“Η κατάργηση της θητείας στην αεροπορία και το ναυτικό οδηγεί στην πλήρη κατάργηση της θητείας και την μετατροπή των ενόπλων δυνάμεων σε μισθοφορικό στρατό, όπως επιτάσσει η συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ. Αυτή η εξέλιξη είναι επικίνδυνη και για τα δικαιώματα του λαού και για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας. Επίσης αποδεικνύει ότι χρήματα υπάρχουν και βρίσκονται όταν πρόκειται για την ενίσχυση της πλουτοκρατίας, τους ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς και τη συμμετοχή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων σε πολέμους και επεμβάσεις.”
Διαμάντι η τελευταία Lifo και κυρίως η συζήτηση της ψυχολόγου Σμαρούλας Παντελή με το Φιλόθεο Φάρο. Αντιγράφω κάποια αποσπάσματα που μου άρεσαν:
[...]έχω δει μέσα στη θεραπεία των ανθρώπων ανθρώπους που εκλήθησαν από πολύ νωρίς να προστατεύσουν τους γονείς τους, κυρίως συναισθηματικά, δηλαδή μέσα σε σπίτια που έπεφτε ξύλο, για παράδειγμα. Όταν ένα παιδί παίρνει τον ρόλο του προστάτη ενός γονιού, ή αν ένας γονιός χηρέψει πολύ νωρίς και μπει σε κατάθλιψη και δεν μπορεί να διαχειριστεί το πένθος, το παιδί μεγαλώνει πιο πολύ από τον γονιό και μπαίνει στον ρόλο του γονιού για τον γονιό του. Εκεί έχω δει πάρα πολύ έντονο αυτό το διανοητικισμό στον οποίο αναφέρεστε.
[...]Η αλήθεια είναι ότι πράγματι τα παιδιά καλούνται συχνά να συμβιβάσουν τους γονείς, να γεφυρώσουν το χάσμα τους. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα στις πολύτεκνες οικογένειες, οι οποίες δεν είναι πάντα μια γνήσια επιλογή. Ορισμένοι άνθρωποι, επηρεασμένοι από θρησκευτικές κατευθύνσεις και συμβουλές, προχωρούν στην δημιουργία μεγάλης οικογένειας. Αποκτούν έξι-επτά παιδιά, μέσα τους όμως δεν είναι αυτή η επιλογή τους και, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, βρίσκουν τρόπους που δεν τους εκθέτουν κοινωνικά έτσι ώστε να αποβάλουν την ευθύνη. Τι κάνουν λοιπόν; Ο μεν μπαμπάς υποτίθεται ότι είναι έξω από το σπίτι για να βγάλει το ψωμί για την οικογένεια, η δε μητέρα αρρωσταίνει και τότε μπορεί να κληθεί ένα δεκάχρονο παιδί να είναι ο γονιός όλης της οικογένειας. Και αυτό είναι πάρα πολύ σκληρό γι’ αυτό το παιδί. Θα μπορούσε να πει κανείς και απάνθρωπο. Βέβαια, όλα τα τραύματα έχουν και μια άλλη όψη. Γίνονται κάποτε και αφορμές δημιουργίας. Αυτά τα ταλαιπωρημένα παιδιά μπορεί να είναι πολύ πιο προετοιμασμένα για τον πραγματικό κόσμο από ότι τα μαλθακά παιδιά, τα υπερ-προστατευμένα, που είναι το συνηθέστερο φαινόμενο σήμερα.
[...]Εγώ, ξέρετε, πολλές φορές λέω κάτι που ενοχλεί πολύ, ότι υπάρχουν κάποιοι μύθοι, όπως ο μύθος της μητρικής αγάπης. Με ποια έννοια; Ότι η αγάπη είναι επιλογή, δεν σου έρχεται ενστικτωδώς, έτσι, ανέξοδα. Σου στοιχίζει να αγαπάς. Λοιπόν, βλέπουμε συχνά τους γονείς να χρησιμοποιούν τα παιδιά τους με τρόπο απάνθρωπο, για την καταξίωσή τους, για την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών και πολύ συχνά αυτά που επικαλούνται -«εγώ σε αγαπάω. Για σένα μόνο τα κάνω όλα»- έρχεται η στιγμή που φαίνεται πόσο ήταν ανυπόστατα. Δηλαδή, όταν το παιδί στην εφηβεία κάνει κάποιες προσπάθειες να αυτονομηθεί, τότε αρχίζουν οι απειλές: «Πρόσεξε και κάνε αυτό που σου λέω, γιατί αλλιώς…». Λέω πολλές φορές στους γονείς που λένε στα παιδιά τους «το σπίτι σας», μην κοροϊδεύετε τα παιδιά σας, δεν είναι το σπίτι τους, γιατί τους το λέτε αυτό; Αν πάνε στο υποθηκοφυλακείο, θα δούνε ότι είναι στο όνομά σας. Ενώ λοιπόν τους λέτε αυτά, όταν κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που θα θέλατε εσείς, τότε αμέσως τα απειλείτε με αποστέρηση από όλα αυτά που τους λέγατε ότι ήταν δικά τους.
[...]Και δεν είναι μόνο η υλική αποστέρηση ή η αποστέρηση προνομίων· υπάρχει και η συναισθηματική αποστέρηση. Όταν ο γονιός αποστασιοποιείται συναισθηματικά και απειλεί μέσω της στέρησης της αγάπης: «Αν δεν κάνεις ό,τι σου λέω, δεν θα σ’ αγαπάω». Δηλαδή αν το παιδί δεν κάνει τα χατίρια του γονιού, ο γονιός ψυχραίνεται και κρατάει μούτρα στο παιδί του. Γιατί βέβαια ο γονιός δικαιούται κι αυτός να στενοχωρεθεί και να εκφράσει το συναίσθημά του. Αλλά όταν ο γονιός «το παίζει στεναχωρημένος», τι διδάσκει εκείνη τη στιγμή στο παιδί του; Του διδάσκει τον συναισθηματικό εκβιασμό. Το παιδί έχει την ανάγκη να διδαχτεί την αυθεντική έκφραση των συναισθημάτων από το γονιό. Δεν χρειάζεται συναισθηματικές απειλές. Ο αληθινά πληγωμένος άνθρωπος δεν έχει μούτρα, πιστεύω.
[...]Ο άνθρωπος πλουτίζει δίνοντας. Η αυτοεκτίμησή του δεν ανεβαίνει όταν δέχεται μόνο. Αυτό νομίζω ότι αποτελεί τη θεραπεία της ψυχικής διαταραχής, που για μένα δεν είναι νόσος αλλά διαταραχή, η αυτο-απασχόληση. Γιατί; Είναι ένας φαύλος κύκλος. Όταν ζητάς και δεν δίνεις αλλά μόνο παίρνεις, αυτό που παίρνεις σε φτωχαίνει σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, γιατί γίνεσαι επαίτης.
[...]Θα σας πω πώς την καταλαβαίνω εγώ την ψυχοθεραπεία. Τι είναι ψυχοθεραπεία για μένα. Ο άνθρωπος δεν την ξέρει τη ζωή ενστικτωδώς. Τα ζώα την ξέρουν ενστικτωδώς, αν και σε κάποια σημεία ακόμα και τα ζώα διδάσκονται από τους γονείς τους. Ο άνθρωπος όμως και τα πιο απλά και τα πιο πρακτικά πρέπει να τα μάθει από τους γονείς του. Λοιπόν, οι πρώτοι του βασικοί δάσκαλοι, που μπορεί να είναι ανεπαρκείς μέχρι και εντελώς ακατάλληλοι, είναι οι γονείς του. Αλίμονο αν ο άνθρωπος δεν έχει μια δεύτερη ευκαιρία. Για μένα αυτό είναι ψυχοθεραπεία.
[...]Είναι όλη αυτή η ιστορία της άγνοιας των ψυχοδυναμικών. Άγνοια. Αυτό είναι βασικό, δηλαδή όλοι αυτοί οι άνθρωποι που θέλουν να μας κυβερνήσουν και δεν ξέρουν τα υπόγεια και δεν τα αντιμετωπίζουν. Ξέρετε, εμείς στη θεραπευτική κοινότητα ξέραμε πάρα πολύ καλά. Είχαμε μια ομάδα ευαισθητοποίησης για το προσωπικό μια φορά την εβδομάδα. Γιατί; Γιατί αν εγώ και εσείς είχαμε μια υποβόσκουσα σύγκρουση που δεν την αντιμετωπίζαμε, ένας σχιζοφρενής μπορεί να έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Έτσι γίνεται και στην οικογένεια. Έτσι γίνεται και στην πολιτική. Έτσι γίνεται παντού.
[...]Λοιπόν, ποιο είναι το σκοτεινό μέρος; Είναι η οργή και ο αρρωστημένος έρωτας. Η οργή είναι εκείνη που δημιουργεί στις μέρες μας τα τεράστια προβλήματα. Η οργή που είναι για τον πατέρα, ξέρετε, αλλά δεν εκφράστηκε ποτέ στον πατέρα γιατί οι πιο δυσλειτουργικές οικογένειες δεν επιτρέπουν στα παιδιά τους να εκφράσουν την οργή τους, που είναι απαραίτητη για την αυθυπαρξία τους. Πρέπει να περάσει ο έφηβος από αυτό, να οργιστεί με τους γονείς για να διαφοροποιηθεί, όμως είναι κάποιοι γονείς, ξέρετε, αυτοί που λέγονται «καλοί γονείς», που το αποκλείουν αυτό εντελώς, είναι αδιανόητο. Τότε λοιπόν τι γίνεται; Η οργή αυτή, αν δεν εκφραστεί σε αυτόν που ανήκει, αρρωσταίνει. Λοιπόν, είναι αυτοί οι άνθρωποι που περνάνε μια ολόκληρη ζωή όντας διαρκώς ευερέθιστοι, πικρόχολοι, ανέραστοι, σκυθρωποί, επιθετικοί· περνάνε όλη τους τη ζωή έτσι και αυτό το λένε «πολιτική ιδεολογία» και είναι αρρώστια.
[...]Γι’ αυτούς που εκδηλώνουν τη βία, για μένα είναι σαφέστατα η απωθημένη οργή κατά των γονέων. Κάποτε ήρθε εδώ και κάθισε σε αυτόν τον καναπέ ένα παλικάρι, που μου είπε στην πρώτη μας συνάντηση ότι το όνειρο της ζωής του ήταν όπου γινότανε διαδήλωση να πηγαίνει και να τα σπάει. Μιλάμε για πριν από τριάντα πέντε χρόνια και τι ήταν αυτός; Ήταν παιδί μιας ευσεβιστικής οικογένειας. Ενός πατέρα ευσεβιστή, ο οποίος ήταν ένα εξαιρετικά νευρωτικό άτομο, που χρησιμοποιούσε τη θρησκεία, τις απαγορεύσεις, τις απειλές, τον τρόμο και τον νόμο για να ελέγξει δικές του παρορμήσεις που τον τρόμαζαν. Αυτό λοιπόν το παιδί μεγάλωσε σε μια τέτοια οικογένεια, όπου γινόταν τρομοκρατική χρήση της εντολής «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου». Λοιπόν κάποια στιγμή αυτός αυτή την οργή την έστρεψε εναντίον μου και μου έκανε φοβερή ζημιά, φοβερή ζημιά και ακόμα υποφέρω από αυτό ξέρεις.
Στις 3 Νοεμβρίου 1996, ο Στέφανος Σαπουνάς πυροβολήθηκε και υπέστη κρίσιμο τραυματισμό από τον Αθανάσιο Ζιώγα, αστυνομικό, όταν δεν σταμάτησε το αυτοκίνητό του σε αστυνομικό μπλόκο στα Άνω Λιόσια. Η σφαίρα πέρασε από το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου και έπληξε τον Στέφανο Σαπουνά στον αυχένα, αφήνοντάς τον ακαριαία παράλυτο. Το περιστατικό συνέβη κοντά σε οικισμό Ρομά στα Άνω Λιόσια και, σύμφωνα με μετέπειτα απολογία στον ανακριτή συναδέλφου του Αθανασίου Ζιώγα, που τον συνόδευε κατά το περιστατικό: «Υποθέσαμε ότι [ο Στέφανος Σαπουνάς] θα ήταν κάποιος αθίγγανος».
Ο Αθανάσιος Ζιώγας και ο συνάδελφός του εγκατέλειψαν τη σκηνή και δεν ανέφεραν το συμβάν. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι περιπολούσαν σε περιοχή εκτός του χώρου ευθύνης τους. Ο Στέφανος Σαπουνάς μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί ενημέρωσαν τις αστυνομικές αρχές. Ο Αθανάσιος Ζιώγας εμφανίστηκε και ανέφερε το συμβάν μόνο αφού πέρασαν δύο ημέρες και αφού διατάχθηκε ΕΔΕ και ζητήθηκε από τους αστυνομικούς της ευρύτερης περιοχής να παραδώσουν τα όπλα τους για βαλλιστική εξέταση. Φαίνεται επίσης ότι, παρ’ όλο που οι αρχές γνώριζαν την ταυτότητα του Στέφανου Σαπουνά ήδη αργά τη νύχτα της 3ης Νοεμβρίου, δεν ειδοποίησαν αμέσως την οικογένειά του, η οποία έλαβε ένα τηλεφώνημα από το νοσοκομείο μετά από τρεις ημέρες, μόλις στις 6 Νοεμβρίου.
Ο Στέφανος Σαπουνάς υπέκυψε στα τραύματά του περίπου πέντε μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1997. Η ΕΔΕ, που διάρκεσε σχεδόν τρία χρόνια, συμπέρανε ότι: «[ο Αθανάσιος Ζιώγας] έγινε υπαίτιος διαπράξεως του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από πρόθεση, χρησιμοποιώντας πυροβόλο όπλο, με ενδεχόμενο δόλο δηλαδή δεν επεδίωκε αμέσως το θάνατο του ιδιώτη, αλλά τη διακοπή πορείας του αυτοκινήτου με κάθε τρόπο, γνώριζε όμως ότι ήταν ενδεχόμενο ο πυροβολισμός να επιφέρει θάνατο και τον αποδέχθηκε ως ενδεχόμενο αποτέλεσμα της πράξεώς του». Η ΕΔΕ συνιστούσε την απόταξή του και την αργία με απόλυση του συναδέλφου του.
Αν και ξεκίνησε επισήμως δικαστική ανάκριση στις αρχές του 1997, στη δικογραφία δεν περιέχεται καμία ένδειξη για οποιαδήποτε ενέργεια μέχρι τον Δεκέμβριο του 1998, όταν η οικογένεια του θύματος πληροφόρησε τον ανακριτή για τον θάνατο του Στέφανου Σαπουνά και δήλωσε παράσταση πολιτικής αγωγής στην ποινική διαδικασία. Μόλις τον Μάρτιο του 1999, σχεδόν δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Στέφανου Σαπουνά, ζήτησε ο ανακριτής πληροφορίες από το νοσοκομείο σχετικά με τη θεραπεία που έλαβε και την αιτία θανάτου του. Στις 7 Απριλίου 2000, το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο αποφάσισε να απαγγελθεί στον Αθανάσιο Ζιώγα η κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, αντί της αρχικής, σοβαρότερης κατηγορίας της ανθρωποκτονίας από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο. Προσφυγή της οικογένειας του θύματος, που συμμετείχε στη δίκη ως πολιτική αγωγή, κατά αυτής της απόφασης απορρίφθηκε για τυπικούς λόγους στις 27 Ιουνίου 2000. Ο Αθανάσιος Ζιώγας κατηγορήθηκε επίσης για παράνομη οπλοχρησία. Οι κατηγορίες σε βάρος του συναδέλφου του απορρίφθηκαν από το δικαστικό συμβούλιο, ενώ προσφυγή της οικογένειας του θύματος κατά αυτής της απόφασης επίσης απορρίφθηκε.
Πάνω από πέντε χρόνια μετά τον πυροβολισμό, ο Αθανάσιος Ζιώγας δικάστηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2002 από το Τρίτο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών. Στη δίκη επέμεινε ότι το όπλο του εκπυρσοκρότησε τυχαία, όταν σκόνταψε στην προσπάθειά του να αποφύγει το επερχόμενο όχημα. Το δικαστήριο, ωστόσο, τον έκρινε ένοχο ανθρωποκτονίας από αμέλεια και παράνομης οπλοχρησίας και τον καταδίκασε σε φυλάκιση τεσσερισήμισι ετών. Η εκτέλεση της ποινής ανεστάλη εν όψει της έφεσης, η οποία επρόκειτο να εκδικασθεί στις 23 Σεπτεμβρίου 2002.
Η ΕΦΕΣΗ ΕΚΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΤΙΣ 23 ΚΑΙ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2002. ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΑΛΛΑ ΜΕΙΩΣΕ ΤΗΝ ΠΟΙΝΗ ΣΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ ΕΞΑΓΟΡΑΣ: ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΜΕΛΕΙΑ ΣΥΝ ΤΡΕΙΣ ΜΝΕΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΟΠΛΟΧΡΗΣΙΑ.
Υ.Γ. Η υπόθεση κατέληξε στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου και καταδικάστηκε η Ελλάδα…
Of the most dangerous ways Homosexuality invades family life is through popular music. Parents, please keep careful watch over your children’s listening habits. Especially in this age of Internet mp3 piracy.
There are multiple levels of Gay Music. Some bands are what we like to call Gateway Bands. They lure children in with Pop Grooves and Salacious Melodies leaving them wanting more. They’ll move on to more dangerous bands and the next thing you know you’ve got a homosexual for a child.
We’ve taken the time to highlight the bands that are particularly Gay. Please take the time and dissect your child’s CD / iTunes catalog. If you find 3 or more of these bands in their collection it is time to take action.
Bands you must watch out for:
Ween, Lil’Wayne, P!nK (gay family), The Black Keys, Coldplay, SlipKnot (make-up), RadioHead, Michael Jackson, Boredoms, School of Seven Bells (gay twins), Jason Mraz, Rilo Kiley, Death Cab for Cutie, Sarah McLachlan, George Strait, Cold War Kids, Toby Keith (cowboy), P-Diddy, Black People, Vampire Weekend, King Crimson, Kate Bush (kissed a girl), Bob Dylan, Fleet Foxes, Sigur Ros (nudists), Twisted Sister, The Spores (endorse suicide), Scissor Sisters, Turbonegro, Rufus Wainwright, Merzbau, Ravi Shankar, The Butchies (lizbians), Wilco, Bjork (mb), Tech N9ne, Ghostface Killah, Bobby Conn, Morton Subotnik, Cole Porter, The String Cheese Incident, Eagles of Death Metal, Polyphonic Spree, The Faint, Interpol, Tegan and Sara, Erasure, The Grateful Dead (drugs too), Le Tigre, Marilyn Manson (dark gay), The Gossip, The Magnetic Fields, The Doors, Phish, Queen, The Strokes, Morrissey(?questionable?), Metallica, Judas Priest, The Village People, The Secret Handshake, The Rolling Stones, David Bowie, Frankie Goes to Hollywood, Man or Astroman, Richard Cheese, Jay-Z, Depeche Mode, Kansas, Ani DiFranco, Fischerspooner, John Mayer, George Michael (texan), Angel Eyes, The Indigo Girls, Velvet Underground, Madonna, Barry Manilow, Melissa Etheridge, Eminmen, Nirvana, Boy George, Jon Brion, The Killers, Lou Reed, Motorhead, Jill Sobule, Wilson Phillips, DMX, Wesley Willis, Lisa Loeb, Ted Nugent (loincloth), Dogstar, Thirty Seconds to Mars, Lil’ Kim, kd lang, Frank Sinatra, Nickleback, Justus Kohncke, Arcade Fire, Bright Eyes, Corinne Bailey Rae, Audioslave, Red Hot Chili Peppers, Panic at the Disco, The Cure (makeup), Spin Doctors, The Deers, Lindsey Lohan, The Smiths, Beck, Tom Waits, The Cramps, Cannibal Corpse, Britney Spears (kissed Madonna), Perfect Sin, The Queers, NoFx (gay punk), Soup Dragons, Elton John (really gay)
In Our effort to keep this list up to date we’d appreciate your help. If you know of a band that is Gay or propogating a Gay message please email us so we can update. Donnie is handling this his email is: DonnieDavies@gmail.com
The response is overwhelming. You guys know of a lot more Gay Bands than I do. I can’t keep up. Hopefully soon we’ll have it so you can add them by yourself.
We Strongly recommend that you burn the CDs.Make sure your child is watching.Make sure they can feel the heat.It is crucial that the image remains emblazoned in their young minds. They need to know that if they continue to listen to these bands they may Burn eternally as well.
Tα παιδιά στη διπλανή πολυκατοικία κάνουν απ’ το πρωί φασαρία. Από την ταράτσα πετούν στο δρόμο τα παιχνίδια τους, ύστερα κατεβαίνουν να τα μαζέψουν, μετά ανεβαίνουν ξανά στην ταράτσα και τα ξαναπετούν. Οι γείτονες διαμαρτύρονται. Τους φωνάζουν: “Παιδιά μην κάνετε φασαρία!”. Κανείς δεν ρωτάει “Παιδιά γιατί κάνετε φασαρία;” Όλοι φοβούνται την απάντηση (που ήδη γνωρίζουν): “Κάνουμε φασαρία για να μας προσέξουν οι γονείς μας. Κάνουμε φασαρία γιατί οι γονείς μας δουλεύουν όλη μέρα και όταν επιστρέφουν σπίτι τσακώνονται συνεχώς. Κάνουμε φασαρία γιατί κανείς δεν ασχολείται μαζί μας. Γιατί μας έφεραν στον κόσμο αφού δεν ασχολούνται καθόλου μαζί μας;”
- Γιατί οι Έλληνες “χιπχοπάδες” έχουν πάντα το ίδιο ζοχαδιασμένο ύφος;
- Διότι θέλουν να προειδοποιήσουν τη μαμά τους να προσέχει όταν σιδερώνει τις μπλούζες τους και να βάλει το σίδερο στη σωστή θερμοκρασία, ώστε να μη χαλάσει τις στάμπες που γράφουν “Born in the Ghetto”.
…ή ποιος είναι ο Μάνος Ηλιάδης και γιατί γράφει προβοκατόρικα άρθρα την ώρα που νέοι άνθρωποι πεθαίνουν στις σκοπιές;
Βασικά, ανήκει στο γνωστό τουρκοφαγικό λόμπι και “συμπτωματικά” έχει γράψει δύο βιβλία με τίτλους Οι Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες και η ΜΙΤ και Τα μυστικά αρχεία για την Τουρκία.
200.000 παιδιά μεταναστών μεγαλώνουν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας
20.000 παιδιά ζουν μέσα στην κακοποίηση
3.800.000 Έλληνες άνω των 16 ετών δεν έχουν ολοκληρώσει την 9χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση
8.000 παιδιά κάθε χρόνο εγκαταλείπουν το Γυμνάσιο και πολλά περισσότερα βιώνουν την σχολική αποτυχία
20.000 ανήλικοι τον χρόνο βρίσκονται αντιμέτωποι με την ποινική δικαιοσύνη
600 έφηβοι και μετέφηβοι βρίσκονται στις φυλακές, τη στιγμή που τα μέτρα πρόληψης και εξω-ιδρυματικής μεταχείρισης είναι σχεδόν ανύπαρκτα
Στην Ελλάδα παρατηρείται το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας νέων μέχρι 25 ετών στην Ε.Ε. (22,9% το 2007), με σημαντική απόκλιση από το μέσο όρο της Ε.Ε. των 27 (15,3% το 2007)
Από το άρθρο της Ντίνας Δασκαλοπούλου στην Ελευθεροτυπία σχετικά με τη βιομηχανία μετάλλου στη Λάρυμνα, συγκρατούμε τρία ονόματα και διαβάζουμε τι λένε οι άνθρωποι που εμπλέκονται σε μία από τις μελανότερες σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας: Χρήστος Δόσκορης, 38, Κώστας Ντελής, 25, Γιάννης Παπακωνσταντίνου, 34. Οι τρεις τελευταίοι νεκροί στη μακρά ιστορία της πιο βαριάς βιομηχανίας της χώρας.
«Ηρθαμε εδώ με τους γονείς μου για να δουλέψουν στο εργοστάσιο. Το ‘60 ήταν πολύ σπουδαίο να είσαι εργάτης στην Ελλάδα και να μην ξενιτευτείς. Ο Μποδοσάκης έφτιαξε το εργοστάσιο, τον οικισμό που μένουμε και το διπλανό χωριό. Ημασταν μια μικρή κοινωνία από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Ηταν, βέβαια, πολύ βρόμικα από τη σκόνη. Φαντάσου: φαίνονταν οι πατημασιές σου και δεν μπορούσες ν’ ανοίξεις τα παράθυρα. Ομως, δεν ξέραμε πόσο επικίνδυνα είναι αυτά. Ο οικισμός συνδεόταν με το χωριό με βάρκα. Ο δρόμος φτιάχτηκε από τα τοξικά απόβλητα, με τα οποία ο Μποδοσάκης μπάζωνε τη θάλασσα επί χούντας. Τότε χαιρόμασταν που είχαμε ψωμί να φάμε. Οι άνθρωποι τότε δεν ήξεραν τι πάει να πει εργάτης, τι πάει να πει μεροκάματο. Ηταν μια αποκομμένη περιοχή με καμιά πενηνταριά μαντριά. Σε πολλά σπίτια είχαν τη φωτογραφία του βασιλιά και δίπλα του Μποδοσάκη. Τον θεωρούσαν ευεργέτη. Μέχρι την απεργία του ‘77, βεβαίως». -εργάτρια στο εργοστάσιο
«Στην ημερήσια διάταξη των κυβερνώντων είναι το ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ και η ανατροπή των “βαρέων και ανθυγιεινών” των μεταλλεργατών. Η ανθρώπινη ζωή, η προστασία και η ασφάλεια των εργαζομένων είναι σε δεύτερη ή τρίτη προτεραιότητα. Καταγγέλλουμε την εγκληματική αδιαφορία των υπευθύνων. Καταγγέλλουμε το κουκούλωμα, που κάθε φορά επι- χειρείται, των πραγματικών αιτίων και των ευθυνών. Κάθε φορά ενοχοποιούνται τα θύματα (Σωληνουργεία Κορίνθου, Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη…)» -Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργατών Μετάλλου.
«Οι εργάτες είναι κακομαθημένοι. Δεν εκτιμούν τίποτα από όλα όσα τους προσφέρει η εταιρεία. Δωρεάν σπίτια, δεν πληρώνουν λογαριασμούς, όσα παίρνουν τους μένουν στο χέρι. Κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο μια λίστα με γκόλντεν μπόις και τάχα μου άχρηστους διευθυντές, που τάχα μου αυξήθηκαν από 12 σε 52 τα τελευταία χρόνια. Είναι και το δικό μου όνομα στη λίστα. Γιατί να γράψεις για τους εργάτες και τα ατυχήματα και όλα αυτά και να μη γράψεις για το τεράστιο έργο που προσφέρει η εταιρεία στην περιοχή και την Ελλάδα ολόκληρη;» -Γκόλντεν μπόι της ΛΑΡΚΟ, που μιλά “για τη φύση του εργάτη, που είναι απείθαρχη και τεμπέλικη κι όλο ζητάει, ζητάει, ζητάει”. (more…)
Κάτι που πέρασε μάλλον απαρατήρητο από τη σημερινή παρέλαση: στη Θεσσαλονίκη και μπροστά από την εξέδρα των επισήμων (συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου της Δημοκρατίας), έφεδροι καταδρομείς που παρελαύναν φώναξαν εθνικιστικά και σοβινιστικά συνθήματα υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας, προειδοποιώντας για τις προθέσεις του ελληνικού στρατού. Το έκαναν και πέρυσι, λιγότερο προκλητικά, με συνέπειες στις διπλωματικές σχέσεις της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ.
Αναρωτιέμαι αν η κίνηση αυτή ήταν καθοδηγούμενη από τα πάνω ή ήταν ιδέα των ίδιων των καταδρομέων. Στη δεύτερη περίπτωση θα άρμοζε η παραδειγματική τους τιμωρία, στην πρώτη απαιτείται άμεση διεξαγωγή ΕΔΕ για να βρεθεί ο υπαίτιος.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν έχουν θέση στην κοινωνία σε καιρό ειρήνης. Πόσο μάλλον να εκφέρουν πολιτική γνώμη, να προπαγανδίζουν, να θέτουν σε οποιονδήποτε κίνδυνο, διπλωματικό ή φυσικό, τη χώρα. Οι Ένοπλες Δυνάμεις ενεργοποιούνται και δραστηριοποιούνται μόνο σε καιρό πολέμου. Ή σε καθεστώτα στρατιωτικής δικτατορίας. Στην Ελλάδα δεν ισχύει ούτε το ένα ούτε το άλλο, όσο κι αν κάτι τέτοιο επιβουλεύονται διάφοροι πολεμοχαρείς βρυκόλακες.
Αν επιθυμούν τόσο πολύ τη διαιώνιση του στρατού, να παραμείνουν κλεισμένοι στα στρατόπεδα ανταποδίδοντας χάρες σε βουλευτές και ας αφήσουν ήσυχη την ελληνική κοινωνία. Γιατί δεν έχουν καμία δουλειά σε αυτή…
Στις αρχές Οκτωβρίου, με την ανάληψη των νέων του καθηκόντων, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοϊδης δήλωσε ότι εάν υποπέσει στην αντίληψη του κάποιο περιστατικό αστυνομικής διαφθοράς, θα αποτάξει ο ίδιος από το σώμα τους ενόχους! Επειδή από το μπλογκ αυτό πιστεύουμε ότι ο νέος Υπουργός είναι ειλικρινής και αποφασιστικός άνθρωπος, θα τον βοηθήσουμε στο έργο του, υποδεικνύοντας του περιστατικά αστυνομικής βίας, διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας που έχουν υποπέσει στη δική μας αντίληψη…
Από τα αστυνομικά δελτία και τον ημερήσιο τύπο μαθαίνουμε ότι ανώτερα στελέχη της ΕΛ. ΑΣ., διευθυντές ασφάλειας, αστυνομικοί διευθυντές, διοικητές τμημάτων και απλοί αστυφύλακες εμπλέκονται σε κάθε είδους παρανομία: προστασία μαγαζιών, ληστείες, φόνους, παράνομες ελληνοποιήσεις αλλοδαπών, δουλεμπόριο, λαθρεμπόριο, βομβιστικές επιθέσεις υπεξαιρέσεις, κλοπές, εμπόριο όπλων και εκρηκτικών, αρχαιοκαπηλεία, ναρκωτικά, μαστροπεία… Όλοι μας βέβαια γνωρίζουμε καλά ότι, στην πραγματικότητα, η συμμετοχή των αστυνομικών είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο μαθαίνουμε εμείς, αφού συνήθως θύματα και μάρτυρες προτιμούν τη σιωπή. Υπό την κατηγορία “αστυνομική διαφθορά” θα επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε τι συνέβη με τα περιστατικά αστυνομικής εγκληματικότητας που έχουν καταγγελθεί στο παρελθόν.
Σήμερα θα θυμηθούμε την περίπτωση του πρώην Αστυνομικού Διευθυντή Χίου Γ. Μερετάκη. Ο Μερετάκης συνελήφθη το 1998 από τον τότε υφιστάμενο του Γ. Τσαϊρίδη για προστασία σε καταστήματα ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Πάνω του βρέθηκαν 666.000 δρχ. προσημειωμένα. Ο Μερετάκης αποτάχθηκε από το σώμα και αφέθηκε ελεύθερος με απόφαση του ανακριτή, που έκρινε ότι τα στοιχεία της δικογραφίας δεν αιτιολογούσαν απόφαση προφυλάκισής του. Ο ανακριτής επέβαλε απαγόρευση εξόδου και παρουσία δυο φορές το μήνα στο αστυνομικό τμήμα και χρηματική εγγύηση πέντε εκατομμυρίων δραχμών. Εφτά χρόνια αργότερα, το Νοέμβριο του 2005 του επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 18 μηνών με τριετή αναστολή για το αδίκημα της δωροδοκίας, απαλλάσσοντας τον από την κατηγορία του εκβιασμού!
Το μεγαλύτερο όμως σκάνδαλο αφορά στην τιμωρία του κ. Τσαϊρίδη, που τόλμησε να τα βάλει με το σύστημα: έπειτα από τη σύλληψη του Μερετάκη ακολούθησε πογκρόμ καταγγελιών εναντίον του και εναντίον όσων τον συνέλαβαν με ένα και μόνο στόχο-την απομάκρυνση του από τη Χίο. Εν τέλει, «εξορίστηκε» στη Λέσβο, μακριά από την οικογένειά, καταδικασμένος σε οικονομική καχεξία!
Ευτυχώς, ο κ. Τσαϊρίδης αποδείχτηκε “σκληρό καρύδι”: Από την Ελευθεροτυπία μαθαίνουμε ότι το 2006 υπέβαλε μηνυτήρια αναφορά στον εισαγγελλέα Πλημμελειοδικών Μυτιλήνης σε βάρος των τριών μελών του Ανωτάτου Συμβουλίου μεταθέσεων του Αρχηγείου Ελληνικής Αστυνομίας, και συγκεκριμένα του αρχηγού, του υπαρχηγού και του προϊσταμένου του Επιτελείου της Ελληνικής Αστυνομίας, κατηγορώντας τους για παράβαση του άρθρου 259 του Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα για παράβαση καθήκοντος, σε συνδυασμό με το Π.Δ. 100/2003, το οποίο και είναι ο κανονισμός μεταθέσεων αστυνομικού προσωπικού. Η μηνυτήρια αναφορά αφορά την απόρριψη αιτήματος μετάθεσης του κ. Τσαϊρίδη από την Αστυνομική Διεύθυνση Λέσβου στην Αστυνομική Διεύθυνση Χίου, αμέσως μετά τις ετήσιες κρίσεις των αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας και τις τοποθετήσεις-μεταθέσεις των αστυνομικών διευθυντών και αστυνομικών υποδιευθυντών, που τις ακολούθησαν. Σύμφωνα με τη μηνυτήρια αναφορά, η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. συμμετέχοντας στο Συμβούλιο Κρίσεων παρέβη το καθήκον της, μη λαμβάνοντας υπόψη τα προβλεπόμενα υπηρεσιακά και κοινωνικά κριτήρια, τα οποία και τη δέσμευαν να πληρωθεί η κενή θέση διά της μετακίνησης του κ. Τσαϊρίδη.
Σε συνέντευξη του μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των κρίσεων ο κ. Τσαϊρίδης δήλωσε «αηδία και απογοήτευηση», ενώ προσπάθησε να συναντηθεί με τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. αλλά και με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης. Ο πρώτος αρνήθηκε να εισηγηθεί τη μετακίνησή του, ο δε δεύτερος δεν δέχθηκε καν να συναντηθεί με τον αξιωματικό που πριν από χρόνια τόλμησε να συλλάβει χρηματιζόμενο τον προϊστάμενό του…
Filed under: τραγουδάκια — silentcrossing @ 9:26 am
Σήμερα ανακάλυψα αυτό το blog και κάτι μου λέει ότι θα θέλατε να περάσετε μια βόλτα από ‘κει…
A life full of holes and a life full of wind
Got a nomads temper and a shepherds skin
Got my head in the sun,
And my feet in the water cool
This life full of holes, it leads me back to you
I’m coming back to you
«Δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό, ώστε στο χρονικό διάστημα που απομένει, να πείσουμε για την αξιοπιστία και τη δύναμη των επιχειρημάτων μας, που αποδεικνύουν ότι είμαστε η πιο ισχυρή πρόταση για να πάει η χώρα μας μπροστά. Να ξεκαθαρίσω για ακόμα μία φορά τα πράγματα, σε ό,τι αυτά με αφορούν. ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟ ΚΑΔΡΟ ΤΗΣ ΔΕΛΦΙΝΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ. Υπάρχει εκεί αρκετός χώρος για να χωρέσουν άλλοι. Η δική μου παρουσία στην πολιτική ορίζεται από τη χρησιμότητά μου, το μέτρο, την άποψη και την κρίση της κοινωνίας των πολιτών…»
…απάντησε πριν ακριβώς ένα μήνα ο αξιόπιστος (και καθόλου ματαιόδοξος) κύριος Αβραμόπουλος στην ερώτηση του περιοδικού HELLO: «Εάν ο Κώστας Καραμανλής, μετά τις εκλογές, αποχωρήσει από τη θέση του προέδρου, θα είσαι υποψήφιος;»
Πρόσφατα διάβασα τον Ψυχιατρικό Ολοκληρωτισμό του Κλεάνθη Γρίβα και, πέρα από κάποια διαφωνία ως προς τον-μερικές φορές- άκαμπτο χαρακτήρα τών ιδεών του συγγραφέα, θεωρώ ότι περιλαμβάνει τις καλύτερα διατυπωμένες θέσεις σχετικά με τον περιορισμό της ανθρώπινης ελευθερίας από την αυξανόμενη έξουσία του θεσμού της ψυχιατρικής στην κοινωνία:
Η ψυχική «αρρώστεια» και η ψυχιατρική σαν θεσμός ειδικευμένος στη διαχείρισή της, είναι τυπικά προιόντα του περάσματος της δυτικής κοινωνίας στη βιομηχανική φάση της εξέλιξής της. Συγκροτημένη από τον 17ο αιώνα (με ένα βασιλικό διάταγμα του 1676) σε πανίσχυρο μέσο κοινωνικού ελέγχου που λειτουργεί εκφοβιστικά δανειοδοτούμενο από την εξουσία, η ψυχιατρική στους τρεις αιώνες που ακολουθούν, εξελίχθηκε σε παντοδύναμο μέσο κοινωνικού ελέγχου, που τείνει να ενσωματωθεί στην εξουσία, προβάλλοντας έτσι στον ιστορικό ορίζοντα τον εφιάλτη του ολοκληρωτικού Θεραπευτικού Κράτους.
Για αυτό το λόγο, το ενδιαφέρον τούτης της εργασίας επικεντρώνεται κυρίως στην εξελικτική πορεία της ψυχιατρικής στους τρεις τελευταίους αιώνες που υπάρχει σαν διαμορφωμένη αυτοδύναμη θεωρία και πρακτική για την ερμηνεία και τον έλεγχο αντίστοιχα της ψυχικής «αρρώστειας» κι εστιάζεται στο ψυχιατρικό πανόραμα του 20ου αιώνα και στις τάσεις που το συνθέτουν.
Αν «δουλειά της ψυχιατρικής είναι η διαμόρφωση του ατόμου σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εξουσίας»- όπως αποφαίνεται ο καθηγητής G. Jervis- και αν «η ανθρώπινη ελευθερία κινδυνεύει από μία διαβολική συμμαχία μεταξύ κρατικής εξουσίας και ψυχιάτρων»- όπως προειδοποιεί ο καθηγητής Thomas Szasz- τότε κάθε απόπειρα διερεύνησης της ψυχιατρικής που δεν εστιάζεται στις σχέσεις της με την εξουσία, δεν είναι παρά μία ακίνδυνη ακαδημαική «ενασχόληση» που εξυπηρετεί και τον ψυχιατρικό θεσμό και την εξουσία.
Γιατί κάθε απόπειρα διερεύνησης των σχέσεων μεταξύ ψυχιατρικής κι εξουσίας, ανατρέπει την κατεστημένη «επιστημονική λογική» που στοχεύει στην κατάδειξη του «πώς» του αντικειμένου της και περνά υποχρεωτικά στην ανίχνευση του «γιατί» του, βάζοντας έτσι το ακανθώδες πρόβλημα της κοινωνικο-πολιτικής λειτουργίας του και των πιθανών τρόπων για το ξεπέρασμά του.
Και μερικά αποσπάσματα από το αιρετικό και ασεβές Δεύτερο Αμάρτημα του Thomas S. Szasz:
Το πρόβλημα με τις ψυχιατρικές διαγνώσεις είναι όχι ότι δεν έχουν νόημα, αλλά ότι μπορούν να γίνουν (και συχνά γίνονται) εννοιολογικά κλομπς. Σπάζοντας την αξιοπρέπεια και την ευυποληψία του ασθενή τον καταστρέφεις το ίδιο αποτελεσματικά με το να του σπάσεις το κρανίο. Η διαφορά είναι ότι ο άνθρωπος που κρατά ένα ρόπαλο αναγνωρίζεται απ’ όλους σαν κακούργος, πράγμα που δεν συμβαίνει μ’ αυτόν που βγάζει μια ψυχιατρική διάγνωση.
Η ιστορία της ψυχιατρικής, όπως έχει καταγραφεί από τους ψυχιάτρους και τους ιστορικούς της ιατρικής, στηρίζεται σε μια λαθεμένη βασική παραδοχή- δηλαδή, ότι ο ψυχίατρος ενός ιδρύματος βοηθά και θεραπεύει τον ακούσιο ασθενή. Αν ο Χίτλερ είχε νικήσει, οι Γερμανοί θα μπορούσαν να γράψουν μια εξίσου θεραπευτική αφήγηση για την ιστορία των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Γι’ αυτό, το κοινό δεν θα μπορέσει ποτέ να εκτιμήσει την αληθινή φύση των προβλημάτων της διανοητικής ασθένειας, αν οι ιστορίες της ψυχιατρικής δεν «αποναζικοποιηθούν.
Ο «καταθλιπτικός» είναι «ντάουν» από μόνος του. Ο ψυχίατρος τον «σηκώνει με φάρμακα». Ο «μανιακός» είναι «χάι» από μόνος του. Ο ψυχίατρος τον «κατεβάζει» με φάρμακα. Αυτά τα παραδείγματα δείχνουν την αρχή με την οποία λειτουργεί η ιδρυματική (και οργανική) ψυχιατρική. Ό, τι κάνει ο ψυχίατρος είναι σωστό.
Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο: μια σχολή όπου το διδακτικό προσωπικό αποτελείται από γέρους και μεσήλικες άντρες και γυναίκες, που ονομάζονται ψυχαναλυτές. Αυτοί συστηματικά εξευτελίζουν και βρεφοποιούν τους μαθητές, που είναι ψυχίατροι σχεδόν μεσήλικες. Οι μαθητές υπομένουν πρόθυμα αυτή την τελετή εξευτελισμού με την προσδοκία (που συχνά δεν εκπληρώνεται) ότι όταν θα τους έχουν στερήσει τελείως κάθε προσωπική κρίση, θα μπορούν να επιβάλλουν μια παρόμοια μεταχείριση σε άλλους, να την ονομάσουν ψυχανάλυση και να πληρώνονται ακριβά γι’ αυτή.
Στην ψυχανάλυση, η εξήγηση του αναλυτή του γιατί οι άλλοι φέρονται όπως φέρονται λέγεται «ερμηνεία». Αυτές οι εξηγήσεις είναι βασικά δύο ειδών: αυτές που οι αναλυτές δίνουν για τους ασθενείς τους στους ίδιους τους ασθενείς, και αυτές που δίνουν για δημόσια πρόσωπα στο ευρύ κοινό. Οι ερμηνείες του αναλυτή στα πλαίσια της ψυχανάλυσης ενός ασθενή ακολουθούν το γενικό κανόνα ότι ο ασθενής στην πραγματικότητα δεν εννοεί αυτό που λέει ή νομίζει ότι εννοεί- εκτός αν πρόκειται για κάτι κακό. Για παράδειγμα, όταν ο ασθενής λέει ότι αγαπά τη μητέρα του, τον πατέρα του, ή τη γυναίκα του, αυτό «στην πραγματικότητα» σημαίνει ότι τους μισεί. Όταν όμως λέει ότι τους μισεί, κι αυτό επίσης σημαίνει ότι «στην πραγματικότητα» τους μισεί. Οι ερμηνείες του αναλυτή εκτός πλαισίων ψυχανάλυσης κάποιου ασθενή, ακολουθούν, τον γενικό κανόνα ότι το εν λόγω άτομο δεν είναι αυτό που φαίνεται να είναι ή δεν κάνει αυτό που φαίνεται να κάνει- εκτός αν αυτό που είναι ή αυτό που κάνει είναι κακό. Για παράδειγμα, όταν ο αναλυτής ερμηνεύει τον Leonardo da Vinci, υποστηρίζει ότι «στην πραγματικότητα» δεν ζωγράφιζε πίνακες αλλά πασάλειβε κόπρανα. Όταν όμως ερμηνεύει τον Oscar Wilde, δεν υποστηρίζει ότι ο Wilde «στην πραγματικότητα» ήταν ετεροφυλόφιλος.
Τεστ ευφυΐας: απάτη που χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι για να αποδείξουν ότι αυτοί είναι πανέξυπνοι και οι πελάτες τους ηλίθιοι. Η γενική αποδοχή αυτών των τεστ δείχνει ότι αυτός ο ισχυρισμός μπορεί να μην είναι τελείως αβάσιμος.
Δεν έχουν όλες οι κηδείες πλάκα. Όχι όταν ένα 17χρονο παιδί στουκάρει με το μηχανάκι του στον τοίχο. Είναι στη συνείδηση μας που στουκάρει. Οι γονείς να τσακώνονται πάνω από το φέρετρο-δεν θα μπορέσουν ποτέ να βρουν τη μέσα τους ειρήνη. Και οι φίλοι του να ρωτούν γιατί τον έφεραν στον κόσμο, αφού δεν τον ήθελαν. Και να μην παίρνουν απάντηση από κανένα μας. «Κρίμα το παιδί», έλεγαν κάποιοι. «Ήταν αυτοκαταστροφικός», έλεγαν κάποιοι άλλοι. «Σε δύο χρόνια δεν θα ζω», μας είχε πει αυτός.
Μέσα μας ανοίγει ένας διάλογος:
- Μαμά, τι ώρα είναι;
- …
Το πρωί ένας πιτσιρικάς έγραψε με μαύρο μαρκαδόρο στον τοίχο της διπλανής πολυκατοικίας ΝΑ ΠΑΝΕ ΝΑ ΓΑΜΗΘΟΥΝΑΙ ΟΛΟΙ. ΟΛΟΙ. Έτσι απλά και ανορθόγραφα.
