Skip to content

Radiant

22 Αυγούστου, 2013

Τι κάνουμε ολομόναχοι στη μέση της πλατείας; Είμαστε οι τελευταίοι εκδρομείς του καλοκαιριού και αργοπορημένοι στο ραντεβού μας πάμε να δούμε τα αστέρια! Και οι κουστουμαρισμένοι με το υφάκι και τις κράισλερ; Πάνε κι αυτοί να δούνε τα αστέρια. Και τα ξυπόλητα πιτσιρίκια του αγρού με τα κοντά παντελονάκια; Κι αυτά πάνε να δουν τα αστέρια. Όλοι απόψε πάμε να δούμε τα αστέρια γιατί βαρεθήκαμε την πείνα. Φορτωμένοι χιλιάδες χρόνια τώρα στην καρότσα ενός αγροτικού που μυρίζει κοπριά, όσο διαρκεί η ανάβαση στο βουνό γινόμαστε όλοι φίλοι, φίλοι-φίλοι που έλεγε κι ο Βέγγος, γιατί βέβαια είναι μεσάνυχτα και πίνουμε μαζί τσικουδιά σε μια καρότσα και στην υγρασία του βουνού μετράμε πλατάνια, μυρίζουμε δάση από πεύκα και ελαιώνες φορτωμένους με χοντρές ελιές. Κάτω από τον Γαλαξία Μ27 γινόμαστε ένα, κι αυτοί με τις κράισλερ και το υφάκι κι εμείς με το φιατάκι και τη βενζίνη στη ρεζέρβα, αυτοί με τα καθαρά ξέξασπρα λινά, όπως προστάζει η φετινή μόδα, εμείς με τα μαγιό και τις τρύπιες μας ζακέτες. Το βράδυ είναι κρύο μα έχουμε την τσικουδιά κι ένα σμήνος αστεριών Μ11 με το μέρος μας, από τηλεσκόπια κοιτάμε τον Κρόνο τυλιγμένο σφιχτά στο γαλάζιο του δαχτυλίδι και οι φίλοι της αστρονομίας μας εξηγούν πως ό,τι βλέπουμε δεν υπάρχει, υπήρξε κάπου, κάποτε, πριν εικοσιπέντε χιλιάδες χρόνια. Οι φίλοι της αστρονομίας κάνουν κουρέλια τον υπαρξισμό μας και τα αδέσποτα του χωριού χοροπηδάνε με χαρά, το πιο μικρό ξεφεύγει για λίγο, έρχεται κοντά μας, η αγάπη δεν μπορεί να σας σκοτώσει, τη σοφία να προσέχετε, μας λέει και κουνάει την ουρά. Μπροστά μας περήφανα νεφελώματα και λίγο πιο ‘κει σπειροειδείς γαλαξίες, μαύρες τρύπες και σκόνη αστρική, στο βάθος του απέραντου σύμπαντος ένα νεκροταφείο αστεριών, για λίγο στεναχωριέμαι με την ιδέα ότι τα αστέρια κάποτε πεθαίνουν, όμως ποτέ δεν ήμουν φίλος της αστρονομίας, από τα αστέρια πιο όμορφοι μου φαίνονταν πάντα οι άνθρωποι που τα κοιτούν. Σε λίγο ξημερώνει κι εμείς χαιρετάμε αυτούς με τις κράισλερ, χαιρετάμε τα πιτσιρίκια με τα κοντά παντελονάκια, φεύγουμε περπατώντας μέσα στην ομίχλη του βουνού, κι ακολουθώντας τον αυγερινό σήμερα δεν λιμοκτονούμε. Όχι και τόσο.

.

5 σχόλια leave one →
  1. koula permalink
    22 Αυγούστου, 2013 8:49 μμ

    • koula permalink
      22 Αυγούστου, 2013 8:53 μμ

      ’cause people believe that they’re gonna get away for the summer…

  2. bibliothekarios permalink
    23 Αυγούστου, 2013 11:47 πμ

    Εσύ είσαι νομίζω ή ένας περίεργος ενήλικας ή ένα παιδί που μετράει αυτούς πους μετράνε τ’ άστρα

  3. 24 Αυγούστου, 2013 4:49 μμ

    We are all made of stars🙂

  4. ξωμεριτης permalink
    25 Αυγούστου, 2013 11:24 μμ

    :o) απροσμενο και γλυκο. In transit νυσταγμενος το χρειαζομουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: