Skip to content

The Athens Sessions XIX: Ως Εδώ Όλα Καλά

8 Ιουνίου, 2013

IMG_20130606_131656

Φέτος το καλοκαίρι κλείνω έξι χρόνια χωρίς τηλεόραση. Μόλις έσβησαν οι τελευταίες φωτιές στην Πελοπόννησο το 2007, μάζεψα το χαζοκούτι και το πέταξα με ανακούφιση στο πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι μου, παρακολουθώντας από το ματάκι της πόρτας τους γείτονες να δίνουν μάχη για το όχι-και-τόσο-πολύτιμο τρόπαιο που βρέθηκε στο δρόμο τους. Από τότε νιώθω πιο καθαρός και με διευρυμένες τις αισθήσεις, δεν χρειάζομαι τις αναλύσεις του MEGA για να καταλάβω τι συμβαίνει στον κόσμο μου. // Πάντα όμως εμπιστευόμουν τους τοίχους της πόλης γιατί οι τοίχοι είναι λαλίστατοι και σοφοί, με μια μικρή εκπαίδευση μαθαίνεις εύκολα να αφουγκράζεσαι τα μηνύματα των κατοίκων. // Σε αυτό το ταξίδι στην πρωτεύουσα τα μηνύματα στους τοίχους με μπέρδεψαν, μου φάνηκαν κάπως αμήχανα, ανακατεμένα, ανολοκλήρωτα, σαν κάτι να έχει μείνει στη μέση εδώ και καιρό και περιμένει το χέρι ενός πιτσιρικά για να το ολοκληρώσει. // Γενικά, αυτό το τριήμερο στην Αθήνα μου φάνηκε ότι όλοι κάτι περιμένουν, σαν να προσπαθούν να τακτοποιήσουν μέσα τους τη νέα κατάσταση που επιτέλους συνειδητοποιούν, σαν τα τρία προηγούμενα χρόνια να πένθησαν μέσα τους τη ζωή που νόμιζαν ότι θα είχαν και σιγά σιγά φτάνουν στο τελευταίο στάδιο του πένθους, την αποδοχή. // Ως εδώ όλα καλά, γράφει κάποιος σε ένα τοίχο του Μεταξουργείου. Ως εδώ όλα καλά. // Οι νέοι γκραφιτάδες ψάχνουν απ’ την αρχή για νέα ταυτότητα, τα σχέδια τους δεν έχουν πια εξεγερσιακό χαρακτήρα όπως πριν μερικούς μήνες, οι νέες φιγούρες που κοσμούν την πόλη έχουν μία αμήχανη ελληνικότητα, ρεμπέτες, μουστάκια, φιγούρες του Καραγκιόζη, ελληνικό φιλότιμο και αξίες από τα παλιά. // Ως εδώ όλα καλά.// Γενικά, η Αθήνα όλο και περισσότερο θυμίζει δεκαετία του ’70, όσο περισσότερο πλησιάζεις στο κέντρο από τα προάστια συναντάς τις λαϊκές φιγούρες των ασπρόμαυρων ταινιών προηγούμενων δεκαετιών, έξω από τα συνεργεία τραπεζάκια, παρέες πίνουν ούζο, στη Λιοσίων ντομάτες κομμένες στα τέσσερα και σαρδέλες, στην Αχαρνών νομίζεις ότι από κάποιο στενό θα βγει η Γεωργία Βασιλειάδου, περήφανη και αγέρωχη, ή ίσως ο χαφιές που περιέγραφε ο Σαββόπουλος στα τραγούδια του, ακόμα και οι μουσικές που ακούς στο δρόμο δεν είναι τα τρέχοντα σουξέ της εποχής αλλά παλιές επιτυχίες της Τζένη Βάνου και του Κώστα Χατζή. // Μέσα σε όλα αυτά, αρχετυπικές χίψτερ φιγούρες σταυροκοπιούνται έξω από τις εκκλησίες, οι δρόμοι είναι γεμάτοι αφίσες με σεμινάρια νιου έιτζ εσωτερικότητας, air condition στάζουν πάνω στα κεφάλια μας, πρεζάκια τρυπιούνται δίπλα σε τρανζιστοράκια που παίζουν εκπομπές του Τριανταφυλλόπουλου για την οικονομική κρίση κι όλα μπερδεύονται γλυκά και παλαβά. // Κάθε φορά που έρχομαι στην Αθήνα οι δημόσιοι χώροι είναι όλο και περισσότερο συρρικνωμένοι, όσο μεγαλώνει η φτώχεια άλλο τόσο εμπορευματοποιείται καθετί ελεύθερο, σε ολόκληρο το κέντρο δεν υπάρχει πια ούτε ένα παγκάκι, ούτε μια μικρή γωνιά να καθίσεις χωρίς να χρειαστεί να πληρώσεις. Το κράτος παίρνει για τα καλά την εκδίκηση του για το Δεκέμβρη του ’08. // Ως εδώ όλα καλά. // Η Αθήνα μοιάζει με αυτές τις χριστουγεννιάτικες μπάλες που τις κουνάς και περιμένεις να κατακάτσει η χρυσόσκονη για να δεις καθαρά μέσα απ’ το γυαλί, μόνο που η μπάλα που κρατάω στα χέρια μου αυτές τις μέρες αντί για χρυσόσκονη μέσα έχει δακρυγόνο. Ίσως και την αιθαλομίχλη του χειμώνα. // Όχι αγαπητέ μου γκραφιτά, με τόσα που πέρασε αυτή η πόλη τα τελευταία χρόνια τίποτα δεν είναι καλά. // Οι αντιστάσεις όμως καλά κρατούν και σήμερα στο Σύνταγμα θα κάνουμε κατάληψη στο φόβο. // Όλα είναι πάλι πιθανά. Ακόμα και μία λαϊκή εξέγερση🙂

.

7 σχόλια leave one →
  1. 8 Ιουνίου, 2013 4:57 μμ

    Δεν έχω χειρότερο απ΄το «πάλι καλά «

  2. 8 Ιουνίου, 2013 5:08 μμ

    θελω να γυρισω

  3. 9 Ιουνίου, 2013 2:19 μμ

    Να γυρίσουμε ντε, να πάρουμε πίσω την πόλη μας🙂

  4. 9 Ιουνίου, 2013 8:15 μμ

    δεν μ’ αρέσει καθόλου που θυμίζουμε δεκαετία ’70. Έχεις πολύ δίκιο στην εντύπωση αυτή, σαν να μην ξεφύγαμε ποτέ απο την κουλτούρα της χούντας βγήκε τόσο εύκολα ξανά στην επιφάνεια…ακόμα και η διαφήμιση των τζάμπο αυτό δείχνει…απαισία είναι όλα πια. και μάλλον δεν ξανακατακτιέται έτσι εύκολα η πόλη. άλλωστε για ποια πόλη μιλάμε, έχουμε πόλη;

    • 15 Ιουνίου, 2013 12:28 πμ

      Μόλις τώρα τέλειωσε η χορωδία της ΕΡΤ, ακόμα και πίσω από την οθόνη του υπολογιστή μου δημιούργησε συγκίνηση και συναισθήματα απίστευτα. Έχουμε την πόλή μας, την Αθήνα μας και θα την ξαναπάρουμε στα χέρια μας. Κι αυτούς που την μισούν θα τους γαμήσουμε.

      • 15 Ιουνίου, 2013 11:14 πμ

        🙂
        Και μόλις το πες αυτό ότι θυμίζουμε ’70 τσουπ να πέσει η ΕΡΤ… ποιος είσαι τελικά;😛

        Μακάρι Σαιλεντ, μακάρι!

Trackbacks

  1. ανάγωγες αναγωγές | Кроткая

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: