Μετάβαση στο περιεχόμενο

The Vienna Sessions III

1 Νοέμβριος, 2018

Ξαφνικά συνειδητοποίησαν ότι οι μεγάλοι είχαν από ώρα να τα φωνάξουν και είχε ήδη νυχτώσει. Σκέφτηκαν πως θα τα παρακολουθούσαν σιωπηλοί για να τους δώσουν ένα μάθημα, πως οι μεγάλοι ήταν αυτοί που τώρα έπαιζαν κρυφτό. Αλλά όχι. Μπαίνοντας στο σπίτι της, η Έμε είδε ότι οι φίλοι του πατέρα της έκλαιγαν και ότι η μητέρα της, καρφωμένη στην καρέκλα της, κοίταζε το κενό. Άκουγαν τις ειδήσεις στο ραδιόφωνο. Μια φωνή μιλούσε για μια εισβολή. Μιλούσε για νεκρούς, κι άλλους νεκρούς.

“Πόσες φορές συνέβη αυτό…” είπε η Έμε εκείνη τη μέρα, πριν από πέντε χρόνια. “Ξαφνικά, εμείς τα παιδιά καταλάβαμε πως δεν είμαστε και τόσο σημαντικά· πως υπήρχαν πράγματα σοβαρά κι ανεξιχνίαστα που δεν μπορούσαμε μήτε να τα μάθουμε μήτε να τα καταλάβουμε…”

Το μυθιστόρημα είναι το μυθιστόρημα των γονέων, σκέφτηκα τότε, σκέφτομαι και τώρα. Μεγαλώσαμε, αυτό πιστεύοντας: ότι το μυθιστόρημα είναι των γονέων. Τους κακολογούσαμε, αλλά στη σκιά τους βρίσκαμε ανακούφιση και καταφύγιο. Ενόσω οι μεγάλοι σκότωναν ή σκοτώνονταν, εμείς ζωγραφίζαμε σε μια γωνιά. Ενόσω η χώρα διαλυόταν, εμείς μαθαίναμε να μιλάμε, να περπατάμε, να κάνουμε με τις χαρτοπετσέτες βαρκούλες κι αεροπλανάκια. Ενόσω το μυθιστόρημα συνέβαινε, εμείς παίζαμε κρυφτό, παίζαμε εξαφάνιση.

Alejandro Zambra, Τρόποι Να Γυρίζεις Σπίτι

μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. Ίκαρος, 2016

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: