Skip to content

Κατουρώντας στο ποτάμι

24 Ιουνίου, 2013

IMG_20130623_160128

Εδώ και κάμποσο καιρό έχω ένα υπαρξιακό άγχος, ότι κάποια μέρα θα ξυπνήσω σε ένα κόσμο που δεν θα υπάρχει η Patti Smith. Χαζό το ξέρω, έτσι όμως λειτουργεί το πράγμα. Κάθε καλοκαίρι σχεδιάζω ταξίδια στις πόλεις που θα περάσει, κυκλώνω στάδια, θέατρα, αποβάθρες, με μια γραμμή ενώνω προορισμούς σχηματίζοντας μεγάλες και μικρές άρκτους, ετοιμάζω τις δικές μου περιοδείες, διψάω και ονειρεύομαι την ενέργεια του να είσαι μερικά μέτρα μακριά της. Και μερικές φορές τις πραγματοποιώ κιόλας τις περιοδείες μου, αφήνοντας πίσω μου απλήρωτα ενοίκια, λογαριασμούς κι άλλα διάφορα ασήμαντα της σύντομης και μάταιης ύπαρξης μας. Τέτοια είναι η φάση μου με την Patti Smith, την βλέπω στα όνειρα μου, την αποθεώνω στον ξύπνιο μου, αν ποτέ με φιλούσε δεν θα ξαναπλενόμουνα ποτέ, αν δεν ντρεπόμουνα ακόμα θα φορούσα κονκάρδες με τη φάτσα της πάνω μου. Κάπως έτσι πέρασαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής μου, από εκείνο το καλοκαίρι που την πρωτοείδα σε κάποιο φεστιβάλ. Ακολούθησαν πολλές ακόμα συναντήσεις μας, στην Ελλάδα, στο εξωτερικό, σε μεγάλα στάδια, σε πανεπιστήμια, σε τέντες που μύριζαν μπύρα και ιδρώτα, σε φιλολογικές λέσχες, σε ποιητικές βραδιές μέσα στο δάσος, σε παρουσιάσεις βιβλίων, ήμουν παντού. Και πάντα ήταν σαν την πρώτη φορά που ιδρωμένη μέσα στον καύσωνα της Αθήνας μας μιλούσε για εξεγερμένους φοιτητές και ανθρώπους που πεθαίνουν περήφανοι στα οδοφράγματα και μετά έπαιζε το Keep on Rockin’ in a Free World, που ήταν η πιο συγκλονιστική εμπειρία που είχα στη ζωή μου γιατί ήμουν δεκαεννιά και μια μέρα η μουσική θα άλλαζε τον κόσμο με ένα πάταγο.

.

Τα χρόνια περνούσαν κι εγώ μάθαινα να αγαπώ ο,τιδήποτε είχε να κάνει με αυτήν, μάζευα δίσκους και memorabilia, κράταγα σημειώσεις από τις συνεντεύξεις της, διάβαζα τα βιβλία και τις βιογραφίες οποιουδήποτε ανθρώπου έτυχε να αγγίξει έστω και για λίγο την τροχιά της, η δική της αφήγηση γινόταν το δικό μου αγαπημένο παραμύθι που διάβαζα ξανά και ξανά. Μαζί της μάθαινα όλα τα σημαντικά της ζωής, την συναρπαστική ιστορία του Rimbaud, τη γραφή του Burroughs, την αλητεία του Ginsberg, την ηρεμία των νεκροταφείων, την κάβλα της ποίησης και των γραφομηχανών, την τεχνική της τέλειας ροχάλας, την αγάπη για τους λυπημένους ανθρώπους και τα κορίτσια με άσπρα φορέματα, την ιερότητα του δέρματος και της εξέγερσης. Επίσης ότι κάθε μέρα είναι κι από μια αιωνιότητα, ότι ο δρόμος για την αυτοπραγμάτωση μπορεί να περάσει μέσα από ένα καλό γαμήσι, ότι οι πραγματικά ιεροί είναι αυτοί που δεν πουλάνε την ψυχή τους στο θεό, αυτοί που υποφέρουν αλλά δεν το βάζουν κάτω, αυτοί που κατουράνε στο ποτάμι, αυτοί που πιστεύουν μέχρι το τέλος στην ιερή και υπερφυσική, υπέροχα ευφυή καλοσύνη της ανθρώπινης ψυχής.

.

Η αρχική αμηχανία για το πώς θα είναι να βλέπεις την Patti Smith από τις κερκίδες του Ηρωδείου ξεπεράστηκε σύντομα, όταν η ίδια αποφάσισε να λύσει το χωροταξικό μας πρόβλημα κι εμείς την ακολουθήσαμε υπνωτισμένοι, όπως τα έντομα το φως, ενώ ο Lenny Kaye, αεικίνητος και ξερακιανός έσπαγε τις χορδές του δίπλα στις αρχαίες πέτρες προκαλώντας πολλαπλά εγκεφαλικά στις ταξιθέτριες. Η συναυλία του Σαββάτου ήταν η λιγότερο πανκ συναυλία της. Ούτε επαναστατικά μανιφέστα, ούτε stage diving, ούτε Allen Ginsberg, ούτε Tom Verlaine, ούτε σπασμένες κιθάρες στο Rock n’ Roll Nigger, ούτε Howl κι αλληλεγγύη στα αδέρφια μας στην άλλη όχθη του Αιγαίου, όπως είχα προβλέψει, ούτε outside of society και κίτρινα UFO που μας παίρνουν μακριά, μόνο inside society πια, με τα σωματεία μας, τις συλλογικότητες μας, τις διαρκείς μάχες για δημοκρατία και ελευθερία. Η Patti στα 67 της είναι πια η μαμά μας που μας δίνει συμβουλές: να φροντίζουμε τον εαυτό μας, να φροντίζουμε ο ένας τον άλλο, να τρώμε φρούτα, να πλένουμε τα δόντια μας, να είμαστε δυνατοί γιατί αυτός ο αγώνας έχει πολύ δρόμο ακόμα. Πράγματα που στο στόμα οποιουδήποτε άλλου θα ακούγονταν γραφικά, σ’ αυτήν όλα τα επιτρέπω. Γιατί η Patti Smith είναι η φωνής της συνείδησης μου. Και γιατί κοντά της είμαι πάντα δεκαεννιά και μια μέρα η μουσική θα αλλάξει τον κόσμο. Έστω και με ένα λυγμό.

12 σχόλια leave one →
  1. 24 Ιουνίου, 2013 10:21 πμ

    ρε σύ σάϊλεντ είσαι φίλος.

    • 24 Ιουνίου, 2013 7:54 μμ

      κι εσύ είσαι φίλος ρε στρεκφ, πιο πολύ γιατί διαβάζεις πίσω απ’ τις γραμμές😉

  2. 24 Ιουνίου, 2013 11:04 πμ

  3. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    24 Ιουνίου, 2013 3:21 μμ

    Ε, βάλε μας και κανένα τραγουδάκι🙂

    • 24 Ιουνίου, 2013 7:59 μμ

      Ε μα φυσικά και θα σας βάλω!
      Θα το αφιερώσουμε στο φίλο μας τον head charge που ήρθε στο Ηρώδειο κρυφά από ‘μας🙂

  4. 24 Ιουνίου, 2013 7:30 μμ

    Πόσο μ αρέσεις λαλίστατε σιωπηλέ τύπε!

    • 24 Ιουνίου, 2013 8:05 μμ

      γεια σου αγαπημένη, σου αφιερώνω αυτό, που ακούγεται και η αγριοφωνάρα μου🙂

  5. 25 Ιουνίου, 2013 2:51 πμ

    Το σχόλιό μου βγήκε κομματάκι μεγάλο για να το δημοσιεύσω στο χώρο των σχολίων. Μπορείτε όμως να το δείτε εδώ: http://otto-great-chaos.blogspot.gr/2013/06/blog-post_25.html

    • 25 Ιουνίου, 2013 8:57 πμ

      Οπωσδήποτε εντυπωσιακό το ότι ένα τόσο προσωπικό κείμενο, που δεν αφορούσε κανέναν άλλο παρά μόνο εμένα, σου ενέπνευσε τόσες πολλές σκέψεις! Η δική μου απάντηση είναι ότι στον κόσμο των ιδεών η διαλεκτική είναι γόνιμη γιατί έτσι προχωράει ο κόσμος-και συμφωνώ μαζί σου ότι δεν χρειάζεται να…συμφωνούμε. Στο επίπεδο του συναισθήματος όμως η κριτική είναι περιττή, πόσο μάλιστα όταν προέρχεται από αγνώστους στο διαδίκτυο. Με λίγα λόγια, ο πραγματισμός δεν ήταν ποτέ καλός οδηγός στη ζωή και όσο για την…ομορφιά του αδυσώπητου κυνισμού, ε στην ηλικία μου έμαθα να ζω και χωρίς αυτήν. Και ζω ωραία πάντως. Δεν χρειάζεται λοιπόν να ανταλλάξουμε σάλια, μπορούμε όμως να μείνουμε φίλοι🙂

  6. 27 Ιουνίου, 2013 9:02 μμ

    Πόσο μεγάλο κρυφό χαμόγελο γεμάτο υπονοούμενα χωράει εδώ μέσα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: