Skip to content

The Köln Sessions

3 Ιουλίου, 2018

Καλά, δεν έχετε ξαναδεί πεθαμένο; Η Αψού λεγόταν Νίτσα (Διονυσία) και μεγάλωσε στο πλάι της μητέρας της σ’ ένα μπορντέλο στο λιμάνι του Ακαπούλκο. Υπήρχε μια μεγάλη κεντρική παλάπα, φωτάκια και διαφημίσεις μπίρας από νέον. Όλα αυτά πέρασαν απ’ το βλέμμα της όταν η Χιονάτη τις ρώτησε όλες αν δεν είχαν ξαναδεί πεθαμένο. Η Νίτσα αντικαθιστά το θέαμα του θανάτου με μια εικόνα πυκνών μανγκλάρ και νεκρών φώτων. Ξαναζεί μια μεγάλη αναμονή σ’ ένα από τα δωμάτια που περιβάλλουν την παλάπα. Υπάρχουν τρεις μυρωδιές. Η φυσική μυρωδιά του τροπικού που σαπίζει αιώνια και η φευγαλέα μυρωδιά του αντισηπτικού για να καθαρίζουν τα δωμάτια, το κρεβάτι και την τουαλέτα. Αλλά το τρίτο άρωμα έρχεται από μια πορτοκαλιά που, σαν από θαύμα, φυτρώνει έξω από το παράθυρο της καμαρούλας και προσπαθεί να βάλει μέσα ένα κλαδί, ένα άρωμα, ένα λουλούδι, κάποτε έναν καρπό, νικώντας τις μυρωδιές της σήψης και του αντισηπτικού. Εκείνη ξέρει ήδη πως πρέπει να χωθεί κάτω από το ντιβάνι όταν θα μπει η μαμά της με τον πελάτη. Τα ακούει όλα. Για κείνη, αυτή είναι η εικόνα του θανάτου. Τη σώζει η ανάμνηση της πορτοκαλιάς.

Carlos Fuentes, Η πορτοκαλιά ή Οι κύκλοι του χρόνου

μτφ. Έφη Γιαννοπούλου, εκδ. ΆΓΡΑ, 2003

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: