Skip to content

γιούρογκρουπ

1 Ιουλίου, 2015

unnamed

Βγαίνω απ’ αυτή τη μικρή τρύπα της ιστορίας
Ανάμεσα σε ένα μνημόνιο και σ’ ένα άλλο
Ανάμεσα σε μια προδοσία και μια άλλη
Βγαίνω όπως το σκαθάρι βγαίνει για λίγο από το χώμα στην επιφάνεια
Σε μια μεταφύτευση ίσως ή σε ένα σκάλισμα της γης
Και μετά μένει για λίγο ανάσκελα να κουνάει τα ποδαράκια του στον αέρα
Έτσι κι εγώ
Βγαίνω, για λίγο,
(τους το έσκασα, δες!)
Για να σου πω πόσο σ’ αγαπώ
Και πόσο σε θέλω
Και με μνημόνια και χωρίς
Και με φράγκα και χωρίς
Με προλεταριακή συνείδηση ή χωρίς
Με μαγιό ή χωρίς
(όμως πόσο μ’ ανάβει το σημάδι απ’ το μαγιό σου!)
...
Να σε ρωτήσω κάτι;
Αν χρεοκοπήσουμε θα με αφήσεις να σου γλύψω το αυτί;
Θα με πας να ξεροψηθούμε σε μια παραλία,
Να δροσιστούμε στο γάργαρο νερό,
Να κάνουμε πάλι έρωτα στη σκηνή;
Πες μου γρήγορα, πριν τελειώσει κι αυτό το γιούρογκρουπ,
Αν χρεοκοπήσουμε θα με αφήσεις να σου γλύψω το αυτί;
...
Πες μου, τώρα που και πάλι δεν θα ‘χουμε μία
(και πότε είχαμε, θα μου πεις..)
Πες μου, τόσο μπλε τι θα το κάνουμε;
Τόση θάλασσα τι θα την κάνουμε;
Πέντε χρόνια τρομαγμένοι και σκυφτοί
Πάνω από τραπεζογραμμάτια
Αγώνας δρόμου απ’ την οδύνη στην ηδονή
Και πάλι πίσω
Σαν τον νοικοκύρη που το πρωί του Σαββάτου μετά τη λαΐκή περνάει απ’ τις πουτάνες
με μια σακούλα κολοκυθάκια στο χέρι
Γαντζωμένοι με τα νύχια στα δελτία των 8
Όπως το τσιμπούρι στη μύτη του σκύλου
Πες μου, πες μου,
Τώρα που σπάσαμε το φόβο, τόσο μπλε τι θα το κάνουμε;
Τώρα που ο πόλεμος θα γίνει και πάλι ταξικός
Τόσο ουρανό τι θα τον κάνουμε;
...
Πες μου,
Στον ιδρώτα που χύσαμε στις Τρύπες το χειμώνα του ’94
Στα ναρκωτικά που πήραμε μαζί στα φεστιβάλ
Στους χορούς που ρίξαμε τα καλοκαίρια στα πανηγύρια
Πες μου ότι θα με καβλώνεις έτσι και χωρίς ευρώ
Ότι θα με θέλεις κι έξω απ’ την Ευρώπη
Μακριά από ευνοΐκά για επενδύσεις περιβάλλοντα
Κι ανέραστους τραπεζίτες
Όταν απαλλοτριώνονται οι τράπεζες
Φωτιές θα φέγγουν τα πρόσωπά μας
Και τα γυφτάκια της πόλης θα χορεύουν και θα γελούν
Με σιγουριά
Γύρω απ’ τα συντρίμια
Γιατί είχαν δίκιο απ’ την αρχή
Είχαν πάντα δίκιο
Πες μου
Πες μου
Ότι θα με καβλώνεις και με δραχμή.

3 σχόλια leave one →
  1. 1 Ιουλίου, 2015 12:38 μμ

    Πού ήσουν εσύ;🙂

  2. Marianthi Giannaraki permalink
    28 Οκτωβρίου, 2015 7:02 πμ

    Μακάρι να ‘σουνα εσύ Εκείνος,μακάρι να ‘χα ακόμα κάτι να τον προσελκύει ερωτικά,μακάρι εκείνος να ήταν ικανοποιημενος με ένα μισθό,μια σύνταξη,μακάρι να ‘ξερε ότι είμαι άρρωστη…παρόλα αυτά να ‘θελε τουλάχιστον να μιλάμε..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: