Skip to content

Like A Rolling Stone

22 Ιουλίου, 2013

Θέλω ένα αγόρι με άσπρο δέρμα που να το καίει ο ήλιος. Να αλείφεται συνέχεια με το αντηλιακό του και πάλι να το καίει ο ήλιος. Θέλω ένα αγόρι με δυνατά χέρια που να κάνει μακροβούτια, αυτό είναι το μόνο που θέλω. Ένα αγόρι με τιρκουάζ γυαλιά, ξεφλουδισμένη μύτη και σημάδι απ’ το μαγιό. Θέλω να μεθάει με τσικουδιές, να ακούει Janis Joplin και όταν τρώει σουβλάκι να λερώνεται με γιαούρτι. Το αγόρι μου θα κολυμπάει σε γαλαζοπράσινες θάλασσες και μετά θα ξαπλώνει σε ροζ παραλίες με σπασμένα κοχύλια και θα διαβάζει Προυστ ή Στρατή Τσίρκα. Θα κάνουμε παρέα κωλοτούμπες σε αμμόλοφους με κρινάκια και βουτιές σε θάλασσες πιο κρύες κι από τα χιόνια του Ψηλορείτη και κάτω απ’ το νερό θα δίνουμε φιλιά γεμάτα αλμύρα. Θα του χαρίζω χρωματιστά βότσαλα από μακρινές παραλίες κι όταν παίζουμε τους πιγκουίνους ο σκύλος θα κυλιέται χαρούμενα στην άμμο. Τα βράδια τυλιγμένοι στην αστερόσκονη του Λιβυκού θα κηρύσσουμε επαναστάσεις και μετά θα μου παραδίνεται σε νοικιασμένα δωμάτια. Στις ατέλειωτες διαδρομές με το σαραβαλάκι μας θα ακούμε Σαββόπουλο και Al Green και όταν η κούραση του δρόμου στερεύει την υπομονή μας θα ανοίγουμε τα παράθυρα να μυρίσουμε ρίγανη και θυμάρι να γλυκαθεί η καρδιά. Και με τα τρύπια μας παπούτσια θα διασχίσουμε όλο τον κρητικό νότο κι ο ζεστός ήλιος θα μας κόβει την ανάσα. Θα εξερευνήσουμε μαζί όλες τις αποχρώσεις του μπλε και στην εξάντληση του μεσημεριού θα βρίσκουμε καταφύγιο στη σκιά των κέδρων ή σε καφενεία με πλατάνια. Κι όταν η απογευματινή αύρα δροσίσει ξανά τα πρόσωπα μας θα κάνουμε σχέδια για το χειμώνα, να ταξιδέψουμε στη Βόρεια Ελλάδα, να διαβάσουμε βιβλία, να ακούμε Bob Dylan. Με το αγόρι μου θα διασχίσουμε θάλασσες, θα περάσουμε φαράγγια και μέρη μυστικά που οι γερμανοί συνταξιούχοι δεν θα πατήσουν ποτέ, στα χέρια θα κρατάμε κλωνάρια δενδρολίβανο κι αυτό το καλοκαίρι θα κρατήσει για πάντα. Κι ένα πρωί που οι δρόμοι θα είναι άδειοι και το φως του ήλιου θα μας καίει τα μάτια, το αγόρι μου θα φύγει μακριά και το ραδιόφωνο θα παίζει Bob Dylan. How does it feel to be on your own. With no direction home. Like a rolling stone.

.

13 σχόλια leave one →
  1. 22 Ιουλίου, 2013 4:00 μμ

    ώρες ώρες ρε μπαγάσα…

  2. 22 Ιουλίου, 2013 4:33 μμ

    ταυτίζομαι, Σάιλεντ, σ’αγαπώ.

  3. 22 Ιουλίου, 2013 6:48 μμ

    Α ρε Σάιλεντ! Σερμπέτι…

  4. 22 Ιουλίου, 2013 9:07 μμ

    Καιρό είχα να σου αφήσω σχόλιο. Δεν θέλω να πω κάτι, απλά αφήνω ένα σχόλιο.

  5. 22 Ιουλίου, 2013 9:58 μμ

    αχ

  6. 22 Ιουλίου, 2013 10:07 μμ

    Μύρισε ρίγανι, θυμάρι, γεύση απο αλάτι κ ρακές, αγκαλιές και φιλία❤

  7. 22 Ιουλίου, 2013 10:17 μμ

    To λάτρεψα

  8. 22 Ιουλίου, 2013 11:08 μμ

    ρε

  9. 23 Ιουλίου, 2013 9:01 πμ

    Πολύ μου αρέσουν τα μονοσύλλαβα σχόλια🙂
    Να κεράσω κάτι;

  10. 23 Ιουλίου, 2013 5:36 μμ

    Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της καρδιάς και των ακροδακτύλων σου. Όσα ποθείς, η ζωή να σου τα χαρίσει. Κάνω για σένα αυτή την ευχή και τη στέλνω ψηλά, να φτάσει κάπου.

    • 26 Ιουλίου, 2013 9:20 πμ

      Να, τέτοια γράφεις εσύ μικρό και μετά δεν έχω που να κρυφτώ από ντροπή.
      Ντροπή σου!❤

  11. 3 Αυγούστου, 2013 9:41 πμ

    :ο)

Trackbacks

  1. Δεκατρία σώματα | Τα Χαμένα Επεισόδια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: