Και για να μην λέτε ότι συνεχώς γκρινιάζω, σήμερα θα σας παρουσιάσω μερικούς από τους αλήτες αυτής της πόλης, που έκατσαν υπομονετικά να τους φωτογραφίσω (για να είμαι ακριβής, τίποτα δεν θα μπορούσε να διακόψει τη μεσημεριανή τους αγρανάπαυση). Η κυρία στην τρίτη φωτογραφία είναι η σκυλίτσα μου, που δεν υπάρχει πια…
Από την Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων: Περισσότερες από 60 αυτοκτονίες έχουν σημειωθεί την τελευταία δεκαετία στον ελληνικό στρατό. Το σοκ της μετάβασης από τη σφαίρα του ιδιωτικού βίου σε αυτή του στρατιωτικού, η εντατικοποίηση των υπηρεσιών, τα καψώνια και οι αυθαιρεσίες των υψηλόβαθμων στελεχών του, θεωρούνται από τις οργανώσεις που ασχολούνται με τη θητεία, ως οι βασικότερες αιτίες που οδηγούν κάποιους από τους στρατεύσιμους να πατήσουν τη σκανδάλη.
Ο Αντώνης Κακαράς απόστρατος Ναυτικού και μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων μιλάει στον Στέλιο Αναστασιάδη για τις αυτοκτονίες στο στρατό και καταγγέλλει τον απαρχαιωμένο στρατιωτικό κανονισμό και την εκμετάλλευση του στρατού από την εξουσία,ο συνδιασμός των οποίων μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην καταστολή κινημάτων από (ειδικά εκπαιδευμένες για αυτό) στρατιωτικές μονάδες.
«Η έκρηξη των αυτοκτονιών έχει ξεκινήσει από τη στιγμή που μετατράπηκε το δόγμα του ελληνικού στρατού από αμυντικό σε αποτρεπτικό. Την περίοδο δηλαδή που πάρθηκε η απόφαση να ενταχθεί ο ελληνικός στρατός σε αποστολές εκτός συνόρων, λόγω της συμμετοχής του στο δόγμα του αντιτρομοκρατικού πολέμου. Η λογική της εντατικοποίησης και της συνολικής αναδιάρθρωσης της λειτουργίας του στρατού που προκύπτει από τα παραπάνω, ευθύνονται σε έναν βαθμό τόσο για την έκρηξη των αυτοκτονιών, όσο και γι αυτή πραγμάτων όπως είναι η εκδήλωση ψυχικών νόσων, αλκοολισμού και ατυχημάτων που καταγράφονται τα τελευταία χρόνια στο στρατό» υποστηρίζει ο Νίκος Χαραλαμπόπουλος μέλος της «Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων».
Όπως προσθέτει στη συνέχεια ο κ. Χαραλαμπόπουλος, σε μελέτη η οποία διενεργήθηκε από τους γιατρούς του 411 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Τρίπολης σε δείγμα 1098 νεοσυλλέκτων του 11ου Σώματος Πεζικού και είδε το φως της δημοσιότητας την περασμένη άνοιξη, οι μισοί από τους νεοσύλλεκτους εμφάνισαν κατά τη βασική εκπαίδευση τάσεις αυτοκτονίας ή έκαναν χρήση ναρκωτικών.
«Ο ένας στους τέσσερις δήλωσε στο τέλος της βασικής εκπαίδευσης πως η ζωή στο στρατόπεδο δεν έχει κανένα νόημα, παρόλο που, λίγο πριν γίνει η κατάταξη, αυτό δεν το έλεγε ούτε ένας στους οκτώ».
Στην ίδια έρευνα ακόμη αναφέρεται ότι οι αυτοκτονίες σημειώνονται στα κέντρα εκπαίδευσης, στην ΕΛΔΥΚ, στα νησιά και στον Έβρο, ενώ οι περισσότερες αυτοκτονίες καταγράφονται ανάμεσα στο Μάη και τα τέλη Φθινοπώρου περίοδος που θεωρείται η πιο εντατική από πλευράς ασκήσεων και διαφόρων καθηκόντων των οπλιτών.
Τα παραπάνω ωστόσο έρχονται σε πλήρη αντίθεση, ως προς τα συμπεράσματά τους,με τις επίσημες μελέτες του στρατού, στις οποίες ως πρωταρχικές αιτίες που οδηγούν κάποιον στην αυτοκτονία καταγράφονται η ερωτική απογοήτευση, η διάλυση του οικογενειακού περιβάλλοντος, η χρήση τοξικών ουσιών, τα προβλήματα στο στρατόπεδο κ.ά.
Εντός ενός στρατεύματος όπου τα δικαιώματα όσων υπηρετούν αίρονται μπροστά στην ανάγκη να καλυφθούν οι υπηρεσιακές ανάγκες, φαίνεται να βρίσκονται σήμερα χιλιάδες νέοι. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις που παρατηρούνται κατά κύριο λόγο στην παραμεθόριο, και αφορούν στρατευμένους οι οποίοι, ενώ ζητάνε την άδεια από τους διοικητές τους να επισκεφτούν το κοντινότερο στρατιωτικό νοσοκομείο εξαιτίας ενός προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζουν, το αίτημά τους αυτό δεν γίνεται δεκτό μπροστά στον κίνδυνο να δημιουργηθούν κενά στο πρόγραμμα των υπηρεσιών και της εκπαίδευσης, στην περίπτωση που τους δοθεί αναρρωτική άδεια.
Σε κάποια στρατόπεδα μάλιστα, όπως καταγγέλλουν τα μέλη της «Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων», υπάρχουν διοικητές που απειλούν ευθέως τους φαντάρους ότι όποιος τολμήσει να πάει σε γιατρό θα έχει κυρώσεις.
Ακόμα χειρότερα φαίνεται να είναι τα πράγματα για τους Επαγγελματίες Οπλίτες (ΕΠΟΠ), οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να συμμετάσχουν σε αποστολές εκτός συνόρων και χωρίς να έχουν μεγάλα περιθώρια άρνησης με σκοπό να εκτελέσουν διαταγές για την καταστολή εξεγέρσεων σε χώρες όπως είναι το Αφγανιστάν και το Κόσοβο. Κατά την εργασία τους, δε, στα ελληνικά στρατόπεδα καλούνται να ανταποκριθούν σε δέκα και δεκαπέντε υπηρεσίες το μήνα με αποτέλεσμα τη μεγάλη επιβάρυνσή τους.
Με βάση τα παραπάνω, ίσως να μην είναι τυχαίο το γεγονός των συνεχώς αυξανόμενων περιστατικών αυτοκτονίας και οι δεκάδες απόπειρες που καταγράφονται ανάμεσα τους το τελευταίο διάστημα.
BONUS 1: Ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ εναντίον των φαντάρων; εδώ
BONUS 2: η στιγμή της αλήθειας για το στρατό εδώ
Η χαμένη τιμή του αλήτη εδώ
Τι απέγιναν τα αγάλματα του Saddam Hussein εδώ
Η ρατσιστική υποδοχή των προσφύγων του 1922 εδώ
Εντός φύλου: Οι μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού εδώ
Ο πακτωλός των επιδοτήσεων δεν έφερε πραγματική ανάπτυξη εδώ
Ένα ενδιαφέρον σημείωμα του Οφερ Μπετ-Χαλάχμι, ενός από τους 462 εφέδρους του ισραηλινού στρατού που αρνούνται να υπηρετήσουν στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη εδώ
Δυο πόρτες έχει η ζωή-στη μια μπαίνεις φαντάρος…κι από την άλλη βγαίνεις σεκιουριτάς και μπράβος εδώ
Ιστορική αναδρομή στα ζώα της αστυνομίας: Τρία φρίσκις παίρνετε και τον κόσμο δέρνετε εδώ
Μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια από τον τομέα Κοινωνικής και Κλινικής Ψυχολογίας του Τμήματος Ψυχολογίας του Α.Π.Θ.: Τα τεύχη 1-9 του περιοδικού “Κοινωνία και Ψυχική Υγεία” εδώ
Και μιας και τελευταία μιλάμε για γυναίκες, να μια γυναίκα που αγάπησα πολύ πριν από χρόνια: η Wislawa Szymborska η ποιήτρια από την Πολωνία που (δικαίως) βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1996. Τις τελευταίες δύο μέρες πέρασα παρέα στο στρατόπεδο με τα ποιήματα της, δώρο ανεκτίμητο μέσα στη γύρω μου καφρίλα. Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο Μιά ποιητική διαδρομή, σε μετάφραση Βασίλη Καραβίτη, από τις εκδόσεις Σοκόλη (2003), που περιλαμβάνει ποιήματα από όλα τα έργα της Szymborska. Μεταφέρω εδώ μερικά από τα αγαπημένα μου.
Ευτυχισμένη αγάπη
(από τη συλλογή Για κάθε ενδεχόμενο, 1972)
Ευτυχισμένη αγάπη. Είναι φυσιολογική,
είναι σοβαρή, είναι προσοδοφόρα;
Τι χρησιμεύουν στον κόσμο δύο άνθρωποι
που δεν έχουν μάτια γι’ αυτόν;
Ανεβασμένοι ο ένας για τον άλλον στο ίδιο βάθρο
χωρίς φανερή αξία
επιλεγμένοι μέσα από εκατομμύρια από καθαρή σύμπτωση
κι όμως με την πεποίθηση τους ότι έτσι έπρεπε να συμβεί
Σαν ανταμοιβή για ποιο πράγμα; Για τίποτα.
Το φως λάμπει απ’ το πουθενά-
γιατί μονάχα πάνω τους και όχι σε άλλους;
Δεν είναι αυτό προσβολή της δικαιοσύνης;
Ασφαλώς είναι.
Δεν παραβιάζει τις καταξιωμένες στον κόσμο αρχές μας,
δεν γκρεμίζει κάθε ηθική απ’ τα ύψη της; Σίγουρα ναι.
Προσέξτε το ευτυχισμένο ζευγάρι:
αν μπορούσαν τουλάχιστον λίγο να προσποιηθούν,
να υποκριθούν μια κατάθλιψη κι έτσι να δώσουν κουράγιο στους φίλους τους!
Ακούστε πως γελάνε- πόσο προσβλητικά.
Κι η γλώσσα που μιλάνε μόλις που ακούγεται
κατανοητή
κι όλες αυτές οι εθιμοτυπίες, οι τελετουργίες,
οι επιτηδευμένες αμοιβαίες ρουτίνες τους-
όλ’ αυτά μοιάζουν με μια συνωμοσία
πίσω απ’ την πλάτη της ανθρωπότητας!
Είναι δύσκολο ακόμα και να μαντέψεις
που θα έφταναν τα πράγματα
αν οι άνθρωποι ακολουθούσαν το παράδειγμα τους.
Σε τι θα μπορούσαν να στηριχθούν οι θρησκείες
και η ποίηση,
τι θα θυμόμαστε, τι θα είχαμε αποκηρύξει,
ποιος θα ‘θελε να κρατηθεί μέσα σε κάποιο όρια;
Μια ευτυχισμένη αγάπη. Είναι αναγκαία;
Το τακτ και ο κοινός νους μας συμβουλεύουν
να την απαρνηθούμε
σαν ένα σκάνδαλο για τις ανώτερες σφαίρες
της ζωής.
Τα μικρά αγγελούδια γεννιούνται
χωρίς τη δική της βοήθεια.
Κι ούτε θα μπορούσε να κατοικήσει στην γη
γιατί συμβαίνει τόσο σπάνια.
Αφήστε τους ανθρώπους
που δεν ξέρουν το παραμικρό γι’ αυτήν
να μας βεβαιώσουν ότι δεν υπάρχει πουθενά
μια ευτυχισμένη αγάπη.
Με μια τέτοια πίστη θα τους είναι πιο εύκολο
να ζουν και να πεθαίνουν. (more…)
Προσπαθώ μια ώρα τώρα να κοιμηθώ λιγάκι γιατί πάλι με ξενύχτησαν χθες και πάνω που πάω επιτέλους να κλείσω τα μάτια μου διαβάζω αυτό: Neil Young and The Crazy Horse will perform live in Greece, July 9th @ Rockwave festival (από εδώ) κι άντε τώρα να μπω σε rem που έχω κατουρηθεί από τη χαρά μου!
καλημέρα σας!
Όπως θα καταλάβατε, τον τελευταίο καιρό η υγεία μου δεν είναι στα καλύτερα της (για να είμαι περισσότερο ακριβής, η υγεία μου δεν είναι στα καλύτερα της τα τελευταία τριάντα χρόνια – πριν δεν θυμάμαι). Όχι κάτι εξαιρετικά σοβαρό, μάλλον πολλά μικρά μαζεμένα. Σήμερα λοιπόν κλείνω ένα μήνα (διπλής) αντιβίωσης σε συνδυασμό με διάφορα αναλγητικά αντιφλεγμονώδη (μη στεροειδή πάντως), καθώς και κάμποση εσομεπραζόλη (για να μην γίνει το στομάχι μου χυλός). Τελευταία έχω πάρει τόσα αντιβιοτικά που ο Παστέρ (καλή του ώρα εκεί που είναι) θα αισθάνεται δικαιωμένος για τα χρόνια που ξόδεψε σε μικροβιολογικά εργαστήρια. Επίσης, είμαι βέβαιος ότι οι ιδιοκτήτες των φαρμακοβιομηχανιών θα πίνουν (ακριβό γαλλικό) κρασί στην υγειά μου στα λάουντζ μπαρς ακριβών ξενοδοχείων των δυτικών μητροπόλεων. Παράλληλα με την αντιβίωση μου, πριν ένα μήνα ξεκίνησα να φτιάχνω καραβάκια και διάφορα origami με τις μη ανακυκλώσιμες συσκευασίες των φαρμάκων. Πια έχει γεμίσει το σπίτι μου κουτιά από φάρμακα κι έτσι ξεκίνησα ένα κολάζ με τα περισσευούμενα υλικά. Θα το ονομάσω «Ωδή στις Φαρμακευτικές Βιομηχανίες». Χωρίς παρένθεση αυτό.
Μητέρα και κόρη περιμένουν το γιατρό στο διάδρομο του νοσοκομείου. Η μητέρα γύρω στα 70, η κόρη γύρω στα 40. Η πρώτη είναι ανήσυχη, φαίνεται ότι έχει κλάψει πρόσφατα, εμφανώς ανησυχεί για την υγεία της. Για πολλή ώρα πηγαινοέρχεται ασταμάτητα, κοιτάει το ρολόι της, ψάχνει το γιατρό της που την έστησε. Οι υπόλοιποι μαθαίνουμε από τις συνομιλίες της ότι έχει πέτρα στα νεφρά και τις επόμενες μέρες θα εγχειρηθεί. Είναι πεπεισμένη ότι κινδυνεύει, γιατί ρωτάει τις νοσοκόμες που πηγαινοέρχονται λεπτομέρειες για την επέμβαση. Οι νοσοκόμες προσπαθούν να την καθησυχάσουν, όμως μάταια. Επαναλαμβάνει ότι θα πεθάνει και δεν θα έχει κανένα δίπλα της. Κλαίει με λυγμούς. Η κόρη φανερά ενοχλημένη και ντροπιασμένη που η μητέρα τραβάει τα βλέμματα των υπόλοιπων ασθενών, προσπαθεί να την επαναφέρει σε τάξη κάνοντας της συνεχώς παρατηρήσεις. Είμαστε σίγουροι από την έκφραση του προσώπου της ότι θα προτιμούσε να βρίσκεται οπουδήποτε αλλού και ότι της έχει ανατεθεί μεγάλη αγγαρεία. Τηλεφωνεί σε κάποιον, ίσως στον αδερφό της, να του υπενθυμίσει ότι άργησε και πρέπει να αλλάξουν βάρδιες. Η μητέρα ξεκινάει πάλι το κλάμα, «θες να με ξεφορτωθείς», της λέει, «αλλά μην ανησυχείς, θα πεθάνω και θα γλιτώσετε όλοι σας». Η κόρη εκνευρίζεται ακόμα περισσότερο, βγάζει από την τσέπη της το κινητό της τηλέφωνο και τραβάει τη μητέρα φωτογραφίες, ασουλούπωτη όπως είναι με την ρόμπα και με το μουσκεμένο χαρτομάντιλο στο χέρι. «Γιατί το κάνεις αυτό;», ρωτάει η μητέρα. «Για να σε θυμάμαι όταν πεθάνεις», απαντάει η κόρη, ενώ οι υπόλοιποι ασθενείς κοιταζόμαστε μεταξύ μας συνωμοτικά και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε και τι να πούμε, έτσι που είμαστε όλοι με τους ορούς, τις πατερίτσες και τα σωληνάκια. Η ώρα περνάει. Η κόρη βγαίνει έξω για τσιγάρο και όταν επιστρέφει βρίσκει τη μητέρα να κοιμάται στο παγκάκι του διαδρόμου του νοσοκομείου. Πηγαίνει κοντά της, της κρατάει το χέρι και της χαϊδεύει τα μαλλιά, δακρύζει και δεν ντρέπεται πια, ξαφνικά δεν υπάρχει σε όλο το νοσοκομείο κανένας άλλος εκτός από αυτές, δεν υπάρχει σε όλο τον κόσμο κανένας άλλος εκτός από αυτές…
Νωρίς το πρωί στο λεωφορείο της μεγάλης απόδρασης από το στρατόπεδο. Ως συνήθως η πλειοψηφία των επιβατών είναι ξένοι μετανάστες που πηγαίνουν ή γυρνούν από το μεροκάματο. Ο κόσμος πολύς και η ατμόσφαιρα αποπνικτική, οι τυχεροί επιβάτες κάθονται και οι πολλοί είμαστε όρθιοι, κρατιόμαστε από όπου μπορεί ο καθένας, ενώ η μπόχα του Ασπρόπυργου μας έχει αναγκάσει να κλείσουμε όλα τα παράθυρα και να παραδοθούμε στη μοίρα μας, κάνουμε ακροβατικά για να συνυπάρξουμε και ασκήσεις υπομονής για να επιβιώσουμε. Κάπου στα μισά της διαδρομής μία νεαρή μετανάστρια από την Αφρική χάνει τις αισθήσεις της και λιποθυμά, δεν υπάρχει όμως εκατοστό ελεύθερο μέσα στο λεωφορείο, κι έτσι δεν πέφτει κάτω. Την κρατάμε στα χέρια μας και την βάζουμε να καθίσει στη θέση που απρόθυμα της παραχωρεί κάποιος κύριος. Η νεαρή συνέρχεται σιγά σιγά και με σπαστά ελληνικά μας ευχαριστεί που την προσέξαμε, είναι ιδρωμένη και σοκαρισμένη, δεν έχει ακόμα καταλάβει τι συνέβη, ενώ από το πίσω μέρος του λεωφορείου έρχεται προς το μέρος μας μία ηλικιωμένη κυρία, δίνοντας μάχη για να περάσει ανάμεσα από τα ιδρωμένα σώματα. Φτάνει στο κάθισμα της μετανάστριας, γονατίζει και βγάζει από την τσάντα της ένα μαντηλάκι Hondos, σκουπίζει τον ιδρώτα από το μέτωπο της κι έπειτα της χαϊδεύει το μάγουλο για όλη την υπόλοιπη διαδρομή…
Η νοσοκόμα που με φρόντιζε τον τελευταίο καιρό δεν μπορούσε ποτέ να θυμηθεί το όνομα μου. «Εσύ με την μπλούζα Lost Drive», μου έλεγε κάθε φορά. «Last Drive», διόρθωνα εγώ, αλλά ποτέ δεν με πρόσεχε. Φαινόταν άνθρωπος που έχει δει πολλά στη δουλειά της και τίποτα δεν την σοκάρει, αντίθετα, με τα χρόνια έγινε ιδιαίτερα ανθεκτική στον πόνο των άλλων (αναρωτιόμουν αν κι αυτή έχει πονέσει ποτέ και αν την φρόντισε κανείς όταν το είχε ανάγκη). Τις μέρες που νοσηλεύτηκα στα νοσοκομείο μου έφερνε τα φάρμακα μου, μου άλλαζε ορούς και σωληνάκια, με θερμομετρούσε και έγραφε τακτικά την πρόοδο της υγείας μου σε αυτά τα ακαταλαβίστικα διαγράμματα που τοποθετούν στην άκρη του κρεβατιού. Εκείνες τις μέρες, και κυρίως τις νύχτες, δεν υπήρχε για ‘μένα πιο σημαντικός άνθρωπος στη γη. Αισθανόμουν γι’ αυτήν μία περίεργη αγάπη, γιατί τα βράδια που εγώ ψηνόμουν στον πυρετό και φοβόμουνα, ερχόταν στο δωμάτιο να δει αν είμαι καλά. Κι εγώ της έλεγα πάντα ότι είμαι καλά και ότι δεν πονάω, γιατί δεν ήθελα να την στεναχωρήσω. Της νοσοκόμας μου της αρέσει ο Ρέμος και κάθε φορά που την συναντούσα την άκουγα να μουρμουρίζει κρυφά και διαφορετικό τραγούδι του. Στην τελευταία μας συνάντηση συζητούσαμε για τον Υπουργό Άμυνας. «Πιο πολύ μου άρεσε ο προηγούμενος», μου είπε, «ένας ωραίος άντρας, ψηλός και με γκρίζα μαλλιά. Πέρυσι μας είχε φέρει και δώρα, μπουφάν και ρολόγια. Πως τον λέγανε, να δεις…α, ναι, Αβραμόπουλο!»
Το καινούργιο ΕΝΤΟΣ ΦΥΛΟΥ εδώ
Ευσέβιος ο µπουλντοζιέρης εδώ
Ο στρατός που τρώει τα παιδιά του εδώ
Άνταμ Σμιθ, ξύπνα γιατί τρελάθηκαν εδώ
Παγκόσμια εκστρατεία νόμου και τάξης… εδώ
Ιστορίες (και καθημερινής) τρέλας εδώ, via
Σάπια φωλιά με σάπια αυγά για σάπια φίδια στα όμορφα και κοσμοπολίτικα Χανιά; εδώ
Βoλές ΚΚΕ κατά της Ελλης Παππά (ή πως σύντομα θα γελάσει κι ο κάθε πικραμένος) εδώ
Παχειά λόγια και ισχνές αγελάδες (ή πως τα εκατομμύρια των ΜΚΟ έβγαλαν φτερά σαν άγγελοι κι άντε πιάσ’ τα) εδώ
Υπόθεση εθνικής πλαστογραφίας (η οργανωμένη στοχοποίηση της Θάλειας Δραγώνα) εδώ
ΤΟ ΚΕΛΙ της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων ξεκίνησε ραδιοφωνικές εκπομπές (Κάθε Πέμπτη στις 17.00) εδώ. Η πρώτη εκπομπή εδώ
Πάει και ο Mano Solo. Το πάλεψε για χρόνια και πέθανε στις 10 Ιανουαρίου από επιπλοκές του aids. Θα έχουμε για πάντα τη μουσική του και- τι ειρωνία- τον πιο μελαγχολικό Ιανουάριο που γράφτηκε ποτέ…
Janvier à ma fenêtre, à mes pieds se dégorge le monde.
Je sais qu’en bas au coin quelque chose m’attend ou bien quelqu’un.
Les gens m’aiment parce que je suis triste, alors pourquoi ils veulent que je change.
Et les gens m’aiment parce que je suis seul,
et les gens m’aiment parce que j’ai mal et les gens m’aiment parce que je meurs à leur place en quelque sorte.
Drôle d’histoire, j’y comprends rien…
Συζητούσα πρόσφατα με κάποιο γνωστό μου για την κατάσταση στην ελληνική εκπαίδευση. Καθηγητής ο ίδιος, διαμαρτυρόταν εντόνως για τις μηδαμινές ευκαιρίες που έχουν οι Έλληνες εκπαιδευτικοί, φέρνοντας ως μέτρο σύγκρισης το εκπαιδευτικό σύστημα της…Ουρουγουάης! Λίγες μέρες αργότερα συνάντησα μία φίλη, εκπαιδευτικό επίσης, αποσπασμένη σε γραφείο της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Από πέρυσι που άλλαξε εργασιακό αντικείμενο επίσης διαμαρτύρεται ότι η δουλειά της δεν είναι δημιουργική, ενώ το καθημερινό της εξάωρο αναλώνεται αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση πολιτών: συμπλήρωση αιτήσεων και επιστολών, αλληλογραφία με υπουργεία, υπογραφές, σφραγίδες, ταξινόμηση, φωτοτύπηση, ατέλειωτη χαρτούρα.
Πρόσφατα γύρισα ως επιμορφωτής τη μισή Ελλάδα, από σχολείο σε σχολείο, δίνοντας διαλέξεις σχετικά με τα προβλήματα στην ελληνική εκπαίδευση και πως μπορεί ο εκπαιδευτικός να αντεπεξέλθει στις νέες προκλήσεις της εποχής. Το σεμινάριο ξεκινούσε με μία βιωματική άσκηση: οι εκπαιδευτικοί καλούνταν να καταγράψουν ανώνυμα τα τρία σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι στην εργασία τους. Η πρώτη απάντηση καθολική και γενικευμένη: έλλειψη γνώσεων και επαρκούς εκπαίδευσης στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της σχολικής τάξης. Ακολουθούσαν οι δύσκολοι μαθητές και τρίτη σε σειρά απάντηση ήταν η αναξιοκρατία στην εκπαίδευση (δηλαδή οι αποσπάσεις σε γραφεία). Αναλύοντας περισσότερο το πρόβλημα, συχνά καταλήγαμε στο μάταιο και ρητορικό ερώτημα: γιατί εκείνοι και όχι εγώ;
Γιατί λοιπόν οι άλλοι και όχι εγώ; Όλοι συμφωνούν ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει εξέλιξη, δεν υπάρχουν επιμορφώσεις, κανείς δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτούς. Όταν όμως τους δίνεται η ευκαιρία, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα μόρια που θα τους δώσουν κάποτε προαγωγή. Δεν κοιτάζουν να γίνουν καλύτεροι στη δουλειά τους, αλλά αναλώνονται σε έναν άσκοπο και αδιέξοδο συνδικαλισμό: για όλα φταίει ο συνάδελφος που πήρε απόσπαση σε κάποιο γραφείο της πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό τους πειράζει. Όχι ότι κάνουν μαθήματα σε τρώγλες, που το σχολείο είναι ο πιο απαξιωμένος θεσμός (έβαλαν και οι ίδιοι το λιθαράκι τους-κοτρώνα για την ακρίβεια), δεν τους ενοχλεί που είναι εντελώς αναποτελεσματικοί να ανταποκριθούν στις σύγχρονες ανάγκες των μαθητών, που δεν προσφέρουν στο ελάχιστο, που δεν ξέρουν να ανοίγουν ένα υπολογιστή (κάνουν όμως σεμινάρια επιδοτούμενα από το κράτος), που οι γνώσεις τους στα αγγλικά τελειώνουν στο I am/You are.
Έτσι κι αλλιώς το όνειρο τους δεν είναι να μορφώσουν, να διδάξουν, να δημιουργήσουν, να αναπτύξουν πνευματικούς ανθρώπους. Αυτό που θέλουν είναι μία καρέκλα, σε ένα άθλιο γραφείο, να βάζουν σφραγίδες. Για όλα τους φταίνε οι άλλοι, το κράτος, οι συνάδελφοι, το ελληνικό μπάχαλο, μόνο οι άλλοι ευθύνονται που οι ίδιοι δεν επιμορφώνονται, που δεν προχωρούν, που μισούν τη δουλειά τους. Στο εξωτερικό είναι καλύτερα τα πράγματα, θα σου πουν. Αγνοώντας ότι στο εξωτερικό με τα προσόντα τους το πολύ να δούλευαν στο κυλικείο του σχολείου…
Κι ένα ποίημα ενός δικού μας δημόσιου υπάλληλου, του Καρυωτάκη:
Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δυο-δυο μες στα γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θα ‘νι η Πολιτεία
κ ο Θάνατος που τους ανανεώνουν.)
Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιρία.
«Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.
Και μοναχά η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουνε τους δρόμους,
το βράδυ στις οχτώ, σαν κουρντισμένοι.
Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, τους ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι.
Το 1998 στο βρώμικο και ξεχαρβαλομένο Παλλάς. Από νωρίς το μεσημέρι να δούμε τις μικρού μήκους που ήρθαν από τη Δράμα. Οι ώρες πρενάνε βαρετά και οι μόνοι θεατές είναι οι φίλοι των σκηνοθετών, κλασικά. Και ξαφνικά προς το βραδάκι προβάλλεται το Breath του Χρήστου Δήμα, τέσσερα αποσπάσματα μίας ιστορίας: ένας αποχαιρετισμός, στον εραστή, στη μητέρα, στην ανάσα που αφήνει πίσω μια ποιητική μέθεξη πάνω στο θέμα της θλίψης, του θανάτου και του έρωτα. Όταν τέλειωσε βγήκαμε έξω για τσιγάρο, στη στοά δίπλα στη Βουκουρεστίου, γιαπί τότε κι αυτή. Δεν επιστρέψαμε στην αίθουσα, εννοείται…
(Αξίζει να δείτε το Breath και όπωσδήποτε σε μεγένθυση της οθόνης)
Συγχαρητήρια δέχτηκαν για ακόμα μία φορά οι φαντάροι που υπηρετούν στην Προεδρική Φρουρά, για την άρνηση τους να εγκαταλείψουν το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη κατά την έκρηξη βόμβας την προηγούμενη Παρασκευή. Είναι γνωστό ότι οι εκεί υπηρετούντες βγαίνουν από το στράτευμα με πολλές τιμητικές διακρίσεις. Λίγοι όμως γνωρίζουν τα βασανιστήρια που αναγκάζονται να υποστούν κατά την είσοδο τους. Μερικές περιγραφές από την περιήγηση στο διαδίκτυο:
Υ.Γ.1 Την Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2002 βρέθηκε κρεμασμένος στις τουαλέτες τις υπηρεσίας του άλλος ένας νέος άνθρωπος που υπηρετούσε στην Προεδρική Φρουρά. Είχε επανειλημμένως εκδηλώσει την επιθυμία του να φύγει από τη συγκεκριμένη υπηρεσία…
Υ.Γ.2 Στο επίσημο site της Προεδρικής Φρουράς σύντομα θα λειτουργήσει e-shop, από όπου μπορείτε να προμηθευτείτε αναμνηστικά, φαντάζομαι τσολιαδάκια και τσαρούχια…
