Skip to content

Hitler’s Children

28 Φεβρουαρίου, 2013

hitler's children

Ψάχνοντας ταινίες για ένα τοπικό αντιναζιστικό φεστιβάλ, έπεσα τυχαία πάνω στο Hitler’s Children, ένα ντοκιμαντέρ του 2011, του Ισραηλινού Chanoch Zeevi που προβλήθηκε στο περυσινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και αφηγείται τις ιστορίες πέντε απογόνων των γνωστότερων αξιωματικών των ναζί: της Bettina Goering, του Niklas Frank, του Rainer Höss, της Monika Goeth και της Katrin Himmler. Ο Hitler δεν είχε δικά του παιδιά και ο Goebbels δολοφόνησε τα δικά του λίγο πριν αυτοκτονήσει, οι υπόλοιποι όμως αξιωματικοί των ναζί άφησαν πίσω τους παιδιά και εγγόνια που εβδομήντα χρόνια μετά προσπαθούν ακόμα να απαλλαγούν από το τραύμα και την ενοχή που τους προκάλεσαν οι πρόγονοι τους.

Οι ιστορίες που αφηγείται το ντοκιμαντέρ είναι όλες συγκλονιστικές. Η Bettina Goering είναι ανιψιά του διαβόητου Hermann Goering, βασικού υπεύθυνου για το Γ’ Ράιχ, που καταδικάστηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης το 1946, αλλά αυτοκτόνησε πίνοντας δηλητήριο τη νύχτα πριν από την εκτέλεσή του. Μαζί με τον αδερφό της έφυγαν για 35 χρόνια στην Αμερική και υποβλήθηκαν σε στείρωση προκειμένου να μην περάσουν «το μολυσμένο αίμα» στις επόμενες γενιές.

Η Katrin Himmler είναι εγγονή του Ernst Himmler που μαζί με τον αδερφό του Heinrich Himmler συντέλεσαν όσο κανείς στο ολοκαύτωμα. Παντρεύτηκε το γιο ενός επιζήσαντα του ολοκαυτώματος και ακόμα δεν μπορεί να μιλήσει στο δικό της γιο για το σκοτεινό παρελθόν της οικογένειας της.

Ο Rainer Höss, εγγονός του Rudolf Höss, πρώτου διοικητή του στρατοπέδου Άουσβιτς όπου έχασαν τη ζωή τους πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι και τελικά κρεμάστηκε μετά τη δίκη της Βαρσοβίας, ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει τη συμμετοχή της οικογένειας του στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Σε μια πολύ συγκινητική σκηνή της ταινίας επισκέπτεται το Άουσβιτς και συναντά κάποιον επιζώντα του ολοκαυτώματος προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τα συντρίμμια που άφησε πίσω ο παππούς του. 

Η Monika Goeth είναι κόρη του Amon Goeth, διοικητή του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Plaszow της Πολωνίας και προσωποποίησης του ίδιου του θανάτου για χιλιάδες Εβραίους. Αφηγείται τις παιδικές της αναμνήσεις από το στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου συνήθιζε να την πηγαίνει ο πατέρας της για παιχνίδι, στα 13 της όμως δεν γνώριζε τι συνέβαινε γύρω της. Ήξερε ότι ο πατέρας της είχε κάτι να κάνει με τους Εβραίους, έπρεπε όμως να περάσουν πολλά χρόνια για να μπορέσει να καταλάβει ποιος ήταν και τι έκανε στην πραγματικότητα. 

Ο Niklas Frank, γιος του Hans Frank, υψηλόβαθμου αξιωματούχου του ναζιστικού καθεστώτος που εκτελέστηκε μετά τη δίκη της Νυρεμβέργης, μισεί τον πατέρα του και ντρέπεται για ό,τι έχει κάνει. Έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ερευνώντας και γράφοντας γι’ αυτόν και γυρίζει από περιοχή σε περιοχή μιλώντας σε νέους ανθρώπους στη Γερμανία για τον πατέρα του, τη «λέρα ενός φανατικού Χιτλερικού». Στην ταινία υπάρχει μία ανατριχιαστική σκηνή, όπου ο Frank μιλώντας σε ένα μεγάλο ακροατήριο αποκαλύπτει τα κίνητρα του: «πέρασα όλη μου τη ζωή ρωτώντας για τον πατέρα μου, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα ακούσω ότι κάποτε γλύτωσε έστω κι έναν Εβραίο από το θάνατο, ότι βοήθησε έστω και μια γυναίκα να ξεφύγει…» Σήμερα όμως είναι πάνω από 70 και ακόμα δεν έχει ανακαλύψει κάτι θετικό – συνεχίζει το ταξίδι της βαθιάς αυτοταπείνωσης, ζώντας μέσα στη ντροπή και τις ενοχές.

Τον δικό μου παππού τον εκτέλεσαν οι ναζί, όπως και πολλά άλλα μέλη της οικογένειας μου, ωστόσο για τα πρόσωπα της ταινίας ένιωσα συμπάθεια και αγάπη. Μετά την ταινία σκεφτόμουν ότι το διαγενεακό πένθος του πολέμου δεν το διαχειριστήκαμε ποτέ στα σοβαρά ως κοινωνία – πρέπει εξάλλου να είμαστε η μοναδική χώρα που οι συνεργάτες των ναζί όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν θεσμικά αλλά και κατέλαβαν τα ανώτατα αξιώματα μετά το τέλος του πολέμου. Στην άλλη μεριά της Ευρώπης ωστόσο οι άνθρωποι αφουγκράστηκαν τα διδάγματα του παρελθόντος και έσκυψαν πάνω στις πληγές τους, γι’ αυτό και δεν θα ξαναζήσουν τη φρίκη. Τον τελευταίο καιρό έχω δει πολλές αντιναζιστικές ταινίες, καμία όμως δεν με διακίνησε συναισθηματικά όσο το Hitler’s Children, κυρίως λόγω της ειλικρίνειας και της ρεαλιστικής αφήγησης «αληθινών» ανθρώπων που προσπαθούν να συμβιβαστούν, να αναπνεύσουν και να επιζήσουν σε ένα κόσμο που έφτιαξαν άλλοι γι’ αυτούς. Τελικά, αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι μας σύμμαχοι, την ώρα που οι ντόπιοι υμνητές του Himmler και του Höss ονειρεύονται νέα ολοκαυτώματα

.

17 σχόλια leave one →
  1. 28 Φεβρουαρίου, 2013 1:04 μμ

    Μακάρι να έχεις δίκιο ότι επειδή αυτές οι χώρες έζησαν τον ναζισμό από κοντά και επειδή τιμώρησαν τους υψηλόβαθμους ναζιστές να μην τον ξαναζήσουν, αλλά πολύ αμφιβάλλω κοιτώντας γενικά την άνοδο της ακροδεξίας και του νεοναζισμού ανά τον κόσμο (Wikipedia </a.):-/

  2. 28 Φεβρουαρίου, 2013 1:52 μμ

    Μία συνάδελφος και φίλη το είδε πρόσφατα και το συζητήσαμε. Έλεγε κι εκείνη αυτά που λες κι εσύ. Διαφώνησα σφοδρά. Το έγκλημα των στρατοπέδων εξόντωσης, το Ολοκαύτωμα είναι το απόλυτο κακό. Έχουμε τόσα να σκεφτούμε, να μάθουμε, να νιώσουμε μελετώντας το που θεωρώ ασέβεια και βεβήλωση στη μνήμη και των πόνο των θυμάτων ό,τι άλλο πούμε ή μάθουμε γύρω από αυτό. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου ο πόνος και η δυστυχία των παιδιών των ναζί. Δεν τον συσχετίζω με τον πόνο των θυμάτων των γονιών τους. Δεν πλένεται το έγκλημα, δεν καθαρίζονται τα πατώματα του Άουσβιτς από δακρύβρεχτα αδιέξοδα των επιγόνων. Ο Αμερύ και ο Λέβι διηγήθηκαν χειρουργικά τις εμπειρίες τους εκεί και στα ύστερα της κολασμένης τους ζωής αυτοκτόνησαν μην αντέχοντας τις τύψεις που επέζησαν. Αν ποτέ έφτανε να δει κανείς αυτό το ντοκυμαντέρ, θα έπρεπε (δεν αναγκάζεται βέβαια κανείς) πρώτα να βουτήξει στην απελπισία των μαρτυριών όσων έγραψαν για το ολοκαύτωμα. Αλλιώς κινδυνεύουμε προσεγγίζοντας συγκινησιακά μια ιστορία γύρω και μετά το Έγκλημα, να το μικρύνουμε στη συνείδησή μας και άθελά μας να το «ανθρωποποιήσουμε»…

  3. nefosis permalink
    28 Φεβρουαρίου, 2013 2:19 μμ

    Το ίδιο απόλυτο κακό βλέπουν Γιώργο και τα παιδιά των Ναζί. Μόνο που τον κοιτούν από την όχθη της ασφάλειας και της ενοχής. Δεν απενοχοποιείται όμως το ολοκαύτωμα. Μου θύμισε πάρα πολύ το «αγόρι με τη ριγέ πυτζάμα». Από τα πρώτα παιδικά βιβλία που διάβασε στο σχολείο ο μεγάλος μου γιος. Θυμήθηκα πόσο δύσκολο μου ήταν να του εξηγήσω τα γιατί και να παρηγορήσω τον πόνο που του προκάλεσε η ταύτιση με το παιδάκι του δ/ντή του στρατοπέδου συγκέντρωσης. Θεωρώ το κείμενο του Silent συγκλονιστικό γιατί δίνει μια απάντηση στα κατηχητικά της ΧΑ.

    • 28 Φεβρουαρίου, 2013 2:25 μμ

      ο διάλογος σε αυτό το θέμα είναι βέβαια παλιός (πώς μιλάμε για το Ολοκαύτωμα)- αν τον επαναφέρω εδώ είναι για να συζητήσουμε με αφορμή το ποστ του Silent. Το ξαναλέω; μου είναι παγερά αδιάφορο πώς νοιώθουν οι απόγονοι των ναζί- πόσο μάλλον που νοιώθουν απαίσια. Ίσως να με αφορούσε περισσότερο εδώ που τα λέμε αν παρέμεναν πιστοί στις «ιδέες» των προγόνων τους.

  4. 28 Φεβρουαρίου, 2013 2:43 μμ

    «Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα». Είναι αναμενόμενο – αν είσαι Άνθρωπος – κάτι τόσο φρικτό στο οικογενειακό σου περιβάλλον να σε ταλανίζει σε όλη σου τη ζωή κι ας μην έφταιξες προσωπικά γι’ αυτό. Λυπάμαι, αλλά δεν θα αγιοποιήσω ούτε θα δω ως «μάρτυρα» τον ταραγμένο γιο ενός ναζί που έκαψε χιλιάδες. Παρόλη του την αθωότητα, εννοείται, η πραγματικότητα είναι επιβαρυντική έστω και συμβολικά, έστω και εξ αντανακλάσεως, και δίκιο έχει να αυτοοικτίρεται για πάντα. Στη θέση του το ίδιο θα έκανα, το ίδιο θα ένιωθα!
    Τύψεις, φρίκη, απελπισία και ντροπή.
    Και μίσος για τον πρόγονό μου.
    Μεγάλη γενναιότητα η αυτόβουλη στείρωση ανθρώπου που δεν ήθελε το όποιο «γονίδιο» να περάσει σε επόμενες γενιές (κάπως σαν την τρέλα). Το σέβομαι και το επικροτώ, όσο και αν ακούγεται σκληρό.
    Οι απορίες, το μίσος, οι ενοχές, η δυστυχία είναι παρελκόμενες αντιδράσεις στη φρίκη που προκάλεσαν οι οικείοι σου και σε στιγματίζουν θες δε θες, μόνο και μόνο επειδή είσαι απόγονος τεράτων. Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα. Δεν χωράνε φιλολογικές ερμηνείες και αναλύσεις, η απάντηση είναι σαφής.
    Δεν μου αρέσει να γίνομαι απόλυτη, όμως στα παιδιά μου το Ολοκαύτωμα το εξηγώ ωμά. Με την ίδια ωμότητα λέω «Εύγε!» στους απογόνους που είτε στειρώθηκαν είτε αποφάσισαν να εξαφανιστούν από προσώπου γης και να παλέψουν να τα βγάλουν πέρα με τους κληροδοτημένους δαίμονές τους αντί να κυνηγήσουν οφίτσια και αξιώματα, όπως κάποιοι άλλοι. Αν μη τι άλλο, μου φαίνονται πολύ πιο έντιμοι.
    Είναι τραγικό, όμως το βάρος μιας τέτοιας κληρονομιάς κανέναν υγιή άνθρωπο δεν θα άφηνε να ζει φυσιολογικά. Είναι λυπηρό, όμως το καταλαβαίνω. Είναι απάνθρωπο, όμως έτσι είναι. Αλλιώς δεν μιλάμε για ανθρώπους αλλά για χυδαία και αδίστακτα ανθρωπόμορφα τέρατα (βλ. γερμανοτσολιάδες, κλπ) που τους αξίζουν τα χειρότερα μιας και με τον τρόπο τους εκμεταλλεύονται και επικροτούν τη δράση των προγενέστερων δολοφόνων.
    Το κείμενο του Σάιλεντ με άγγιξε ως αντίδοτο στη σύγχρονη φρίκη των ΧΑυγίτικων (και όχι μόνο) κατηχητικών, της βίας και της τρομοκρατίας που αυτοί οι σύγχρονοι ναζί σπέρνουν κάθε μέρα και περισσότερο δίπλα μας, της κοινωνίας έτσι όπως διαμορφώνεται εντός και εκτός Ελλάδας και απειλεί με ωμό κανιβαλισμό σε κάθε επίπεδο και τομέα. Είναι μια φωνή που ακούγεται μέσα σε μια χάβρα ταραχής, συναισθηματικών και διανοητικών ακρωτηριασμών, τρομοκρατίας και βεβήλωσης. Σε κάτι τέτοια νομίζω πως η μόνη απάντηση είναι γροθιά στο μαχαίρι, και αυτό το θεωρώ ζήτημα ηθικής. Τούτο το τελευταίο όπως θέλετε πάρτε το.

  5. 28 Φεβρουαρίου, 2013 2:47 μμ

    (εξάλλου ο Σάιλεντ πάντοτε πασχίζει να βρει ψήγματα ανθρωπιάς γύρω μας – αυτό όμως δεν αναιρεί τη θέση του, την οποία παρότι εκφράζει γενναία, ο αναγνώστης καταλαβαίνει πόσο βαριά και τραγική την θεωρεί επί της ουσίας – τουλάχιστον έτσι εξέλαβα προσωπικά το κείμενό του)

  6. cognord permalink
    28 Φεβρουαρίου, 2013 2:58 μμ

    Παρόλο που δεν συμφωνώ με το τελικό σχόλιο από silentcrossing πως «αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι μας σύμμαχοι, την ώρα που οι ντόπιοι υμνητές του Himmler και του Höss ονειρεύονται νέα ολοκαυτώματα», δεν μπορώ να κατανοήσω το σχόλιο του βιβλιοθηκάριου. Ούτε εγώ ένα κανά κόλλημα με τα ψυχοδράματα των επιγόνων των ναζί. Αλλά το γεγονός ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο περιγράφεται το βίωμα αυτών των ανθρώπων (οι οποίοι δεν ευθύνονται για τις πράξεις των γονιών τους), δεν ισοδυναμεί με «ξέπλυμα» του ολοκαυτώματος. Αν κάποιος προσπαθούσε να «ξεπλύνει» την βαρβαρότητα των ναζί προβάλλοντας τα κακόμοιρα παιδιά τους, τότε θα ήμουν μαζί σου. Αλλά δεν νομίζω ότι επιχειρείται κάτι τέτοιο εδώ πέρα. Κατανοώντας την ανθρώπινη δυστυχία που κουβαλάνε τα παιδιά των ναζί, δεν με κάνει να νιώθω λιγότερη φρίκη για τα εγκλήματα των γονιών τους.

    (και παρεπιπτόντως, δεν έχει εξακριβωθεί πως ο Λέβι αυτοκτόνησε. Υπάρχουν στοιχεία (http://en.wikipedia.org/wiki/Primo_Levi#Death) που υποστηρίζουν το αντίθετο -όχι πως έχει και καμία σημασία αυτό, ή πως επηρεάζει το σωστό σου επιχείρημα σε αυτό το μέρος του κειμένου. Το αναφέρω για λόγους ιστοριογραφικούς.)

  7. maria i. permalink
    28 Φεβρουαρίου, 2013 3:19 μμ

    Τίποτα δεν πάει κληρονομικώ δικαίω. Ούτε η ευθύνη για τα εγκλήματα των προγόνων μεταβιβάζεται, ούτε τα δικηγορικά ή ιατρικά γραφεία (αν δεν αξίζει κάποιος να τα δουλέψει), ούτε το πρωθυπουργικό αξίωμα. Αν το είχαμε καταλάβει οι Ελληνες, θα είχαμε αποφύγει πολλά δεινά. Η έκφραση «κριτική», στα γερμανικά λέγεται selbs ctirik (δεν ξέρω αν το γράφω σωστά), δηλαδή έχει ελληνική ρίζα, αλλά δεν έχει ελληνική διάρκεια, υπόσταση.
    Αμα καταλάβουμε ποτέ ότι ο καθείς έρχεται και διέρχεται τη ζωή του με ελευθερία να πράξει τα ίδια και χειρότερα με τους προγόνους του, μπορεί, υπάρχει πιθανότητα να κάνουμε τα ίδια και καλύτερα. Και είμαι ελάχιστα δημοκρατική σ΄ αυτή την άποψη.
    Ούτε και η πολιτική τοποθέτηση πάει κληρονομικά, ευτυχώς. Ούτε και η «πρόθεση ψήφου» υπερ του ενός ή του άλλου. Γι΄ αυτό υπάρχει και λειτουργεί η δημοκρατία -όσες επιφυλάξεις και νάχει κανείς για το πώς λειτουργεί-. Γι΄ αυτό δε το δικαίωμα -για όλα αυτά τα δικαιώματα- το να κάνει κανείς μια νέα ή μιαν άλλη αρχή, ανεξάρτητα από το τί (καλά ή κακά) έχουν κάνει οι γονείς και οι παππούδες του έχουν αγωνιστεί ΟΛΟΙ, όλοι οι εθνικότητες, Και σ΄ αυτό αναφέρονται και μύθοι αξεπέραστοι του τύπου «Ρωμαίος και Ιουλιέττα», ή «Η Μικρή Γοργόνα» του Χ.Κ. Αντερσεν.
    Αν είμαστε καταδικασμένοι ανάλογα με το ποιός μας γέννησε και τί λάθη έκανε στη ζωή του, αυτοί που μας καταδικάζουν είναι ρατσιστές.
    Δεν είναι;
    Αν κάθε Γερμανός είναι εγκληματίας γιατί όχι και ο κάθε Πακιστάνος ή Αλβανός κ.ο.κ, πάνω στην ίδια λογική;
    Η γενίκευση η άκριτη είναι μια βαθιά, πολύ βαθιά ρίζα του ρατσισμού.
    Σημειώνω πάντως, ότι σύμφωνα με πληροφορίες γερμανικής πηγής (ένα ντοκουμέντο για Ισραηλινούς τρίτης γενιάς που ζουν στο Βερολίνο) οι απόγονοι των Εβραίων θυμάτων έχουν ήδη ανοίξει διάλογο με τους απογόνους των Ναζί με σκοπό να γεφυρώσουν ό,τι μπορούν.
    Εμείς οι Ελληνες επιμένουμε αρχαιογονολατρικά και εμμονικά στον κάθε τύπο διχασμού, σαν να μας τρέφει η φανατίλα,
    Η γνώμη μου είναι ότι όσοι Ελληνες δεν είμαστε φασίστες,είμαστε τόσο θυμωμένοι απ΄ όλα που όπου δούμε μίσος διαιωνιζόμενο, χαιρόμαστε.
    Μήπως γιατί δεν μπορέσαμε ποτέ να διαχειριστούμε το καταδικό μας; Και γιατί, δεν;

  8. 28 Φεβρουαρίου, 2013 3:47 μμ

    Να πω ότι πολύ μου αρέσει η κουβέντα που ξεκίνησε εδώ, νιώθω όμως την ανάγκη να αλλάξω στην τελευταία μου πρόταση το «σύμμαχοι μας» με το «σύμμαχοι μου» και εξηγούμαι: αυτή η αφήγηση της ιστορίας προφανώς και απευθύνεται στο προσωπικό βίωμα και την εξερεύνηση της προσωπικής ιστορίας. Αυτό συμβαίνει και για τον (Εβραίο) σκηνοθέτη και για τους πρωταγωνιστές και για ‘μένα προσωπικά που πέρασα την παιδική μου ηλικία δίπλα στο κενοτάφιο της οικογένειας μου και έπαιζα ποδόσφαιρο δίπλα στα κόκαλα του παππού μου και έπρεπε να διασχίσω μια μεγάλη διαδρομή για να περάσω από το «μισώ τους γερμανούς» στη συμφιλίωση που είναι το «μισώ το ναζισμό».

    Η ταινία λοιπόν μου είναι πολύ χρήσιμη στο να κατανοήσω βαθύτερα τη σημασία του απόλυτου κακού που είναι το Ολοκαύτωμα, όπως λέει και ο Γιώργος, για να βάλω τα δυνατά μου να μην επαναληφθεί. Τους θεωρώ λοιπόν συμμάχους μου αυτούς τους ανθρώπους γιατί είναι και οι ίδιοι θύματα και γιατί σε καμία περίπτωση δεν προσπαθούν να καλλωπίσουν ή να εξευμενίσουν όσα έκαναν οι πρόγονοι τους (δεν τάσσομαι εναντίον της στείρωσης ή των ενοχών και της ντροπής που αισθάνονται-με στεναχωρούν οι αφηγήσεις τους αλλά κατανοώ το γιατί), αντίθετα αποτελούν μία ισχυρή αντιφασιστική φωνή που χρειάζεται σήμερα όσο ποτέ. Νομίζω λοιπόν ότι το ντοκιμαντέρ πρέπει να το δουν όλοι όσοι ανησυχούν για την επάνοδο του ναζισμού-δεν ελαφρύνει το θέμα, ίσα ίσα η ταινία είναι πολύ βαριά,σε αντίθεση με χοντροχαβαλέδηκα αστειάκια στο τουήτερ για τη χρυσή αυγή και τους λοιπούς απόγονους των ναζήδων.

    Να πω επίσης ότι θεωρώ την οικοδόμηση της συνείδησης και της ηθικής πάνω στην κληρονομικότητα του αίματος πολύ άδικη. Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να κρίνεται και να αυτοπροσδιορίζεται με βάση τις δικές του αρχές και αξίες, διαφορετικά δεν απέχουμε πολύ από τις θεωρίες του Μένγκελε περί γενετικής καθαρότητας.

    Κι ένα τελευταίο: εικάζω ότι οι αναγνώστες δεν έρχονται πρώτη φορά σε επαφή με τη φρίκη του Ολοκαυτώματος μέσα από την ταινία που παρουσιάζω-και όσοι με διαβάζουν τακτικά σίγουρα ξέρουν ότι πολύ περισσότερο με ενδιαφέρει η άλλη πλευρά, αυτή των θυμάτων (όπως ήταν η δική μου οικογένεια). Περισσότερο απ’ όλα με θυμώνει και με ανησυχεί που στην Ελλάδα δεν άνοιξε ποτέ μια αντίστοιχη συζήτηση όπως στη Γερμανία. Και για το ότι τη ζωή μας την καθορίζουν ακόμα τα παιδιά του Μητσοτάκη, του Χρηστοφοράκου και λοιπών δοσίλογων της κατοχής είναι σίγουρα κάτι που έπρεπε να είχαμε αξιολογήσει πριν πολύ πολύ καιρό…

  9. 1 Μαρτίου, 2013 11:05 πμ

    Απαραίτητο συμπλήρωμα στα παραπάνω η ανάρτηση του άπιαστου λέιζερ. Πολύ πολύ ενδιαφέρον κείμενο για την ντροπή και τον εξευτελισμό.

  10. rebeloskilo permalink
    10 Μαρτίου, 2013 8:28 μμ

    Αυτο το φεστιβαλ ψιλοαλλαξε την ζωη μου. Το θυμαμαι αυτο το ντοκ αν κ δεν το ειχα δει τοτε. Το ειδα τωρα κλαιγοντας. Θελω να παω στο Αουσβιτς και να δω ολα αυτα τα πραγματα που εχουν απομεινει εκει. Θα κλαιω ουρλιαζοντας και ας μην εχω συγγενεις που υπηρξαν θυματα. Στην Γερμανια ντρεπονται που εχουν συγγενικη σχεση με τους τοτε ναζι, στην Ελλαδα ενας υποψηφιος βουλευτης του ΛΑΟΣ δηλωνε υπερηφανος απογονος των γερμανοτσολιαδων…

    • 11 Μαρτίου, 2013 11:07 μμ

      ρε συ ρεμπελόσκυλο σου έχω πει πόσο μα πόσο χαίρομαι που υπάρχουν παιδιά σαν εσένα;🙂

      • rebeloskilo permalink
        11 Μαρτίου, 2013 11:13 μμ

        οχι αλλα μην το κανεις γιατι κοκκινιζω και ειμαι απλως ενα 18χρονο ηλιθιο :Ρ :Ρ

Trackbacks

  1. Hitler’s Children | Const4ntino's Free Zone
  2. Το εγκληματικό μέλλον - άπιαστος λέιζερ
  3. Το εγκληματικό μέλλον

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: