Skip to content

Όλα είναι ένα ψέμα

16 Απρίλιος, 2013

Ε, λοιπόν, έχω φάει κόλλημα με τον Καζαντζίδη. Νομίζω όλα ξεκίνησαν εκείνο το πρωί που καθόμουν σε ένα καφενείο στην Κυψέλη και σε κάποια στιγμή μπήκε μέσα η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, κλασικά με το τσεμπέρι στο κεφάλι και τα μαύρα της γυαλιά, παράγγειλε τούρκικο καφέ και ξεκίνησε να μου λέει για τα πεθαμένα της. Τελευταία μου έχει καρφωθεί κι εμένα στο μυαλό ότι όλοι θα πεθάνουμε. Κι αυτό δεν το λέω μόνο γιατί οι Κυριακές μου έχουν γεμίσει κηδείες και μνημόσυνα, αλλά γιατί έχω την αμυδρή υποψία ότι ο κόσμος γύρω μου την κάνει σιγά σιγά. Εδώ και κάμποσο καιρό έχει αλλάξει η ανθρωπογεωγραφία και των δικών μας πεθαμένων, ψιλομποέμ και αυτόχειρες με κάμποσες άγριες νύχτες στην πλάτη και στυλ ηρώων ταινιών του Νικολαΐδη, πάμε στις κηδείες και τραγουδάμε «όλα είναι ένα ψέμα», από δίπλα μας ακούγονται ψίθυροι, τι δουλειά έχεις εσύ εδώ ρε Γιάννη, εσένα έπρεπε να καπνίσουμε τις στάχτες σου να σε θυμόμαστε, ο πολύς κόσμος έχει έρθει κατευθείαν απ’ το καφενείο που ξενυχτάμε τα περισσότερα βράδια, η γκαρσόνα από συνήθεια βουτάει το δίσκο και μας μοιράζει πλαστικά ποτηράκια με κονιάκ κι έτσι ο θάνατος αποκτά ξαφνικά περισσότερο νόημα.

.

Στο παλιό μου κινητό που έχω να χρησιμοποιήσω χρόνια σβήνω τηλέφωνα ανθρώπων που δεν ζουν πια, ένας πρώην σπιτονοικοκύρης, το πρώην αφεντικό, δυο τρεις γνωστοί που χάθηκαν από ‘δω κι από ‘κει και άφησαν πίσω μηνύματα να γεμίζουν μνήμες, μπορείς καθώς έρχεσαι να κρατάς ένα μαρούλι, τέτοια πράγματα. Πρέπει να κάνουμε και λίγη πλάκα με το θάνατο μπας και τον ξορκίσουμε, όπως μας κάνει κι αυτός. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι από το φίλο μου είναι το μήνυμα του που ζητάει ένα μαρούλι. Ε, λοιπόν, μαρούλι δεν βρήκα να κρατάω τότε κι αυτός πήγε και πέθανε. Τελικά κάπως έτσι είναι να μεγαλώνεις, τίποτα δεν αλλάζει στην πραγματικότητα, ούτε σοφότερος γίνεσαι, ούτε και μαθαίνεις τίποτα απ’ τη ζωή, απλά οι Κυριακές σου γεμίζουν κηδείες και μνημόσυνα..

.

Ίσως βέβαια να μην είναι και τόσο άσχημο όλο αυτό, μερικές φορές μάλιστα, ιδίως κάτι μεσημέρια του Απρίλη που ξυπνάω με την πικρίλα του τσιγάρου στο στόμα και τη φωνή του Καζαντζίδη στο μυαλό, η σκέψη της ματαιότητας είναι τόσο απελευθερωτική, η σιγουριά ότι ο κόσμος θα συνεχίσει να γυρίζει και χωρίς εμάς, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να υπάρχουν και όταν εμείς δεν θα είμαστε εδώ, θα συνεχίσουν να μισούν και να αγαπούν χωρίς καμιά λογική, θα παθιάζονται με μουσικές, βιβλία και ξένα δέρματα και τα μάτια τους θα συνεχίσουν να καίγονται στη βία του μεσημεριανού ήλιου του Απρίλη που είναι ο μήνας ο πιο σκληρός, αυτή η σκέψη λοιπόν γλυκαίνει κάπως το βάρος της ευθύνης, κλέβει λίγο στο ζύγι της προαιώνιας ενοχής και τότε ο Απρίλης γίνεται ο μήνας ο πιο ευσπλαχνικός.

.

Και κάπως έτσι εμείς μπορεί να ζήσουμε για πάντα, ποτέ δεν ξέρεις…

.

17 Σχόλια leave one →
  1. rebeloskilo permalink
    16 Απρίλιος, 2013 12:43 μμ

    Ολοι στο τελος πεθαινουν #spoiler 😛

  2. 16 Απρίλιος, 2013 1:40 μμ

    οι θλιμμένες Κυριακές και… το κονιάκ στο πλαστικό ποτηράκι…

  3. 16 Απρίλιος, 2013 2:16 μμ

    Στέκομαι στο «η σκέψη της ματαιότητας είναι τόσο απελευθερωτική, η σιγουριά ότι ο κόσμος θα συνεχίσει να γυρίζει και χωρίς εμάς». Το ίδιο νιώθω τελευταία.

  4. 16 Απρίλιος, 2013 2:54 μμ

    Όσο τα χρόνια αυξάνονται στις πλάτες μας, τόσο πληθαίνουν οι νεκροί που κουβαλάμε στη μνήμη μας. Όταν μπορούμε πια κι αστεία να πούμε για τον θάνατο, ε μια ιδέα σοφίας δεν μπορεί, την έχουμε κατακτήσει.

  5. 16 Απρίλιος, 2013 9:55 μμ

    Φίλε, είχες δεν είχες μας ξετίναξες πάλι.

  6. 16 Απρίλιος, 2013 10:26 μμ

    Αυτή είναι και η τραγωδία της ανθρώπινης κατάστασης, να είμαστε τα μοναδικά όντα που γνωρίζουν ότι θα πεθάνουν και παρόλα αυτά να ζούμε σα να μην τον ξέρουμε.

  7. lefti permalink
    16 Απρίλιος, 2013 11:03 μμ

    ….τι τραγουδι να σου πω…που δεν το εχεις ήδη τραγουδησει…
    το χιουμορ …σώζει στιγμές περιεργες/στιγμές ηλεκτρισμενες θα συμφωνήσω με το πουλερικο πιο πανω, συγνώμη Τσαλαπετεινέ αν σε ενόχλησε η προσφώνηση, nο offence taken.
    Κρατάω ακόμη τα μηνυματα κι εγώ…

  8. 17 Απρίλιος, 2013 11:27 πμ

    Από μικρή είχα πάντα συνείδηση του θανάτου πράγμα που με έκανε να ζω πιο έντονα, πιο ‘κάνε τώρα ό,τι μπορείς’ φάση. Μεγαλώνοντας και βουλιάζοντας τελευταία σε μια στασιμότητα χωρίς ορίζοντα, με φοβίζει η σκέψη του. Γιατί μου υπενθυμίζει ότι ξοδεύω το χρόνο μου ανόητα σε ασήμαντα πράγματα.

  9. LouSalome permalink
    17 Απρίλιος, 2013 12:06 μμ

    »όλα στη ζωή είναι χάρτινα εκτός από το χαρτί που είναι από ξύλο». Καλώς όρισες στα λαικά silent ( καλές παρέες!)

  10. 17 Απρίλιος, 2013 1:32 μμ

    όλα εκεί καταλήγουμε

  11. tasos permalink
    17 Απρίλιος, 2013 8:06 μμ

    Post-άρα, και σκέψου πως προχτες πέθανε η κόρη οικογενειακών φίλων και χτες ήμουν στην κηδεία και στο νεκροταφείο και μαζί με τον αδερφό της. δεύτερη κηδεία που πήγα στη ζωή μου. φιλιά και υγεία.

    τάσος

  12. 17 Απρίλιος, 2013 10:48 μμ

    Κι ένα προσωπικό, πολύ ιδιαίτερο, αγαπημένο. Αφιερωμένο.

  13. 17 Απρίλιος, 2013 11:45 μμ

  14. 18 Απρίλιος, 2013 7:48 πμ

    Η μόνη ματαιότητα είναι η πεποίθηση της ματαιότητας που θα θαφτεί μαζί μας, όπως τ’ αγαπημένα τιμαλφή.

  15. 18 Απρίλιος, 2013 9:49 πμ

    αυτό το χωροχρονικό συνεχές έχει περίεργες ιδιότητες, έξω από την δυνατότητα των αισθήσεων μας, πάντως δεν είναι ψέμα!

  16. 22 Απρίλιος, 2013 10:01 πμ

    Και αφού λοιπόν όλοι θα πεθάνουμε δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα αν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο πριν, να του δώσουμε μια και κρακ κρακ αυτός να σπάσει σε κομμάτια, όπως τα λέει ο Καζαντζίδης. Καλημέρα σας 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: