Skip to content

Girls and Boys

3 Ιουνίου, 2014

Το τέλος κάθε σχέσης σηματοδοτεί και μια μετωπική σύγκρουση με την πραγματικότητα. Είναι σαν ένα μαύρο κουτί που το ανοίγεις αργά, βγάζεις τον σύρτη, κολλάς το μάτι στη σχισμή, και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι, όσο εσύ χοροπηδούσες σε πουπουλένια σύννεφα με ενισχυμένο δίχτυ ασφαλείας, η εποχή σου έκλεινε ένα οριστικό κύκλο στο θέμα των ανθρώπινων σχέσεων. Μετά έρχονται οι φίλοι σου από το Λονδίνο, με το δάχτυλο σηκωμένο στον αέρα και ύφος διδακτικό σου λένε πως οι σχέσεις όπως τις ήξερες είναι πια ξεπερασμένες, οι φίλοι από το Άμστερνταμ το επιβεβαιώνουν τηλεφωνικά, η νέα μόδα στην Ευρώπη είναι η σχέση με τρεις, αγόρια που αγαπούν δυο κορίτσια, κορίτσια που αγαπούν δυο αγόρια, αγόρια που αγαπούν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, κορίτσια που αγαπούν ένα κορίτσι κι ένα αγόρι, αγόρια που αγαπούν δυο αγόρια, κορίτσια που αγαπούν δυο κορίτσια, αγάπη να υπάρχει κι όλα είναι πιθανά, always should be someone you really love. Στο μεταξύ η φίλη μου η Τ. αγαπάει το κορίτσι της μέσα από το σκάιπ, περνάνε τη μέρα τους μαζί, πάνε εκδρομές μαζί παρέα με τα τάμπλετ τους, κάνουν έρωτα και κοιμούνται η μία δίπλα στην άλλη με οθόνες κολλημένες, δάχτυλα κολλημένα σε οθόνες. Du bist sehr schon, Du bist sehr schon. Κάποιοι ακόμα φίλοι μου έχουν σχέσεις από απόσταση με ανθρώπους που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ από κοντά, κάποιον φοιτητή Paul από το Βερολίνο, κάποια ακαδημαϊκό Shara από τη Νέα Υόρκη, κάποιον John που ζει με κάποια Michelle σε μια φάρμα στη Σκωτία και αγαπούν κάποιον Παναγιώτη από το Ηράκλειο, ξυπνούν όλοι μαζί, παίρνουν το πρωινό τους μαζί σε διάφορα απλικέσιονς, τα βράδια ποτέ δεν φλερτάρουν στα μπαρς με άλλους ανθρώπους γιατί δεν θα ήταν έντιμο απέναντι στον ηλεκτρονικό τους έρωτα. Ξαφνικά το Sex and The City μοιάζει να έρχεται από τα βάθη του προηγούμενου αιώνα κι όλα μπερδεύονται γλυκά και παλαβά στο μαγικό χωροχρόνο των σόσιαλ μήντια. Μιλάω με το φίλο μου τον Μ. από το Δουβλίνο που τα έχει με ένα αγόρι από το Σικάγο και με ένα κορίτσι από το Πόρτο, μιλάμε για σχέσεις, μιλάμε για τις σχέσεις μας, εγώ με ύφος Carrie Bradshaw της ελληνικής επαρχίας προσπαθώ να καταλάβω αν αυτή είναι η εποχή των τεράτων ή η εποχή των θαυμάτων, I couldn’t help but wonder πότε οι ανθρώπινες σχέσεις έγιναν τόσο περίπλοκες κι αν αυτό είναι μια νέα αφετηρία ή το οριστικό σημείο μηδέν. Ο φίλος μου στο σκάιπ τα έχει τακτοποιήσει αυτά τα θέματα εδώ και καιρό, όλα καλά, μου λέει, αφού στο τέλος όλοι μας, είτε από κοντά είτε από μακριά, είτε με δυο είτε με τρεις, στην κανονική ζωή ή στην εικονική πραγματικότητα, έτσι κι αλλιώς θα πληγωθούμε. Κι αυτό είναι το ζητούμενο.

 

8 σχόλια leave one →
  1. koula permalink
    4 Ιουνίου, 2014 3:48 μμ

  2. 5 Ιουνίου, 2014 11:29 πμ

    Πρέπει να έχω μείνει πολύ πίσω. Εμένα όλοι μου οι φίλοι αγαπάνε έναν ή μία, ψωνίζουν μαζί στο μάρκετ, κάνουν έρωτα στο ίδιο κρεβάτι και μέρα παρά μέρα τσακώνονται και τους ακούει όλη η πολυκατοικία. Ανάβουν τσιγάρο και λένε τον πόνο τους και μέχρι να τα ξαναβρούν μας τρελαίνουν στο γιατί και στο μήπως. Και η ζωή συνεχίζεται……🙂

  3. 5 Ιουνίου, 2014 3:41 μμ

    Το ζητούμενο ειναι να ευτυχούμε, αλλά επειδή ποτέ κανείς δε μας έδειξε πώς γίνεται αυτό, μας έρχεται πιο βολικό και εύκολο να πληγωθούμε -και γι’αυτο τελικα αυτό συμβαίνει.
    Κατά τα άλλα, ο καθένας μπορεί να ευτυχεί όπως γουστάρει, με έναν, με δύο, με τρεις, με απόσταση ή χωρίς, μέσω σκάηπ, τσατ ή και διαγαλαξιακά -αν γουστάρει, ποιοι είμαστε εμείς να τον κρίνουμε; Αγάπη να υπάρχει.
    Αλλά αυτά τα πράματα που τα εξηγείς τόσο εύκολα κι απλά είναι μάλλον τα πιο δύσκολα να πραγματοποιηθούν, είναι αυτά που είναι δύσκολο να κάνεις.

    Chapeau στην Κουλα για το άσμα και❤ σε σενα σάηλεντ🙂

  4. maria i. permalink
    6 Ιουνίου, 2014 9:56 πμ

    Πόσο αγαπώ Κάρι!
    Αφού φρίκαρα δεόντως όταν είδα πρώτη φορά την ταινία -σε εποχή που δεν είχα τιβι- έχω δει όλα τα επεισόδια νι φορές, οι ατάκες που δεν μεταφράζονται είναι ένα κέντημα από λογοπαίγνια -και θεματικά ανά επεισόδιο-.
    Έφτασα μάλιστα να κάνω και συγχρόνως (ηλεκτρονικά) με real life αγαπημένους/ες και κάτι τεστάκια του τύπου «πόσο καλά ξέρετε τα επεισόδια» ή «ποιό από τα κορίτσια είστε». (όπου προέκυψε ότι είμαι τύπος «Μιράντα»).
    Η διαφορά, για νάρθω στο θέμα σου, real life και ηλεκτρονικών σχέσεων, δεν είναι αν θα πληγωθούμε στο τέλος. Είναι που τόχει η κούτρα μας να κατεβάζει ψείρες.

    Αλλά, όπως καμιά «σέλφι» δεν θα φτάσει ποτέ στην φωτο που μας τραβάει ένας Αλλος (που γουστάρει να μας καταγράψει στο φακό του), καμία σύνδεση δεν φτουράει όσο η ανάμνηση του σώματος (ακόμα και, ή εξαιτίας ακριβώς) των πληγών.
    Ασε που κάποτε οι πάροχοι και οι σέρβερς θα υποκαταστήσουν και κάθε τι κοινωνικό (δες τις διαφημίσεις, τα σπονσοράτα επί «εθνικών»θεμάτων (βλ. ποδόσφαιρο) και δες ότι χωρίς το άψυχο του δικτύου και της κάθε πλατφόρμας δεν έχουμε προνοήσει για καμιά εναλλακτική επικοινωνία, κι αν κρασάρουν κάποτε, θα κλαίμε ο καθένας μόνος.

  5. 6 Ιουνίου, 2014 7:44 μμ

    Μερικές φορές σκέφτομαι ότι όλη μας η ζωή κρέμεται από ένα φορτιστή.
    Μερικές φορές η απόσταση των κοινωνικών δικτύων με βασανίζει.
    Άλλες πάλι, όταν πίνω τσίπουρα με αγαπημένα πρόσωπα που γνώρισα εδώ μέσα, λέω εντάξει, αξίζει τον κόπο🙂
    Ραντεβού για τσίπουρα λοιπόν κάπου εκεί έξω!❤

  6. 10 Ιουνίου, 2014 5:59 μμ

    Πως μπορεις παντα να τα βλεπεις ολα μεσα απ το βαζακι του σιροπιαστου γλυκου… Ο κοσμος μας αλλαζει και το ζωο μεσα μας παλευει με τον προσεχη extinction του. Αυτη η κατασταση/πορεια κοντρα της λογικης της σαρκας μας. Αυτη η κατασταση που η σαρκα μας κατασκευαζει για να αλλαξει τη δομη της αφου δε της αρεσει. Και ολα αυτα οδηγουν σε καποια τρελα.

    Αλλα παλι καλο ειναι και αυτο για να εχουν μερικα επαγγελματα δουλεια.

    • 13 Ιουνίου, 2014 1:57 μμ

      Μα δεν τα βλέπω εγώ μέσα απ’ το βαζάκι του σιροπιαστού γλυκού, ο κόσμος όλος είναι ένα βαζάκι σιροπιαστό γλυκό🙂
      Η τεχνική είναι απλή: βουτάς το δάχτυλο μέσα, αυτό όλο κι όλο!

  7. maria i. permalink
    12 Ιουνίου, 2014 7:23 μμ

    Γιατί όχι; Σε τέτοια (εγ)κάρδια πρόσκληση φιλίας όμως πρέπει να προσέλθω με τα εγκεφαλικά μου κύτταρα πιο φρέσκα για τα τσίπουρα, αφού προς το παρόν τα χρειάζομαι για υποχρεώσεις.
    Miranda (nerd) like😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: