Skip to content

δύο

8 Δεκεμβρίου, 2012

Δύο χρόνια να κοιμάσαι στο πλάι μου, να με νανουρίζει η βαριά σου ανάσα στο σκοτάδι, να γελάω με το ροχαλητό σου, να αναρωτιέμαι τι μπορεί να σκέφτεσαι και αναστενάζεις έτσι βαθιά, που και που τινάζεσαι από κάποιο άσχημο όνειρο, τι έχεις δει από τον κόσμο, τι να έχεις καταλάβει, εσύ γεννήθηκες πάνω στην εθνική και κινδύνεψες από τα φορτηγά του Ασπρόπυργου, δυο χρόνια να σε έχω συνεχώς στο μυαλό μου, δυο χρόνια να περιμένεις πίσω από μια πόρτα, να κάνουμε μεγάλους περιπάτους στην παραλία, να τρέχεις πίσω απ’ το αυτοκίνητο όταν φεύγω και σ’ αφήνω, δυο χρόνια να στεναχωριέμαι που σε αφήνω, δυο χρόνια να φοβάσαι μήπως σε αφήσω κι εγώ όπως οι προηγούμενοι και να μην έχω τρόπο να σου πω ότι αν σε αφήσω θα χαθώ εγώ πρώτος, δυο χρόνια να με κάνεις μόνο να γελάω, να με κάνεις να ξεχνάω, να θέλω να σε μαλώσω που όλο ανεβαίνεις στο κρεβάτι μου και να μην μπορώ γιατί με ρίχνεις πάντα με το τάχα μου αθώο βλέμμα σου, να ζηλεύω που δεν έχω κι εγώ ουρά να την κουνάω όταν είμαι χαρούμενος, να καταλαβαίνεις πότε είμαι χαρούμενος και να χαίρεσαι διπλά, να σου λέω τι στο καλό κάνουμε δυο γεροντοπαλίκαρα μέσα σε ένα άδειο σπίτι, να έχουμε το ίδιο όνομα κι όταν μας φωνάζουν στο δρόμο να γυρνάμε και οι δύο, δυο χρόνια να ταξιδεύουμε παρέα, να περιμένουμε παρέα σε λιμάνια και αεροδρόμια, από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου να ακουμπάς το κεφάλι σου στον ώμο μου, δυο χρόνια να σε προσέχω, δυο χρόνια να με προσέχεις, να κοιτάω τα μεγάλα όλο απορία μάτια σου και να μην έχω λόγια να σου εξηγήσω όσα συμβαίνουν στον τρελό μου κόσμο, δυο χρόνια να αναρωτιέμαι συνεχώς όχι που θα ήσουνα τώρα εσύ αν δεν σε είχα βρει εκείνο το πρωινό του Δεκέμβρη, αλλά που θα ήμουνα εγώ.

.

54 σχόλια leave one →
  1. 8 Δεκεμβρίου, 2012 2:26 μμ

    Αχ, αγάπη🙂

    • 9 Δεκεμβρίου, 2012 1:06 μμ

      Όποιος δεν έχει ζήσει την αγάπη ενός σκύλου δεν ξέρει τι θα πει αγάπη!
      Γι’ αυτό πρέπει να βάλεις ένα χεράκι να βρεθεί σπίτι για τον σκύλαρο του βίντεο παρακάτω🙂

  2. 8 Δεκεμβρίου, 2012 2:28 μμ

    γειά σου ρε silent.

    • 9 Δεκεμβρίου, 2012 1:07 μμ

      γεια σου ρε βυτίε!
      θα μας βοηθήσεις λιγάκι κι εσύ,έτσι δεν είναι;🙂

  3. 8 Δεκεμβρίου, 2012 3:03 μμ

    Η αγαπούλα μου🙂

    Silent, φώτισες μια τόσο μουντή μέρα🙂

  4. 8 Δεκεμβρίου, 2012 3:18 μμ

    Ένα ακόμα τέτοιο ποστ και θα με κάνεις να μαζέψω τον πρώτο μούργο που θα συναντήσω στο δρόμο…

    • 9 Δεκεμβρίου, 2012 12:58 μμ

      μα αυτό ακριβώς προσπαθώ κι εγώ!🙂
      για να σε γλιτώσω κι από τον κόπο, κάποιοι καλοί άνθρωποι μάζεψαν ήδη ένα μούργο από το δρόμο σε πολύ άσχημη κατάσταση και τώρα που αρχίζει και παίρνει τα πάνω πρέπει να βρει και σπίτι! Να, δες!

  5. 8 Δεκεμβρίου, 2012 3:30 μμ

    αχ, μωρέ φατσούλα όμορφη

  6. 8 Δεκεμβρίου, 2012 4:12 μμ

    Καλές κι οι γάτες , αλλά αυτό το βλέμμα , άλλο πράμα …
    Σε κάνει καλύτερο άνθρωπο .

  7. 8 Δεκεμβρίου, 2012 5:07 μμ

    Σας φωνάζουν και τους δύο, Αυτιάγγουρες;😛

    Just kidding, τα τετράποδά σου κείμενα είναι απλά υπέροχα.🙂

    (Με γειά το νέο μίνιμαλ φόντο)

    • 9 Δεκεμβρίου, 2012 12:32 μμ

      Λέτε ό,τι θέλετε, εγώ τα ζηλεύω τα αυτιά του και μακάρι να είχα κι εγώ,ειδικά τώρα με τα κρύα θα ζέσταιναν μια χαρά! Για το φόντο δέχτηκα αφόρητες πιέσεις και ταπεινώσεις, με είπαν τσαπατσούλη και ερασιτέχνη και μου έβαλαν το μαχαίρι στο λαιμό να κάνω ανακαίνιση, άσε από του χάρου τα δόντια γλίτωσα, το όμως συνηθίζω σιγά σιγά🙂 Μερσί κιόλας!

      • 17 Δεκεμβρίου, 2012 2:49 μμ

        ετοιμαζομουν να αφησω δακρυβρεχτο σχόλιο συγκινησης κ συναισθηματισμου, ξες, αλλά μετά είδα το σχόλιο το χεντ τσαρτζ κ έλιωσα στο γέλιο🙂

        ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΘΛΙΑ ΛΕΜΕ!

        Αλλά τεσπά, να ενώνω κι εγώ τη φωνη μου στην καμπάνια για την αναζήτση στέγης για τον Αντώνη, γτ ειναι γκριφον κι ειναι αμαρτία ένα υπάρχει διαθέσιμο γκριφόν και να μην βρίσκεται κάποιος να το φχαριστηθεί! Κ γτ ειναι φάτσα γαμάτη ο Αντώνης.

        Δώσε λίγο τυράκι στον Αυτιάγγουρα απο μένα, σλιουρπ!🙂

      • 17 Δεκεμβρίου, 2012 8:09 μμ

        εσύ δεν ήρθες για καλό εδώ μέσα αλλά έχε χάρη που είμαι στεναχωρημένος γιατί ο σκυλάκος στο βίντεο δεν τα κατάφερε τελικά να ζήσει/ οχτώ χρόνια που περιφερόταν στο δρόμο δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να τον μαζέψει να τον περιποιηθεί λίγο να προσπαθήσει να του βρει ένα σπίτι/ γαμημένο ανθρώπινο είδος και τα γνωστά…

  8. 8 Δεκεμβρίου, 2012 7:12 μμ

    ψυχήμου…

  9. 8 Δεκεμβρίου, 2012 7:22 μμ

    συλλογίζομαι το βουβό βλέμμα του που αγαπάει:διάβαζω μέσα του, την ερημιά και την οδύνη…μόνο να κοιτάζεις… ω μα γιατί μας έδωσε φωνή…γιατί μας έδωσε αγάπη μα και ερημιά…

    • 9 Δεκεμβρίου, 2012 1:12 μμ

      μερικές φορές επίσης σκέφτομαι ότι μόνο οι λυπημένοι άνθρωποι μπορούν να την δουν-και να την αγαπήσουν- αυτήν την ερημιά..καλημέρα katabran!

  10. Redalen permalink
    8 Δεκεμβρίου, 2012 10:05 μμ

    Από το ’80 και μετά πάντα μαζί. Έρχονται , φεύγουν, μάτια που δεν ξεχνιούνται, μάτια που τα ερωτευόμαστε. Μα ολοένα λιγότερο μπορώ να μιλάω για αυτή τη σχέση-το βλέπω , τραβάω ολόισια στην σιωπή . Ευτυχία.

  11. καλησπέρες permalink
    8 Δεκεμβρίου, 2012 10:19 μμ

    με το ζόρι το διάβασα όλο…
    νόμιζα ότι έχει άσχημη είδηση στο τέλος…

    καλά να περνάτε, παρεάκι…🙂

    • 9 Δεκεμβρίου, 2012 1:15 μμ

      ευχαριστούμε!
      αυτοί οι έρωτες είναι για το χειμώνα, σε ζεσταίνουν όσο χίλιες θερμάστρες🙂

  12. 8 Δεκεμβρίου, 2012 11:10 μμ

    Re spe ct …!

  13. 9 Δεκεμβρίου, 2012 12:30 πμ

    πόσο όμορφα το περιέγραψες όλο αυτό…
    πραγματικά μοναδικό το συναίσθημα..
    να το προσέχεις και να σε προσέχει..
    την αγάπη μου…

  14. tram21 permalink
    9 Δεκεμβρίου, 2012 5:51 μμ

    Πολύ όμορφο μουσούδι, μακάρι να ζήσετε πολλά χρόνια μαζί και να προσέχει ο ένας τον άλλο!

  15. 9 Δεκεμβρίου, 2012 10:26 μμ

    Πολύ καλό το κείμενό σου, ξέρω πολύ καλά την αγάπη και την τρυφερότητα που σου δίνουν απλόχερα τα ζώα. Θα ήθελα πολύ να βοηθήσω με τον σκύλο αλλά έχω υιοθετήσει τρεις και τον ένα κάνω απεγνωσμένη προσπάθεια να τον σώσω από Καλαζάρ. Να είσαι καλά.

    • 12 Δεκεμβρίου, 2012 10:26 πμ

      Να είσαι καλά Ειρήνη,σπίτι για τον σκύλο θα βρεθεί Ο ΚΟΣΜΟΣ ΝΑ ΧΑΛΑΣΕΙ!!🙂
      Καλή επιτυχία σου εύχομαι!

  16. bibliothekarios permalink
    10 Δεκεμβρίου, 2012 9:25 πμ

    Είναι λάθος να διαβάζω και τα σχόλια. Ήμουν ανάμεσα στο σχόλιο «head charge» και το σχόλιο «καλησπέρες». Χρόνια σας πολλά λοιπόν, αφού τη συγκατοίκησή σας γιορτάζετε, Κι όσο περνούν τα χρόνια τόσο να μικραίνουν τα αυτιά σας….

    • allilomorfi permalink
      10 Δεκεμβρίου, 2012 1:19 μμ

      Χρόνια πολλά λοιπόν και ας είναι όπως είναι, θα το παλέψουμε,όπως πάντα.

    • 12 Δεκεμβρίου, 2012 10:27 πμ

      Ευχαριστούμε πολύ Γιώργο μας!
      Δεν αργεί η μέρα που τα μεγάλα αυτιά θα έρθουν στη μόδα και τότε να δω που θα κρυφτείτε όλοι εσείς οι είρωνες🙂

  17. 11 Δεκεμβρίου, 2012 2:23 μμ

    εννοείται, εννοείται…να ζήσετε να τα θυμόσαστε…αλλά αμνήμονα αυτά τα άτιμα, γιαυτό κι ευτυχισμένα..

    • allilomorfi permalink
      11 Δεκεμβρίου, 2012 9:11 μμ

      Τι είναι ευτυχία; Δεν είμαι σίγουρη ότι είναι ευτυχισμένα. Έλλειψει μακροπρόθεσμης μνήμης είναι ευτυχία; Τότε ας προσπαθήσουμε να διαγράψουμε το παρελθόν μας. Μακάρι να είχαμε γνώση αυτής της λέξεις, ίσως αυτή η άγνοια να οδηγεί και στην αυτοκτονία.

      • 12 Δεκεμβρίου, 2012 9:34 πμ

        ευτυχία είναι να ζεις τη στιγμή (συνήθως ταυτίζεται με το παρόν🙂

      • 12 Δεκεμβρίου, 2012 10:36 πμ

        Εγώ δεν νομίζω ότι τα ζώα δεν έχουν μνήμη,δείτε ας πούμε τα σκυλιά που τα έχουν χτυπήσει πόσο φοβισμένα παραμένουν όλη τους τη ζωή. Ίσως δεν διαθέτουν τις δικές μας γνωστικές ικανότητες γιατί απλά δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν και πολύ για να είναι ευτυχισμένα-το ίδιο εξάλλου παρατηρώ και σε ανθρώπους που ζουν κοντά στη φύση..Μπορεί εμείς να χρειάζεται να διώξουμε τα εμπόδια που κάνουν πολύπλοκη τη ζωή μας😉

  18. Katerina permalink
    12 Δεκεμβρίου, 2012 11:09 πμ

    Κατάφερες να με κάνεις να δακρύσω για άλλη μια φορά. Έτσι είναι οι άντρες – δεν φοβούνται να αγαπήσουν, ούτε και να εκφράσουν τρυφερά συναισθήματα, ακόμη και για το τετράποδο φιλαράκι τους.
    Εγώ θα σου πω για άλλη μια φορά ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, που έδωσες ένα σπίτι και μια οικογένεια στο Νικόλα. Θα μου επιτρέπεις να είναι πάντα «ο Νικόλας μας». Είναι από τα καλύτερα πλάσματα που έχω γνωρίσει και ΠΟΤΕ δεν θα ξεχάσω τον «έρωτα με πρώτη ματιά» που ένιωσα γι’ αυτόν, όταν τον γνώρισα.
    Να τον αγαπάς πολύ, γιατί αυτός ΜΟΝΟΝ έτσι ξέρει να αγαπάει – ολοκληρωτικά.
    Να του δίνεις κάθε μέρα πολλά φιλιά, να κοιμάστε μαζί, να τον κάνεις αγκαλιές ζεστές και να θυμάσαι να του λες που και που πόσο πολύ τον αγαπώ.
    Ανυπομονώ για τη μέρα που θα σας δω από κοντά και θα τον κλείσω στην αγκαλιά μου.

    Νικολάκη μου, σ’ αγαπώ πολύ ΠΑΝΤΑ και έχεις μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου.

    Σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πολύ για όλα! Σας αγαπώ και τους δυο πολύ.

    • 16 Δεκεμβρίου, 2012 6:34 μμ

      Κατερίνα μου δεν έχω λόγια για το μήνυμα σου, σε περιμένουμε και οι δύο και κυρίως ο αυτιάγγουρας για αγκαλιές και μουσουδιές🙂

    • ΛΙΛΙΑΝ permalink
      20 Δεκεμβρίου, 2013 10:15 μμ

      Εγώ γιατί το είδα το τελευταία αυτό το υπέροχο κείμενο???🙂

      Νικολάκη μου ,,,,βρήκες τον καλύτερο «μπαμπάκα» !!! Και εκείνος βέβαια βρήκε το καλύτερο μουσουδάκι.
      Σε θυμόμαστε ΠΑΝΤΑ και σε σκεπτόμαστε και εγώ κ ο φιλαράκος σου Φάμπιο

      • 23 Δεκεμβρίου, 2013 10:55 πμ

        Χριστουγεννιάτικο δωράκι για ‘σένα και τον Φάμπιο ΕΔΩ.
        Μόλις έχω επιστρέψει σπίτι και λείπει ένα ολόκληρο κεφάλι γραβιέρα από τον πάγκο της κουζίνας.
        Στη φωτογραφία ψάχνουμε να βρούμε τον ύποπτο…

  19. kostas.nik permalink
    13 Δεκεμβρίου, 2012 12:58 μμ

    όμορφα λόγια. τ’αξίζει ο μούργος της φωτογραφίας αν κρίνω από το βλέμμα. να του δώσεις και ένα φιλί από μένα.
    ωραίο και το νέο look του blog..

  20. 16 Δεκεμβρίου, 2012 10:56 πμ

    αν θα υπηρχε καπου μια πολιτεια σκυλων, σε καποια πλατεια της θα ειχε στηθει ενα αγαλμα δικο σου με το σκυλο σου και στη βαση χαραγμενο το κειμενο σου.
    [και αν ηταν και λιγο σουρεαλ ο γλυπτης σκυλος, τα αυτια του σκυλου σου θα τα ειχε αντικαταστησει με φτερα αεροπλανου]

    • 16 Δεκεμβρίου, 2012 6:33 μμ

      Μούργο ένα μόνο έχω να σου πω: η wordpress σοκαρίστηκε τόσο με την καλοσύνη σου που το μήνυμα σου το πήρε για σπαμ. Φαντάζομαι ότι στο IT Department ακόμα θα τσιμπιούνται μεταξύ τους οι άνθρωποι να δουν μήπως ονειρεύονται!

      Κατά τ’ άλλα σε ευχαριστούμε διπλά🙂

  21. 16 Δεκεμβρίου, 2012 2:25 μμ

    Μα τι γλύκας! Κι εγώ έχω κατοικίδιο εδώ και ένα χρόνο κ έχω πάθει ζημιά. Αυτό που λες «αν σε αφήσω θα χαθώ εγώ πρώτος»… ε αυτό νιώθω κι εγώ. Ελπίζω να βρέθηκε σπίτι για το σκυλάκι του βίντεο.

    • 16 Δεκεμβρίου, 2012 6:36 μμ

      Να τον χαίρεσαι λοιπόν και να τον αγαπάς!
      Για τον μικρό ακόμα ψάχνουμε, αν μπορείς να βοηθήσεις κάπως θα σου χρωστάμε αιώνια ευγνωμοσύνη🙂

  22. 17 Δεκεμβρίου, 2012 2:52 μμ

    και σιγά να μην έρθουν αυτά τα αυτιά στη μοδα!
    ο Αντώνης είναι πιο ωραίος,τουλαχιστον ως προς τα αυτιά!🙂

    [κ ναι πολυ ωραιο το μινιμαλ φόντο, με γεια!]

    • 17 Δεκεμβρίου, 2012 9:56 μμ

      Έχεις δίκιο, ο Αντώνης είναι πιο ωραίος, όλοι οι βασανισμένοι σκύλοι είναι πιο ωραίοι..

  23. 17 Δεκεμβρίου, 2012 6:25 μμ

    Αφιερωμένο στους συνονόματους😉

  24. 30 Ιανουαρίου, 2013 8:13 μμ

    όμορφο κείμενο. το διάβασα τώρα στο twitter…σου στέλνω http://jasminelupo.posterous.com/-37 επειδή η Jasmine δεν υπάρχει πια κ μου λείπει πολύ.
    σ’ευχαριστώ για το κείμενο σου, και εύχομαι πολλά πολλά χρόνια να τον χαίρεσαι-)

    • 31 Ιανουαρίου, 2013 10:42 πμ

      πολύ με συγκίνησε το κείμενο σου😦
      είναι πολύ άδικο που τα ζώα ζουν τόσο λίγο, πάρα πολύ άδικο, τουλάχιστον μας παρηγορεί ότι οι δικοί μας σύντροφοι είχαν τουλάχιστον μια καλή ζωή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: