Skip to content

Δεν είμαι άβαταρ

16 Απριλίου, 2014

IMG_20140412_155339

Φέρθηκα άγρια στην άνοιξή μου και έσπασε και σκορπίστηκε…

Από τότε, πρέπει να παραφυλάω για κάθε περαστικό θραύσμα…

Εγώ δεν ήμουν πεταλούδα, ούτε συλλέκτης. Ερωτευόμουν “ψυχές”.

Έτσι έμαθα να τις ξεχωρίζω.

-Αρλέτα

Την άνοιξη κάνω μεγάλες βόλτες στην παραλία. Δεν είμαι άβαταρ. Μια μέρα ήθελα να γυρίσω σπίτι. Δεν είμαι άβαταρ. Πηγαίνω στη δουλειά. Γυρνάω απ’ τη δουλειά. Πηγαίνω στη δουλειά. Γυρνάω απ’ τη δουλειά. Με ρομποτικές κινήσεις διασχίζω την καθημερινότητα χωρίς ανάσα. Δεν είμαι άβαταρ. Γράφω για να κοροϊδέψω το χρόνο, δεν είμαι άβαταρ. Μερικές φορές νιώθω σαν σκύλος χτυπημένος στην άκρη του δρόμου. Μερικές φορές το κρεβάτι μου μοιάζει με σχεδία ναυαγού στη μέση του ωκεανού. Τις περισσότερες φορές η ζωή είναι ωραία. Τις πιο πολλές μέρες γελάω με την καρδιά μου. Δεν είμαι άβαταρ, κι αυτή είναι η ιστορία μου: Αρρώστησα από έρωτα. Εγώ ο περήφανος ταπεινώθηκα ως το κόκαλο. Έπρεπε να δραπετεύσω από τη Θεμιστοκλέους και δεν μπορούσα, έσερνα τα βήματα στην Ακαδημίας, μπουσουλώντας έφτασα ως τη Σταδίου. Έπρεπε μόνο να καταφέρω να φτάσω στο αεροδρόμιο, μετά θα ήταν καλά. Μόνο να πάω σπίτι, άλλο αίτημα δεν είχα. Όμως η διαδρομή Εξάρχεια-Σύνταγμα ήταν σωστός Γολγοθάς με τσιμεντόλιθους για πόδια και μια πολυκατοικία στην πλάτη, σκυφτός με τη μύτη ως τις φτέρνες. Πέρασα δίπλα από τα συντρίμμια μιας τρομοκρατικής έκρηξης, μα τα δικά μου συντρίμμια ήταν περισσότερα. Δεν ήμουν άβαταρ. Έφτασα στο αεροδρόμιο, με μάζεψαν οι φίλοι. Μου έδωσαν καθαρά ρούχα, μου έφτιαξαν φαγητό και τα σωστά ποτά. Οι φίλοι μου. Οι υπέροχοι, οι καλοσυνάτοι, οι γενναιόκαρδοι φίλοι μου. Τώρα ζω κοντά στη θάλασσα. Μαζεύω ανεμώνες απ’ τις πλαγιές, τις βάζω σε μικρά γυάλινα ποτήρια δίπλα στο παράθυρο, τα απογεύματα μελαγχολώ στη θέα των καραβιών στο ανοιχτό πέλαγος, δεν είμαι άβαταρ. Μακριά από την πόλη, στην ησυχία του χωριού που βρήκα καταφύγιο όλα είναι ήσυχα. Μαθαίνω τα πάντα από την αρχή, μαζεύω χόρτα για το μεσημεριανό μας, συναντώ περίεργα ζωάκια, σκαντζόχοιρους, αλεπούδες, χελιδόνια και ασβούς, οξύνθηκαν οι αισθήσεις μου, βρίσκω τη γεύση μου, μαθαίνω να ακούω τα έντομα, να ξεχωρίζω τα χρώματα, να αφήνομαι σε αγγίγματα. Στις πέντε το πρωί ο ουρανός είναι καθαρός, τα κρινάκια του κήπου δεν έχουν ανοίξει ακόμα και η καταιγίδα έχει σταματήσει. Εγώ δεν είμαι πια άβαταρ.

2 σχόλια leave one →
  1. koula permalink
    16 Απριλίου, 2014 6:03 μμ

  2. 16 Απριλίου, 2014 7:35 μμ

    Για αυτή την αρρώστια, περαστικά δε λέμε. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: