Skip to content

καθρεφτάκι

31 Ιανουαρίου, 2013

Κάποιο πρωινό κατεβαίνοντας την Ιπποκράτους βρήκα στο δρόμο ένα στίχο που έλεγε καθρεφτάκι ο έρωτας στο κλουβί του κόσμου, τον έδεσα με ένα σπαγγάκι και τον έβαλα στην τσέπη του σακακιού μου, πρέπει να γράφουμε που και που για στίχους που μιλάνε για έρωτες, σκέφτηκα, μετά τον ξέχασα, αυτός περίμενε υπομονετικά για μήνες, μια μέρα που έψαχνα τα κλειδιά του αυτοκινήτου τον ξαναβρήκα στην τσέπη νηστικό και ατιμασμένο, τα μάτια του μικρά και στρογγυλά με κοίταζαν με αγωνία, του είπα από ‘δω κι εμπρός δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα θα σε φροντίζω εγώ, τι άλλο μπορούσα να κάνω, από τότε ο στίχος μου κι εγώ γίναμε αχώριστοι, τώρα πάμε μαζί σε συναυλίες, μαζί στα μαθήματα χορού, κρύβεται στη σκόνη των βιβλίων μου και πετάγεται ξαφνικά ανάμεσα από τις σελίδες για να με κοροϊδέψει, ανακατεύεται με τα παγάκια της βότκας, όταν βγαίνω να πάω στο μπαρ τον κλειδώνω μέσα για να μην με ακολουθήσει αλλά αυτός πάντα ξεγλιστρά από τις χαραμάδες και με περιμένει δίπλα στον πάγκο, μερικές φορές όταν βρέχει τα βράδια τον παίρνω και καθόμαστε στο αυτοκίνητο και ακούμε τις σταγόνες της βροχής στο πλαστικό καπό, οι ανάσες μας θολώνουν τα τζάμια και δεν μας βλέπουν οι περαστικοί, έτσι ο στίχος μου κι εγώ είμαστε οι κατάσκοποι της γειτονιάς, άλλες φορές πάλι τον κρατάω απ’ το χέρι και κάνουμε βόλτες στη βροχή, μετά στο σπίτι τον στεγνώνω καλά με μια μαλακή πετσέτα και του λέω παραμύθια, στο πάρκο τον αφήνω να παίξει κυνηγητό με τα παιδιά και μερικές φορές κυλιόμαστε μαζί στο χορτάρι και μετά τον λούζω με μυρωδάτα σαμπουάν να φύγει η πρασινάδα και του χτενίζω τα μαλλιά, του φοράω τα καλά του ρούχα και τον κερνάω τσάι με κονιάκ, οι φίλοι μου με κοροϊδεύουν που για κατοικίδιο έχω ένα στίχο αλλά εμένα καθόλου δε με νοιάζει, που και που μόνο απελπίζομαι, κάτι μεταμεσονύκτιες ώρες που η πόλη κοιμάται, και τότε καβγαδίζουμε άγρια, να φύγεις, του λέω, να πας από ‘κει που ‘ρθες, με πνίγεις, με πνίγεις, μα όταν ανοίγει την πόρτα το σπαγγάκι του μπλέκεται στο λαιμό μου και με τραβάει μαζί του. Κι έτσι δε θα φύγει ποτέ.

 

19 σχόλια leave one →
  1. 1 Φεβρουαρίου, 2013 12:18 πμ

    Το καθρεφτάκι και τα μάτια σου!

  2. 1 Φεβρουαρίου, 2013 12:36 πμ

    Μου θύμισες αυτό :

    .
    .
    Επίσης , μου θύμισες κι αυτό :
    «ΑΝΝΑ , ΤΩΡΑ ΚΟΙΜΗΣΟΥ» , του Κώστα Γ. Παπαγεωργίου (Εκδόσεις «ΓΝΩΣΗ» )
    Να το διαβάσεις , αν μπορέσεις . Πιστεύω ότι θα σου αρέσει … Θαρρώ πως γράφτηκε για να το διαβάζουν άνθρωποι σαν κι εσένα .

    • 1 Φεβρουαρίου, 2013 9:09 μμ

      θα το ψάξω αύριο!
      μόνο αγάπη❤

      • 1 Φεβρουαρίου, 2013 11:11 μμ

        Όταν λέω «άνθρωποι σαν κι εσένα» , εννοώ άνθρωποι που ασχολούνται με την επιστήμη της Ψυχολογίας και παρεμφερή πεδία .

  3. pasaenas permalink
    1 Φεβρουαρίου, 2013 1:33 πμ

    Ζούμε χάρη στους στίχους που δεν μπορούμε να χωνέψουμε.

  4. Katerina permalink
    1 Φεβρουαρίου, 2013 8:48 πμ

    διαβάζοντάς το χάθηκα μέσα στις εικόνες…….

  5. bibliothekarios permalink
    1 Φεβρουαρίου, 2013 9:56 πμ

    Ω ρε Σάιλεντ… έχει κι ο κατοικίδιος στίχος σου μεγάλα αυτιά- όλα τα κατοικίδιά σου έχουν μεγάλα αυτιά. Αυτιάγγουρας στίχος… Καλό μήνα φίλε

    • 1 Φεβρουαρίου, 2013 4:18 μμ

      χαχαχαχα

      προσοχή όμως στις λέξεις με «αγγούρι» καραδοκεί ο (φτου κύριε) Πάγκαλος😉😀

  6. 1 Φεβρουαρίου, 2013 2:47 μμ

    Ας μη φύγει τότε😉

  7. 1 Φεβρουαρίου, 2013 4:17 μμ

    Τι ωραίο κείμενο, τι ωραίο!!!

    (αχ μωρέ γιατί να είναι η ζωή έτσι, κι όχι σαν ένα ωραίο κείμενο για ένα κατοικίδιο στίχο; )😦

    • 1 Φεβρουαρίου, 2013 9:11 μμ

      μα τι είναι αυτά που λες, η ζωή είναι σαν ένα κείμενο για ένα κατοικίδιο στίχο!🙂

      • 3 Φεβρουαρίου, 2013 11:22 μμ

        Μπαααα…ειδικά σήμερα η ζωή είναι τόσο ξεδιάντροπα φωτοσοπημένη που δεν μοιάζει πια με ζωή😦😦😦

  8. 1 Φεβρουαρίου, 2013 9:15 μμ

    Καλή μήνα φίλοι!
    Θέλετε λίγους στίχους του μάλαμα ακόμα είμαι σίγουρος🙂

  9. gazakas permalink
    3 Φεβρουαρίου, 2013 11:58 πμ

    Κάπως έτσι: http://bit.ly/11CgFYv

    • 3 Φεβρουαρίου, 2013 8:59 μμ

      φάλτσος εσύ, φάλτσος κι εγώ, να κάνουμε ντουέτο κάποια στιγμή🙂

  10. 4 Φεβρουαρίου, 2013 1:23 μμ

    Τέτοια συμπεριφορά αξίζει στο στιχάκι μας.Καλημέρα και καλή εβδομαδα

  11. 4 Φεβρουαρίου, 2013 8:51 μμ


    σμαααααααααααααααααααααααααααααακ!

  12. 5 Φεβρουαρίου, 2013 11:03 πμ

    Επί την ευκαιρία, ας βγει κάποιος να καταδικάσει και του χαρτοπόλεμου τη βία!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: