Skip to content

The Athens Sessions XXI

30 Αυγούστου, 2013

IMG_20130822_004417

Η Αθήνα τον Αύγουστο μοιάζει με τραγούδι των His Majesty the King of Spain: ό,τι κι αν έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια σ’ αυτή την πόλη, τώρα η ασχήμια παραμερίζει για να θριαμβεύσει για λίγο το καλό, έστω και συνωμοτικά, μέχρι να επιστρέψουν σπίτι οι τελευταίοι εκδρομείς. Η Αθήνα τον Αύγουστο είναι η δική μου παιδική χαρά, καβαλάω τον άδειο ηλεκτρικό για να κάνω άσκοπες βόλτες στα προάστια, να ακούσω όλους τους αγαπημένους μου ήχους/ το λεωφορείο που κάνει χρρρρ και το μετρό που κάνει φσσσς/ και δεν βρίσκω τρόπο να χορτάσω την πόλη, πηγαινοέρχομαι Αττική-Βικτώρια και πάλι πίσω για να χαζεύω τους επιβάτες κι αυτή τη διαδρομή την κάνω δεκάδες φορές, αν με βλέπει κάποιος από το κλειστό κύκλωμα σίγουρα θα βάζει με το μυαλό του διάφορα. Ευτυχώς δεν με ενοχλεί κανείς και στη μιάμιση ώρα που διαρκεί το εισιτήριο εκμηδενίζεται όλη η απόσταση και όλα τα χρόνια που ζω μακριά. Παλιά, όταν πρωτοήρθαμε στην Αθήνα, παίζαμε ένα παιχνίδι, χωριζόμασταν σε μικρές ομάδες και κατεβαίναμε σε διαφορετικούς σταθμούς του ηλεκτρικού, ήταν κάτι ανάμεσα σε κρυφτό και κυνηγητό, έψαχνε ο ένας τον άλλο στα τραίνα και όταν κάποια στιγμή συναντιόμασταν πάλι όλοι μαζί, στα Κάτω Πατήσια, στο Θησείο ή αλλού, πηγαίναμε για μπύρες. Επίσης παίζαμε αγαλματάκια ακούνητα στα σκαλάκια της εθνικής βιβλιοθήκης ή έξω από την μητρόπολη, αλλά εκεί συνήθως μας μάζευε κάποιος μπάτσος για προσβολή του χριστιανικού αισθήματος ή κάτι τέτοιο, δεν θυμάμαι, πάντα όμως ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια. Μετά οι φίλοι μου μετακόμισαν από το κέντρο στα προάστια, σταμάτησαν να ξεκαρδίζονται στα γέλια και άρχισαν να φοβούνται. Κι εγώ μερικές φορές φοβάμαι στην Αθήνα, όμως τριγυρνάω στο κέντρο για να διώξω το φόβο. Ανεβοκατεβαίνω τη Λιοσίων, μετράω ασφαλίτες στη Χαλκοκονδύλη, παίζω κρυφτό με κάποιο μετανάστη στην πλατεία Βάθης. Μετά στο κέντρο, γωνία Σταδίου και Αιόλου, βλέπω έναν άστεγο που κρατάει στα βρώμικα χέρια του ένα ελληνικό σημαιάκι κι όλη η αγωνία, η ενοχή της επιβίωσης και ο διχασμός της εποχής παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια μου. Μερικές φορές μακριά από την Αθήνα νιώθω κι εγώ άστεγος. Μερικές φορές οι His Majesty the King of Spain είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα.

3 σχόλια leave one →
  1. 30 Αυγούστου, 2013 9:03 μμ

    Κάποια μέρα θα ξαναρχίσεις να μην φοβάσαι …
    Θα δεις …
    Εγώ μάλλον , δεν θα προλάβω …
    Εσύ όμως … σίγουρα .
    =======================
    Υπέροχε Silent …

  2. 31 Αυγούστου, 2013 3:22 μμ

  3. 2 Σεπτεμβρίου, 2013 11:11 πμ

    Μια καλή μου φίλη μου θύμισε χθες ένα ποίημα του Γρυπάρη:

    Σούγραφε ροδοθάνατο η τριμερούσα η Mοίρα!
    πέ το στερνό τραγούδι σου, αγλύκαντη καρδιά,
    κι όλο ανεβαίνει ακράτητα η μυστικιά η πλημμύρα,
    που αφρίζει με ροδόφυλλα και πνίγει μ’ ευωδιά.

    Ποιός σε είπε νεκροθάλασσα ατάραγη και στείρα,
    κύμα, που σώνεται κουφό στην άκαρπη αμμουδιά;
    και σύ ‘σαι ― στρώμα ενός φτωχού μιανής νυχτιάς πορφύρα,
    για τη ζωή μου ολάκερη μια ερωτική βραδιά.

    Ήρθε η αράθυμη ψυχή σ’ ακρογιαλιά κ’ εστάθη,
    όπου φεγγάρι απόκρυφο τραβάει φυρονεριά
    και τη ξεσέρνει ανίδεη στης θάλασσας τα βάθη.

    Mα δεν σου βαρυγνώμησεν, Aγάπη, ουδ’ εκεί κάτου,
    κι αν την καρδιά της σκόρπησες με τόση απλοχεριά
    τα ρόδα του Hλιογάβαλου, τα ρόδα του Θανάτου!

    Καλό φθινόπωρο!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: