμάς τους ψαράδες. Όποιος βουτάει κάτω για να πάρει ο ίδιος με τα χέρια του την απάντηση είναι θρασύς προς τη θάλασσα. Σ’ εμάς ανήκει μόνο η επιφάνεια, ό,τι υπάρχει από κάτω είναι δικό της, είναι η ζωή της. Εμείς χτυπάμε την πόρτα, στον αφρό της θάλασσας, δεν πρέπει να μπαίνουμε στο σπίτι της σαν αφεντικά.

Erri de Luca, Η Μουσική της θάλασσας

μτφ. Χρήστος Αλεξανδρίδης, εκδ. Περίπλους, 2002.

Διαβάστε περισσότερα…

The Lisbon Sessions II

10 Ιανουαρίου, 2018

 

Η Γιάνικα είναι μαύρη και της αρέσει να φτιάχνει φαγητό.

Μου αρέσει να φτιάχνω φαγητό, λέει η Γιάνικα.

Βάζει ό,τι βρει σε μια κατσαρόλα. Πέτρες, χορτάρια, αποτσίγαρα, μικρά χαρτιά.

Κρίμα να πάνε χαμένα, λέει.

Η Γιάνικα είναι πενήντα χρόνων.

Έχω περάσει πείνα, λέει η Γιάνικα. Κρίμα να πάνε χαμένα.

Μερικοί άντρες πετάνε τα τσιγάρα και τις γόπες κατευθείαν στο σκεύος που έχει μαζί της η Γιάνικα.

Έχω περάσει πείνα. Μου αρέσει να φτιάχνω φαγητό, λέει η Γιάνικα.

Gonçalo M. Tavares, Ιερουσαλήμ

μτφ. Αθηνά Ψυλλιά, εκδ. Καστανιώτη, 2012.

Διαβάστε περισσότερα…

The Lisbon Sessions I

10 Ιανουαρίου, 2018

Το κρυφό νόημα της ζωής… “Μα το κρυφό νόημα της ζωής είναι πως η ζωή δεν έχει κανένα κρυφό νόημα”. Ο Άμπελ γνώρισε την ποίηση του Πεσσόα. Είχε κάνει τους στίχους του Βίβλο. Ίσως να μην τους κατανοούσε εντελώς, ή να έβλεπε σ’ αυτούς πράγματα που δεν υπήρχαν. Όπως και να ‘χε, και παρότι υποψιαζόταν πως σε πολλά χωρία ο Πεσσόα πείραζε τον αναγνώστη και, παριστάνοντας τον ειλικρινή, τον περιέπαιζε, είχε μάθει να τον σέβεται, ακόμα και στις αντιφάσεις του. Κι ενώ δεν είχε αμφιβολία για το μεγαλείο του ως ποιητή, του φαινόταν κάποιες φορές, ειδικά στις παράλογες μέρες της απογοήτευσης, πως στην ποίηση του Πεσσόα υπήρχε πολλή ευκολία. Και που είναι το κακό; σκεφτόταν ο Άμπελ. Δεν μπορεί η ποίηση να έχει ευκολία; Μπορεί, ασφαλώς, και δεν είναι κακό. Αλλά που είναι το καλό; Τι καλό έχει η εύκολη ποίηση; Η ποίηση είναι, ίσως, σαν μια πηγή που τρέχει, είναι σαν το νερό που πηγάζει απ’ το βουνό, απλό και φυσικό, εύκολο από τη φύση του. Η δίψα είναι των ανθρώπων, η ανάγκη είναι των ανθρώπων, κι επειδή αυτές υπάρχουν παύει το νερό να είναι αδιάφορο. Είναι όμως έτσι και η ποίηση; Κανένας ποιητής, όπως κανένας άνθρωπος, όποιος κι αν είναι, δεν είναι απλός και φυσικός. Κι ο Πεσσόα λιγότερο από όλους. Όποιος διψάει για ανθρωπιά δεν θα πάει να ξεδιψάσει στους στίχους του Φερνάντο Πεσσόα: θα ήταν σαν να πίνει αλμυρό νερό.

José Saramago, Ο Φωταγωγός

μτφ. Αθηνά Ψυλλιά, εκδ. Καστανιώτη, 2013.

Διαβάστε περισσότερα…

The Belgrade Sessions

8 Ιανουαρίου, 2018

 

-Σε ποιον πάνε τα Σκόπια; ρωτάει ένας γεροντάκος, τάχα αδιάφορα, το νεαρό που διαβάζει.

-Στη Σερβία.

Ωχ!

-Η Σαλονίκη τίνος είναι;

-Ελληνική.

-Ωχ! Ωχ!

-Κι η Αδριανούπολη; ρωτάει άλλος σιγανά.

-Βουλγαρική νομίζω.

-Ωχ! Ωχ! Ωχ!

Ivo Andrić, Το Γεφύρι του Δρίνου

μτφ. Χρήστος Γκούβης, εκδ. Καστανιώτη, 1997

Διαβάστε περισσότερα…

The Novi Sad Sessions

8 Ιανουαρίου, 2018

«Ανήκω σ’ αυτούς που θεωρούν τη λήθη παράγοντα επιβίωσης, αλλά αρνούμαι να υποκύψω στις σημερινές τάσεις προς τη λήθη. Οι ντελάληδες του φιλελεύθερου καπιταλισμού μας κάλεσαν να κόψουμε κάθε δεσμό με την κουλτούρα και την ταυτότητά μας, για να αφεθούμε να παρασυρθούμε από τη δίνη της τεχνολογικής επανάστασης που υποτίθεται ότι κατευθύνει την εξέλιξη του πεπρωμένου μας και κάνει την αγορά ρυθμιστή των ζωτικών λειτουργιών μας. Αυτή η αλαζονική αξίωση ξύπνησε μέσα μου την επιθυμία να εξυγιάνω τους λογαριασμούς μου με τη μνήμη, αλλά και να τους τακτοποιήσω με τη λήθη…»

Εμίρ Κουστουρίτσα, Κι εγώ που είμαι σ’ αυτή την ιστορία;

μτφ. Μαριάννα Κουτάλου, εκδ. Πατάκη, 2012.

Διαβάστε περισσότερα…

The Amorgos Sessions

28 Αύγουστος, 2017

Σαν μ’ αρπάχθηκε η χαρά
 που εχαιρόμουν μια φορά,
 έτσι σε μιαν ώρα,
 μες σ'αυτή την χώρα
 όλα αλλάξαν τώρα!

Και απο τότε που θρηνώ
 το ξανθό και γαλανό
 και ουράνιο φως μου,
 μετεβλήθη εντός μου
 και ο ρυθμός του κόσμου.

Γεώργιος Βιζυηνός, Στίχοι του φρενοκομείου
...

Διαβάστε περισσότερα…

The Paros Sessions

1 Αύγουστος, 2017

 

Της ζωής μου ποιος τσάκισε τα κλώνια;

Η καταφρόνια.

Της καρδιάς μου ποιος σπάει τη δύναμή της;

Η στέρησή της.

Ποιος την τόση μου αυξάνει δυστυχία;

Φριχτή υποψία.

 

Κι έτσι γιατρειά δε βρίσκεται καμία

για να διαβούν οι ακοίμητοί μου πόνοι,

αφού την πάσα ελπίδα μου σκοτώνει

στέρηση, καταφρόνια κι υποψία.

 

Διαβάστε περισσότερα…

The Napoli Sessions

14 Φεβρουαρίου, 2017

img_20161212_193207

Μήπως ξέρετε ποιο ήταν εκείνο το άτομο που σας βοήθησε να ανασύρετε το αμάξι;”

Μα, όχι, σας τ’ ορκίζομαι, πόσες φορές θα πρέπει να το επαναλάβω;”

Σας πιστεύω”, είπε ο Μελίτο. “Ρωτάω μονάχα αν σας περνάει κάποια ιδέα”.

Που να ξέρω, κανένας τσιγγάνος, ίσως κάποιος αγύρτης…”

Όχι. Τσιγγάνος δεν ήταν. ‘Η κι αν ακόμα ήτανε κάποια φορά τώρα έχει πάψει. Εκείνος ο άνθρωπος, για να γίνω πιο σαφής, είναι κάτι που αρχίζει από λάμδα..”

Ντίνο Μπουτζάτι, Ο σκύλος που είδε το θεό

μτφ. Πωλίνα Πεφάνη, εκδ. Στοχαστής, 1988.

Διαβάστε περισσότερα…

The Rome Sessions II

23 Ιανουαρίου, 2017

img_20161223_154811

“Υπάρχουν τρεις τύποι ανθρώπων: εκείνοι που ζουν μπροστά στη θάλασσα, εκείνοι που φτάνουν μέσα στη θάλασσα κι εκείνοι που από τη θάλασσα καταφέρνουν να επιστρέψουν ζωντανοί. Κι έλεγε: Θα δεις τι έκπληξη όταν ανακαλύψεις ποιοι είναι οι πιο ευτυχείς.”

“Ξέρεις ποιο είναι το ωραίο εδώ; Κοίτα: Εμείς περπατάμε, αφήνουμε τόσα ίχνη στην άμμο, κι αυτά μένουν εκεί, ακριβή, τακτοποιημένα. Αύριο όμως θα σηκωθείς, θα κοιτάξεις αυτή τη μεγάλη παραλία και δεν θα υπάρχει πια τίποτα, ούτε ίχνος, ούτε ένα σημάδι οποιοδήποτε, τίποτα. Η θάλασσα σβήνει τη νύχτα. Η παλίρροια κρύβει, λες και δεν πέρασε ποτέ κανείς, λες και εμείς δεν υπήρξαμε ποτέ. Αν υπάρχει ένα μέρος στον κόσμο όπου μπορείς να σκεφτείς ότι είσαι τίποτα, αυτό το μέρος είναι εδώ. Δεν είναι πλέον γη, δεν είναι ακόμα θάλασσα. Δεν είναι ψεύτικη ζωή, δεν είναι αληθινή ζωή. Είναι χρόνος, χρόνος που περνάει. Αυτό είναι όλο.”

Αλεσσάντρο Μπαρίκκο, Ωκεανός,

μτφ. Λένα Τχαμαζίδου, εκδ. Πατάκη, 1999.

Διαβάστε περισσότερα…