Skip to content

μια νοητή γραμμή

3 Δεκεμβρίου, 2014

15

Μια νοητή γραμμή ενώνει τα φλεγόμενα αυτοκίνητα των Εξαρχείων με τα πυρπολημένα αυτοκίνητα των αυτοχείρων του μνημονίου.

Ο Πάνως Κάππα πήρε το πληκτρολόγιο του

25 Νοεμβρίου, 2014

191

Ο Πάνως Κάππα είναι μεγάλος αγύρτης των λέξεων. Ο Πάνως Κάππα δαμάζει τις λέξεις. Τις εξουσιάζει. Καθοδηγεί τις λέξεις, όπως ο τσοπάνης τα πρόβατα του. Παίζει τις λέξεις στα δάχτυλα. Ο Πάνως Κάππα είναι αστείρευτος. Ασυγκράτητος. Ασυναγώνιστος. Δεν βαριέται ποτέ το γράψιμο. Δεν ξεμένει ποτέ από έμπνευση. Δεν σταματάει ποτέ να διηγείται ιστορίες, σαν κι αυτή εδώ:

 

Ένα πρωί ο Πάνως Κάππα σηκώθηκε έτοιμος για μια ακόμα εμπνευσμένη ιστορία. Μετά τον Άνθρωπο Χωρίς Ηχομόνωση και τον Άνθρωπο που Έχασε τον Εαυτό του, αυτή τη φορά θα μιλούσε για τον άνθρωπο που ήθελε να γράψει μια ιστορία για κάποιον που έψαχνε λέξεις για να γράψει μια ιστορία για τη βροχή. Θα ήταν σίγουρα το μάστερπις του, δεν χωρούσε καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Έφτιαξε ένα φλιτζάνι τσάι κι έκατσε στον υπολογιστή, τράβηξε κοντά το πληκτρολόγιο, έσπρωξε την καρέκλα κοντά στο γραφείο. Πληκτρολόγησε τα πρώτα γράμματα που ήδη χόρευαν χαρούμενα κάτω απ’ τα μαγικά του δάχτυλα. Ξεκίνησε τη διήγηση με μια φράση δυναμική και αποφασιστική συνάμα, που θα έβαζε τον αναγνώστη αμέσως στο κλίμα της ιστορίας:

 

Εκείνο το πρωί η βροχή έπεφτε μανιασμένη… Όχι μανιασμένη, σκέφτηκε ύστερα από λίγο ο Πάνως Κάππα, η βροχή έπρεπε να είναι κάπως πιο διακριτική. Εκείνο το πρωί η βροχή έπεφτε ορμητική… Πάλι όχι, ο θόρυβος θα αποσυντόνιζε τον ιστολόγο από τις σκέψεις του. Να ήταν απλά δυνατή η βροχή; Ή μήπως να ήταν σιωπηλή; Μήπως ραγδαία; Όχι φυσικά, ο Πάνως Κάππα είχε συνηθίσει τους αναγνώστες του σε πιο φανταχτερές λέξεις, δεν θα συμβιβαζόταν τώρα με κάτι τόσο τετριμμένο. Πως στο καλό έπεφτε η βροχή; Μισή ώρα ο ιστολόγος κοιτούσε σαν υπνωτισμένος την άδεια οθόνη του υπολογιστή του, χωρίς να μπορεί να σκεφτεί το παραμικρό. Ίσως λοιπόν να βρισκόταν αντιμέτωπος με το διαβόητο writer’s block, είχε ακούσει να μιλούν γι΄αυτό σε διάφορα φόρουμς στο ίντερνετ, μέχρι τώρα όμως αυτή ήταν μια άγνωστη έννοια για τον Πάνως Κάππα, που δάμαζε τις λέξεις σαν θηριοδαμαστής. Η βροχή πάντως έπρεπε να αρχίσει να πέφτει το συντομότερο. Η βροχή ξεκίνησε πάλι να πέφτει, κάπως βαριά. Μετά η βροχή έπεφτε πιο κεφάτα. Σε λίγο η βροχή μέσα στο κεφάλι του Πάνως Κάππα άρχισε να πέφτει καταρρακτωδώς, όχι όμως για πολύ, αφού σύντομα ο ιστολόγος αναφώνισε “Ως εδώ!”, χτυπώντας παράλληλα το χέρι στο γραφείο. Η βροχή στο κείμενο του Πάνως Κάππα έπρεπε να πέφτει με ένα τρόπο ιδιαίτερο, πρωτότυπο, ξεχωριστό, παιχνιδιάρικο.

  Διαβάστε περισσότερα…

σούπερ ήρωες

23 Νοεμβρίου, 2014

IMG_20141123_204053

Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα με δυσάρεστα νέα. Αρρώστησε ο φίλος μας, περιμέναμε με αγωνία τα αποτελέσματα και δεν είχαμε τίποτα να πούμε, ίσως γιατί την απάντηση την υποψιαζόμασταν από πριν, δύο εικοσιτετράωρα κάναμε χαζομάρες για να του κρατήσουμε το μυαλό απασχολημένο, στο τρίτο ήρθε η διάγνωση: θετική (δηλαδή όχι και πολύ θετική, αλλά οι γλωσσικές παραδρομές στα ιατρικά ανακοινωθέντα έχουν συχνά μια δόση ειρωνείας). Τον μαζέψαμε, τον κοιμίσαμε στα ζεστά, του φτιάξαμε σπιτικό φαΐ, αγκαλιαζόμασταν όλοι μαζί γιατί δεν ξέραμε τι άλλο να κάνουμε. Ήρθε η επόμενη μέρα και όλα ήταν καλύτερα γιατί πάντα όλα είναι καλύτερα την επόμενη μέρα, με φίλους και μουσική όλα είναι καλύτερα. Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα μα τώρα είμαστε στην εθνική και τρέχουμε μακριά. Μακριά απ’ όλα, από αρρώστιες, εξετάσεις κι αναμονές, το γκάζι στο τέρμα και η μουσική στο φουλ, πάμε μακριά, εκεί που γέλια δροσερά τρελαίνουνε τα όνειρα των εραστών, εκεί που ο ουρανός είναι γεμάτος πουλιά αντί για κεραίες τηλεοράσεων, εκεί που κανένας μαλάκας δεν μας αποκαλεί θρασίμια, εμείς είμαστε αληταριά, πάμε στη θάλασσα που το χειμώνα χωρίς τους παραθεριστές είναι ολοδική μας. Έφτιαξα κι ένα πρόχειρο σιντί με τραγούδια για να μας κάνουν παρέα στο δρόμο, τραγούδια που μιλούν για τον σούπερμαν κι άλλους σούπερ ήρωες, έχουμε ο ένας τον άλλο και η αγάπη στο τέλος πάλι θα κάνει το θαύμα της. Τρέχουμε στην εθνική ουρλιάζοντας στίχους και μαζί με τον αέρα από τα πνευμόνια φεύγει και όλη η αγωνία της εβδομάδας, περπατάμε στην κρύα παραλία κι ο αέρας του Νοέμβρη μας μαστιγώνει τα πρόσωπα, μας παρασέρνει μακριά, με τα χέρια ανοιχτά και τις κουκούλες μας δεμένες γερά σε κόμπο φτιάχνουμε σκιές στην άμμο, είμαστε σούπερ ήρωες με μαγικές ιδιότητες, γελάμε, ξεκαρδιζόμαστε, κυλιόμαστε κάτω, κάνουμε πυραμίδες με τα σώματα μας, χέρια, πόδια και κεφάλια ανακατεύονται μέσα στην άμμο, έξω από την άμμο, παλεύουμε και κάνουμε τις καφρίλες που κάναμε παλιά στο σχολείο, μπορεί να μεγαλώσαμε μα είμαστε ακόμα εδώ, μαζί, στην ίδια παραλία με τα ροζ κοχύλια, που και που γινόμαστε και πάλι έφηβοι με αρβύλες και τζιν μπουφάν, που και που οι φίλοι μας αρρωσταίνουν, που και που είμαστε θλιμμένοι, και τότε γινόμαστε και πάλι σούπερ ήρωες, όπως στις ταινίες, γιατί οι ταινίες με σούπερ ήρωες έχουν πάντα χάπι εντ.

γκλιν γκλον

22 Νοεμβρίου, 2014

Οι ηλικιωμένοι στα σούπερ μάρκετ

τα κέρματα χτυπούν

γκλιν γκλον

γυρνούν τα ράφια γύρω γύρω

κάνουν υπολογισμούς

και τίποτα δεν αγοράζουν

στα χαμογελαστά πρόσωπα του νουνού εβαπορέ

βλέπουν τη ζωή που ονειρεύτηκαν

σε δαιδαλώδεις διαδρόμους κρύβονται από τους γείτονες

να μη δουν το άδειο τους καλάθι

για μια στιγμή σταματούν στις προσφορές των απορρυπαντικών

και κάτι θυμούνται

(τι θυμούνται;)

με κουπόνια κυριακάτικων εφημερίδων παίρνουν χαρτί υγείας

δυο γιαούρτια

και μια φρατζόλα ψωμί

γκλιν γκλον

κοιτούν στα μάτια τις πωλήτριες των τριακοσίων εξήντα ευρώ μεικτά

και δεν έχουν τίποτα να πουν

μετά φεύγουν με βήμα βαρύ στα οδοστρώματα

και είναι η όψη τους βαριά

και το σώμα τους σκυφτό

λες και μαζί με τη σακούλα του σούπερ μάρκετ

κουβαλούν την πεθαμένη τους αξιοπρέπεια

γκλιν γκλον

The Thessaloniki Sessions

8 Νοεμβρίου, 2014

IMG_20141031_182119

Κάτω από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη, τέτοια πράγματα, ο βαρδάρης είναι εδώ, ο Σπύρος είναι εδώ, ο Χρήστος είναι εδώ, ο Παναγιώτης είναι εδώ, το μαγειρείο η ωραία Ελλάς είναι εδώ, τα τσίπουρα, το κρύο, η ολύμπου είναι ακόμα εδώ, η αγίου δημητρίου, πάνε χρόνια που ζούσαμε σε εκείνο το παγωμένο σπίτι πάνω από το γραφείο κηδειών, τώρα είναι όλα διαφορετικά, τώρα τεμπελιάζουμε στις πλατείες, τραγουδάμε στη μέση του δρόμου, η ζωή είναι ανέμελη, η θάλασσα είναι παγωμένη, οι καρδιές των ανθρώπων δεν είναι παγωμένες, θυμήθηκα πριν χρόνια που σώσαμε ένα σκυλάκι από το θερμαϊκό, το σκουπίσαμε με μια μάλλινη πετσέτα κι αυτό μας έγλυψε στη μούρη, μετά βόλτες στις αποβάθρες, στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου ταξίδι προς το βορρά, στα σκοτεινά στενά όλα είναι πιθανά, η άνω πόλη τη νύχτα φέγγει σαν διαστημόπλοιο με πολύχρωμα φωτάκια που θα μας πάρει μακριά.

Διαβάστε περισσότερα…

Να της λες

14 Οκτωβρίου, 2014

Να γίνεσαι χάλια. Να μεθάς στο μπαρ και να είναι απόγευμα Δευτέρας, τα τσιγάρα σου βρεγμένα απ’ τη χυμένη μπύρα πάνω στην μπάρα. Να πίνεις βότκα σε ψηλό, να τρελαθείς. Να λες ότι και μόνος σου θα ζήσεις εκστατικά ευτυχισμένος, μετά να πέφτεις απ’ το σκαμπό. Να μιλάς γι’ αυτήν σε άγνωστους θαμώνες, να πίνεις ό,τι σε κερνάνε, να κοιμάσαι στα παγκάκια. Να σε κόβει στα δύο η απουσία κι όλα τα καψουροτράγουδα να ‘ναι γι’ αυτήν γραμμένα. Να της τα λες πρόστυχα, σαν να είναι κι αυτή εκεί, να της τα λες στοργικά, να της τα λες βρώμικα, να της τα λες πατρικά. Να της τα λες δυνατά κι ας ξέρεις πως πια δεν σ’ ακούει. Να της τα λες και να ξέρεις καλά πως πάντα θα ‘ναι εκεί για να σ’ ακούσει. Να της μιλάς για το μεσημέρι που τη γνώρισες στην Πέτρου Ράλλη και για τότε που την κατασκόπευες στην Καλλιδρομίου, το πρωινό που μαλώσατε άγρια στη Στουρνάρη, το βράδυ που σου δόθηκε οριστικά σε ένα στενό της Λένορμαν. Να την περιμένεις ακόμα. Να της γράφεις γράμματα και μετά να τα σκίζεις. Να πηγαίνεις σινεμά κι όλα να τη θυμίζουν. Τα πράγματα της να είναι ακόμα σε κούτες κι όλα να τη θυμίζουν. Να σε μαζεύουν οι φίλοι στις τρεις το πρωί κι όλη η Χαρούλα να μη σε φτάνει. Να λες, μακάρι να μην την είχες γνωρίσει ποτέ, αμέσως μετά να το μετανιώνεις. Να ακούς εναλλάξ Pearl Jam και Μοσχολιού, να ακούς P.J. Harvey και Μητροπάνο και να κοντεύουν ξημερώματα, να σκίζεις φωτογραφίες, να λες μου γάμησε τη μνήμη. Μετά να περιμένεις κι άλλο. Να πηγαίνεις για ψάρεμα. Να λες ο έρωτας σου είναι φως και να φυτεύεις λουλούδια. Να λες ο έρωτας σου είναι σκοτάδι και να λιποθυμάς απ’ το ποτό. Να γυρνάς μόνος σε άδειους δρόμους. Να τη ζηλεύεις, να την ποθείς. Να τρέχεις μεσάνυχτα τσίτα στην εθνική διαδηλώνοντας τον έρωτα σου, που ‘ναι μαζί λυγμικός και διθυραμβικός, καταστασιακός. Κι αυτή να ‘ναι ακόμα η μονάκριβη σου αγάπη, η μόνη σου καψούρα. Και να της λες πως μια μέρα θα γυρίσεις, κι ας μην το πιστεύεις στ’ αλήθεια. Κι αν εσύ έφυγες μακριά, η καρδιά σου πάντα για ‘κείνη θα σκιρτά. Για την Αθήνα μοναχά. Και να της το λες συχνά. Σ’ αγαπάω να της λες.

 

Το θέμα είναι

25 Σεπτεμβρίου, 2014

summer moved on

Το θέμα είναι να εκδικηθούμε το θάνατο. Ο έρωτας είναι η μόνη μας εκδίκηση απέναντι στο θάνατο. Το θέμα είναι να αγκαλιαζόμαστε κάθε μέρα σφιχτά, να νιώθουμε τη ζεστασιά των κορμιών μας να καίει. Αυτά περίπου μου είπε η φίλη μου η Ε. ένα απόγευμα στα τέλη του Σεπτέμβρη, είχε μόλις θάψει τη μάνα της και φύσαγε ένα ελαφρύ φθινοπωρινό αεράκι. 

.

Το θέμα είναι τα μεσημέρια του καλοκαιριού να τα περνάς με Μητροπάνο στην καντίνα με τις πλαστικές καρέκλες του γύφτου, να κερνάς ούζο τη δίπλα σου παρέα, να λες είναι ωραία η πουτάνα η ζωή. Το θέμα είναι, όταν το ηλιοβασίλεμα απλώνει τα γαμψά του νύχια και το αλκοόλ ανασηκώνει τα πέπλα της πραγματικότητας, εσύ να απαγγέλλεις στίχους του Λειβαδίτη: Αυτό το άστρο στον ουρανό είναι η πέτρα που είχαμε στο στόμα, μην και ξεφύγει ο στεναγμός μας. Το θέμα είναι να γυρνάς νύχτα απ’ την παραλία και το ραδιόφωνο να παίζει Χαρούλα, να τρέχεις να ξαλμυριστείς στα γρήγορα γιατί σε λίγο σε περιμένει η παρέα για μπύρες κάτω απ’ την κληματαριά. Το θέμα είναι να ανάβεις φωτιές με μικρά ξυλάκια στις πιο απομακρυσμένες παραλίες, η θάλασσα να είναι γεμάτη προσμονή και το βλέμμα του να αστράφτει. Το θέμα είναι να θέλεις τον κόσμο και να τον θέλεις τώρα γιατί το αύριο δεν θα έρθει ποτέ. Το θέμα είναι να νοικιάσεις ένα σπίτι σαν παιδική ζωγραφιά να το γεμίσεις γλάστρες με δυόσμο (θα ‘ρθουν χρόνια με νέες απώλειες σου λέω). Το θέμα είναι να χάνεσαι στα μονοπάτια με πυξίδα απορυθμισμένη. Να πίνεις αψέντι και η πράσινη νεράιδα να σε παίρνει απ’ το χέρι πάνω απ’ όλες τις θάλασσες του Λιβυκού. Το θέμα είναι να κάνεις έρωτα σε όλες τις παραλίες του Λιβυκού. Μετά, να αποχαιρετάς το καλοκαίρι με ρούμι και τζιτζιμπίρα στη ζεστή ακόμα άμμο, οι κεραυνοί να φωτίζουν τη νύχτα στην άκρη του ορίζοντα κι ένα ωραίο μπλε φεγγάρι να σου παίρνει το μυαλό. Το θέμα είναι να στάζει ο ιδρώτας απ’ τα μέτωπα σε σώματα που παλεύουν σε άδεια στρώματα. Να λες μοναδική μου πατρίδα είναι ο πούτσος, η κωλοτρυπίδα του, το στήθος, το μουνί της. Το θέμα είναι να πεθαίνεις κάθε που τα σώματα σπαράζουν. Να τρέμεις απ’ τον πόθο και να λες αυτή είναι η δική μου εξέγερση απέναντι στο χρόνο, στον αιώνα, των αιώνων, αμήν. Το θέμα δεν είναι να σώσουμε τον κόσμο ή να πραγματώσουμε την ουσία της ανθρωπότητας, το θέμα είναι να μάθουμε να μην τιναζόμαστε στα χάδια σαν καλώδια ηλεκτροφόρα.

.

Το θέμα είναι να εκδικηθούμε το θάνατο, να τα ξοδέψουμε όλα πριν μας ανακαλύψει εκείνος, την ώρα της μοιρασιάς να μας βρει ξεβράκωτους, τίποτα να μην έχει να μας πάρει. Κι ο έρωτας η μόνη μας εκδίκηση απέναντι στο θάνατο. Το θέμα είναι να αγκαλιαζόμαστε κάθε μέρα σφιχτά, να νιώθουμε τη ζεστασιά των κορμιών μας να καίει. Αυτά περίπου μου έγραφε στο μήνυμα της η φίλη μου η Κ. κάπου στα μέσα του καλοκαιριού, Νίκο ο Παναγιώτης μας δεν τα κατάφερε, η κηδεία είναι τη Δευτέρα στις 3, ήταν ήδη απόγευμα κι όμως ο ήλιος έκαιγε ακόμα, καυτός.

The Chania Sessions XXVI: Ελαφονήσι

2 Αυγούστου, 2014

IMG_20130715_224751 (1)

Φίλε Γιώργο, θα σε απογοητεύσω ίσως, αν σου πω ότι δεν χρειάζεται να «δικαιολογείς» τις καρτ-ποστάλ που σου στέλνω. Είναι ειλικρινά και απενοχοποιημένα χαζοχαρούμενες οι καρτ-ποστάλ μου, χωρίς το παραμικρό πολιτικό υπονοούμενο. Αυτό το κέρδισα με πολύ κόπο και με μεγάλο τίμημα και έπειτα από πολύ πολύ καιρό για να μη χρειάζεται να απολογούμαι, ούτε καν στους ανθρώπους που αγαπώ. Το χρέος μου ως πολίτης φίλε Γιώργο το έχω κάνει και με το παραπάνω, έξω από το ίντερνετ, τώρα θα πάω για μπάνιο.

Άκου όμως κάτι πραγματικά σπουδαίο που μου συνέβη τις προάλλες στο κάμπινγκ: ήταν μεσημέρι και χάζευα με τις ώρες ένα επίμονο μυρμήγκι που προσπαθούσε να σκαρφαλώσει σε ένα μεγάλο βράχο δίπλα στη θάλασσα, ενώ οι κεραίες του λικνίζονταν φιλήσυχα μαζί με το ελαφρύ αεράκι του Λιβυκού. Κάθε φορά που το μυρμήγκι πλησίαζε στην κορυφή του βράχου, ο αέρας το έσπρωχνε μακριά από το στόχο του. Αυτό διαρκώς έπεφτε, γκρεμοτσακιζόταν, γύρναγε ανάσκελα με τα ποδαράκια του να αιωρούνται στον αέρα σαν από επιληπτική κρίση, στο τέλος πάλι σηκωνόταν και συνέχιζε ατάραχο την ανάβαση, μέχρι το επόμενο φύσημα του Λιβυκού να το πετάξει ξανά στην άμμο, στραπατσάροντας για ακόμα μία φορά τις προσδοκίες του. Το μυρμήγκι μου αν και εμφανώς καταβεβλημένο από την υπερπροσπάθεια, όχι μόνο δεν το έβαζε κάτω, αλλά σε μια στιγμή μάλιστα άρχισε να κουβαλάει στη ράχη του μια μεγάλη αποξηραμένη φλούδα από μήλο, τουλάχιστον πέντε φορές μεγαλύτερη του, συνεχίζοντας περήφανα την ανάβαση. Πόσες ώρες πέρασα θαυμάζοντας το πείσμα του δεν θυμάμαι, κάποια στιγμή πάντως με πήρε ο ύπνος στη σκιά του βράχου και, όταν άνοιξα ξανά τα μάτια μου, το μυρμήγκι ακόμα συνέχιζε τον αγώνα του να κατακτήσει την κορυφή. Για λίγο σκέφτηκα να το ριμουλκήσω ο ίδιος με το δάχτυλο, θα ήταν όμως αγένεια εκ μέρους μου να παρέμβω έτσι άτσαλα στην παράσταση που μου πρόσφερε έτσι απλόχερα η φύση, άσε που το μικρό μου μυρμηγκάκι μπορεί να είχε διαβάσει Καβάφη και να μου κρατούσε μετά κακία ότι του στερώ το δικαίωμα στην Ιθάκη του. Κάποια στιγμή δρόσισε και βούτηξα στα παγωμένα νερά του νότου.

Υ.Γ.1 Τις τελευταίες μέρες διαβάζω το Τι Ωραίο Πλιάτσικο! του Τζόναθαν Κόου. Θαυμάσιο βιβλίο, είμαι σίγουρος πως το έχεις ήδη διαβάσει και ο ίδιος. Κάπου στο βιβλίο υπάρχει αυτή η πρόταση: «Μια ηλικιωμένη κυρία είχε βγάλει βόλτα το σκύλο της και προσπαθούσε ίσως να τον ακολουθήσει καθώς εκείνος ελιγμοδρομούσε από θάμνο σε θάμνο, με τα νεύρα του να ριγούν τεντωμένα από τη συγκίνηση των μυστικών νυχτερινών ηδονών». Δεν είναι αλήθεια υπέροχη πρόταση; Μακάρι να μπορούσα να γράφω κι εγώ τόσο καλά όσο ο Τζόναθαν Κόου.

Υ.Γ. 2 Να δώσεις οπωσδήποτε τα φιλιά μου στα παιδιά του Πράσινου Αναπτήρα. Να τους πεις πως τους πεθύμησα και μια μέρα θα ξαναβρεθούμε να σπάσουμε το ρεκόρ μας σε καραφάκια ρακής.

Σε φιλώ, S.

Διαβάστε περισσότερα…

The Chania Sessions XXV: Σεϊτάν Λιμάνια

24 Ιουλίου, 2014

IMG_20140723_195103

 …

Φίλε Γιώργο, έλαβα την καρτ ποστάλ σου και μου άρεσε πολύ, αν και λυπήθηκα κάπως που δεν θα έρθεις φέτος. Θα ήθελα περισσότερες πληροφορίες για ‘κείνο το κορίτσι που μάλωνε με το αγόρι της στη μέση της Πανεπιστημίου. Νομίζεις ότι ήταν κάτι οριστικό ή μήπως ένας απλός τσακωμός από αυτούς που συνηθίζονται τα καλοκαίρια στις μεγαλουπόλεις και δίνουν λίγο αλατοπίπερο στις σχέσεις; Σου φάνηκε ότι το κορίτσι και το αγόρι τσακώνονται συχνά ή να ήταν άραγε η πρώτη τους φορά; Αυτό μπορείς να το καταλάβεις από τα πρόσωπα, την πρώτη φορά δείχνουν φοβισμένα, τρέμουν στην ιδέα μη χάσουν ο ένας τον άλλο, αργότερα θυμωμένα, κάνουν αγώνα ποιος θα επιβληθεί στον άλλο, στο τέλος είναι ανέκφραστα και απαθή γιατί συνηθίζουν στη βία. Πολλοί άνθρωποι φίλε Γιώργο μπαίνουν σε σχέσεις για να μην είναι μόνοι και μετά είναι περισσότερο μόνοι από πριν, τους αρέσει όμως να τους πλένει κάποιος τα ρούχα τους ή να βλέπουν μαζί τηλεόραση κι έτσι βολεύονται και μετά γίνονται σκληροί με όλο τον κόσμο γιατί μισούν τον εαυτό τους. Μερικές φορές η βία στις σχέσεις είναι χειρότερη από τη βία του πολέμου γιατί τα σωθικά σου είναι μονίμως έξω, εκτεθειμένα και απαρηγόρητα. Σου φάνηκαν έτσι αυτά τα δύο παιδιά; Σε φιλώ, S.

Διαβάστε περισσότερα…

The Chania Sessions XXIV: Κεδρόδασος

22 Ιουλίου, 2014

IMG_20130715_191726

Φίλε Γιώργο, επειδή μου ζητάς να γράψω κάτι για όσα γίνονται αυτές τις μέρες, σου απαντώ: δεν ξέρω τίποτα. Πάνε μέρες (ή εβδομάδες; ή μήνες;) που ξυπνάω και δεν έχω τίποτα σπουδαίο να κάνω, μόνο φτιάχνω και χαλάω πυργάκια στην άμμο, κουλουριάζομαι δίπλα στα κύματα, μαζεύω ξυλάκια για τη βραδινή φωτιά, μετά ξεκουράζομαι στη σκιά των κέδρων. Μη μου κακιώσεις, σε παρακαλώ, που δεν ξέρω τι γίνεται εκεί έξω, έκλεισα το έξυπνο κινητό που αντί για «κέδρος» έγραφε «κέρδος» και μαζί του χάθηκε κάθε πιθανότητα να αλλάξω τον κόσμο. Μετά δεν είχα τίποτα σπουδαίο να κάνω, χάζευα για ώρες ένα μικρό μυρμηγκάκι, έπαιξα με ένα κάβουρα (του έδινα ένα μικρό ξυλάκι από καλάμι κι αυτός το έπιανε με τις μεγάλες του δαγκάνες), μετά ήρθε ένα εξαιρετικά περίεργο κόλλεϋ που έχωνε τη μουσούδα του στις υποθέσεις μου και κυλιστήκαμε μαζί στην άμμο. Κάπως έτσι κυλάει ο καιρός, Γιώργο, δεν κάνω τίποτα σπουδαίο, τεμπελιάζω και αναρωτιέμαι μήπως τελικά είμαστε γι’ αυτά φτιαγμένοι, για να χαλάμε πυργάκια, να παίζουμε με κάβουρες και να κοιμόμαστε κάτω από κέδρους. Σε φιλώ και σε περιμένω να έρθεις να παίξουμε μαζί στην άμμο.

Διαβάστε περισσότερα…