Skip to content

Λιοσίων

17 Δεκεμβρίου, 2013

IMG_20131216_083107

Ένα πρωί θα βγεις στη Λιοσίων κι αυτή τη φορά δεν θα είναι κατά λάθος. Δεν θα ψάχνεις την πλατεία αττικής, δεν θα χαλάσει το τρόλεϊ στα μισά του δρόμου, μόνο θα το σκάσεις από τη δουλειά για να πας στη Λιοσίων και δεν θα ‘χεις τίποτα να κάνεις, θα χαζεύεις μαγαζιά με αμορτισέρ και ανταλλακτικά αυτοκινήτων, πιο ‘κει βελάκια θα σε οδηγούν στις «καινούργιες» ανάμεσα σε πολυκατοικίες φαντάσματα και δημοτικά σχολεία που τα μεταναστάκια παίζουν μπάλα πίσω από κάγκελα φυλακής. Σε μια στάση του λεωφορείου θα σου πουν πως εδώ κάποτε δούλευε μια Πέπη, όμως εδώ εξαφανίζονται όλα τα πρέπει, θα ανασηκώσεις τους ώμους και θα πεις, ωραία, όμως μένει πια κανείς εδώ; Στο σημείο αυτό, από την ταράτσα της πολυκατοικίας νούμερο 81 κάποιο κορίτσι θα σου φωνάξει πως εδώ κανείς δεν περιμένει πια τίποτα, μετά θα συνεχίσει τους κύκλους με το ποδήλατο στα λίγα τετραγωνικά της ταράτσας, εσύ βέβαια τα γνωρίζεις ήδη όλα αυτά από το ’97 που έγινε το περιστατικό με το μαχαίρι, θα ζεστάνεις τα χέρια στις τσέπες του παλτού σου και από κάπου μακρυά, μέσα από αρχαία χαλάσματα που γλύτωσαν κάποτε την αντιπαροχή και τώρα στέκουν μόνα και περήφανα ανάμεσα σε γιγάντια κουτιά από τσιμέντο, θα ακούγεται μια φωνή που μοιάζει με της Μπέλλου. 

Μέσα σου θα πεις ότι η Λιοσίων είναι ο πιο μοναχικός, ο πιο παραπονεμένος δρόμος σε ολόκληρο το σύμπαν, ότι κανείς δεν μίλησε ποτέ στοργικά γι’ αυτήν, κανείς δεν την αγάπησε πραγματικά, ούτε ένα τραγούδι δεν γράφτηκε ποτέ, ούτε ένα ποίημα, ακόμα και στη Μονόπολη ήταν ο πιο φτηνός απ’ όλους τους δρόμους. Θα πεις ότι εδώ δεν θα κάνει ποτέ καμία φιέστα ο δήμαρχος Καμίνης ούτε αισθητική ανάπλαση οι ατενίστας ούτε περιπολίες η ομάδα Δίας, εδώ ούτε καν οι γκραφιτάδες δεν μπαίνουν στον κόπο να ζωγραφίσουν ή έστω να μουτζουρώσουν τους τοίχους, εδώ δεν είναι ορμητήριο φασιστών, εδώ δεν έχει ελληνικές σημαίες στα μπαλκόνια, εδώ είναι ένα no man’s land χωρίς έθνη, θρησκείες, φύλα και ταυτότητες, εδώ έχει μόνο τσοντοσινεμά και μάντρες αυτοκινήτων, τσιμεντένια κουτάκια και σιδερένιες σκάλες που χρόνια τώρα δεν οδηγούν πουθενά. Θα πεις ότι πρόκειται για μια μεγάλη αστική δυστοπία με θόρυβο, σκόνη, καπότες, αποτσίγαρα, νάιλον σακούλες που μπλέκουν συνεχώς στα πόδια σου και νοσταλγία για χαμένες πατρίδες. Θα πεις.

Κι ενώ μέσα στο μυαλό σου ακόμα μπερδεύονται τα χρωματιστά φωτάκια της Πατησίων με τα ελληνικά σημαιάκια της Αχαρνών και τα απλωμένα χέρια της Γ’ Σεπτεμβρίου, θα νιώσεις ξαφνικά μια ακατανίκητη επιθυμία να αγκαλιάσεις μια πολυκατοικία, μια οποιαδήποτε πολυκατοικία, στο νούμερο 62 για παράδειγμα ή στο 148, και κάπου εκεί θα αφήσεις όλη σου την αγάπη για τους αστόλιστους, γυμνούς κι ατιμασμένους δρόμους της εφηβείας σου, ο κόσμος θα περνάει και θα σε δείχνει με το δάχτυλο ή θα σταματάει για μια στιγμή παραξενεμένος και μετά θα φεύγει, εσύ θα μένεις ακίνητος με τα χέρια ανοιχτά γιατί δεν θα έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις, και σε όσους ρωτάνε θα λες ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος που έχεις να αγαπάς αυτή την πόλη, που είναι όμορφη, όμορφη, όμορφη. Η πιο όμορφη πόλη του κόσμου, θα λες.

20 σχόλια leave one →
  1. 17 Δεκεμβρίου, 2013 10:28 μμ

    732 στάση Παιωνίου, απέναντι τα φώτα δεν είναι κόκκινα, είναι άσπρα, ένα σκυλί γαβγίζει μπροστά από μια πόρτα κλειδωμένη με ένα μεγάλο λουκέτο, ένας ηλικιωμένος σταματά και προσπαθεί να το χαϊδέψει, εκείνο γρυλίζει και φεύγει. Ο ηλικιωμένος φτύνει στο πεζοδρόμιο και αρχίζει να του φωνάζει. Αν και το σκυλί έχει εξαφανιστεί εκείνος με το χέρι σηκωμένο συνεχίζει να φωνάζει, οι μόνες λέξεις που καταφέρνω να ακούσω είναι «θα παγώσεις ρε κεφάλα». (Αυτό το ασήμαντο έγινε χθες. Μπορώ να έρχομαι κάθε μέρα και να αφήνω μια καρτ ποστάλ από την Λιοσίων – τον μόνο δρόμο που δεν θα γίνει καρτ ποστάλ)

    • 19 Δεκεμβρίου, 2013 11:01 πμ

      Πόσο σας αγαπάω και τους τρεις, και το γέρο και τον κεφάλα και τον αυτόπτη!
      Να έρχεσαι παρακαλώ!🙂

  2. 17 Δεκεμβρίου, 2013 10:37 μμ

    η πιο όμορφη πόλη του κόσμου, ναι. εμείς που είμαστε μακριά της, το ξέρουμε.❤

  3. 17 Δεκεμβρίου, 2013 10:46 μμ

    με τον τροπο της γωγου και του χρονα! [υπεροχο]

  4. 17 Δεκεμβρίου, 2013 11:14 μμ

    Εγώ μάλωνα τη Λένορμαν εσύ αγκάλιαζες τη Λιοσίων, γι’ αυτό δεν βρεθήκαμε.

    • 19 Δεκεμβρίου, 2013 11:11 πμ

      Να μην τη μαλώνεις τη Λένορμαν παρακαλώ, είναι γεμάτη στέρεο νόβα και εφηβική θλίψη❤

  5. " καμμένο" φλιπεράκι permalink
    17 Δεκεμβρίου, 2013 11:49 μμ

    Μόνο ο Θανάσης Σκρουμπέλος έγραψε έτσι τρυφερά γι’ αυτές της γειτονιές…!!! thnx

  6. 18 Δεκεμβρίου, 2013 12:13 πμ

    Λιοσίων και Τερτίπη, κοντά στο ΚΤΕΛ, απέναντι από το ΣΙδηροδρομικό Μουσείο (ξέρετε ότι στη Λιοσίων υπάρχει μουσείο;)
    ένα καλοκαιρινό βράδυ οι νοικοκυραίοι βγήκαν να λιντσάρουν τις Νιγηριανές που έκαναν πεζοδρόμιο. έβγαλα το λάστιχο και τους δρόσισα λιγουλάκι.

    • 19 Δεκεμβρίου, 2013 11:15 πμ

      μα γι’ αυτό σε θαυμάζω γιατί έχεις πάντα τις σωστές λύσεις σε κάθε πρόβλημα🙂
      ελπίζω να επαναληφθεί κάποτε το βραδινό μπανάκι, χειμώνα την επόμενη φορά
      θα χαρώ πολύ να συμμετέχω🙂

      • 20 Δεκεμβρίου, 2013 12:32 μμ

        δυστυχώς δεν μένω πια στη γετονίτσα μου. μας έφαγαν τα εξάρχεια. αλλά και εδώ έχει πολλούς νοικοκυραίους για βραδινά μπανάκια.😛

  7. 18 Δεκεμβρίου, 2013 12:19 πμ

    από τέτοιες αγάπες ζουν οι πόλεις κι απ’το μοίρασμά τους (και με την Κροτ, και με το Χαμένο και με μένα και με τόσους άλλους)

  8. roubinakim permalink
    19 Δεκεμβρίου, 2013 11:05 μμ

    το 54ο Δημοτικό Σχολείο στη Μιχαήλ Βόδα είχε κοινή αυλή με το 55ο που είχε είσοδο από Λιοσίων. το γεγονός αυτό καθόλου δεν συνέδραμε στη σύμπνοια και την ομόνοια των δύο μικρόκοσμών τους (κυριολεκτικά). τουναντίον θα έλεγα…

    • 20 Δεκεμβρίου, 2013 12:06 μμ

      Προτείνω να βρεθούμε ένα βράδυ όλοι εμείς να πιούμε ρακή ή κονιάκ και να λέμε ιστορίες από τη Λιοσίων🙂

      • roubinakim permalink
        20 Δεκεμβρίου, 2013 5:46 μμ

        τέλεια…να αναπλάσουμε τις γειτονιές της Αθήνας με ιστορίες…

  9. konstantinos permalink
    20 Δεκεμβρίου, 2013 9:14 μμ

    Sas eyxaristw pou mou thymisate pou megalwsa…a re Ellada mou..liosiwn-fylhs-attikh !!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: