Skip to content

The Brussels Sessions IV

14 Οκτωβρίου, 2013

IMG_20131004_234351

Στις πτήσεις εξωτερικού του αεροδρομίου οι Έλληνες στριμώχνουν άρον άρον παιδιά, βαλίτσες και εθνικό μίσος σε ουρές, δεν βλέπουν την ώρα να φύγουν, κάποιοι είναι απλοί τουρίστες και κάποιοι άλλοι, οι πολλοί, νεομετανάστες έτοιμοι να σταδιοδρομήσουν ξανά ως γκασταρμπάιτερς στην Ευρώπη του ’50. Από τα λίγα που καταφέρνω να κρυφακούσω, δεν δείχνουν να τους πειράζει και πολύ το ενδεχόμενο, το μόνο που θέλουν είναι να φύγουν μακριά από ‘δω. Καμία προσμονή, καμία αγωνία, όλοι είναι αμήχανα παγιδευμένοι σε ένα χωροχρονικό διηνεκές με τροχιά σταθερά προς τα πίσω, μου θυμίζουν εκείνη την εκπληκτική σκηνή από τα Τραγούδια απ’ το Δεύτερο Όροφο που όλοι θέλουν να φύγουν μακρυά και τελικά κανείς δεν πάει πουθενά. Κάποιοι δεν ταξιδεύουν, περιμένουν ήσυχα στην ουρά με φίλους και συγγενείς, μόνο για την ψευδαίσθηση ότι κι αυτοί μπορούν να φύγουν για λίγο, μπορεί να το κάνουν και κάθε μέρα αυτό, ποιος ξέρει, έτσι κι αλλιώς εδώ και πολύ καιρό όλοι με ψευδαισθήσεις τρεφόμαστε, ότι δεν θα περάσει ο φασισμός, ότι θα ξαναγίνουμε άνθρωποι, ότι οι ομόκεντροι κύκλοι στην επιφάνεια της λίμνης κάποια στιγμή θα ηρεμήσουν, όταν η πέτρα κατακάτσει για τα καλά στο βυθό, με την ελπίδα ότι δεν θα βουλιάξουμε κι εμείς μαζί της.// Σε ένα φτηνό ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου και μαζί με το βούρτσισμα των δοντιών φτύνω και την Ελλάδα, τη βλέπω να γλιστράει αργά στο σιφόνι του νιπτήρα μαζί με τον αφρό της οδοντόπαστας. Μαζί με την πρωινή αφόδευση, η Ελλάδα ολόκληρη εξαφανίζεται σε κάποιο υπόνομο στο κέντρο της Ευρώπης. Τρεις μέρες μακριά και έχουν φύγει όλες οι τοξίνες από μέσα μου.// Σε ένα τραίνο ακινητοποιημένο σε κάποιο συνοριακό no man’s land Ευρωπαίοι και Ασιάτες φοιτητές παίζουν UNO και γελάνε δυνατά, στην αρχή με ενοχλούν, όμως μετά χαμογελάω και αφήνομαι στο ξεσάλωμα τους, όταν συνειδητοποιώ ότι τα απαίσια γαλλικά τους επιτέλους καλύπτουν τη φωνή του Πρετεντέρη στο μυαλό μου, και θέλω να τους πω ευχαριστώ, θέλω να τους πω πως τους αγαπώ, όμως δεν θα καταλάβουν.// Με τραίνα, λεωφορεία, ποδήλατα, διασχίζουμε ευρωπαϊκές πεδιάδες με αγελάδες, λιβάδια με λαχανάκια βρυξελλών, εκτάσεις με τουλίπες, κάνουμε βόλτες δίπλα στα κανάλια και μαζεύουμε τα πεσμένα φύλλα του φθινοπώρου, ταξιδεύουμε χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα και με την πρωινή ομίχλη στις βέλγικες κοιλάδες με τα χαμόσπιτα να μουσκεύει τα πρόσωπα μας, πετάμε πάνω από πουπουλένια σύννεφα και δεν θέλουμε να γυρίσουμε σπίτι.// Τα τρία τελευταία χρόνια τα πέρασα με μία μόνο σκέψη: ότι όσο δύσκολα κι αν είναι εδώ, δεν έχουμε το δικαίωμα να φύγουμε, γιατί αν φύγουμε εμείς θα μείνουνε αυτοί. Ότι δεν θα την κάνουμε τη χάρη στους καργιόληδες, θα είμαστε εδώ και θα παλεύουμε, και με σφιγμένα τα δόντια μπροστά στη βία που γέμισαν τις ζωές μας, εμείς θα τους πολεμάμε μέχρι το τέλος. Τώρα θέλω να φύγω.

The Brussels Sessions I, II, III

13 σχόλια leave one →
  1. 14 Οκτωβρίου, 2013 1:10 μμ

    Που να πας; Όλη η Ευρώπη βρομάει πτωμαΐνη. Πτωμαΐνη σε λουστραρισμένα φέρετρα.

    • Μαρίνα Σαραντάρη permalink
      14 Οκτωβρίου, 2013 9:26 μμ

      Πες τα χρυσόστομη!

  2. 14 Οκτωβρίου, 2013 1:55 μμ

    Έφυγες ή πήγες για ταξίδι εκεί; Να περνάς πολύ καλά!

  3. 14 Οκτωβρίου, 2013 2:26 μμ

    Δεν θέλω να φύγεις. Αν φύγεις όμως να μας πεις πού θα είσαι.

  4. 14 Οκτωβρίου, 2013 3:37 μμ

    αν έχω μάθει κάτι παντως, ειναι πως σημασια δεν εχουν οι τοποι, σημασια εχουν οι άνθρωποι…🙂

  5. 14 Οκτωβρίου, 2013 3:48 μμ

    Γεννηθήκαμε σε ένα τόπο, μάθαμε μια γλώσσα, φορτωθήκαμε μια κουλτούρα. Όλα αυτά από τύχη. Επιλέξαμε τους ανθρώπους γύρω μας. Μπορούμε να επιλέξουμε και πού θα ζήσουμε. Άλλωστε τα σύνορα δεν είναι παρά τεχνητά όρια σε μια κατά τα άλλα χωρίς όρια σφαίρα.

  6. 14 Οκτωβρίου, 2013 9:38 μμ

    τώρα που ηρθα εγώ θα φύγεις εσύ;

  7. spiral permalink
    14 Οκτωβρίου, 2013 10:01 μμ

    ίδιες οι μέρες που λείψαμε έξω, ακριβώς ίδιο και το συναίσθημα.

  8. 15 Οκτωβρίου, 2013 12:45 πμ

    οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι. οι άνθρωποι.

  9. 15 Οκτωβρίου, 2013 10:46 πμ

    Δεν σκοπεύω να φύγω σύντομα, θα χρειαστώ όμως νέα εργαλεία επιβίωσης γιατί τα παλιά μας σώθηκαν. Αλλά κι αν έφευγα έτσι κι αλλιώς θα σας έπαιρνα κι εσάς μαζί μου βρε🙂

  10. Ataxias Respiratos permalink
    15 Οκτωβρίου, 2013 4:49 μμ

    όχι σάηλεντ μη φύγεις!

    • 15 Οκτωβρίου, 2013 4:51 μμ

      σιγά μη φύγω!
      που θα ξαναβρώ παρέα να χορεύουμε μαζί Κώστα Μπίγαλη😉

  11. Ataxias Respiratos permalink
    15 Οκτωβρίου, 2013 5:04 μμ

    θα ξανάρθουμε να χορέψουμε κι άλλες επιτυχίες🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: