Skip to content

Το θέμα είναι

25 Σεπτεμβρίου, 2014

summer moved on

Το θέμα είναι να εκδικηθούμε το θάνατο. Ο έρωτας είναι η μόνη μας εκδίκηση απέναντι στο θάνατο. Το θέμα είναι να αγκαλιαζόμαστε κάθε μέρα σφιχτά, να νιώθουμε τη ζεστασιά των κορμιών μας να καίει. Αυτά περίπου μου είπε η φίλη μου η Ε. ένα απόγευμα στα τέλη του Σεπτέμβρη, είχε μόλις θάψει τη μάνα της και φύσαγε ένα ελαφρύ φθινοπωρινό αεράκι. 

.

Το θέμα είναι τα μεσημέρια του καλοκαιριού να τα περνάς με Μητροπάνο στην καντίνα με τις πλαστικές καρέκλες του γύφτου, να κερνάς ούζο τη δίπλα σου παρέα, να λες είναι ωραία η πουτάνα η ζωή. Το θέμα είναι, όταν το ηλιοβασίλεμα απλώνει τα γαμψά του νύχια και το αλκοόλ ανασηκώνει τα πέπλα της πραγματικότητας, εσύ να απαγγέλλεις στίχους του Λειβαδίτη: Αυτό το άστρο στον ουρανό είναι η πέτρα που είχαμε στο στόμα, μην και ξεφύγει ο στεναγμός μας. Το θέμα είναι να γυρνάς νύχτα απ’ την παραλία και το ραδιόφωνο να παίζει Χαρούλα, να τρέχεις να ξαλμυριστείς στα γρήγορα γιατί σε λίγο σε περιμένει η παρέα για μπύρες κάτω απ’ την κληματαριά. Το θέμα είναι να ανάβεις φωτιές με μικρά ξυλάκια στις πιο απομακρυσμένες παραλίες, η θάλασσα να είναι γεμάτη προσμονή και το βλέμμα του να αστράφτει. Το θέμα είναι να θέλεις τον κόσμο και να τον θέλεις τώρα γιατί το αύριο δεν θα έρθει ποτέ. Το θέμα είναι να νοικιάσεις ένα σπίτι σαν παιδική ζωγραφιά να το γεμίσεις γλάστρες με δυόσμο (θα ‘ρθουν χρόνια με νέες απώλειες σου λέω). Το θέμα είναι να χάνεσαι στα μονοπάτια με πυξίδα απορυθμισμένη. Να πίνεις αψέντι και η πράσινη νεράιδα να σε παίρνει απ’ το χέρι πάνω απ’ όλες τις θάλασσες του Λιβυκού. Το θέμα είναι να κάνεις έρωτα σε όλες τις παραλίες του Λιβυκού. Μετά, να αποχαιρετάς το καλοκαίρι με ρούμι και τζιτζιμπίρα στη ζεστή ακόμα άμμο, οι κεραυνοί να φωτίζουν τη νύχτα στην άκρη του ορίζοντα κι ένα ωραίο μπλε φεγγάρι να σου παίρνει το μυαλό. Το θέμα είναι να στάζει ο ιδρώτας απ’ τα μέτωπα σε σώματα που παλεύουν σε άδεια στρώματα. Να λες μοναδική μου πατρίδα είναι ο πούτσος, η κωλοτρυπίδα του, το στήθος, το μουνί της. Το θέμα είναι να πεθαίνεις κάθε που τα σώματα σπαράζουν. Να τρέμεις απ’ τον πόθο και να λες αυτή είναι η δική μου εξέγερση απέναντι στο χρόνο, στον αιώνα, των αιώνων, αμήν. Το θέμα δεν είναι να σώσουμε τον κόσμο ή να πραγματώσουμε την ουσία της ανθρωπότητας, το θέμα είναι να μάθουμε να μην τιναζόμαστε στα χάδια σαν καλώδια ηλεκτροφόρα.

.

Το θέμα είναι να εκδικηθούμε το θάνατο, να τα ξοδέψουμε όλα πριν μας ανακαλύψει εκείνος, την ώρα της μοιρασιάς να μας βρει ξεβράκωτους, τίποτα να μην έχει να μας πάρει. Κι ο έρωτας η μόνη μας εκδίκηση απέναντι στο θάνατο. Το θέμα είναι να αγκαλιαζόμαστε κάθε μέρα σφιχτά, να νιώθουμε τη ζεστασιά των κορμιών μας να καίει. Αυτά περίπου μου έγραφε στο μήνυμα της η φίλη μου η Κ. κάπου στα μέσα του καλοκαιριού, Νίκο ο Παναγιώτης μας δεν τα κατάφερε, η κηδεία είναι τη Δευτέρα στις 3, ήταν ήδη απόγευμα κι όμως ο ήλιος έκαιγε ακόμα, καυτός.

21 σχόλια leave one →
  1. 25 Σεπτεμβρίου, 2014 9:25 μμ

    εσένα σε αγαπώ!

  2. 25 Σεπτεμβρίου, 2014 9:27 μμ

    Αγάπη μόνο! :*

  3. 25 Σεπτεμβρίου, 2014 9:33 μμ

    και με μουσική υπόκρουση

  4. 25 Σεπτεμβρίου, 2014 9:53 μμ

    Είναι απλά υπέροχο, όπως πάντα. Ποια όμορφη ψυχή τα σκέφτεται όλα αυτά;

  5. 25 Σεπτεμβρίου, 2014 11:04 μμ

    Με συγκίνησες πάλι ρε παλιόπαιδο

  6. 25 Σεπτεμβρίου, 2014 11:31 μμ

    Silent… αγαπημένε.

  7. roubinakim permalink
    26 Σεπτεμβρίου, 2014 8:51 πμ

    απόλυτα…μόνο έτσι…

  8. 26 Σεπτεμβρίου, 2014 10:11 πμ

    Εξαιρετικό.

  9. 26 Σεπτεμβρίου, 2014 10:13 πμ

    Το θεμα είναι επίσης να ταιζεις το σκύλο σου τυρακια μόνο για να βλέπεις την ουρά να κάνει φρουπ φρουπ. Και να χαιδευεις τη γάτα σου στο σαγόνι για να βραζει σα χύτρα🙂

    #mono_agapi βέβαια και μου λειψες🙂

  10. 26 Σεπτεμβρίου, 2014 12:36 μμ

    Το θέμα επίσης είναι στην προσωπική μας απώλεια να μην γινόμαστε πικρόχολοι.
    Καλό φθινόπωρο φίλοι!
    φρουπ φρουπ!🙂

  11. Ιωάννα permalink
    27 Σεπτεμβρίου, 2014 10:39 πμ

    Όμορφα αληθινό, σαν το Λιβυκό — η ουσία στη σκόνη του χρόνου. Ή όπως ξεκινούσε ο Παναγιώτης μας:

  12. 28 Σεπτεμβρίου, 2014 11:03 μμ

  13. 29 Σεπτεμβρίου, 2014 5:40 μμ

    πρώτο αυτό σκέφτηκα, για τα καλώδια και την απομάκρυνση

  14. 30 Σεπτεμβρίου, 2014 10:38 μμ

    Τέλειο

  15. 4 Οκτωβρίου, 2014 10:14 μμ

    και το θέμα είναι με τι να ταίσω τη γαμημένη χαραμάδα που άνοιξε εκείνο το Σάββατο μεσημέρι που τον αγκάλιασα τελευταία φορά πριν τον τυλίξουμε με το λευκό σεντόνι, τη χαραμάδα που ρουφάει αχόρταγα κάθε γεύση και τη φτύνει άνοστη. Να είσαι καλά, τον ύμνησες άξια

    • 14 Οκτωβρίου, 2014 12:46 μμ

      Όσο μπορώ θα τον υμνώ και θα τον αγαπώ γιατί εκείνος πρώτος άνοιξε χαραμάδες στη δική μου συνείδηση. Καλή δύναμη, δεν αργεί η μέρα που όλα θα γίνουν και πάλι νόστιμα. Η θύμιση και μόνο ενός τόσο υπέροχου ανθρώπου θα γλυκάνει ξανά τη ζωή..

Trackbacks

  1. Το θέμα είναι (αναδημοσίευση) | ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: