Skip to content

The Paros Sessions

1 Αύγουστος, 2017

 

Της ζωής μου ποιος τσάκισε τα κλώνια;

Η καταφρόνια.

Της καρδιάς μου ποιος σπάει τη δύναμή της;

Η στέρησή της.

Ποιος την τόση μου αυξάνει δυστυχία;

Φριχτή υποψία.

 

Κι έτσι γιατρειά δε βρίσκεται καμία

για να διαβούν οι ακοίμητοί μου πόνοι,

αφού την πάσα ελπίδα μου σκοτώνει

στέρηση, καταφρόνια κι υποψία.

 

Ποιος της καρδιάς μου δίνει τέτοιο πόνο;

Ο έρωτας μόνο.

Της χαράς μου ποιος σφάλισε τη θύρα;

Η μαύρη μοίρα.

Και ποιος με παρατάει στη δυστυχία;

Μια βουλή θεία.

 

Κι έτσι πια λυτρωμό και λευτερία

μπορεί μονάχα ο χάρος να μου δώσει,

αφού έχουν ενάντιό μου συνωμόσει

έρωτας, μαύρη μοίρα, βουλή θεία.

 

Ποια ανάπαυση για ‘μένα υπάρχει ακόμα;

Το μαύρο χώμα.

Ποιος του έρωτα τον πόνο μαλακώνει;

Η τρέλα μόνη.

Και ποιον κερνάει η αγάπη μ’ ευτυχία;

Την απιστία.

 

Κι’ έτσι δεν είναι φρόνηση καμία

το γιατρικό στο πάθος να ζητούμε,

αφού μπορούμε μόνο να το βρούμε

στη μαύρη γη, την τρέλα κι’ απιστία.

 

Don Quixote, Miquel De Cervantes Saavedra

(μτφ. Κ. Καρθαίος)

 

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: