Skip to content

κύματα

15 Νοέμβριος, 2012

Όλο το φθινόπωρο το πέρασα τραβώντας βίντεο τα κύματα κάτω από το σπίτι μου. Αυτό είναι και το μόνο πράγμα που θυμάμαι από την εφηβική μου ζωή στο νησί, ότι καθόμουν με τις ώρες μπροστά στα κύματα περιμένοντας τις λυτρωτικές και ωραίες τους φυσαλίδες να σκάσουν με δύναμη στο πρόσωπο μου και ότι στο σχολείο κάναμε κοπάνες για να πάμε να βραχούμε, ανεβαίναμε σε ένα κάβο στο παλιό λιμάνι, ανοίγαμε τα χέρια και αφήναμε τον αέρα να μας παρασύρει μαζί με τις αλμυρές του μπουρμπουλήθρες. Τώρα όμως δεν μου αρκεί να κάθομαι μόνο να βλέπω τα κύματα, συνήθισα εξάλλου να ζω μέσα από οθόνες, κι έτσι θέλω να τα πάρω μαζί μου και να τα ακούω το βράδυ πριν κοιμηθώ, συνήθως βάζω όλα τα βίντεο να παίζουν μαζί και το υπνοδωμάτιο γεμίζει τρικυμία. Επίσης όλα μου τα παπούτσια είναι τρύπια. Αυτό το συνειδητοποίησα σήμερα που ένα κύμα έσκασε πάνω μου και τα πόδια μου βράχηκαν μέσα από τα μποτάκια. Αυτά τα μποτάκια τα έχω από το λύκειο, μου αρέσουν, είναι από δέρμα του τοπικού βυρσοδεψείου που μεταμορφώθηκε στα μαγικά χέρια του τσαγκάρη μου. Θεωρητικά θα μπορούσα να αγοράσω καινούργια παπούτσια, όμως την τελευταία φορά που κατέβηκα για ψώνια στα μαγαζιά επικράτησε μέσα μου η λογική και φύλαξα τα λεφτά για να πληρώσω το ΤΕΒΕ. Εξάλλου δεν θέλω να τα αποχωριστώ τα μποτάκια μου, μαζί έχουμε περπατήσει χιλιάδες φορές την Πατησίων και όλη τη Βόρεια Ελλάδα και τη μισή Ευρώπη, δεν θα μπορούσα να τα πετάξω έτσι απλά. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Έχω κι ένα σκύλο που κι αυτουνού του αρέσουν τα κύματα, κάθεται στην άκρη της θάλασσας και χοροπηδάει χαρούμενος μέχρι να έρθει το κύμα και όταν το βλέπει να πλησιάζει τρέχει προς τα πάνω μου φοβισμένος, όμως δεν το βάζει κάτω και μετά ξαναπάει στην άκρη της θάλασσας μέχρι να έρθει το επόμενο κύμα και να ξαναφύγει φοβισμένος. Κι εγώ ώρες ώρες είμαι φοβισμένος, όχι όμως όταν είμαι κοντά στα κύματα.

.

20 Σχόλια leave one →
  1. nefosis permalink
    15 Νοέμβριος, 2012 7:32 μμ

    Eυχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας την τρικυμία. 🙂

  2. 15 Νοέμβριος, 2012 7:43 μμ

    To συναισθηματικό δέσιμο με αντικείμενα μια μέρα θα με καταστρέψει. Είναι που δεν πρόκειται να σε πληγώσουν ποτέ τα άτιμα.
    Να τα κρατήσεις τα μποτάκια σου. Αλλά να αγαπάς πιο πολύ το σκύλο σου.

  3. 15 Νοέμβριος, 2012 8:59 μμ

    Να΄ξερες πόσο έχω πεθυμήσει τον ήχο των κυμάτων…

  4. tram21 permalink
    15 Νοέμβριος, 2012 9:43 μμ

    Α, εσύ είσαι πολύ πολύ τυχερός!!

  5. 16 Νοέμβριος, 2012 12:11 πμ

    :))

  6. 16 Νοέμβριος, 2012 1:06 πμ

    Μού θυμίζεις τον Harvey Keitel στο Smoke… Μόνο που εσύ στέκεσαι φάτσα στο βοριά.

    υ.γ. Αύριο πρωί θυμήσου να πας τα μποτάκια σου στον τσαγκάρη που τα έφτιαξε μήπως μπορέσει να τα μπαλώσει.
    Μετά να τα περάσεις με γράσο· τα κάνει αδιάβροχα.

  7. 16 Νοέμβριος, 2012 3:33 πμ

    όμορφο…αγαπημένος ο ήχος από τα κύματα..
    σου στέλνω μια γλυκιά καληνύχτα…

  8. bibliothekarios permalink
    16 Νοέμβριος, 2012 9:57 πμ

    Εμένα πάντως από τον ήχο των κυμάτων πιο πολύ μου αρέσει ο ήχος της γραφής σου. Κι όταν ακόμη είναι τρύπιος σαν τα μποτάκια σου

    • 19 Νοέμβριος, 2012 8:23 μμ

      Τρύπιος ήχος γραφής; Κατσαμάκη, τη βρίσκεις να πειράζεις τον Silent.

      • bibliothekarios permalink
        22 Νοέμβριος, 2012 2:15 μμ

        Κρύβω έτσι την εκτίμησή μου στη γραφή του

      • 22 Νοέμβριος, 2012 2:25 μμ

        Αυτό δεν κρύβεται 😉

      • 27 Νοέμβριος, 2012 10:19 μμ

        είστε τόσο καλοί και οι δύο 🙂

  9. 16 Νοέμβριος, 2012 10:03 πμ

    αυτόν τον σκύλο τον θυμάμαι….

  10. 16 Νοέμβριος, 2012 10:59 πμ

    Καλημέρα σας!
    Κάτι τέτοιο νομίζω:

  11. 18 Νοέμβριος, 2012 3:18 μμ

    1. Συμφωνώ με τον βιβλιοθηκάριο (γράφεις τόσο ωραία! )
    2. Για κάποιον που μεγάλωσε σε νησί και ζει στην καρδιά της ορεινής Ευρώπης η θάλασσα καμιά φορά είναι αβάσταχτα μακριά. Σ’ ευχαριστώ που μοιράζεσαι τα βίντεο μαζί μας 🙂 .

    • 19 Νοέμβριος, 2012 9:50 πμ

      σ΄ευχαριστώ πολύ γλυκιά αγκνίρα 🙂
      τι θα ΄λεγες για λίγα κύματα στη βροχή από τη χθεσινή σοδειά;
      θα σας τα χαρίσω πολύ πολύ σύντομα 🙂

  12. 19 Νοέμβριος, 2012 8:25 μμ

    Θα το πω. Πιο πολύ μ΄αρέσει η θάλασσα το χειμώνα που ΄χει ερημιά και μπορείς να της αφεθείς .
    Φιλιά σε σένα Σάιλεντ και στον Νικόλα .

  13. Μαρίνα permalink
    22 Νοέμβριος, 2012 11:42 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: