«Είμαι ναύτης. Υπηρετώ τη θητεία στο ναυτικό που περιπολεί στη Αφρική, τη Μεσόγειο και την Ασία, μαζί με τους ΝΑΤΟϊκούς και Ευρωπαϊκούς στρατούς. 36 χρόνια μετά, μας καλούν να «γιορτάσουμε» την επέτειο του Πολυτεχνείου σαν να ήταν μια γιορτή. Ξεχνούν επιμελώς, ότι τότε διατάχθηκαν φαντάροι να στρέψουν τα όπλα τους ενάντια στον εξεγερμένο λαό. 36 χρόνια μετά, σχεδιάζουν και προετοιμάζουν να στρέψουν τα όπλα του στρατού ξανά ενάντια στον ίδιο εχθρό λαό, στο όνομα της δημοκρατίας. 36 χρόνια μετά, αφού μας μίλησαν για τις ευθύνες των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ στην επταετία της χούντας, εκστρατεύουν σε 15 χώρες του πλανήτη στέλνοντας φαντάρους να σκοτώσουν και να σκοτωθούν – να «ανοικοδομήσουν» – μαζί με το ΝΑΤΟ και τον ευρωστρατό, στο όνομα της «ασφάλειας», της «δημοκρατίας και της ελευθερίας». Αρνούνται και διαλύουν τα, ακόμα και στοιχειώδη, δικαιώματά μας στο βωμό των εθνικών αναγκών, όπως ακριβώς αρνούνται και διαλύουν τα δικαιώματα στους χώρους δουλειάς, στην παιδεία, στους δρόμους αυτής της κοινωνίας. Οι φαντάροι είμαστε πολίτες με στολή. H γενιά μου Δεν Πολεμά ενάντια σε εργαζόμενους, μετανάστες και νεολαία, για το στρατό της απλήρωτης εκμετάλλευσης, των θανάτων και των αυτοκτονιών. Αφουγκράζεται το σύνθημα-στόχο για μαζικό κίνημα μέσα κι έξω από το στρατό. Απαιτεί Ελεύθερο Συνδικαλισμό των Φαντάρων».
Μήνυμα που απύθηνε η Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων στη χθεσινή πορεία
Από το παράθυρο μου βλέπω τους καινούργιους. Έχουν περάσει την πρώτη επιτροπή, έχουν φορέσει τα νέα τους ρούχα (“ρούχα αγγαρείας” τους είπαν οι από πάνω, με νόημα) και τώρα στέκονται στη σειρά για τους γιατρούς. Ο αμφιβληστροειδής από ‘δω κι εμπρός τρέφεται αποκλειστικά με χρώμα χακί. Ο τρόμος στο βλέμμα, ο φόβος για το άγνωστο, η αγωνία που έχουν τα πρόβατα λίγο πριν τον σφαγιασμό. Σε λίγο στην εικόνα θα προστεθούν οι σπασμένες φλέβες από άγαρμπες νοσοκόμες και τα πλαστικά κύπελλα με τα ούρα στις αυτοσχέδιες υπαίθριες τουαλέτες. Για την ώρα κάποια αμήχανα χαμόγελα που σε λίγο θα σβήσουν όταν ανοίξει η πόρτα του αφροδισιολόγου. Σε λίγο μόνο γυμνά αντρικά σώματα, χωρίς ιδιοκτησία πια. Σώματα που διαφυλάχτηκαν χρόνια από άλλα μάτια και που έχουν αγαπηθεί (ή και ποθηθεί), σε λίγο θα εκτεθούν, θα επιθεωρηθούν, θα σταθούν γυμνά απέναντι σε πολλά άλλα γυμνά σώματα, σε ιατρικές εποπτείες, σε βίαιες αιμοληψίες, σε οχλώδεις ιατρικές συνεντεύξεις που θα στείλουν περίπατο το ιατρικό απόρρητο. Κάποιοι λιποθυμούν. Κάποιοι χτυπούν νευρικά το πόδι στο πάτωμα. Έρχεται ένας από τους από πάνω, βλέπει ένα πεταμένο σκουπιδάκι στο πάτωμα, λέει «μήπως μπορείς να το μαζέψεις αυτό;» και αμέσως πετάγονται τρεις που υπακούουν σαν κουταβάκια το αφεντικό τους. Δεν αναρωτιέμαι τι σκέφτονται, το ξέρω καλά. Και είμαι σίγουρος ότι αν υπήρχε μία εμπειρία που ο κάθε άνθρωπος θα ήθελε να σβήσει για πάντα από τη μνήμη του, είναι αυτή ακριβώς η στιγμή που η ανθρώπινη προσωπικότητα εξομοιώνεται με το μικρό σκουπιδάκι στο πάτωμα.
Κάθε χρόνο 2.000 άνθρωποι σκοτώνονται στους δρόμους της Ελλάδας και πολλές χιλιάδες άλλοι μένουν ανάπηροι από τροχαία ατυχήματα. Κάθε χρόνο, μόνο στην Αττική, από τις «φυτεμένες» παράνομα διαφημιστικές πινακίδες προκαλούνται 300 δυστυχήματα με πάνω από 10 νεκρούς. 2,5 εκατομμύρια Έλληνες δεν θα γεννηθούν μέχρι το 2040. Μεταξύ των ηλικιών 18 έως και 44 ετών, που χαρακτηρίζονται ως αναπαραγωγικές και παραγωγικές ηλικίες τα τροχαία είναι η ΠΡΩΤΗ ΑΙΤΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ.
Τα 2 στα 3 θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα συμβαίνουν σε αστικές περιοχές, ενώ οι Έλληνες οδηγοί κατέχουν τα υψηλότερα ποσοστά επιθετικής συμπεριφοράς (βρισιές και χειρονομίες, αναβόσβημα των φώτων, απόπειρες σωματικής επίθεσης, κοντραρίσματα κλπ.) σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (85%), μετά τη Βουλγαρία (89%).
Στην περιοχή της Αθήνας: δεν υπάρχουν πεζοδρόμια σε ποσοστό 3,4%, τα πεζοδρόμια είναι κατεστραμμένα και είναι δύσκολο ή επικίνδυνο να περπατήσεις σε αυτά σε ποσοστό 11,1%, εμποδίζονται προσωρινά από σκουπίδια, μπάζα κτλ. Σε ποσοστό 15,6%, έχουν μόνιμα εμπόδια, όπως στύλους, πινακίδες ή δέντρα σε ποσοστό 10,6%, είναι τόσο στενά που οι πεζοί αναγκάζονται να χρησιμοποιούν το δρόμο σε ποσοστό 23,1%, είναι σταθμευμένα πάνω τους αυτοκίνητα, δίκυκλα ή φορτηγά σε ποσοστό 25,5%, δεν υπάρχουν ειδικές διαμορφώσεις με χαμηλά κράσπεδα στις γωνίες για να διευκολύνονται οι πεζοί σε ποσοστό 5,9%.
Σε αστικό δίκτυο οι οδηγοί χρησιμοποιούν ζώνη ασφαλείας σε ποσοστό 72%, οι συνοδηγοί σε ποσοστό 68% και η χρήση ζώνης στο πίσω κάθισμα είναι 19%. Στο σύνολο των οδηγών δικύκλων οι 3 στους 10 άντρες και γυβαίκες μοτοσικλετιστές κυκλοφορούν χωρίς κράνος, ενώ από τις νέες γυναίκες μέχρι 24 ετών δεν φορούν κράνος οι 6 στις 10. Οι 3 στους 10 άντρες και γυναίκες μοτοσυκλετιστές που κυκλοφορύν στις αστικές περιοχές δεν φορούν κράνος.
Μέσα σε 10 χιλιόμετρα, από το 120ό έως το 129ό χιλιόμετρο της εθνικής οδού Αθηνών-Κορίνθου καταγράφτηκαν την τελευταία τετραετία 900 τροχαία, από τα οποία τα 19 σοβαρά, με 3 νεκρούς και 29 βαριά τραυματίες.
Ο παγκόσμιος συνολικός αριθμός θανάτων (1.2 εκατομμύρια το χρόνο) και τραυματισμών (50 εκατομμύρια) προβλέπεται να αυξηθεί περίπου κατά 65% έως το 2020, και στις φτωχότερες χώρες οι θάνατοι αναμένεται να διογκωθούν μέχρι και 80%.
18 μήνες με τριετή αναστολή ήταν η ποινή που επιβλήθηκε στον 18χρονο ιδιοκτήτη του VW POLO 1600 GTI (με δίπλωμα τεσσάρων μηνών) που στις 25 Απριλίου 2007 αγνόησε το κόκκινο φανάρι σκοτώνοντας τον μουσικό της τζαζ Κώστα Κουβίδη. Ο δράστης κρατήθηκε συνολικά για 5 ώρες, δεν στερήθηκε το δίπλωμα του ούτε για μια μέρα και δεν πρόκειται να πληρώσει αποζημίωση ούτε ένα ευρώ.
Κανείς δεν γνωρίζει εάν στις ελληνικές στατιστικές καταγράφονται όλοι οι θάνατοι και τραυματισμοί από τροχαία, καθώς η ΕΣΥΕ δέχεται τα σχετικά δεδομένα μόνο από την Αστυνομία και όχι από τα νοσοκομεία-όπου άνθρωποι βαριά τραυματίες καταλήγουν έπειτα από μέρες και δεν καταγράφονται ως θύματα τροχαίων, αλλά ως ενδονοσοκομειακές επιπλοκές.
Κατά το 2007 στην Κρήτη 20 άνθρωποι που κατέληξαν σε νοσοκομεία έπειτα από συγκρούσεις, δεν προσμετρήθηκαν στια στατιστικές ως νεκροί, σύμφωνα με την Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση «You Are What U Do-Κώστας Κουβίδης».
«’Έπιασα 358km/h γυρνώντας από τη Θεσσαλονίκη πριν μερικές εβδομάδες. Ο εγκέφαλος του αυτοκινήτου αποθηκεύει τη μέγιστη ταχύτητα. Δεν κατάλαβα με πόσα πήγαινα, ούτε και πρόλαβα να κοιτάξω το κοντέρ. Μόλις συνειδητοποίηση πόσο γρήγορα πήγαινα, αμέσως τράβηξα το πόδι μου από το γκάζι. Ξεκίνησε για πλάκα, όταν ένας τύπος με προσπέρασε με τη μηχανή του κάνοντας σούζα, ενώ πήγαινα με 265 χιλιόμετρα! Εκεί άρχισε μια άτυπη “κόντρα”, που με έκανε να ξεχαστώ…Τρομερή αδρεναλίνη…Έκανα Αθήνα-Θεσσαλονίκη ακριβώς σε τρεις ώρες»
(Γιούρκας Σεϊταρίδης, διεθνής ποδοσφαιριστής. Περιοδικό «Maxim», 31 Ιουλίου 2009).
Άλλο ΚΚΕ μας βρήκε. Διάβαζα στο περιοδικό ARMY:Άμυνα, Διπλωματία και Ασφάλεια (!) τα παράπονα των Κύπριων στρατιωτικών επιτελών για τη μείωση της θητείας στην Ελλάδα, ότι δηλαδή θυσιάζεται η εθνική κυριαρχία του νησιού έναντι πρόσκαιρων πολιτικών κερδών “αμφιβόλου διαχρονικότητας” και άλλα τέτοια. Το αγαπημένο μου σημείο στο άρθρο:
Για αναζήτηση “άλλων, συμπληρωματικών συμμαχιών” ήδη κάνει λόγο η Κυπριακή στρατιωτική ηγεσία “προκειμένου να εξισορροπηθεί η πολύ ανησυχητική εξέλιξη της μείωσης της θητείας στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις”. Οι Κύπριοι επιτελείς αναφέρονται επίμονα στην ανάγκη το σύστημα ασφαλείας που θα καλύψει το νησί μετά τη λύση του Κυπριακού να διαθέτει ισχυρή συμμετοχή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων- “διαφορετικά”, όπως τονίζεται, “τον κεντρικό ρόλο κύριο ρόλο θα κληθούν να αναλάβουν άλλοι ενδιαφερόμενοι στην περιοχή”.
Εμαι σηζυγος υπαξιωματικου που εχει επιλεχθει παρα την θεληση του σε αυτη την ιστορια με τους omlt στο αφγανισταν. Η ιστορια ξεκινησε με τον χειροτερο τροπο..το καλοκαιρι που μας περασε ο αντρας μου πηρε μεταθεση σε μοναδα των δωδεκανησων την ημερα που παρουσιαστηκε του λενε φευγεις πολυκαστρο για εκπεδευση για 4 μηνες κ στην συνεχεια αφγανισταν….μεταφεραμε οικοσκευη, παρατησα δουλεια νοικοιασαμε σπιτι προπληρωσαμε ενοικοια απο τον μαιο κ σαν να μη εφτανε αυτο μαθενουμε οτι θα πανε σε εμπολεμη ζωνη εχουμε τρελαθει απο την στεναχωρια εχουμε 2 παιδια..αυτη ειναι η μεριμνα υπερ προσωπικου που λενε ολοι αυτοι οι μεγαλοι? να σε βαζουν σε εξοδα να σε χωριζουν απο την οικογενεια κατα αυτον τον τροπο? να σε στελνουν στο θανατο? και τελικα εκει στην ασια ποια πατριδα υπηρετουν οι φανταροι μας? και το χειροτερο απο ολα η αδιαφορια δεν εχουν παρει κνενα μετρο προστασιας κατι ειδικα οχηματα που πρεπει να εχουνε βοηθηστε μας.
…Λένε οι “Κάτοικοι Πετραλώνων”, που εντωμεταξύ βρώμισαν όλη τη γειτονιά με τις άθλιες αφίσες τους. Προτείνω να την ποινικοποιήσουμε τη διασκέδαση. Όποιος τολμάει να διασκεδάζει να φυλακίζεται ή (ακόμα καλύτερα) να εκτελείται επί τόπου…
“Η κατάργηση της θητείας στην αεροπορία και το ναυτικό οδηγεί στην πλήρη κατάργηση της θητείας και την μετατροπή των ενόπλων δυνάμεων σε μισθοφορικό στρατό, όπως επιτάσσει η συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ. Αυτή η εξέλιξη είναι επικίνδυνη και για τα δικαιώματα του λαού και για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας. Επίσης αποδεικνύει ότι χρήματα υπάρχουν και βρίσκονται όταν πρόκειται για την ενίσχυση της πλουτοκρατίας, τους ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς και τη συμμετοχή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων σε πολέμους και επεμβάσεις.”
Διαμάντι η τελευταία Lifo και κυρίως η συζήτηση της ψυχολόγου Σμαρούλας Παντελή με το Φιλόθεο Φάρο. Αντιγράφω κάποια αποσπάσματα που μου άρεσαν:
[...]έχω δει μέσα στη θεραπεία των ανθρώπων ανθρώπους που εκλήθησαν από πολύ νωρίς να προστατεύσουν τους γονείς τους, κυρίως συναισθηματικά, δηλαδή μέσα σε σπίτια που έπεφτε ξύλο, για παράδειγμα. Όταν ένα παιδί παίρνει τον ρόλο του προστάτη ενός γονιού, ή αν ένας γονιός χηρέψει πολύ νωρίς και μπει σε κατάθλιψη και δεν μπορεί να διαχειριστεί το πένθος, το παιδί μεγαλώνει πιο πολύ από τον γονιό και μπαίνει στον ρόλο του γονιού για τον γονιό του. Εκεί έχω δει πάρα πολύ έντονο αυτό το διανοητικισμό στον οποίο αναφέρεστε.
[...]Η αλήθεια είναι ότι πράγματι τα παιδιά καλούνται συχνά να συμβιβάσουν τους γονείς, να γεφυρώσουν το χάσμα τους. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα στις πολύτεκνες οικογένειες, οι οποίες δεν είναι πάντα μια γνήσια επιλογή. Ορισμένοι άνθρωποι, επηρεασμένοι από θρησκευτικές κατευθύνσεις και συμβουλές, προχωρούν στην δημιουργία μεγάλης οικογένειας. Αποκτούν έξι-επτά παιδιά, μέσα τους όμως δεν είναι αυτή η επιλογή τους και, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, βρίσκουν τρόπους που δεν τους εκθέτουν κοινωνικά έτσι ώστε να αποβάλουν την ευθύνη. Τι κάνουν λοιπόν; Ο μεν μπαμπάς υποτίθεται ότι είναι έξω από το σπίτι για να βγάλει το ψωμί για την οικογένεια, η δε μητέρα αρρωσταίνει και τότε μπορεί να κληθεί ένα δεκάχρονο παιδί να είναι ο γονιός όλης της οικογένειας. Και αυτό είναι πάρα πολύ σκληρό γι’ αυτό το παιδί. Θα μπορούσε να πει κανείς και απάνθρωπο. Βέβαια, όλα τα τραύματα έχουν και μια άλλη όψη. Γίνονται κάποτε και αφορμές δημιουργίας. Αυτά τα ταλαιπωρημένα παιδιά μπορεί να είναι πολύ πιο προετοιμασμένα για τον πραγματικό κόσμο από ότι τα μαλθακά παιδιά, τα υπερ-προστατευμένα, που είναι το συνηθέστερο φαινόμενο σήμερα.
[...]Εγώ, ξέρετε, πολλές φορές λέω κάτι που ενοχλεί πολύ, ότι υπάρχουν κάποιοι μύθοι, όπως ο μύθος της μητρικής αγάπης. Με ποια έννοια; Ότι η αγάπη είναι επιλογή, δεν σου έρχεται ενστικτωδώς, έτσι, ανέξοδα. Σου στοιχίζει να αγαπάς. Λοιπόν, βλέπουμε συχνά τους γονείς να χρησιμοποιούν τα παιδιά τους με τρόπο απάνθρωπο, για την καταξίωσή τους, για την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών και πολύ συχνά αυτά που επικαλούνται -«εγώ σε αγαπάω. Για σένα μόνο τα κάνω όλα»- έρχεται η στιγμή που φαίνεται πόσο ήταν ανυπόστατα. Δηλαδή, όταν το παιδί στην εφηβεία κάνει κάποιες προσπάθειες να αυτονομηθεί, τότε αρχίζουν οι απειλές: «Πρόσεξε και κάνε αυτό που σου λέω, γιατί αλλιώς…». Λέω πολλές φορές στους γονείς που λένε στα παιδιά τους «το σπίτι σας», μην κοροϊδεύετε τα παιδιά σας, δεν είναι το σπίτι τους, γιατί τους το λέτε αυτό; Αν πάνε στο υποθηκοφυλακείο, θα δούνε ότι είναι στο όνομά σας. Ενώ λοιπόν τους λέτε αυτά, όταν κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που θα θέλατε εσείς, τότε αμέσως τα απειλείτε με αποστέρηση από όλα αυτά που τους λέγατε ότι ήταν δικά τους.
[...]Και δεν είναι μόνο η υλική αποστέρηση ή η αποστέρηση προνομίων· υπάρχει και η συναισθηματική αποστέρηση. Όταν ο γονιός αποστασιοποιείται συναισθηματικά και απειλεί μέσω της στέρησης της αγάπης: «Αν δεν κάνεις ό,τι σου λέω, δεν θα σ’ αγαπάω». Δηλαδή αν το παιδί δεν κάνει τα χατίρια του γονιού, ο γονιός ψυχραίνεται και κρατάει μούτρα στο παιδί του. Γιατί βέβαια ο γονιός δικαιούται κι αυτός να στενοχωρεθεί και να εκφράσει το συναίσθημά του. Αλλά όταν ο γονιός «το παίζει στεναχωρημένος», τι διδάσκει εκείνη τη στιγμή στο παιδί του; Του διδάσκει τον συναισθηματικό εκβιασμό. Το παιδί έχει την ανάγκη να διδαχτεί την αυθεντική έκφραση των συναισθημάτων από το γονιό. Δεν χρειάζεται συναισθηματικές απειλές. Ο αληθινά πληγωμένος άνθρωπος δεν έχει μούτρα, πιστεύω.
[...]Ο άνθρωπος πλουτίζει δίνοντας. Η αυτοεκτίμησή του δεν ανεβαίνει όταν δέχεται μόνο. Αυτό νομίζω ότι αποτελεί τη θεραπεία της ψυχικής διαταραχής, που για μένα δεν είναι νόσος αλλά διαταραχή, η αυτο-απασχόληση. Γιατί; Είναι ένας φαύλος κύκλος. Όταν ζητάς και δεν δίνεις αλλά μόνο παίρνεις, αυτό που παίρνεις σε φτωχαίνει σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, γιατί γίνεσαι επαίτης.
[...]Θα σας πω πώς την καταλαβαίνω εγώ την ψυχοθεραπεία. Τι είναι ψυχοθεραπεία για μένα. Ο άνθρωπος δεν την ξέρει τη ζωή ενστικτωδώς. Τα ζώα την ξέρουν ενστικτωδώς, αν και σε κάποια σημεία ακόμα και τα ζώα διδάσκονται από τους γονείς τους. Ο άνθρωπος όμως και τα πιο απλά και τα πιο πρακτικά πρέπει να τα μάθει από τους γονείς του. Λοιπόν, οι πρώτοι του βασικοί δάσκαλοι, που μπορεί να είναι ανεπαρκείς μέχρι και εντελώς ακατάλληλοι, είναι οι γονείς του. Αλίμονο αν ο άνθρωπος δεν έχει μια δεύτερη ευκαιρία. Για μένα αυτό είναι ψυχοθεραπεία.
[...]Είναι όλη αυτή η ιστορία της άγνοιας των ψυχοδυναμικών. Άγνοια. Αυτό είναι βασικό, δηλαδή όλοι αυτοί οι άνθρωποι που θέλουν να μας κυβερνήσουν και δεν ξέρουν τα υπόγεια και δεν τα αντιμετωπίζουν. Ξέρετε, εμείς στη θεραπευτική κοινότητα ξέραμε πάρα πολύ καλά. Είχαμε μια ομάδα ευαισθητοποίησης για το προσωπικό μια φορά την εβδομάδα. Γιατί; Γιατί αν εγώ και εσείς είχαμε μια υποβόσκουσα σύγκρουση που δεν την αντιμετωπίζαμε, ένας σχιζοφρενής μπορεί να έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Έτσι γίνεται και στην οικογένεια. Έτσι γίνεται και στην πολιτική. Έτσι γίνεται παντού.
[...]Λοιπόν, ποιο είναι το σκοτεινό μέρος; Είναι η οργή και ο αρρωστημένος έρωτας. Η οργή είναι εκείνη που δημιουργεί στις μέρες μας τα τεράστια προβλήματα. Η οργή που είναι για τον πατέρα, ξέρετε, αλλά δεν εκφράστηκε ποτέ στον πατέρα γιατί οι πιο δυσλειτουργικές οικογένειες δεν επιτρέπουν στα παιδιά τους να εκφράσουν την οργή τους, που είναι απαραίτητη για την αυθυπαρξία τους. Πρέπει να περάσει ο έφηβος από αυτό, να οργιστεί με τους γονείς για να διαφοροποιηθεί, όμως είναι κάποιοι γονείς, ξέρετε, αυτοί που λέγονται «καλοί γονείς», που το αποκλείουν αυτό εντελώς, είναι αδιανόητο. Τότε λοιπόν τι γίνεται; Η οργή αυτή, αν δεν εκφραστεί σε αυτόν που ανήκει, αρρωσταίνει. Λοιπόν, είναι αυτοί οι άνθρωποι που περνάνε μια ολόκληρη ζωή όντας διαρκώς ευερέθιστοι, πικρόχολοι, ανέραστοι, σκυθρωποί, επιθετικοί· περνάνε όλη τους τη ζωή έτσι και αυτό το λένε «πολιτική ιδεολογία» και είναι αρρώστια.
[...]Γι’ αυτούς που εκδηλώνουν τη βία, για μένα είναι σαφέστατα η απωθημένη οργή κατά των γονέων. Κάποτε ήρθε εδώ και κάθισε σε αυτόν τον καναπέ ένα παλικάρι, που μου είπε στην πρώτη μας συνάντηση ότι το όνειρο της ζωής του ήταν όπου γινότανε διαδήλωση να πηγαίνει και να τα σπάει. Μιλάμε για πριν από τριάντα πέντε χρόνια και τι ήταν αυτός; Ήταν παιδί μιας ευσεβιστικής οικογένειας. Ενός πατέρα ευσεβιστή, ο οποίος ήταν ένα εξαιρετικά νευρωτικό άτομο, που χρησιμοποιούσε τη θρησκεία, τις απαγορεύσεις, τις απειλές, τον τρόμο και τον νόμο για να ελέγξει δικές του παρορμήσεις που τον τρόμαζαν. Αυτό λοιπόν το παιδί μεγάλωσε σε μια τέτοια οικογένεια, όπου γινόταν τρομοκρατική χρήση της εντολής «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου». Λοιπόν κάποια στιγμή αυτός αυτή την οργή την έστρεψε εναντίον μου και μου έκανε φοβερή ζημιά, φοβερή ζημιά και ακόμα υποφέρω από αυτό ξέρεις.
Στις 3 Νοεμβρίου 1996, ο Στέφανος Σαπουνάς πυροβολήθηκε και υπέστη κρίσιμο τραυματισμό από τον Αθανάσιο Ζιώγα, αστυνομικό, όταν δεν σταμάτησε το αυτοκίνητό του σε αστυνομικό μπλόκο στα Άνω Λιόσια. Η σφαίρα πέρασε από το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου και έπληξε τον Στέφανο Σαπουνά στον αυχένα, αφήνοντάς τον ακαριαία παράλυτο. Το περιστατικό συνέβη κοντά σε οικισμό Ρομά στα Άνω Λιόσια και, σύμφωνα με μετέπειτα απολογία στον ανακριτή συναδέλφου του Αθανασίου Ζιώγα, που τον συνόδευε κατά το περιστατικό: «Υποθέσαμε ότι [ο Στέφανος Σαπουνάς] θα ήταν κάποιος αθίγγανος».
Ο Αθανάσιος Ζιώγας και ο συνάδελφός του εγκατέλειψαν τη σκηνή και δεν ανέφεραν το συμβάν. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι περιπολούσαν σε περιοχή εκτός του χώρου ευθύνης τους. Ο Στέφανος Σαπουνάς μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί ενημέρωσαν τις αστυνομικές αρχές. Ο Αθανάσιος Ζιώγας εμφανίστηκε και ανέφερε το συμβάν μόνο αφού πέρασαν δύο ημέρες και αφού διατάχθηκε ΕΔΕ και ζητήθηκε από τους αστυνομικούς της ευρύτερης περιοχής να παραδώσουν τα όπλα τους για βαλλιστική εξέταση. Φαίνεται επίσης ότι, παρ’ όλο που οι αρχές γνώριζαν την ταυτότητα του Στέφανου Σαπουνά ήδη αργά τη νύχτα της 3ης Νοεμβρίου, δεν ειδοποίησαν αμέσως την οικογένειά του, η οποία έλαβε ένα τηλεφώνημα από το νοσοκομείο μετά από τρεις ημέρες, μόλις στις 6 Νοεμβρίου.
Ο Στέφανος Σαπουνάς υπέκυψε στα τραύματά του περίπου πέντε μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1997. Η ΕΔΕ, που διάρκεσε σχεδόν τρία χρόνια, συμπέρανε ότι: «[ο Αθανάσιος Ζιώγας] έγινε υπαίτιος διαπράξεως του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από πρόθεση, χρησιμοποιώντας πυροβόλο όπλο, με ενδεχόμενο δόλο δηλαδή δεν επεδίωκε αμέσως το θάνατο του ιδιώτη, αλλά τη διακοπή πορείας του αυτοκινήτου με κάθε τρόπο, γνώριζε όμως ότι ήταν ενδεχόμενο ο πυροβολισμός να επιφέρει θάνατο και τον αποδέχθηκε ως ενδεχόμενο αποτέλεσμα της πράξεώς του». Η ΕΔΕ συνιστούσε την απόταξή του και την αργία με απόλυση του συναδέλφου του.
Αν και ξεκίνησε επισήμως δικαστική ανάκριση στις αρχές του 1997, στη δικογραφία δεν περιέχεται καμία ένδειξη για οποιαδήποτε ενέργεια μέχρι τον Δεκέμβριο του 1998, όταν η οικογένεια του θύματος πληροφόρησε τον ανακριτή για τον θάνατο του Στέφανου Σαπουνά και δήλωσε παράσταση πολιτικής αγωγής στην ποινική διαδικασία. Μόλις τον Μάρτιο του 1999, σχεδόν δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Στέφανου Σαπουνά, ζήτησε ο ανακριτής πληροφορίες από το νοσοκομείο σχετικά με τη θεραπεία που έλαβε και την αιτία θανάτου του. Στις 7 Απριλίου 2000, το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο αποφάσισε να απαγγελθεί στον Αθανάσιο Ζιώγα η κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, αντί της αρχικής, σοβαρότερης κατηγορίας της ανθρωποκτονίας από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο. Προσφυγή της οικογένειας του θύματος, που συμμετείχε στη δίκη ως πολιτική αγωγή, κατά αυτής της απόφασης απορρίφθηκε για τυπικούς λόγους στις 27 Ιουνίου 2000. Ο Αθανάσιος Ζιώγας κατηγορήθηκε επίσης για παράνομη οπλοχρησία. Οι κατηγορίες σε βάρος του συναδέλφου του απορρίφθηκαν από το δικαστικό συμβούλιο, ενώ προσφυγή της οικογένειας του θύματος κατά αυτής της απόφασης επίσης απορρίφθηκε.
Πάνω από πέντε χρόνια μετά τον πυροβολισμό, ο Αθανάσιος Ζιώγας δικάστηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2002 από το Τρίτο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών. Στη δίκη επέμεινε ότι το όπλο του εκπυρσοκρότησε τυχαία, όταν σκόνταψε στην προσπάθειά του να αποφύγει το επερχόμενο όχημα. Το δικαστήριο, ωστόσο, τον έκρινε ένοχο ανθρωποκτονίας από αμέλεια και παράνομης οπλοχρησίας και τον καταδίκασε σε φυλάκιση τεσσερισήμισι ετών. Η εκτέλεση της ποινής ανεστάλη εν όψει της έφεσης, η οποία επρόκειτο να εκδικασθεί στις 23 Σεπτεμβρίου 2002.
Η ΕΦΕΣΗ ΕΚΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΤΙΣ 23 ΚΑΙ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2002. ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΑΛΛΑ ΜΕΙΩΣΕ ΤΗΝ ΠΟΙΝΗ ΣΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ ΕΞΑΓΟΡΑΣ: ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΜΕΛΕΙΑ ΣΥΝ ΤΡΕΙΣ ΜΝΕΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΟΠΛΟΧΡΗΣΙΑ.
Υ.Γ. Η υπόθεση κατέληξε στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου και καταδικάστηκε η Ελλάδα…
Of the most dangerous ways Homosexuality invades family life is through popular music. Parents, please keep careful watch over your children’s listening habits. Especially in this age of Internet mp3 piracy.
There are multiple levels of Gay Music. Some bands are what we like to call Gateway Bands. They lure children in with Pop Grooves and Salacious Melodies leaving them wanting more. They’ll move on to more dangerous bands and the next thing you know you’ve got a homosexual for a child.
We’ve taken the time to highlight the bands that are particularly Gay. Please take the time and dissect your child’s CD / iTunes catalog. If you find 3 or more of these bands in their collection it is time to take action.
Bands you must watch out for:
Ween, Lil’Wayne, P!nK (gay family), The Black Keys, Coldplay, SlipKnot (make-up), RadioHead, Michael Jackson, Boredoms, School of Seven Bells (gay twins), Jason Mraz, Rilo Kiley, Death Cab for Cutie, Sarah McLachlan, George Strait, Cold War Kids, Toby Keith (cowboy), P-Diddy, Black People, Vampire Weekend, King Crimson, Kate Bush (kissed a girl), Bob Dylan, Fleet Foxes, Sigur Ros (nudists), Twisted Sister, The Spores (endorse suicide), Scissor Sisters, Turbonegro, Rufus Wainwright, Merzbau, Ravi Shankar, The Butchies (lizbians), Wilco, Bjork (mb), Tech N9ne, Ghostface Killah, Bobby Conn, Morton Subotnik, Cole Porter, The String Cheese Incident, Eagles of Death Metal, Polyphonic Spree, The Faint, Interpol, Tegan and Sara, Erasure, The Grateful Dead (drugs too), Le Tigre, Marilyn Manson (dark gay), The Gossip, The Magnetic Fields, The Doors, Phish, Queen, The Strokes, Morrissey(?questionable?), Metallica, Judas Priest, The Village People, The Secret Handshake, The Rolling Stones, David Bowie, Frankie Goes to Hollywood, Man or Astroman, Richard Cheese, Jay-Z, Depeche Mode, Kansas, Ani DiFranco, Fischerspooner, John Mayer, George Michael (texan), Angel Eyes, The Indigo Girls, Velvet Underground, Madonna, Barry Manilow, Melissa Etheridge, Eminmen, Nirvana, Boy George, Jon Brion, The Killers, Lou Reed, Motorhead, Jill Sobule, Wilson Phillips, DMX, Wesley Willis, Lisa Loeb, Ted Nugent (loincloth), Dogstar, Thirty Seconds to Mars, Lil’ Kim, kd lang, Frank Sinatra, Nickleback, Justus Kohncke, Arcade Fire, Bright Eyes, Corinne Bailey Rae, Audioslave, Red Hot Chili Peppers, Panic at the Disco, The Cure (makeup), Spin Doctors, The Deers, Lindsey Lohan, The Smiths, Beck, Tom Waits, The Cramps, Cannibal Corpse, Britney Spears (kissed Madonna), Perfect Sin, The Queers, NoFx (gay punk), Soup Dragons, Elton John (really gay)
In Our effort to keep this list up to date we’d appreciate your help. If you know of a band that is Gay or propogating a Gay message please email us so we can update. Donnie is handling this his email is: DonnieDavies@gmail.com
The response is overwhelming. You guys know of a lot more Gay Bands than I do. I can’t keep up. Hopefully soon we’ll have it so you can add them by yourself.
We Strongly recommend that you burn the CDs.Make sure your child is watching.Make sure they can feel the heat.It is crucial that the image remains emblazoned in their young minds. They need to know that if they continue to listen to these bands they may Burn eternally as well.
Tα παιδιά στη διπλανή πολυκατοικία κάνουν απ’ το πρωί φασαρία. Από την ταράτσα πετούν στο δρόμο τα παιχνίδια τους, ύστερα κατεβαίνουν να τα μαζέψουν, μετά ανεβαίνουν ξανά στην ταράτσα και τα ξαναπετούν. Οι γείτονες διαμαρτύρονται. Τους φωνάζουν: “Παιδιά μην κάνετε φασαρία!”. Κανείς δεν ρωτάει “Παιδιά γιατί κάνετε φασαρία;” Όλοι φοβούνται την απάντηση (που ήδη γνωρίζουν): “Κάνουμε φασαρία για να μας προσέξουν οι γονείς μας. Κάνουμε φασαρία γιατί οι γονείς μας δουλεύουν όλη μέρα και όταν επιστρέφουν σπίτι τσακώνονται συνεχώς. Κάνουμε φασαρία γιατί κανείς δεν ασχολείται μαζί μας. Γιατί μας έφεραν στον κόσμο αφού δεν ασχολούνται καθόλου μαζί μας;”
- Γιατί οι Έλληνες “χιπχοπάδες” έχουν πάντα το ίδιο ζοχαδιασμένο ύφος;
- Διότι θέλουν να προειδοποιήσουν τη μαμά τους να προσέχει όταν σιδερώνει τις μπλούζες τους και να βάλει το σίδερο στη σωστή θερμοκρασία, ώστε να μη χαλάσει τις στάμπες που γράφουν “Born in the Ghetto”.
…ή ποιος είναι ο Μάνος Ηλιάδης και γιατί γράφει προβοκατόρικα άρθρα την ώρα που νέοι άνθρωποι πεθαίνουν στις σκοπιές;
Βασικά, ανήκει στο γνωστό τουρκοφαγικό λόμπι και “συμπτωματικά” έχει γράψει δύο βιβλία με τίτλους Οι Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες και η ΜΙΤ και Τα μυστικά αρχεία για την Τουρκία.
200.000 παιδιά μεταναστών μεγαλώνουν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας
20.000 παιδιά ζουν μέσα στην κακοποίηση
3.800.000 Έλληνες άνω των 16 ετών δεν έχουν ολοκληρώσει την 9χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση
8.000 παιδιά κάθε χρόνο εγκαταλείπουν το Γυμνάσιο και πολλά περισσότερα βιώνουν την σχολική αποτυχία
20.000 ανήλικοι τον χρόνο βρίσκονται αντιμέτωποι με την ποινική δικαιοσύνη
600 έφηβοι και μετέφηβοι βρίσκονται στις φυλακές, τη στιγμή που τα μέτρα πρόληψης και εξω-ιδρυματικής μεταχείρισης είναι σχεδόν ανύπαρκτα
Στην Ελλάδα παρατηρείται το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας νέων μέχρι 25 ετών στην Ε.Ε. (22,9% το 2007), με σημαντική απόκλιση από το μέσο όρο της Ε.Ε. των 27 (15,3% το 2007)
Από το άρθρο της Ντίνας Δασκαλοπούλου στην Ελευθεροτυπία σχετικά με τη βιομηχανία μετάλλου στη Λάρυμνα, συγκρατούμε τρία ονόματα και διαβάζουμε τι λένε οι άνθρωποι που εμπλέκονται σε μία από τις μελανότερες σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας: Χρήστος Δόσκορης, 38, Κώστας Ντελής, 25, Γιάννης Παπακωνσταντίνου, 34. Οι τρεις τελευταίοι νεκροί στη μακρά ιστορία της πιο βαριάς βιομηχανίας της χώρας.
«Ηρθαμε εδώ με τους γονείς μου για να δουλέψουν στο εργοστάσιο. Το ‘60 ήταν πολύ σπουδαίο να είσαι εργάτης στην Ελλάδα και να μην ξενιτευτείς. Ο Μποδοσάκης έφτιαξε το εργοστάσιο, τον οικισμό που μένουμε και το διπλανό χωριό. Ημασταν μια μικρή κοινωνία από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Ηταν, βέβαια, πολύ βρόμικα από τη σκόνη. Φαντάσου: φαίνονταν οι πατημασιές σου και δεν μπορούσες ν’ ανοίξεις τα παράθυρα. Ομως, δεν ξέραμε πόσο επικίνδυνα είναι αυτά. Ο οικισμός συνδεόταν με το χωριό με βάρκα. Ο δρόμος φτιάχτηκε από τα τοξικά απόβλητα, με τα οποία ο Μποδοσάκης μπάζωνε τη θάλασσα επί χούντας. Τότε χαιρόμασταν που είχαμε ψωμί να φάμε. Οι άνθρωποι τότε δεν ήξεραν τι πάει να πει εργάτης, τι πάει να πει μεροκάματο. Ηταν μια αποκομμένη περιοχή με καμιά πενηνταριά μαντριά. Σε πολλά σπίτια είχαν τη φωτογραφία του βασιλιά και δίπλα του Μποδοσάκη. Τον θεωρούσαν ευεργέτη. Μέχρι την απεργία του ‘77, βεβαίως». -εργάτρια στο εργοστάσιο
«Στην ημερήσια διάταξη των κυβερνώντων είναι το ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ και η ανατροπή των “βαρέων και ανθυγιεινών” των μεταλλεργατών. Η ανθρώπινη ζωή, η προστασία και η ασφάλεια των εργαζομένων είναι σε δεύτερη ή τρίτη προτεραιότητα. Καταγγέλλουμε την εγκληματική αδιαφορία των υπευθύνων. Καταγγέλλουμε το κουκούλωμα, που κάθε φορά επι- χειρείται, των πραγματικών αιτίων και των ευθυνών. Κάθε φορά ενοχοποιούνται τα θύματα (Σωληνουργεία Κορίνθου, Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη…)» -Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργατών Μετάλλου.
«Οι εργάτες είναι κακομαθημένοι. Δεν εκτιμούν τίποτα από όλα όσα τους προσφέρει η εταιρεία. Δωρεάν σπίτια, δεν πληρώνουν λογαριασμούς, όσα παίρνουν τους μένουν στο χέρι. Κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο μια λίστα με γκόλντεν μπόις και τάχα μου άχρηστους διευθυντές, που τάχα μου αυξήθηκαν από 12 σε 52 τα τελευταία χρόνια. Είναι και το δικό μου όνομα στη λίστα. Γιατί να γράψεις για τους εργάτες και τα ατυχήματα και όλα αυτά και να μη γράψεις για το τεράστιο έργο που προσφέρει η εταιρεία στην περιοχή και την Ελλάδα ολόκληρη;» -Γκόλντεν μπόι της ΛΑΡΚΟ, που μιλά “για τη φύση του εργάτη, που είναι απείθαρχη και τεμπέλικη κι όλο ζητάει, ζητάει, ζητάει”. (more…)
Κάτι που πέρασε μάλλον απαρατήρητο από τη σημερινή παρέλαση: στη Θεσσαλονίκη και μπροστά από την εξέδρα των επισήμων (συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου της Δημοκρατίας), έφεδροι καταδρομείς που παρελαύναν φώναξαν εθνικιστικά και σοβινιστικά συνθήματα υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας, προειδοποιώντας για τις προθέσεις του ελληνικού στρατού. Το έκαναν και πέρυσι, λιγότερο προκλητικά, με συνέπειες στις διπλωματικές σχέσεις της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ.
Αναρωτιέμαι αν η κίνηση αυτή ήταν καθοδηγούμενη από τα πάνω ή ήταν ιδέα των ίδιων των καταδρομέων. Στη δεύτερη περίπτωση θα άρμοζε η παραδειγματική τους τιμωρία, στην πρώτη απαιτείται άμεση διεξαγωγή ΕΔΕ για να βρεθεί ο υπαίτιος.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν έχουν θέση στην κοινωνία σε καιρό ειρήνης. Πόσο μάλλον να εκφέρουν πολιτική γνώμη, να προπαγανδίζουν, να θέτουν σε οποιονδήποτε κίνδυνο, διπλωματικό ή φυσικό, τη χώρα. Οι Ένοπλες Δυνάμεις ενεργοποιούνται και δραστηριοποιούνται μόνο σε καιρό πολέμου. Ή σε καθεστώτα στρατιωτικής δικτατορίας. Στην Ελλάδα δεν ισχύει ούτε το ένα ούτε το άλλο, όσο κι αν κάτι τέτοιο επιβουλεύονται διάφοροι πολεμοχαρείς βρυκόλακες.
Αν επιθυμούν τόσο πολύ τη διαιώνιση του στρατού, να παραμείνουν κλεισμένοι στα στρατόπεδα ανταποδίδοντας χάρες σε βουλευτές και ας αφήσουν ήσυχη την ελληνική κοινωνία. Γιατί δεν έχουν καμία δουλειά σε αυτή…
Στις αρχές Οκτωβρίου, με την ανάληψη των νέων του καθηκόντων, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοϊδης δήλωσε ότι εάν υποπέσει στην αντίληψη του κάποιο περιστατικό αστυνομικής διαφθοράς, θα αποτάξει ο ίδιος από το σώμα τους ενόχους! Επειδή από το μπλογκ αυτό πιστεύουμε ότι ο νέος Υπουργός είναι ειλικρινής και αποφασιστικός άνθρωπος, θα τον βοηθήσουμε στο έργο του, υποδεικνύοντας του περιστατικά αστυνομικής βίας, διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας που έχουν υποπέσει στη δική μας αντίληψη…
Από τα αστυνομικά δελτία και τον ημερήσιο τύπο μαθαίνουμε ότι ανώτερα στελέχη της ΕΛ. ΑΣ., διευθυντές ασφάλειας, αστυνομικοί διευθυντές, διοικητές τμημάτων και απλοί αστυφύλακες εμπλέκονται σε κάθε είδους παρανομία: προστασία μαγαζιών, ληστείες, φόνους, παράνομες ελληνοποιήσεις αλλοδαπών, δουλεμπόριο, λαθρεμπόριο, βομβιστικές επιθέσεις υπεξαιρέσεις, κλοπές, εμπόριο όπλων και εκρηκτικών, αρχαιοκαπηλεία, ναρκωτικά, μαστροπεία… Όλοι μας βέβαια γνωρίζουμε καλά ότι, στην πραγματικότητα, η συμμετοχή των αστυνομικών είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο μαθαίνουμε εμείς, αφού συνήθως θύματα και μάρτυρες προτιμούν τη σιωπή. Υπό την κατηγορία “αστυνομική διαφθορά” θα επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε τι συνέβη με τα περιστατικά αστυνομικής εγκληματικότητας που έχουν καταγγελθεί στο παρελθόν.
Σήμερα θα θυμηθούμε την περίπτωση του πρώην Αστυνομικού Διευθυντή Χίου Γ. Μερετάκη. Ο Μερετάκης συνελήφθη το 1998 από τον τότε υφιστάμενο του Γ. Τσαϊρίδη για προστασία σε καταστήματα ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Πάνω του βρέθηκαν 666.000 δρχ. προσημειωμένα. Ο Μερετάκης αποτάχθηκε από το σώμα και αφέθηκε ελεύθερος με απόφαση του ανακριτή, που έκρινε ότι τα στοιχεία της δικογραφίας δεν αιτιολογούσαν απόφαση προφυλάκισής του. Ο ανακριτής επέβαλε απαγόρευση εξόδου και παρουσία δυο φορές το μήνα στο αστυνομικό τμήμα και χρηματική εγγύηση πέντε εκατομμυρίων δραχμών. Εφτά χρόνια αργότερα, το Νοέμβριο του 2005 του επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 18 μηνών με τριετή αναστολή για το αδίκημα της δωροδοκίας, απαλλάσσοντας τον από την κατηγορία του εκβιασμού!
Το μεγαλύτερο όμως σκάνδαλο αφορά στην τιμωρία του κ. Τσαϊρίδη, που τόλμησε να τα βάλει με το σύστημα: έπειτα από τη σύλληψη του Μερετάκη ακολούθησε πογκρόμ καταγγελιών εναντίον του και εναντίον όσων τον συνέλαβαν με ένα και μόνο στόχο-την απομάκρυνση του από τη Χίο. Εν τέλει, «εξορίστηκε» στη Λέσβο, μακριά από την οικογένειά, καταδικασμένος σε οικονομική καχεξία!
Ευτυχώς, ο κ. Τσαϊρίδης αποδείχτηκε “σκληρό καρύδι”: Από την Ελευθεροτυπία μαθαίνουμε ότι το 2006 υπέβαλε μηνυτήρια αναφορά στον εισαγγελλέα Πλημμελειοδικών Μυτιλήνης σε βάρος των τριών μελών του Ανωτάτου Συμβουλίου μεταθέσεων του Αρχηγείου Ελληνικής Αστυνομίας, και συγκεκριμένα του αρχηγού, του υπαρχηγού και του προϊσταμένου του Επιτελείου της Ελληνικής Αστυνομίας, κατηγορώντας τους για παράβαση του άρθρου 259 του Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα για παράβαση καθήκοντος, σε συνδυασμό με το Π.Δ. 100/2003, το οποίο και είναι ο κανονισμός μεταθέσεων αστυνομικού προσωπικού. Η μηνυτήρια αναφορά αφορά την απόρριψη αιτήματος μετάθεσης του κ. Τσαϊρίδη από την Αστυνομική Διεύθυνση Λέσβου στην Αστυνομική Διεύθυνση Χίου, αμέσως μετά τις ετήσιες κρίσεις των αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας και τις τοποθετήσεις-μεταθέσεις των αστυνομικών διευθυντών και αστυνομικών υποδιευθυντών, που τις ακολούθησαν. Σύμφωνα με τη μηνυτήρια αναφορά, η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. συμμετέχοντας στο Συμβούλιο Κρίσεων παρέβη το καθήκον της, μη λαμβάνοντας υπόψη τα προβλεπόμενα υπηρεσιακά και κοινωνικά κριτήρια, τα οποία και τη δέσμευαν να πληρωθεί η κενή θέση διά της μετακίνησης του κ. Τσαϊρίδη.
Σε συνέντευξη του μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των κρίσεων ο κ. Τσαϊρίδης δήλωσε «αηδία και απογοήτευηση», ενώ προσπάθησε να συναντηθεί με τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. αλλά και με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης. Ο πρώτος αρνήθηκε να εισηγηθεί τη μετακίνησή του, ο δε δεύτερος δεν δέχθηκε καν να συναντηθεί με τον αξιωματικό που πριν από χρόνια τόλμησε να συλλάβει χρηματιζόμενο τον προϊστάμενό του…
