Skip to content

Ο γάμος της καλύτερης μου φίλης

6 Ιουνίου, 2014

Αν πρέπει να είμαι εντελώς ακριβής, γνωριστήκαμε τη νύχτα που έπαιζαν στο νησί τα Αρνάκια, εσύ χόρευες δίπλα μου κι ο κόσμος θα γινόταν οπωσδήποτε δικός μας, φορούσαμε μόνο μαύρα, μαζεύαμε βινύλια και ποτέ δεν μας πείραζαν οι ξεθυμασμένες μπύρες, τεχνικά μιλώντας ωστόσο, η καλύτερη μου φίλη έγινες κατά λάθος το βράδυ που σκίσαμε τα βιβλία των λατινικών, (μετράς; μετράω. είκοσι χρόνια ρε!), η φιλία  μας όμως καθόλου κατά λάθος δεν ήταν, διανύσαμε πολύ δρόμο ως εδώ-ποιος το φανταζόταν τότε, φρίκες στο φροντιστήριο, κοπάνες στο σχολείο, συνθήματα με σπρέι στους τοίχους της πόλης, καλοκαίρι του ’96 μας την έπεσαν πρώτη φορά οι αλήτες, απόκριες του ’97 δεύτερη φορά στο κρατητήριο, κλεμμένα μπουκάλια και σπασμένα τζάμια, τι πάω και θυμάμαι τώρα, αργότερα μου ‘στελνες γράμματα με μικρά κοχυλάκια που έχουν σπάσει πια μέσα στους φακέλους τόσα χρόνια πήγαινε έλα, σπάσαμε κι εμείς μα ξανακολλήσαμε, και σου ‘βάζα τις φωνές που σου άρεσαν όλα τα μελαγχολικά όμως πιο πολύ τις έβαζα σε μένα, και σου ‘δινα υποσχέσεις ότι μια μέρα όλα θα ‘ναι αλλιώς και θα σε πάρω να φύγουμε μακριά να ζήσουμε εκστατικά ευτυχισμένοι, την υπόσχεση μου βέβαια δεν την κράτησα, να όμως που σήμερα είμαστε και οι δύο εκστατικά ευτυχισμένοι, πόσα δέματα με τάπερ κουβαλήσαμε χιλιάδες φορές στην ίδια γραμμή Πειραιάς-Νέος Κόσμος-Σταθμός Λαρίσης-Θεσσαλονίκη και ο νέος κόσμος έμενε βασανιστικά παλιός, ήταν βλέπεις εφηβεία και το τώρα δεν ήταν σύντομα, πόσα τραίνα πήραμε πόσους καρβουνιάρηδες για να ανακαλύψουμε πως όλα όσα χρειαζόμασταν ήταν στο διπλανό βαγόνι, πόσα τηλέφωνα απελπισμένα: πόσο σύντομα είναι το τώρα, πες μου πες μου πόσο σύντομα είναι το γαμημένο το τώρα ρε, φωτογραφίες ξεθωριασμένες απ’ το χρόνο, ξαπλωμένοι σε κορμούς δέντρων σε κάποιο δάσος της Γερμανίας, με ένα μπουκάλι ούζο στο χέρι κι έναν αδέσποτο παρέα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, πολυκατοικίες κρύες σαν νεκροτομεία και σκάλες ατέλειωτες χωρίς ασανσέρ, χημικά στις πορείες για τη Γιουγκοσλαβία, πέτρες και μπουκάλια στα ματ, το σήμα της νίκης σε ευρωπαϊκές λεωφόρους, δίπλα μου σε όλες τις καθιστικές διαμαρτυρίες κι ο ουρανός να βρέχει κι ας μη θυμάμαι πια για ποιο λόγο διαμαρτυρόμασταν, εμείς πάντα θα φωνάζουμε για το άδικο, σου έλεγα, σε κάποιο τραίνο με άγνωστο προορισμό, σε ‘κείνο το νησί που ένα καλοκαίρι πριν χιλιάδες χρόνια σε τσίμπησε ο πελεκάνος κι εγώ σε έβγαζα φωτογραφίες με την παλιά μου πολαρόιντ, στο άλλο νησί που τσακωθήκαμε για ένα κουτί φυστικοβούτυρο, από τότε δεν βρήκαμε καλύτερο λόγο να τσακωθούμε, οι δυο μας παντού και πάντα μαζί, με μακριά μαλλιά, μετά με κοντά και μετά ξανά με μακριά, με γκόμενους και γκόμενες που δεν θυμόμαστε πια τα ονόματα τους, οι φωτογραφίες κιτρίνισαν λιγάκι, κιτρινίσαμε κι εμείς μέσα στις φωτογραφίες, μα έξω απ’ τις φωτογραφίες θα μείνουμε για πάντα φωτεινοί και πολύχρωμοι, (εμείς είμαστε οι καλύτεροι ρε!), ζόρικες φάσεις κι άγρια εφηβεία, γλυτώσαμε, πέφταμε σε τοίχους, πέφταμε από μηχανάκια, γλυτώσαμε, ήπιαμε όλα τα ποτά του κόσμου, πήραμε τα καλύτερα ναρκωτικά και φάγαμε τα μούτρα μας χιλιάδες φορές σε τροχαία και σε έρωτες, γλυτώσαμε ξανά, στα πάρτι χορεύαμε οι δυο μας τον σκύλο το βαγγέλη στο κολωνάκι, μετά διαβάζαμε Καρυωτάκη και θέλαμε να πεθάνουμε, τις μονές μέρες εσύ τις ζυγές εγώ για να είμαστε σίγουροι ότι πάντα θα υπάρχει δίπλα κάποιος να μας αναζητήσει στο λόφο πάνω από τα κύματα, κι όλο σου ‘λεγα κάνε υπομονή και μια μέρα θα τα καταφέρουμε να πεθάνουμε, θα είμαστε ακόμα νέοι και με στυλ, πάλι δεν κράτησα την υπόσχεση μου, μετά από ιδανικοί αυτόχειρες γίναμε ιδανικοί εραστές, οι σχέσεις περνούσαν μαζί με τα τηλέφωνα από συναυλίες, είμαι στους Sonic Youth και χώρισα, η ζωή είναι σκατά ρε, που και που τηλέφωνα μέσα στη νύχτα, ήρθε ο χειμώνας κατέβασα τα μάλλινα, η ζωή είναι γαμάτη ρε, έλα να με πάρεις από το σταθμό κι αν χιονίζει θα χορεύουμε στην Εγνατία σε στυλ αμερικάνικου μιούζικαλ, και θα πιούμε παρέα όλα τα τσίπουρα του κόσμου και θα ταξιδέψουμε παντού, και θα στέλνουμε μεθυσμένες καρτ ποστάλ απ’ το Παρίσι και θα είμαστε για πάντα νέοι και ωραίοι, μετά εσύ θα φύγεις για Γερμανία κι εγώ στην Αγγλία πάλι δεν θα βρίσκω αυτό που ψάχνω, ευκαιρία για μερικά ποτά ακόμη, θα λέμε σιγά έτσι κι αλλιώς εμείς θα παντρευτούμε μεταξύ μας, μόνοι δεν θα μείνουμε, μπορεί κάποτε να ξαναπονέσουμε, μετά θα ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια, στο τέλος πάντα θα έχει πολλή μουσική αφού μόνο έτσι ξέρουμε να ζούμε εμείς οι δύο, γιατί αυτό έμαθε ο ένας στον άλλο τα τελευταία είκοσι χρόνια που είσαι η καλύτερη μου φίλη. Και τώρα είμαι έτοιμος να πατήσω το κουμπί της δημοσίευσης και να ανέβω στον πάνω όροφο του δημαρχείου να υπογράψω τα χαρτιά κι ούτε ένα κουστούμι της προκοπής δεν έχω, αλλά κι εσύ με τα σταράκια σου θα είσαι όπως πάντα, και πάλι υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα κλάψω αλλά πότε κράτησα εγώ τις υποσχέσεις μου για να την κρατήσω και τώρα;

.

10 σχόλια leave one →
  1. koula permalink
    6 Ιουνίου, 2014 12:38 μμ

    :))))❤

    (δεν είναι ταμάμ αλλά έχει το σωστό φίλινγκ, νιώθω…)

  2. 6 Ιουνίου, 2014 3:02 μμ

    ❤ θες να γίνουμε φίλοι;;

  3. 7 Ιουνίου, 2014 4:31 μμ

    εγω παντως εκλαψα λιγο. να ειναι παντα ευτυχισμενη.

  4. Μαρίνα permalink
    15 Ιουνίου, 2014 1:39 πμ

    Ξαναπέρασα….ξανασυγκινήθηκα!!!Να είναι ευτυχισμένη η φίλη σου κι εσύ επίσης!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: