Skip to content

Δως μου αυτή τη γεύση

5 Μαρτίου, 2014

IMG_20140302_111803

Ένα πρωί ξύπνησα και δεν είχα γεύση. Ήταν Πέμπτη και ο κόσμος πήγαινε κατά διαόλου, όμως το δικό μου δράμα ήταν μεγαλύτερο κι από πυρηνική καταστροφή. Η αιτία του προβλήματος ήταν ένα τρομερό κρύωμα, όμως η έλλειψη της γεύσης ήταν ακόμα πιο τρομερή και από τον υψηλό πυρετό και από τα υπόλοιπα αηδιαστικά συμπτώματα της ίωσης και από οτιδήποτε δραματικό είχε ζήσει στην μέχρι τότε ζωή μου. Ήταν εντελώς αδιανόητο, εντελώς παράλογο, χειρότερο κι από τον πιο ενδόμυχο φόβο μου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν συχνά πόσο σημαντικές είναι για τη ζωή μας οι υπόλοιπες αισθήσεις, σπάνια όμως έδινα μεγάλη σημασία στην αίσθηση της γεύσης, που τώρα πια ήταν η αγαπημένη μου αίσθηση, άργησα όμως πολύ να το συνειδητοποιήσω, και ίσως πια να την είχα χάσει για πάντα. Ο γιατρός μου βέβαια με καθησύχαζε, με διαβεβαίωνε ότι θα επανέλθει μόλις υποχωρήσει η ίωση, όμως εγώ ήμουν εξαιρετικά καχύποπτος. Τις μέρες που ακολούθησαν έφαγα οτιδήποτε μπορεί να φάει ένας άνθρωπος πάνω σε αυτόν τον πλανήτη, σε μια ύστατη απεγνωσμένη προσπάθεια να ξαναβρώ έστω και λίγη από τη χαμένη μου αίσθηση: γλυκά, ξινά, πικρά, αλμυρά, γλυκόξινα, αλμυρόξινα, γλυκοπικρόξινα, κρύα, ζεστά, καυτά, καυτερά. Τα μάσαγα με διαφορετικούς τρόπους, τα γύρναγα σε διαφορετικά μέρη της γλώσσας, έψαχνα απεγνωσμένα για ένα τελευταίο έστω γευστικό κύτταρο, στο πίσω μέρος της γλώσσας, στο πλάι, στην άκρη, πάνω, κάτω, πουθενά, απόγνωση.

 

Ήταν όμως θέμα γευστικών αισθητήρων ή ολοκληρωτικής καταστροφής του εγκεφαλικού μου φλοιού; Έψαξα στα βιβλία της ψυχιατρικής κι έμαθα ότι ο γευστικός φλοιός βρίσκεται στον μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου και αποτελείται από δυο βασικές δομές: τον πρόσθιο νησιδιακό φλοιό (insula) και τη μετωπιαία καλύπτρα. Οι περιφερικοί υποδοχείς γεύσης που βρίσκονται στη γλώσσα, στον μαλακό ουρανίσκο, το φάρυγγα και τον οισοφάγο μεταδίδουν τα σήματά τους σε κύριους αισθητικούς άξονες, όπου το σήμα προβάλλεται στον πυρήνα μονήρους δεσμίδας στον προμήκη μυελό, ή τον γευστικό πυρήνα του συμπλέγματος της μονήρους δεσμίδας. Δεν καταλάβαινα τίποτα κι επιπλέον εξακολουθούσα να μην έχω γεύση. Και όσο δεν είχα γεύση συνέχιζα να καταβροχθίζω ό,τι έβρισκα μπροστά μου, με βουβό πόνο στην αρχή, με λύσσα στη συνέχεια, με απόγνωση στο τέλος. Έτρωγα κρουασάν βουτύρου, κρουασάν σοκολάτας, λουκουμάδες γεμιστούς με σιρόπι, κι άλλους λουκουμάδες, καλιτσούνια γλυκά, καλιτσούνια αλμυρά, πίτσες, λαγάνες, θαλασσινά και λοιπά σαρακοστιανά, χαλβάδες με διάφορες γεύσεις-που φυσικά εγώ δεν τις ξεχώριζα-ακόμα περισσότερους λουκουμάδες, και όσο έτρωγα τόσο δεν είχα γεύση και όσο το μασούλημα μου θύμιζε βρεγμένο χαρτί τόσο πίεζα τον εαυτό μου να μασουλάει κι άλλο μέχρι να βρω ξανά μια αμυδρή έστω αίσθηση της χαμένης μου γεύσης. Ζήλευα ακόμα και το σκύλο που καταβρόχθιζε την ξηρή του τροφή με μεγάλη απόλαυση, πρέπει να μάλιστα να είχε καταλάβει το πρόβλημα μου γιατί όσο μασουλούσε με κοιτούσε επιδεκτικά, έβλεπα την ξεκάθαρη ειρωνεία στο βλέμμα του, τον μισούσα. Όλες αυτές τις μέρες ενημερωνόμουν βέβαια για όσα συνέβαιναν στον πλανήτη, όμως το δικό μου πρόβλημα ήταν μεγαλύτερο από των Ουκρανών, πιο ανησυχητικό και από το ενδεχόμενο στέρησης της επόμενης εθνικής μας δόσης.

 

Παρανοούσα, αυτή η ίωση ήταν το χειρότερο πράγμα που μου είχε συμβεί ποτέ, ήθελα να γίνω κι εγώ δραματικός, όπως ο φίλος μου ο Α. που είχε H1N1 κι έγραφε στο φέησμπουκ «τι μου γύρεψε ο χάρος» κι άλλα τέτοια απελπισμένα και οι φίλοι μας του συμπαραστέκονταν με γενναιότητα, ήθελα κι εγώ συμπαράσταση, όχι για τον πυρετό και τα σιρόπια και τον κατ’ οίκον περιορισμό, τώρα πια ήθελα συμπαράσταση για τις άσκοπες θερμίδες που έπαιρνα χωρίς την παραμικρή ευχαρίστηση. Ήμουν όμως ένας αξιοπρεπής άρρωστος και το δράμα μου το ζούσα βουβά και σιωπηλά, έτσι δεν έλεγα τίποτα σε κανένα (στο κάτω κάτω ντρεπόμουνα, ήμουνα ένα φρικιό που δεν είχε γεύση, είχα χάσει για πάντα κάθε κοινή αναφορά με τον υπόλοιπο πλανήτη), έτσι άρχισα να σωματοποιώ κάπως το πρόβλημα, να ζω ψυχεδελικά. Ένα βράδυ ας πούμε ονειρεύτηκα ότι ήμουν σε μια δεξίωση και έδινα ένα βραβείο στη Cher, αν θυμάμαι καλά ήταν ένα μεγάλο βραβείο για τη συνολική της προσφορά στην τέχνη, ανέβηκα στο βάθρο, διάβασα τον λόγο μου και μετά η αίθουσα γέμισε φαγητά και γλυκά, από τον ουρανό έπεφταν καραμέλες, γλειφιτζούρια, σοκολάτες, μπουτάκια κοτόπουλου, γαρίδες τηγανιτές, στο τέλος ήρθε και η Cher και αρχίσαμε να χορεύουμε όλοι μαζί ένα τραγούδι της που δεν θυμάμαι γιατί βασικά δεν ξέρω κανένα τραγούδι της Cher, θυμάμαι μόνο πως η χορογραφία έμοιαζε λίγο με καν καν, αυτή φορούσε ένα μπικίνι με φτερά στον ώμο κι εγώ είχα άγχος να πιάσω όσο περισσότερα μπουτάκια κοτόπουλου μπορούσα από τον ουρανό. Ξύπνησα έντρομος και κάθιδρος.

 

Νωρίτερα την ίδια μέρα είχα πάει στο γιατρό και μου έγραψε κι άλλα σιρόπια, ένα για τον πυρετό και ένα για το βήχα, με ρώτησε αν νομίζω ότι έχω H1N1, του είπα που να ξέρω εγώ γιατρέ, τελικά μου έδωσε τα σιρόπια και την ευχή του για καλή τύχη, που μου δημιούργησε ένα μικρό προβληματισμό. Στο δρόμο βρήκα και ένα παλιό μου συμμαθητή που τρελάθηκε πριν από χρόνια, μου λέει που πας, του λέω άσε, έχασα τη γεύση μου και πάω στο γιατρό, μου λέει χαχαχα  τι αστείο, του λέω που είναι το αστείο ρε Μπίλυ; μου λέει να, ο γιατρός πάει στο γιατρό, είναι πολύ αστείο χαχαχα, του λέω α, τώρα το έπιασα το αστείο, έχεις δίκιο είναι για γέλια χαχαχα, ναι μου λέει, χαχαχα, τι πλάκα ΧΑΧΑΧΑ και μου δίνει μια σπρωξιά στον ώμο, κάπου εκεί μας πιάνουν τα γέλια για τα καλά, ΧΑΧΑΧΑ ο Μπίλυ, ΧΑΧΑΧΑ κι εγώ, γελάμε δυνατά και δεν μπορούμε να σταματήσουμε, ΑΧΑΧΑΧΑΧΑ γεια σου ρε γιατρέ με σκουντάει ο Μπίλυ, ΑΧΑΧΑΧΑΧΑ γεια σου κι εσένα ρε Μπιλάρα, ΧΑΧΑΧΑ, στο τέλος μείναμε κανένα τέταρτο αγκαλιασμένοι να κλαίμε από τα γέλια, για την ακρίβεια ο Μπίλυ έκλαιγε από τα γέλια κι εγώ έκλαιγα κανονικά, από απελπισία για τη χαμένη μου γεύση.

 

Κάπως έτσι κύλησε η τελευταία εβδομάδα. Και σήμερα το πρωί ξαφνικά η γεύση μου επέστρεψε και είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου, για την ώρα όμως πρέπει να χάσω τα άσκοπα κιλά που πήρα τις προηγούμενες μέρες από τους άγευστους λουκουμάδες.

.

7 σχόλια leave one →
  1. 5 Μαρτίου, 2014 11:24 πμ

    Αχ, πείνασα.

  2. 5 Μαρτίου, 2014 12:32 μμ

    Αχ, χανιώτικοι λουκουμάδες!!!

  3. 5 Μαρτίου, 2014 2:47 μμ

    Η «εικόνα» με τα χαχανητά με τον Μπίλυ, με… ανατρίχιασε.

  4. 5 Μαρτίου, 2014 11:14 μμ

    αυτο που απο τα τοσα που πεφτανε απο τον ουρανο, εσυ ειχες αγωνια και ματια μονο για τα μπουτακια κοτοπουλου να το κοιταξεις σαιλεντ!
    .
    οχι και δεν ξερεις κανενα τραγουδι της σερ [δεν λεει αλλα δεν παυει να ειναι πρωτη εκτελεση]

  5. 5 Μαρτίου, 2014 11:18 μμ

    σκεψου τι καταστροφη να μη μπορεις να νιωσεις τη γευση της νουτελας! θεε μου, φρικη!

  6. kabamaru Igano permalink
    9 Μαρτίου, 2014 10:39 μμ

    Θεωρούμε δεδομένα πράγματα που δεν θα έπρεπε τελικά.

  7. 23 Μαρτίου, 2014 9:08 μμ

    Γεια σας, καλή άνοιξη!❤

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: