Skip to content

«Πότε θα πάμε σπίτι;»

14 Απριλίου, 2014

Πόσα σύνορα πρέπει να περάσουμε για να πάμε σπίτι μας;

Διασχίζοντας χιλιάδες χρόνια θάλασσες μαύρες και απάτητα βουνά

Τα πόδια μας νάρκες ακήρυχτων πολέμων

Το στόμα μας τρικυμία

Κι οι ποιητές να μην γράφουν πια για το Αιγαίο.

 

Πότε θα πάμε σπίτι;

Ανάμεσα σε Λαμπεντούζες και Φαρμακονήσια

145 ναυτικά μίλια μακρυά απ’ την ακτή το κρύο ως το μεδούλι

Να διψάς για νερό κι όλη η Μεσόγειος να μη σου φτάνει.

 

Περάσαμε τόσα σύνορα κι είμαστε ακόμη εδώ

Εμείς οι λαθραίοι, οι απόβλητοι

Αυλάκια τα πρόσωπα

Μικρά κουμπιά για μάτια

Τα δάκρυα ανοίγουνε τρύπες σε άγονη γη

Και ξερονήσια.

 

-Φοβάσαι; -Δεν φοβάμαι!

(που και που μόνο απελπίζομαι)

 

Περάσαμε τόσα σύνορα κι είμαστε ακόμη εδώ

Καπετάνιοι μαζί και ναύτες

Των πιο θλιβερών ναυαγίων

Ικέτες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης

Γονυπετείς στα σύνορα της Frontex

Γαντζωμένοι σε φορτηγά για την Αγκόνα

Πατσαβούρες στα φανάρια

Το σπίτι μας είναι σπίτι σου είναι σπίτι μας

Το σπίτι μας…

 

Το βράδυ του μεγάλου πνιγμού οι λιμενικοί μας χτυπούσαν

Να ξαναπέσουμε στη θάλασσα

Μετά σκοτάδι

Και μετά προβολείς

Βρισιές

Δύο χρονών, πέντε χρονών, οχτώ χρονών

Εννιά χρονών, έντεκα, δεκατριών

(τι κόσμος μαμά!)

 

Μπροστά μόνο δέντρα από μικρόφωνα και δορυφορικά πιάτα τηλεόρασης

Η Μεσόγειος όλη ξεφούσκωτες βάρκες

Και σαγιονάρες που κολυμπούν στον αφρό

Ήρθαμε από την Ιωνία, από την θάλασσα

Αφήστε μας μόνο να θάψουμε τους νεκρούς μας.

 

Πότε θα πάμε σπίτι;

 

ποίημα γραμμένο για το αφιέρωμα του radiobubble στο θόδωρο αγγελόπουλο
9 σχόλια leave one →
  1. 14 Απριλίου, 2014 11:30 πμ

    Υπέροχο!
    Βούρκωσα λίγο, γιατί θυμήθηκα και τον πατέρα μου, που έζησε και πέθανε με την σκέψη, πως μια μέρα… θα ξαναγύριζε… και που ορκιζόταν στο «σπίτι» του. «Μα το σπίτι, που άφησα» έλεγε…

    • 14 Απριλίου, 2014 1:06 μμ

      όλοι ένα σπίτι ψάχνουμε αγαπημένη μου.
      Μα το σπίτι που άφησε ο πατέρας σου…❤

  2. koula permalink
    16 Απριλίου, 2014 6:07 μμ

  3. maria i. permalink
    19 Μαΐου, 2014 10:14 πμ

    υπάρχει μια ατάκα στα Φτερά του Ερωτα που λέει ότι την ειρήνη δεν την τραγουδάει κανείς. (αναρωτιέμαι αν σε έναν κόσμο ειρηνικό και μη βίαιο και χωρίς θάνατο, πόνο και ξενιτιά, θα γράφονται εξ ίσου ωραία ποιήματα)
    υ.γ. πήγε «σπίτι του» ο ποιητής;
    υ.γ. 2 στο «σπίτι μας» θα γράψουμε άραγε ξανά για το Αιγαίο;

    • 27 Μαΐου, 2014 10:19 πμ

      Από όλες τις ερωτήσεις η μόνη που ξέρω να απαντήσω με σιγουριά είναι αυτή:
      -Μα καλά, δεν βαρέθηκες τόσα χρόνια να γράφεις τις αρλούμπες σου εδώ μέσα;
      -Όχι, γιατί μόνο εδώ μέσα γνωρίζω τόσο υπέροχους ανθρώπους..🙂

  4. maria i. permalink
    28 Μαΐου, 2014 11:05 πμ

    αν μου επιτρέπεις σου αφήνω αυτό το λινκ

    http://imarias.wordpress.com/2009/07/30/requiem-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CF%89%CF%83-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B5%CF%83/

    και την ευχή να βρει ο ποιητής κι ο πρόσφυγας το σπίτι. Το σπιτι είναι καμιά φορά κι ο άλλος, ο ξένος άνθρωπος που συμπονά, που καταλαβαίνει, τότε εκλείπει κάπως η ανάγκη να εγκαλούμε το μπαμπά και τη μαμά

    κι εμείς πάλι, γραφουμε και αισθανόμαστε λιγότερο μόνοι

  5. 3 Ιουνίου, 2014 9:56 πμ

    «Και δεν σε έδωσα ποτέ σε ξένα χέρια»
    Κι εμείς λιγότερο μόνοι, πάντως μόνοι.
    Όχι όμως όταν συναντιόμαστε🙂

  6. 20 Απριλίου, 2015 11:09 μμ

    Συγκινητικό. Μας το έστειλαν στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο και το αναδημοσιεύσαμε

Trackbacks

  1. «Πότε θα πάμε σπίτι;» | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: