Skip to content

Here Comes The Rain Again

27 Νοεμβρίου, 2012

Είναι που πια την Αθήνα τη ζω σαν επισκέπτης, ποιος το φανταζόταν βέβαια αυτό, τη δική μου την Αθήνα να τη ζω στο περιθώριο της καθημερινότητας, κάνω όμως ό,τι μπορώ, έρχομαι, βλέπω, μυρίζω, συμπάσχω, γυρνάω άσκοπα στο κέντρο, Εξάρχεια-Βικτώρια-Μοναστηράκι και πάλι πίσω, κάνω αδιάκοπους κύκλους γύρω από την πόλη και τον εαυτό μου, κάθομαι στις γαλαρίες των λεωφορείων και από τα παράθυρα ψάχνω να βρω χρυσαυγίτες στο δρόμο, είναι ένα παιχνίδι που επινόησα τον Αύγουστο, όμως τόσους μήνες δεν έχω δει ακόμα κανένα χρυσαυγίτη, αυτό το έχω λίγο παράπονο, μερικές φορές κάθομαι σε ένα πεζούλι στην Κοτζιά ή στην πλατεία Αττικής, πιο συχνά στην Πατησίων έξω από το αρχαιολογικό μουσείο, και κάποτε κλείνω τα μάτια να ακούω μόνο τη βροχή και τις λέξεις που αφήνουν πίσω τους οι περαστικοί. Κάθομαι και περιμένω να σχολάσουν απ’ τις δουλειές τους οι φίλοι μου, όσοι έχουν ακόμα δουλειές, και όταν συναντιόμαστε τους παρατηρώ με μεγάλη σχολαστικότητα να σφίγγουν δόντια και γροθιές, άλλοτε περήφανοι άλλοτε τσακισμένοι, να ψάχνουν για λίγο θάρρος όπως εκείνο το λιοντάρι στον Μάγο του Οζ, να γυρνούν κι αυτοί σε λιβάδια με παπαρούνες αναζητώντας το σοκολατάκι που θα τους κάνει λίγο πιο γενναίους. Πάντως δεν άλλαξαν και τόσα πολλά στην Αθήνα από τότε που έφυγα, την ίδια θλίψη άφησα πίσω, τα ίδια χέρια απλωμένα στα πεζοδρόμια, τα ίδια κόκκινα από το νέφος μάτια, τους ίδιους σακατεμένους στην Τοσίτσα, τους ίδιους ναυαγισμένους στην Πέτρου Ράλλη. Μόνο που πια η ανθρωπογεωγραφία της φτώχειας άλλαξε στρατόπεδο, τα μπαλκόνια στην Αχαρνών γέμισαν ελληνικά σημαιάκια και τα χαμόγελα των κατοίκων κρύβουν αμήχανες ενοχές. Και που όταν κατά λάθος ακουμπάς κάποιον περαστικό στο δρόμο τινάζεται απότομα σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Κάθομαι λοιπόν στο πεζούλι και αφουγκράζομαι την πόλη, την Αθήνα μου, χαζεύω τους περαστικούς και φτιάχνω ιστορίες για τις ζωές και τα ταξίδια τους. Στην Πανεπιστημίου στέκομαι για λίγο δίπλα σε ένα αστυνομικό όργανο που παίζει βαριεστημένα ένα παιχνίδι στο κινητό του, θέλω να το ρωτήσω κάτι για να σκοτώσω την ώρα μου, ο,τιδήποτε, αν του αρέσει η δουλειά του και πως αισθάνεται που παράγει κοινωνική υπεραξία, δεν προλαβαίνω όμως γιατί ένας κύριος με γκρι σακάκι, γκρι παντελόνι και γκρι ζωή τον πλησιάζει βιαστικά κάνοντας χειρονομίες, τι κάθεσαι εδώ, του λέει, στη γωνία παίζουν παπατζή, τρέχα, τρέχα! ενώ λίγο πριν στο μετρό ένα ζευγάρι μεσήλικων όρμισαν να σκίσουν επιδεικτικά το εισιτήριο που άφησα για τον επόμενο επιβάτη φωνάζοντας πως αυτοί δεν είναι κορόιδα να πληρώνουν, μετά έφυγαν αγκαζέ κι εγώ έμεινα πίσω να αναρωτιέμαι πότε ακριβώς έγιναν όλοι τόσο νομιμόφρονες σ’ αυτή την πόλη. Όμως λίγο πιο κάτω, στο φανάρι Αιόλου και Σταδίου οι περαστικοί μαζεύονται γύρω από μια κοπέλα από την Αφρική που έχει πέσει κάτω και αμέσως την σηκώνουν και την βοηθούν χαμογελαστοί να περάσει απέναντι και στην Καπνικαρέα μια ηλικιωμένη κυρία λέει λόγια παρηγορητικά σε ένα παιδί από κάποια χώρα της ανατολής που ζητιανεύει στο πεζοδρόμιο, επίσης έξω από το Public στο Σύνταγμα ένας άστεγος σφίγγει στην αγκαλιά του τον σκύλο του και από τα ηχεία ενός καφενείου στην Καραγεώργη Σερβίας ακούγεται ένα τραγούδι του Μάνου Λοΐζου. Σκέφτομαι πως πάντα έτσι σιωπηλοί ήταν οι γενναίοι αυτής της πόλης, σιωπηλές και οι μικρές τους νίκες. Και ότι μερικές φορές το μόνο που χρειάζονται είναι μια Macy με ένα φανταχτερό φόρεμα να τους πει ότι everything is gonna be alright κι αυτοί θα την πιστέψουν.

.

26 σχόλια leave one →
  1. 27 Νοεμβρίου, 2012 10:14 μμ

    και έρχεσαι και δεν λες τίποτα. παράπονο το έχω…

    • 28 Νοεμβρίου, 2012 11:45 μμ

      Σε δύο βδομάδες από σήμερα.Ραντεβού στην πλατεία. Θα κρατάω και σπιτικό λικέρ🙂

  2. 27 Νοεμβρίου, 2012 10:39 μμ

    υπάρχουμε εμείς που αγαπάμε την Αθήνα, no matter what. ζούμε ανάμεσά σας, να μας προσέχετε, γιατί μια από αυτές τις μέρες θα παρουμε μπογιές και θα βάψουμε τα γκρι κοστούμια σας ροζ και πορτοκαλί. Θα πάρουμε ψαλίδια και θα κόψουμε τις σημαίες σας σε σχήματα λουλουδιών, ήλιων και μισοφέγγαρων, ειδικά μισοφέγγαρων. Θα στήσουμε ένα τεράστιο καζάνι καταμεσίς στη Λιοσίων και θα μαγειρέψουμε για όλους τους άστεγους, ανθρώπους και σκύλους. Θα πάρουμε πριόνια και λοστους και θα πάμε στην Κόρινθο και στα αλλα στρατόπεδα και θα σπάσουμε τις κλειδαριές που φυλακίζουν ανθρώπους ΑΘΩΟΥΣ. Θα πάρουμε το μαγικό ραβδί της ελπίδας και της αλάθευτης κρίσης μας και μετατρέψουμε τις τράπεζές σας σε τουβλάκια λέγκο, και θα φτιάξουμε με αυτά σπιτάκια και αυτοκινητάκια για παιδιά.
    Θα πάρουμε εκείνα τα παιδιά που έγραψαν αυτό [http://t.co/GDI3yH19] από το χέρι και θα τους δώσουμε όσο πόσιμο νερό και φαγητό και φως ηλεκτρικό τραβάει η ψυχή τους. Τζάμπα, όπως πρέπει να είναι για όλους.

    Ερχόμαστε με τις μπογιές και τα μαγικά μας ραβδιά. No matter what, για την αγάπη της Αθήνας.

    • 28 Νοεμβρίου, 2012 11:36 μμ

      Ε, λοιπόν τι να πω μετά από αυτό το σχόλιο; Μόνο ότι νομίζω πως ανακάλυψα το τραγούδι μας! Είναι ένα που λέει κάτι σαν είμαστε Αθήνα δεσμώτες δικοί σου κι όταν φεύγουμε λίγο απ’ τη γη σου ραντεβού στην Αθήνα οι καρδιές ψιθυρίζουν βαθιά🙂

      • 29 Νοεμβρίου, 2012 2:45 πμ

        μονο που λυπάμαι μωρέ πειδής όσοι την αγαπάμε, είμαστε μακριά της και μένουν εκεί να την ασχημαίνουν αυτοί που τη μισούν.😦

      • 29 Νοεμβρίου, 2012 3:16 μμ

        Αυτό που λέω εγώ μερικές φορές στους φίλους μου είναι ότι εμείς φυλάμε δυνάμεις για να τους αντικαταστήσουμε μετά το ημίχρονο🙂
        Αυτό που δεν τους λέω είναι ότι παίζει και να ακούσουμε σε λίγο το σφύριγμα της λήξης😦

  3. 27 Νοεμβρίου, 2012 11:43 μμ

    Τι μπορεί να πει κανείς (για την αγάπη της Αθήνας) μετά την Κροτ;

  4. 28 Νοεμβρίου, 2012 12:16 πμ

    έρχεσαι, βλέπεις, μυρίζεις, κι ένα τηλέφωνο δεν παίρνεις:-/

    • 28 Νοεμβρίου, 2012 11:46 μμ

      Επίσης σε δύο βδομάδες από τώρα!
      Θα ‘χουμε να ρίξουμε και πολλούς τσακωμούς μπλογκοβιζιονικούς, να είσαι έτοιμος😉

      • 29 Νοεμβρίου, 2012 12:05 πμ

        ανυπομονώ🙂

  5. 28 Νοεμβρίου, 2012 10:09 πμ

    «Σιωπηλές νίκες»… [δεν ξέρω τι να γράψω. Στέκομαι και επαναλαμβάνω τη φράση σου: σιωπηλές νίκες, σιωπηλές νίκες, σιωπηλές νίκες, σιωπηλές νίκες,….]

  6. 28 Νοεμβρίου, 2012 10:25 πμ

    Θέλω να πάμε μια βόλτα στην Αθήνα. Μαζί. Έτσι, σεμνά, χωρίς πολλά πολλά λόγια και γιρλάντες.

    • 28 Νοεμβρίου, 2012 11:33 μμ

      Μαζί, ναι! Να πηγαίνουμε πάνω κάτω την Πατησίων μαζί, σύντομα όμως γιατί η ζωή μας κάθε μέρα αλλάζει και η μικρή μας η Αθήνα είναι η πόλη που μας μοιάζει🙂

  7. 28 Νοεμβρίου, 2012 11:32 πμ

    Τι όμορφο… ναι, είμαστε και εμείς σε αυτή την πόλη.

  8. 28 Νοεμβρίου, 2012 4:13 μμ

    Οι επισκέπτες έχουν πιο καθαρή κι αποστασιοποιημένη ματιά όπως φαίνεται από το ποστ σου Σάιλεντ.

    • 28 Νοεμβρίου, 2012 11:43 μμ

      Μπα, εμείς απλά ακούμε την Αθήνα που κλαίει γιατί δεν τη θέλει κανείς…

      • 2 Δεκεμβρίου, 2012 7:40 μμ

        εεε τον Νταλάρα τι τον θέλεις τώρα βρε παιδί μου;;;;

        (άμα θυμηθείς πάρε και μένα κανα τηλ. σε 2 βδομάδες)
        (ερχονται 2 φίλοι μου χανιά, εσωτερικοί μεταναστες, αύριο και ψάχνουν για δουλειά αν έχεις τίποτα υπόψη πες μου)

  9. fosia permalink
    1 Δεκεμβρίου, 2012 9:33 μμ

    poli omorfo post…
    btw, epinoisame k to idio paixnidi, afto me tous xrisabgites! hah!!

    • 3 Δεκεμβρίου, 2012 5:37 μμ

      μερσί!
      η επόμενη πίστα είναι να κρατάμε τόξο και βέλη μαζί μας🙂

  10. 3 Δεκεμβρίου, 2012 7:59 μμ

    Να τα διαβάζουν αυτά κάτι περίεργοι τύποι που υποστηρίζουν ότι τα μπλογκζ πεθάνανε!😉

    • 4 Δεκεμβρίου, 2012 12:09 πμ

      ε τώρα που γύρισες θα κάνουν δυναμικό καμ μπακ😉
      σε πήρε βέβαια το μάτι μου τριγύρω κι έψαχνα την ευκαιρία να σου κάνω μπου! αλλά με πρόλαβες εσύ.
      καλώς μας ήρθες το λοιπόν!

Trackbacks

  1. Here Comes The Rain Again | Const4ntino's Free Zone

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: