Skip to content

Δε λένε τίποτα

29 Ιανουαρίου, 2013

Τους βλέπω στο facebook, είναι φίλοι απ’ τα παλιά, κάποτε κάναμε κοπάνες απ’ το σχολείο μαζί, κάποτε δουλεύαμε μαζί, κάποτε κάναμε θητεία μαζί, κάποτε συγκατοικούσαμε, κάποτε ήταν άνθρωποι με πολλά ενδιαφέροντα,  κάποτε τους ζήλευα για την ικανότητα τους να ανακαλύπτουν πρωτοπορίες, να παθιάζονται με μουσικές, να διαβάζουν τα καλύτερα βιβλία, να διοργανώνουν τα καλύτερα πάρτι, να πηγαίνουν στα πιο ψαγμένα μαγαζιά. Και σήμερα δε λένε τίποτα. Ζήσαμε μαζί την προ-ολυμπιακή Αθήνα με τα σπασμένα πεζοδρόμια, τα μπάζα, τα αναχώματα, τις ατέλειωτες διαδρομές των αστικών λεωφορείων, μετά την αισιοδοξία ότι η ζωή μας και η Αθήνα αλλάζουν, τις άγριες εξερευνήσεις στην κοιλιά της πόλης, την προσδοκία της μεταμόρφωσης του βαρετού μητροπολιτικού κέντρου σε πολύχρωμη παλέτα εθνών όπως το περιέγραφαν τότε τα φρη πρες. Οι περισσότεροι από αυτούς διαφημιστές, επικοινωνιολόγοι, μαρκετινίστες, πάντα προσηλωμένοι με θρησκευτική ευλάβεια στην καριέρα τους, συνεχίζουν και σήμερα τις ίδιες βουβές ασυνάρτητες διαδρομές τους σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, εξακολουθούν να ακούνε τις καλύτερες μουσικές, μέσα από το facebook κάνουν τσεκ ιν στα καλύτερα πάρτι, μας ενημερώνουν για τα υπέροχα ταξίδια τους στο εξωτερικό και περιφέρουν σαν ιερά σινδόνη το κουφάρι των τελευταίων διαφημιστικών τους προϊόντων που δεν μπορεί να αγοράσει πια κανείς. Αν χρειαστεί φυσικά θα την κάνουν για έξω, που να χαραμίζονται εδώ, εξάλλου αυτοί είναι τόσο νέοι και τόσο καταξιωμένοι, υπήρξαν τα καλύτερα μυαλά μιας εποχής που τέλειωσε εδώ και καιρό κι αυτοί δεν είδαν τίποτα, δεν άκουσαν τίποτα, δε λένε τίποτα.

.

Τους βλέπω ακόμα στο κέντρο της Αθήνας, στα μέρη που πηγαίναμε μαζί τότε και δεν έχει αλλάξει το παραμικρό. Με το άψογο βρετανικό τους φλέγμα που υιοθέτησαν απ’ τις σπουδές στο εξωτερικό βρέχουν τα φιλήσυχα μουστάκια τους σε ακριβά κοκτέηλς και δε λένε τίποτα. Τους βλέπω να παίρνουν φιλήδονες πόζες μπροστά στα τελευταία κουφάρια του lifestyle, να ξεφυλλίζουν interior design περιοδικά της προηγούμενης δεκαετίας, να στενοχωριούνται με τα ζώδια της ημέρας, να περιμένουν σε ουρές για ένα ακόμα άχρηστο gadget, να φουσκώνουν από υπερηφάνεια για τους εικονικούς τους followers και να μη λένε τίποτα. Μεταξύ τους μιλάνε μόνο για όσα έχουν ήδη χρεοκοπήσει, τις μάρκες των κακοραμμένων ρούχων τους, τις τιμές των γρήγορων αυτοκινήτων τους, τα χρώματα των άβολων επίπλων τους, τα σχήματα των άσχημων συσκευών τους, την γεύση των χαλασμένων κρασιών τους, τις θερμίδες των άνοστων φαγητών τους. Νερόβραστοι απολιτίκ χωρίς γνώμη αλλά με άποψη για όλα, γι’ αυτούς η φτώχεια, η ανεργία, η κρατική βία είναι εικονικά ολογράμματα σε μεσημεριανές εκπομπές, κάτι έχουν ακουστά για siemens, βατοπέδια, offshores, εξοπλιστικά προγράμματα, μαύρο πολιτικό χρήμα, λίστες λαγκάρντ, όλα αυτά όμως δεν τους αφορούν. Παραμένουν οι τελευταίοι ανυποχώρητοι και αψεγάδιαστοι υπερασπιστές του cool γιατί αυτό έμαθαν ότι είναι ο σκοπός της ζωής τους, ανυποψίαστοι ακόμα για την προσωπική τραγωδία που τους περιμένει στη γωνία.

.

Τους βλέπω στα πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ να τζογάρουν σιωπηλά τη θλίψη τους στο ΚΙΝΟ και στα σουπερμάρκετ με κουπόνια του Πρώτου Θέματος στο χέρι να ψάχνουν τις πιο συμφέρουσες προσφορές απορρυπαντικών, τους βλέπω σκυφτούς σε στάσεις λεωφορείων, σε ουρές νοσοκομείων, στα σκαλάκια εκκλησιών να περιμένουν μάταια κάποιο θαύμα, βλέπουν βουβοί τα νομοσχέδια να περνούν, το ναζισμό να παρελαύνει, τα παιδιά τους να διαπομπεύονται, βουλιάζουν στην κατάθλιψη και δε λένε τίποτα. Τους βλέπω να ανέχονται σιωπηλά όσα μας τρομάζουν, νοσοκομεία χωρίς γάζες και οινόπνευμα, σχολεία χωρίς θέρμανση, δικαστήρια να αθωώνουν ζαρντινιέρες, νόμους να καταργούν την αξιοπρέπειά, εργολάβους να χτίζουν στο χάος, τραπεζίτες να ανταμείβονται από το κράτος για τις ζημιές τους, χρεοκοπημένους εκδότες να προπαγανδίζουν τον φόβο. Συνήθισαν τις μειώσεις των μισθών τους, τους απολυμένους συγγενείς τους, τα συσσίτια μπροστά στο σπίτι τους, τον εκφασισμό του κράτους, τα ανοιγμένα κεφάλια της αστυνομίας, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την εξουσιομανία αυτών που τους πουλάνε και τους αγοράζουν φτηνά στα χρηματιστήρια των διεθνών τοκογλυφικών οργανισμών. Και συνεχίζουν να καταναλώνουν στημένες δημοσκοπήσεις, πειραγμένα βίντεο, αλλοιωμένες ειδήσεις, αναξιόπιστες στατιστικές, μουδιάζουν από φόβο μπροστά στα κυβερνητικά διαγγέλματα και δε λένε τίποτα, μόνο αγωνιούν για την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας λες κι αυτό θα σήμαινε το παραμικρό για τη μίζερη ζωούλα τους.

.

Τους βλέπω καθισμένους αναπαυτικά στους καναπέδες τους με ένα μπολ ποπ κορν στο χέρι να παρακολουθούν τις ειδήσεις του ΣΚΑΪ και να θυμώνουν με τους απεργούς που δεν βάζουν πλάτη να σωθεί η χώρα. Τους βλέπω να γκρινιάζουν στριμωγμένοι στην κίνηση στον Κηφισό ή στην Πέτρου Ράλλη, ακούγοντας την πρωινή ζώνη του ραδιοφώνου, να σκέφτονται πως θα βγάλουν το μήνα, να φρίττουν με τις εστίες ανομίας. Την ίδια ώρα η αστυνομία διαλύει απεργίες, συλλαμβάνει απεργούς, κηρύσσεται επιστράτευση, σε λίγο θα βγάλουν και τα τανκς στο δρόμο για να υπερασπιστούν τις καρέκλες τους, κι αυτοί βουβοί και άπραγοι διαλογίζονται με το νέο μάντρα της εποχής «τα νέα μέτρα είναι επώδυνα αλλά αναγκαία, τα νέα μέτρα είναι επώδυνα αλλά αναγκαία, τα νέα μέτρα είναι επώδυνα αλλά αναγκαία» και τι να κάνεις δηλαδή, πάνω απ’ όλα η αστική νομιμότητα, πάνω απ’ όλα το ευρώ, πάνω απ’ όλα  να υπάρχει δουλίτσα κι ας μη ζει κανείς με το μισθό του πια.

.

Τους βλέπω όλους αυτούς και καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες να μπω στα παπούτσια τους, να δω πως σκέφτονται, να νιώσω κι εγώ για μια στιγμή “έντιμος άνθρωπος, κυρ-Παντελής”. Και χαίρομαι που δεν τους καταλαβαίνω. Και χαίρομαι που κάπου κάπου, μέσα από τα σπλάχνα της ιστορίας, ξεπηδούν και μερικοί μη έντιμοι άνθρωποι. Κι ευγνωμονώ αυτούς τους αδίσταχτους άνομους που κρεμάστηκαν στα δικαστήρια του Σικάγου κι εκείνους που δολοφονήθηκαν στην πλατεία Ταχρίρ και όσους άλλους άνομους πότισαν με αίμα τους δρόμους των μεγαλουπόλεων. Και χαίρομαι που σε τόσες αποστροφές της ιστορίας, υπήρξαν κάποιοι που αρνήθηκαν να γίνουν τα τσιράκια του άρχοντα ηλιθίου, που ξεντύθηκαν τα σαβανωμένα συνολάκια της σκονισμένης νεολαίας, που τίναξαν τη σκόνη απ’ τα μυαλά τα δικά τους και των άλλων.

.

Και νιώθω σα να είμαι πάνω σε μια μοτοσυκλέτα, λίγο πριν από αναστροφή, και δεν βλέπω τι έχει από πίσω, μα ακούω φωνές και βήματα, προσπαθώ να διακρίνω μορφές πίσω από τον κουρνιαχτό, αναπνέω άλλες ιδέες πασπαλισμένες με δακρυγόνα και κροτίδες, τη μυρωδιά του αίματος και της ζωής. Και θέλω να πω σε όλους αυτούς τους σιωπηλούς πλειοψηφούντες, τους κοπαδίτες τους βουβούς, πως πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο που με φωτιά και με μαχαίρι προχωρεί, ήταν οι αδίσταχτες άνομες μειοψηφίες που έφερναν τον αέρα του μέλλοντος και τις ανατρεπτικές αλλαγές. Πως και τούτη η εποχή είναι από ‘κείνες που διαλέγουμε όλοι μας αν θα υποταχθούμε στο φόβο ή αν θα τον αντιμετωπίσουμε, κοιτώντας τον στα μάτια, έστω και με μάτια τρομαγμένα.

.

Πως τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε.

.

Δε λένε τίποτα

ποστ γραμμένο και διαμοιρασμένο από κοινού με την krotkie και το χαμένο επεισόδιο
28 σχόλια leave one →
  1. 29 Ιανουαρίου, 2013 12:29 μμ

    Θα βρουν και αυτοί τον Gμερο τους…

  2. nefosis permalink
    29 Ιανουαρίου, 2013 12:40 μμ

    Μπράβο! Μόνο αυτό.

  3. isojukou permalink
    29 Ιανουαρίου, 2013 2:25 μμ

    Καταπληκτικό καίμενο παιδιά μπράβο

  4. isojukou permalink
    29 Ιανουαρίου, 2013 2:26 μμ

    *κείμενο» (σι χτιρ με τα λάθη!)😉

  5. 29 Ιανουαρίου, 2013 3:00 μμ

    πόσο θα θελα ναμουν στην παρέα τους…
    των συγγραφέων εννοώ…

    γεια σου Silent!

  6. 29 Ιανουαρίου, 2013 3:52 μμ

    Δεν λένε τίποτα γιατί το τίποτα υπήρξε ιδεολογία.

    Και που μιλάμε ώρε τι γίνεται; Εγώ βαρέθηκα και πια δεν λέω τίποτα, ούτε στη δουλειά ούτε πουθενά, απλά περιμένω κάτι(τι; )…

    Προχθές είπα σε κάποιον πως την «επταετία» μάλλον θα την ξεπεράσουμε…

    Το κείμενο είναι πολύ ωραίο και συγκινητικό… αλλά ως πότε θα δακρύζουμε διαβάζοντας τέτοια κείμενα γμτ;!;!;!

    (φιλιά και στους 2)

  7. 29 Ιανουαρίου, 2013 6:13 μμ

    Μπράβο σε όλους σας.

    Εγώ, Χάπι, δε δακρύζω. Παίρνω δύναμη για να κάνω τους βουβούς -συναδέλφους κυρίως- να μιλήσουν. Αλλιώς ας σταυρώσουν τα χέρια να πεθάνουν.Αυτό τους λέω.

    Το να μην παίρνουν θέση είναι θέση πολιτική. Ώρα να το καταλάβουν.

  8. το βυτίο permalink
    29 Ιανουαρίου, 2013 7:21 μμ

    μπράβο ρε.

  9. 30 Ιανουαρίου, 2013 11:47 πμ

    Γεια σας!
    Ας μεταφέρω κι εδώ τις spanish bombs της krotkie, ταιριάζουν μια χαρά:

  10. j95 permalink
    30 Ιανουαρίου, 2013 1:48 μμ

    Σας συνιστώ να διαβάσετε αυτό γιατί έχετε κάνει όλα μα όλα όσα λέει σε αυτό το κείμενο. «Εμείς οι μποέμ επαναστάτες ανώτεροι»/»Αυτοί οι τζογαδόροι νοικοκυραίοι».

    • 31 Ιανουαρίου, 2013 10:30 πμ

      Σας ευχαριστώ για το κείμενο, είναι όντως εξαιρετικό!
      Προσωπικά δεν αισθάνομαι καθόλου ανώτερος από κανένα.
      Μόνο που στην κορύφωση μιας κοινωνικής γενοκτονίας μας κυβερνά κάποιος που μιλάει με το θεό και που ο περισσότερος κόσμος εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να τη βγάλει καθαρή ατομικά. Και δεν είναι ότι δεν υπήρξαν ευκαιρίες συσπείρωσης την τελευταία τριετία…

  11. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    30 Ιανουαρίου, 2013 2:11 μμ

    Στο τέλος, δε θα θυμόμαστε τα λόγια των εχθρών μας αλλά τη σιωπή των φίλων μας, έλεγε ο Martin Luther King.

    Μπράβο παιδιά για το κείμενο.

    • 31 Ιανουαρίου, 2013 10:37 πμ

      Ανατριχιαστικά επίκαιρο, την πρώτη φορά που το διάβασα μούδιασα…
      Γεια σου psi-action!🙂

  12. NIkos permalink
    30 Ιανουαρίου, 2013 6:49 μμ

    διαβαζοντας το κειμενο σου, με γυρισες πισω, τουλαχιστον 40 χρονια, τοτε που φωναζαμε συμπαρασταση λαε, συνθημα για να γελας αν το αναλυσεις! ποιος ηταν ο λαος? ποιοι ημασταν εμεις? Ειν αληθεια αυτο που γραφεις, οτι οι μειοψηφειες γραφουν ιστορια! και μην νομισεις ουτε για μια στιγμη οτι αυτοι οι ασπρομαληδες που σε κοιταζουν σκεπτικα και σχεδον σπανια σε ακολουθουν (παρ ολα τα αγνα σου αισθηματα) δεν ειναι διατεθειμενοι να ρισκαρουν, αλλωστε ξερουν να «παιξουν» καλυτερα απο σενα! εχουν απο πειρα δει να παιζονται στην πλατη τους, απειρα κακογουστα παιχνιδια απο αυτους στους οποιους δωσαν εμπιστοσυνη κι ακολουθησαν. Ειναι τυχαιο νομιζεις οτι η αριστερα, εως τωρα δεν μπορουσε να μαζεψει παρα πανω απο 10 – 14 %? Ηταν νομιζεις ολοι οσοι «εφυγαν» λυποψυχοι? και αυτοι που εμειναν ηταν δηθεν οι ανδρειωμενοι? Ηταν οι μικρες εξωκοινοβουλευτικες οργανωσεις προβοκατορες? Και τελος ολα αυτα τα μεγαλα καθικια που παριστανουν τις θεοφωτιστες ηγεσιες ειναι οι καλυτεροι που ειχε η αριστερα? Ολα ειναι θεμα πολιτικης που θα εμπνευσει και θα αποσπασει την εμπιστοσυνη, ολων αυτων που μεχρι τωρα δεν ειχαν κομμα να ψηφισουν!

    • 31 Ιανουαρίου, 2013 10:35 πμ

      Ευχαριστώ πολύ για το κείμενο, συμφωνώ απόλυτα ότι χρειάζεται έμπνευση και εμπιστοσύνη γιατί ο πολύς κόσμος αισθάνεται μόνος και αβοήθητος. Όμως οι συνειδήσεις δεν διαμορφώνονται στον καναπέ αλλά στο δρόμο, μέσα από συλλογικότητες και κοινούς αγώνες. Και την ώρα της κρίσης οι περισσότεροι έκαναν πίσω, λες και όσοι βάζουν το κεφάλι στο ντορβά φοβούνται λιγότερο…

  13. j95 permalink
    31 Ιανουαρίου, 2013 5:06 μμ

    Να ρωτήσω και κάτι άλλο. Εσείς τώρα (και οι βυσματίες των ΔΕΚΟ που υποστηρίζετε) είστε ας πούμε αυτοδικαίως οι συνεχιστές των εργατών του Σικάγου; Το ότι «χαίρεστε που δεν καταλαβαίνετε» ό,τι πλησιέστερο υπάρχει σε φτωχούς και εργατική τάξη, προς αυτό το συμπέρασμα σας ωθεί;

    • 31 Ιανουαρίου, 2013 5:33 μμ

      Δυσκολεύομαι να σας καταλάβω. Γνωριζόμαστε από κάπου; Ποιοι είμαστε εμείς και που ξέρετε ότι υποστηρίζουμε τους βυσματίες των ΔΕΚΟ; Εργατική τάξη οι απολιτίκ χίψτερς; Αν δεν σας κάνει κόπο ξαναδιαβάστε το κείμενο με λιγότερη εμπάθεια..

  14. j95 permalink
    2 Φεβρουαρίου, 2013 2:41 πμ

    δηλαδή σοβαρά. Καταλαβαίνετε ότι 1) το σύνολο των προβληματισμών σας και η ρηχότητα με την οποία βλέπετε τον κόσμο αρμόζουν σε δεκαπεντάχρονα (άκου «χαίρομαι που δεν είμαι κυρ-παντελής»), ότι 2) δεν είστε δεκαπεντάχρονα αλλά σχεδόν συνταξιούχοι και άρα 3) το αποτέλεσμα είναι εμετικό;

    • 2 Φεβρουαρίου, 2013 10:23 πμ

      Αγαπητέ κύριε,
      ως εργαζόμενος στο χώρο της ψυχικής υγείας οφείλω να κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου.
      Η ψυχοθεραπεία θα ανακούφιζε τη βαθιά οδύνη που νιώθετε.
      Κι αυτό δεν το λέω γιατί νιώσατε την ανάγκη να γράψετε ολόκληρο κείμενο για να χλευάσετε όχι τις απόψεις μου αλλά τη χρήση του συναισθήματος μέσα στα κείμενα μου. Ούτε γιατί δεν έχετε την παραμικρή επαφή με τα δικά σας συναισθήματα (που ξεχειλίζουν ωστόσο στα γραφτά σας και υπερκαλύπτουν κάθε λογικό επιχείρημα-αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να σταθεί λογικό επιχείρημα έτσι κι αλλιώς…) Ούτε γιατί το κείμενο μου σας δημιούργησε τέτοια εμμονή που ξανάρχεστε μέσα στη μαύρη νύχτα για να με μαλώσετε. Το λέω κυρίως γιατί από τη συμπεριφορά σας χρόνια τώρα στο διαδίκτυο καταλαβαίνει κανείς ότι στερείστε βασικές αρχές ανθρώπινης επικοινωνίας. Το διαδίκτυο όμως αγαπητέ κύριε δεν μπορεί να ξεπλύνει τα τραυματικά παιδικά σας χρόνια και τη δύσκολη σχέση που είχατε με τους γονείς σας, τουλάχιστον όχι αυτό το blog. Δοκιμάστε αν θέλετε κάπου αλλού γιατί εδώ δεν είστε πλέον ευπρόσδεκτος. Αν θέλετε να σας συστήσω κάποιον ψυχοθεραπευτή παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου μέσω e-mail.

  15. 4 Φεβρουαρίου, 2013 2:02 μμ

    Είναι καιρός νε επέλθει η πλήρης συμφωνία των αλλοτινών αντιπάλων του διαδικτύου J95 και MacManus. Η γελοιότητα των social media!

Trackbacks

  1. Δε λένε τίποτα « //ΠαραλληλοΓράφος//
  2. Δε λένε τίποτα | Const4ntino's Free Zone
  3. Δε λένε τίποτα
  4. Δε λένε τίποτα « Τα Χαμένα Επεισόδια
  5. Δε λένε τίποτα « Ώρα Κοινής Ανησυχίας
  6. Δε λένε τίποτα | ① Download punk music albums for free !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: