Skip to content

το βάζο

11 Νοέμβριος, 2013

Κάθεται στο μπαλκόνι με το λευκό της νυχτικό και με το καχεκτικό της χεράκι σφίγγει δυνατά το κάγκελο, δυνατά που λέει ο λόγος, που να βρει δύναμη αυτή, κάπως έτσι περνάει τις μέρες της στην τσιμεντούπολη, σ’ αυτή τη στάση τη βλέπω και σήμερα απ’ το μεσημέρι και τώρα έχει πια νυχτώσει. Το πρωί ο γιος της της έβαλε πάλι τις φωνές, σκατά έχεις στο μυαλό σου μωρή, να σε είχε άλλος και θα σου ‘λεγα εγώ που θα ‘σουνα τώρα μωρή, τέτοια πράγματα, δεν ξέρω γιατί τα έβαλε μαζί της, δεν νομίζω ότι η γιαγιά μπορεί να κάνει οποιοδήποτε κακό, τρία χρόνια που ζω στο απέναντι διαμέρισμα δεν την έχω ακούσει να μιλάει ούτε μια φορά, μόνο κάθεται στο μπαλκόνι, κοιτάει τον ουρανό και σφίγγει το κάγκελο με το καχεκτικό της χεράκι. Θυμάμαι ότι μια φορά τη μάλωσε γιατί έσπασε το βάζο με τη ζάχαρη. Από τις φωνές του μάθαμε ότι ήθελε να φτιάξει γλυκό για την οικογένεια, όμως τα χέρια της έτρεμαν κι έτσι το βάζο έσπασε, εκείνη κόπηκε λίγο αλλά δεν μίλησε, την βρήκε ο γιος της όρθια μπροστά στο νεροχύτη να κοιτάει το βάζο κι άρχισε πάλι να τη βρίζει, μωρή κακομοίρα πόσες φορές σου ‘χω πει να μην κάνεις τίποτα απολύτως, τέτοια πράγματα, πως μπορεί ένας άνθρωπος να μην κάνει τίποτα απολύτως καθόλου δεν το κατάλαβα, η γιαγιά πάντως ήθελε να τους φτιάξει γλυκό αλλά τα χέρια της έτρεμαν, αυτό ήταν όλο. Ένα μεσημέρι που τον συνάντησα τυχαία στο δρόμο, καμαρωτό με το καλό του το κουστούμι και το καλοστρωμένο του μουστάκι, προσπάθησα να του μιλήσω, κρίμα είναι, δεν τη λυπάστε τη γιαγιά, τέτοια πράγματα, εκείνος αμέσως μου έβαλε τις φωνές, να κοιτάς τη δουλειά σου εσύ, να μην ανακατεύεσαι στα προσωπικά των άλλων, έλεγε έλεγε, μαζεύτηκε και κόσμος και δεν είχα που να κρυφτώ από τη ντροπή, έτσι δεν ανακατεύτηκα ξανά. Που και που, όταν οι καβγάδες φουντώνουν περισσότερο από το κανονικό, οι γείτονες βγαίνουν σιωπηλά στα μπαλκόνια τους δήθεν για να ποτίσουν τις γλάστρες ή να τινάξουν το τραπεζομάντιλο και κάποιοι άλλοι βγάζουν διακριτικά το κεφάλι από το παράθυρο, κοιτάζονται βιαστικά μεταξύ τους και ξανακλείνουν τα παντζούρια, τραβούν τις κουρτίνες και χάνονται στη σιωπή του φθινοπωρινού απογεύματος. Αυτό είναι ο φασισμός. Να ξέρεις, να φοβάσαι και να σωπαίνεις.

.

555647_308535419275140_115902381_n

12 Σχόλια leave one →
  1. evivoulgaraki permalink
    11 Νοέμβριος, 2013 9:20 μμ

    Είσαι πολύ ευαίσθητος, το ξέρεις; [μη με περιποιηθείς κατάλληλα, τώρα, χαχα]. Ωραίο!

  2. 12 Νοέμβριος, 2013 1:39 πμ

    σωστός.

  3. 12 Νοέμβριος, 2013 2:44 πμ

    να της αφήνεις μικρά δώρα στην πόρτα.

  4. koula permalink
    12 Νοέμβριος, 2013 2:59 μμ

  5. manos permalink
    12 Νοέμβριος, 2013 5:15 μμ

    Αφού την έχει και στο σπίτι πάλι καλά.

    Ξέρω πολλούς(και συγγενείς μου) που δεν πάνε καν να δούνε τους ανθρώπους που θυσιάστηκαν χρόνια για να τους μεγαλώσουν. Μόνο που αυτές οι ιστορίες δεν ακούγονται καν έξω από τα παράθυρα αλλά σωπαίνουν μέσα από τους τοίχους περιμένοντας ένα αυτί που θα τις ακούσει,που δεν βρίσκεται ποτέ…

  6. 13 Νοέμβριος, 2013 1:34 πμ

  7. Συμεών permalink
    15 Νοέμβριος, 2013 9:44 μμ

    Από το κείμενο είναι προφανές ότι δεν έχετε ποτέ – από τύχη ή από επιλογή- παίξει το ρόλο του υιού της ηλικιωμένης, τον οποίον τόσο επιπόλαια κρίνετε και τόσο απερίσκεπτα κατηγορείτε. Ο άνθρωπος αυτός είναι αξιέπαινος , για το λόγο ότι ζει με την ηλικιωμένη και πιθανώς άρρωστη μάνα του και την φροντίζει . Τελεία. Ποιος το κάνει αυτό σήμερα ; Ελάχιστοι. Και εσείς εστιάζετε στις φωνές και στα μαλώματα που υπάρχουν σε κάθε συγκατοίκηση και κατά μείζονα λόγο δικαιολογούνται σε συγκατοίκηση με ανθρώπους ηλικιωμένους ; Ευκολάκι βέβαια τα γλυκανάλατα σχόλια από το απέναντι παράθυρο. Για αναμετρηθείτε με τα σκατά , τα αίματα , τις μύξες , τα σάλια και ιδίως τις ιδιοτροπίες ενός γέρου και πιθανώς άρρωστου ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΥ και μετά τα ξαναλέμε. ( Ο φασισμός πάντως δεν κολλάει πουθενά . )

  8. 18 Νοέμβριος, 2013 12:32 μμ

    Περισσότερο σαν αλληγορία ήθελα να διαβαστεί αυτό το κείμενο παρά ως πραγματικό περιστατικό. Ευχαριστώ για τα σχόλια 🙂

    Και λίγη μουσική για να ξεκινήσει σωστά η βδομάδα!

Trackbacks

  1. το βάζο | Ώρα Κοινής Ανησυχίας
  2. το βάζο | //ΠαραλληλοΓράφος//

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: