Μετάβαση στο περιεχόμενο

The Vienna Sessions II

2 Απρίλιος, 2018

«Όταν σας είδα πριν μαζεμένους στο σαλόνι, νόμιζα ότι βλέπω κάτι εξωπραγματικό. Δυσκολεύτηκα λίγο να καταλάβω ότι αυτό το παιχνίδι που παίζατε ήταν το ίδιο που έπαιζα μόνος μου στο κελί μου. Αυτό ξύπνησε την περιέργειά μου. Ήθελα να παρακολουθήσω. Αλλά ο γιατρός με είχε προειδοποιήσει. Δεν πρέπει να ξαναπαίξω ποτέ σκάκι. Ένας άνθρωπος που έχει αρρωστήσει μια φορά από μονομανία κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να ξανακυλήσει. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί δυσκολεύομαι να δεχτώ την πρότασή σας. Ίσως όμως… Δεν μπορώ να μείνω με την αμφιβολία. Πρέπει να διαπιστώσω αν όλο αυτόν τον καιρό στο κελί μου έπαιζα όντως σκάκι ή αν είχα αγγίξει τα όρια της τρέλλας. Γι’ αυτό θα παίξω. Αλλά μόνο μία παρτίδα. Σαν οριστικό αποχαιρετισμό…»

Stefan Zweig, Σκακιστική Νουβέλα

μτφ. Μαρία Αγγελίδου, εκδ. Άγρα, 2008

Διαβάστε περισσότερα…

The Vienna Sessions I

30 Μαρτίου, 2018

«Αυτό το μοναδικό δευτερόλεπτο που έστρεψα το βλέμμα εντός μου άρκεσε για να αναδυθεί ανάγλυφη στο πίσω μέρος των βλεφάρων η απαραγνώριστη μορφή του, στο κόκκινο φως των αιμοφόρων αγγείων. Μεμιάς τον είδα, με σάρκα και οστά, έτσι όπως ήταν θρονιασμένος πάντα εκεί, στο τετράγωνο τραπέζι με τη βρόμικη γκριζωπή μαρμάρινη επιφάνεια, τη διαρκώς καλυμμένη από ετοιμοπαράδοτες στοίβες βιβλίων και χαρτιών. Πώς διάβαζε ακάματος και απερίσπαστος, με το διοπτροφόρο βλέμμα του υπνωτισμένα άκαμπτο κι αγκιστρωμένο σε ένα βιβλίο…»

Stefan Zweig, Ο Παλαιοβιβλιοπώλης Μέντελ

μτφ. Μαρία Τοπάλη, εκδ. Άγρα, 2010

Διαβάστε περισσότερα…

The Bratislava Sessions

28 Μαρτίου, 2018

Καταλαβαίνω τι εννοείς, αλλά προσπαθώ να το δω από διαφορετική άποψη. Έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που δεν έχουν απολύτως καμία ιδέα πως κάτι είναι σημαντικό, εκτός και αν μπορεί να κοστολογηθεί. Συνεπώς, αντί να τους αφήνουμε να απορρίπτουν…τα ανθρώπινα συναισθήματα στο σύνολό τους, ως κάτι εντελώς ασήμαντο, νομίζω πως είναι προτιμότερο κάποιος σαν εμένα να συμμετάσχει και να τους βοηθήσει. Οπότε επινοήσαμε έναν νέο όρο- “ηδονική αξία”. Μπορεί να αναφέρεται, ας πούμε, στο συναίσθημα που σου δημιουργείται όταν αντικρίζεις μια πανέμορφη ακτογραμμή. Προσπαθούμε να αποδείξουμε πως αυτό το συναίσθημα στην πραγματικότητα αξίζει μερικές χιλιάδες λίρες· ή, από την άλλη, το πένθος μιας χήρας μπορεί να κοστίζει στην οικογένεια μέχρι και δέκα χιλιάδες λίρες το χρόνο. Βλέπεις, μ’ αυτό τον τρόπο, τουλάχιστον θα αναγνωρίσουν αυτά τα συναισθήματα. Έστω κι έτσι θα παραδεχτούν την ύπαρξή τους.

Jonathan Coe, Αριθμός 11 ή ιστορίες που μαρτυρούν τρέλα

μτφ. Άλκηστις Τριμπέρη, Εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2016

Διαβάστε περισσότερα…

The Tolfa Sessions

23 Ιανουαρίου, 2018

«Παίζαμε γιατί ο ωκεανός είναι απέραντος και σε τρομάζει,

παίζαμε για να μη νιώθει ο κόσμος το πέρασμα του χρόνου,

για να ξεχνάει ο καθένας πού βρίσκεται και ποιος είναι».

Alessandro Baricco, Χιλιαεννιακόσια: Ένας μονόλογος

μτφ. Σταύρος Παπασταύρου, εκδ. Άγρα, 2002

Διαβάστε περισσότερα…

The Rome Sessions III

17 Ιανουαρίου, 2018

Δεν είχα οικειότητα με το βυθό, μ’ εκείνους που βουτούν με ψαροντούφεκα. Ο Νικόλας δεν ήξερε κολύμπι και μου είχε μεταδώσει το σεβασμό του για το βυθό. Παίρνουμε από τη θάλασσα εκείνο που μας προσφέρει, όχι εκείνο που θέλουμε. Με τα δίχτυα μας, τα παραγάδια μας, τα πεζόβολα δεν κάνουμε άλλο παρά να ζητούμε από τη θάλασσα. Η απάντηση δεν εξαρτάται από εμάς τους ψαράδες. Όποιος βουτάει κάτω για να πάρει ο ίδιος με τα χέρια του την απάντηση είναι θρασύς προς τη θάλασσα. Σ’ εμάς ανήκει μόνο η επιφάνεια, ό,τι υπάρχει από κάτω είναι δικό της, είναι η ζωή της. Εμείς χτυπάμε την πόρτα, στον αφρό της θάλασσας, δεν πρέπει να μπαίνουμε στο σπίτι της σαν αφεντικά.

Erri de Luca, Η Μουσική της θάλασσας

μτφ. Χρήστος Αλεξανδρίδης, εκδ. Περίπλους, 2002.

Διαβάστε περισσότερα…

The Lisbon Sessions II

10 Ιανουαρίου, 2018

 

Η Γιάνικα είναι μαύρη και της αρέσει να φτιάχνει φαγητό.

Μου αρέσει να φτιάχνω φαγητό, λέει η Γιάνικα.

Βάζει ό,τι βρει σε μια κατσαρόλα. Πέτρες, χορτάρια, αποτσίγαρα, μικρά χαρτιά.

Κρίμα να πάνε χαμένα, λέει.

Η Γιάνικα είναι πενήντα χρόνων.

Έχω περάσει πείνα, λέει η Γιάνικα. Κρίμα να πάνε χαμένα.

Μερικοί άντρες πετάνε τα τσιγάρα και τις γόπες κατευθείαν στο σκεύος που έχει μαζί της η Γιάνικα.

Έχω περάσει πείνα. Μου αρέσει να φτιάχνω φαγητό, λέει η Γιάνικα.

Gonçalo M. Tavares, Ιερουσαλήμ

μτφ. Αθηνά Ψυλλιά, εκδ. Καστανιώτη, 2012.

Διαβάστε περισσότερα…

The Lisbon Sessions I

10 Ιανουαρίου, 2018

Το κρυφό νόημα της ζωής… “Μα το κρυφό νόημα της ζωής είναι πως η ζωή δεν έχει κανένα κρυφό νόημα”. Ο Άμπελ γνώρισε την ποίηση του Πεσσόα. Είχε κάνει τους στίχους του Βίβλο. Ίσως να μην τους κατανοούσε εντελώς, ή να έβλεπε σ’ αυτούς πράγματα που δεν υπήρχαν. Όπως και να ‘χε, και παρότι υποψιαζόταν πως σε πολλά χωρία ο Πεσσόα πείραζε τον αναγνώστη και, παριστάνοντας τον ειλικρινή, τον περιέπαιζε, είχε μάθει να τον σέβεται, ακόμα και στις αντιφάσεις του. Κι ενώ δεν είχε αμφιβολία για το μεγαλείο του ως ποιητή, του φαινόταν κάποιες φορές, ειδικά στις παράλογες μέρες της απογοήτευσης, πως στην ποίηση του Πεσσόα υπήρχε πολλή ευκολία. Και που είναι το κακό; σκεφτόταν ο Άμπελ. Δεν μπορεί η ποίηση να έχει ευκολία; Μπορεί, ασφαλώς, και δεν είναι κακό. Αλλά που είναι το καλό; Τι καλό έχει η εύκολη ποίηση; Η ποίηση είναι, ίσως, σαν μια πηγή που τρέχει, είναι σαν το νερό που πηγάζει απ’ το βουνό, απλό και φυσικό, εύκολο από τη φύση του. Η δίψα είναι των ανθρώπων, η ανάγκη είναι των ανθρώπων, κι επειδή αυτές υπάρχουν παύει το νερό να είναι αδιάφορο. Είναι όμως έτσι και η ποίηση; Κανένας ποιητής, όπως κανένας άνθρωπος, όποιος κι αν είναι, δεν είναι απλός και φυσικός. Κι ο Πεσσόα λιγότερο από όλους. Όποιος διψάει για ανθρωπιά δεν θα πάει να ξεδιψάσει στους στίχους του Φερνάντο Πεσσόα: θα ήταν σαν να πίνει αλμυρό νερό.

José Saramago, Ο Φωταγωγός

μτφ. Αθηνά Ψυλλιά, εκδ. Καστανιώτη, 2013.

Διαβάστε περισσότερα…

The Belgrade Sessions

8 Ιανουαρίου, 2018

 

-Σε ποιον πάνε τα Σκόπια; ρωτάει ένας γεροντάκος, τάχα αδιάφορα, το νεαρό που διαβάζει.

-Στη Σερβία.

Ωχ!

-Η Σαλονίκη τίνος είναι;

-Ελληνική.

-Ωχ! Ωχ!

-Κι η Αδριανούπολη; ρωτάει άλλος σιγανά.

-Βουλγαρική νομίζω.

-Ωχ! Ωχ! Ωχ!

Ivo Andrić, Το Γεφύρι του Δρίνου

μτφ. Χρήστος Γκούβης, εκδ. Καστανιώτη, 1997

Διαβάστε περισσότερα…

The Novi Sad Sessions

8 Ιανουαρίου, 2018

«Ανήκω σ’ αυτούς που θεωρούν τη λήθη παράγοντα επιβίωσης, αλλά αρνούμαι να υποκύψω στις σημερινές τάσεις προς τη λήθη. Οι ντελάληδες του φιλελεύθερου καπιταλισμού μας κάλεσαν να κόψουμε κάθε δεσμό με την κουλτούρα και την ταυτότητά μας, για να αφεθούμε να παρασυρθούμε από τη δίνη της τεχνολογικής επανάστασης που υποτίθεται ότι κατευθύνει την εξέλιξη του πεπρωμένου μας και κάνει την αγορά ρυθμιστή των ζωτικών λειτουργιών μας. Αυτή η αλαζονική αξίωση ξύπνησε μέσα μου την επιθυμία να εξυγιάνω τους λογαριασμούς μου με τη μνήμη, αλλά και να τους τακτοποιήσω με τη λήθη…»

Εμίρ Κουστουρίτσα, Κι εγώ που είμαι σ’ αυτή την ιστορία;

μτφ. Μαριάννα Κουτάλου, εκδ. Πατάκη, 2012.

Διαβάστε περισσότερα…

The Amorgos Sessions

28 Αύγουστος, 2017

Σαν μ’ αρπάχθηκε η χαρά
 που εχαιρόμουν μια φορά,
 έτσι σε μιαν ώρα,
 μες σ'αυτή την χώρα
 όλα αλλάξαν τώρα!

Και απο τότε που θρηνώ
 το ξανθό και γαλανό
 και ουράνιο φως μου,
 μετεβλήθη εντός μου
 και ο ρυθμός του κόσμου.

Γεώργιος Βιζυηνός, Στίχοι του φρενοκομείου
...

Διαβάστε περισσότερα…