Skip to content

κάτι για την ενοχή

1 Νοέμβριος, 2012

Μα και τι να πει κανείς…

Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου τόσο μεγάλα..

Τ.Λ.

.

Να γράψουμε λες κάτι για την ενοχή, για τις μέρες που περνάμε εσύ κι εγώ απέναντι στη χολέρα, για τις ώρες που αναπνέω μέσα από το στόμα σου και δίπλα στα κρατητήρια οι μπάτσοι βασανίζουν κόσμο, για τα αιώνια δευτερόλεπτα που χάνομαι στον αφαλό σου και κάπου έξω στο δρόμο οι φασίστες μαχαιρώνουν βασανισμένους, η Αθήνα καίγεται κι εμείς ένα κουβάρι χέρια, πόδια κι ακροδάχτυλα κάνουμε κύκλους στο χάος. Η ζωή μας έγινε τόσο δύσκολη, σκοτάδι πολύ, θα γίνει ακόμα δυσκολότερη, κάθε μας πρόταση έχει μέσα λέξεις όπως χρυσαυγίτες, τροπολογίες, μνημόνια και το βράδυ στην ταβέρνα πάλι θα μιλήσουμε για περικοπές, χρεοκοπίες και αντιστάσεις, όμως εγώ αφήνω στη μέση ακόμα μια συζήτηση για τον ΕΑΜ και τα λάθη του Ζαχαριάδη για να σου στείλω πρόστυχα μηνύματα στο κινητό, αργώ να κατέβω στις γενικές απεργίες για να σε βγάλω γυμνές φωτογραφίες, φεύγω νωρίτερα απ’ τις συνελεύσεις για να σε δω λίγο παραπάνω στο skype, εγώ αυτά μπορώ να κάνω.

 

Εγώ αυτά μπορώ να κάνω. Να σε περιμένω με αγωνία σε αίθουσες αναμονής και μετά να ξαπλώνω δίπλα σου στον καναπέ και να σου μιλάω με τις ώρες για ανούσια πράγματα, για τότε που πήγα στην Κωνσταντινούπολη για να μείνω στην πανσιόν του Gegen die Wand και στο δωμάτιο υπήρχε ακόμα η αφίσα της Siouxsie ή για τότε που έφαγα τα βραστά αυγά που είχαν για διακόσμηση στο Deux Magots και ο σερβιτόρος με μάλωσε, για το πόσο ανυπόφορο μου είναι πια το Λονδίνο, για τα πρωινά με ομίχλη στο Δουβλίνο, για τα ταξίδια που έκανα τόσα χρόνια στην άκρη της Ευρώπης και ταξίδια που δεν έκανα ποτέ. Μετά να σχεδιάζουμε καινούργια ταξίδια κι εγώ να ντρέπομαι που πια δεν έχω μία, κάποτε όμως θα ταξιδέψουμε μαζί σε όλο τον κόσμο, μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα, που ξέρεις, και να σου λέω, να σου λέω, να περνούν οι μέρες της φρίκης, να περνούν τα πέτρινα χρόνια. Και να σου δίνω τους καταλόγους από τα μουσεία που έχω πάει, και να σου δίνω τα κόμικς μου που δεν τα χρειάζομαι πια, και να σου λέω ότι ο άνθρωπος ζει καλύτερα με λίγα, το σπίτι μου όλο είναι γεμάτο με βιβλία όμως έρχεται πόλεμος και στον πόλεμο δεν πολεμάς με λέξεις και ιδέες (εμείς όμως θα πολεμήσουμε με κόλλες και παιδικά ψαλιδάκια και σκισμένα χαρτάκια από εφημερίδες).

 

Γίνεται να είσαι ερωτευμένος όταν οι μπάτσοι βασανίζουν κόσμο δίπλα στα κρατητήρια; Μπορείς να είσαι χαρούμενος όταν κάπου έξω στο δρόμο οι φασίστες μαχαιρώνουν βασανισμένους; Δικαιούσαι να γελάς όταν όλα γύρω είναι μάταια και οι άνθρωποι τρώνε απ’ τα σκουπίδια; Όταν σου κόβεται η αναπνοή από το φόβο; Εγώ αυτό μπορώ να κάνω κι άλλο τρόπο να διώχνω την κακότητα δεν έχω, ώσπου να μας ζεστάνει η φωτιά που θα κάψει τα πάντα στο πέρασμα της το μόνο που θέλω είναι να είμαι μαζί σου. Κι αν γι’ αυτό είμαι ένοχος, ας είμαι τουλάχιστον συνένοχος δικός σου!

.

25 Σχόλια leave one →
  1. 1 Νοέμβριος, 2012 1:54 μμ

    Πολεμάς και με λέξεις όπως αγάπη και ιδέες όπως δικαιοσύνη.

  2. 1 Νοέμβριος, 2012 2:12 μμ

    Ξέχασα να αφήσω αυτό πριν:

  3. 1 Νοέμβριος, 2012 2:15 μμ

    Διαβάζω το κείμενο που φαίνεται να μονολογεί, παρά να απολογείται και σκέφτομαι ότι τα ίδια έγραψε χθες ο μπαμπάκης. Εδώ: http://mpampakis.wordpress.com/2012/10/31/9/. Ένοχοι λοιπόν. Για την εύθραυστη, ούτως ή άλλως, ευτυχία σας…

  4. 1 Νοέμβριος, 2012 3:12 μμ

    Κάτι τέτοια κάνετε και μετά παραπονιέστε που σας στέλνω τραγούδια αντί να φλυαρώ..

    🙂

  5. 1 Νοέμβριος, 2012 3:46 μμ

    Οι μόνοι που επιβιώνουν απ’ τους «πολέμους» , δεν είναι οι προδότες , ούτε οι δοσίλογοι ,ούτε οι ριψάσπιδες , ούτε οι μαυραγορίτες , αλλά οι «ερωτευμένοι» . Κι αυτό , γιατί είναι οι μόνοι που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ επιθυμούν να επιβιώσουν .

  6. 2 Νοέμβριος, 2012 12:23 πμ

    καμιά ενοχή για τις μικρές στιγμές προσωπικής ευτυχίας silent. Αυτές είναι η εκδίκησή μας

    • 2 Νοέμβριος, 2012 12:35 μμ

      «Ἀλλὰ μιὰ μέρα δὲν ἄντεξα.
      Ἐμένα μὲ γνωρίζετε, τοὺς λέω.
      Ὄχι, μοῦ λένε.
      Ἔτσι πῆρα τὴν ἐκδίκησή μου καὶ δὲ στερήθηκα ποτὲ τοὺς μακρινοὺς ἤχους»

      Καλή σου μέρα αφεντικό!

  7. Μαρίνα permalink
    2 Νοέμβριος, 2012 12:49 πμ

    Είναι καιρός τώρα που για κάποιον (;) λόγο θέλω να καταθέσω κάτι και δεν τολμώ.Ηρθε η ώρα.Τι να κάνω που ζω όμορφα πράγματα μ’ έναν άνθρωπο 20 χρόνια νεώτερο μου;;;;;;;;Πως να ελπίσω στις στιγμές που λογικά έχουν ημερομηνία λήξης κι ας έχουν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του μοιράσματος κι ας ταυτίζομαι με τη γραφή σου καλε μου silent;;;;;;;;Ποιό τραγούδι έχει περιγράψει αυτό το ερωτηματικό;;;;

    • 2 Νοέμβριος, 2012 12:48 μμ

      Τι να κάνεις που ζεις όμορφα;
      Μα να συνεχίσεις να ζεις όμορφα φυσικά!
      Να, δεν στα λέω μόνο εγώ:

  8. kostas.nik permalink
    2 Νοέμβριος, 2012 2:19 πμ

    να’σαι καλά να γράφεις έτσι.

  9. 2 Νοέμβριος, 2012 9:09 πμ

    Καμμιά ενοχή…
    Ο έρωτας είναι αναρχικός, αν δεν ήταν, δεν θα ήταν έρωτας, είναι η ρίζα όλων των γνήσιων πραγμάτων…
    Μου άρεσε πολυ αυτό που έγραψες…
    Καλή σου μέρα 🙂

  10. 2 Νοέμβριος, 2012 12:53 μμ

    @kostas.nik @lefti κάποιος έλεγε ότι μέσα απ’ αυτό το φονικό μονάχα ο έρωτας θα ζήσει-φυσικά προσυπογράφω 😉

  11. 2 Νοέμβριος, 2012 7:43 μμ

    νομίζω τα λέει όλα το τραγούδι που άφησε η Σταυρούλα.

    άσχετο, αλλά η Χαρούλα είναι πολύ τυχερή. έχει τραγουδήσει όλη τη ζωή.

  12. 2 Νοέμβριος, 2012 9:36 μμ

    Σε αυτό το ποστ, μόνο ο Χριστανόπουλος θα μπορούσε να απαντήσει.

    Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
    κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
    έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,
    ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

    κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
    έστω και μια φορά;
    είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
    για τους απεγνωσμένους;

  13. 3 Νοέμβριος, 2012 10:53 πμ

    Δεν χρειάζεσαι να αισθάνεσαι τύψεις γιατί ζεις και νιώθεις! Αυτή είναι η δική μας επανάσταση απέναντι στην θλίψη, μιζέρια και ένδεια που προσπαθούν να μας επιβάλουν. Ποτέ δεν πρόκειται να μας κάνουν να νιώθουμε μονάχα φόβο. Θα έχουμε πάντα τους έρωτες μας για να δραπετεύουμε ❤

  14. LouSalome permalink
    3 Νοέμβριος, 2012 7:20 μμ

    η αγάπη είναι πολλαπλασιασμός, όταν είσαι ερωτευμένος μπορείς να αγαπάς , να κατανοείς και να συγχωρείς τις μικρότητες, η ευτυχία η δική σου δεν είναι η αιτία που λείπει η ευτυχία από τον άλλο, μπορεί όμως να του την χαρίσει. Ένα σβηστό κερί χρειάζεται ένα αναμμένο για ν’ ανάψει.Το αναμμένο δεν χάνει τίποτα.

  15. 4 Νοέμβριος, 2012 7:18 μμ

    @karagiozaki έχεις απόλυτο δίκιο, εγώ φαντάσου κάθε χρόνο τέτοια εποχή δεν ξεκολλάω από αυτό (φέτος ακόμα περισσότερο):

    @Τσαλαπετεινέ θα ήθελα να σου απαντήσω με το σχόλιο της αγαπημένης μου LouSalome παρακάτω. Ο Χριστιανόπουλος μου αρέσει αλλά αυτό το ποίημα πάντα μου προκαλούσε αμηχανία, και ποιοι δηλαδή είναι οι απεγνωσμένοι, όλοι απεγνωσμένοι είμαστε και ο καθένας μας βρίσκει και από κάπου να κρατηθεί. Άσε που εγώ ώρες ώρες νιώθω σαν εκείνους τους ηθοποιούς που όταν οι παρουσιάστριες στα πρωινά τους ρωτούν αν είναι ερωτευμένοι απαντούν «μα εγώ είμαι πάντα ερωτευμένος με τη ζωή κτλ. κτλ.» (εντάξει είναι λίγο εμετικό αυτό αλλά μερικές φορές λειτουργεί 🙂

    @catalternative έτσι ντε! 🙂

    @LouSalome μα πως τα καταφέρνεις κάθε φορά και μου ανάβεις φωτιές με το κεράκι σου;

  16. htade permalink
    18 Νοέμβριος, 2012 12:55 μμ

    μου άρεσε που δίαβασα κάτι που σχεδόν σκέφτομαι. όχι τόσο επειδή έχω ενοχές για τα χαμογελά μας την ώρα της κρίσης. Αλλά γιατί πολλές φορές νίωθω ότι πρέπει να δώσω εξήγηση για αυτά. η ζωή μου περιγράφει απόλυτα την κοινωνίκη και πολιτική κατάσταση, νίωθω ότι εγώ δεν έχω να πω πολλά πράγματα πάνω σε αυτό και θέλω να συνεχίσω να είμαι λίγο πιο χαμογελαστή , λίγο ακόμα πιο πολύ ερωτευμένη. και δεν κατανοώ γιατί επειδή υπάρχει μαύρο πρέπει να ντύσω χήρες όλα τα άλλα χρώματα.

    • 19 Νοέμβριος, 2012 9:57 πμ

      Καλημέρα! Πολύ καλά τα λέει ο romandante παραπάνω, αυτή είναι η δική μας εκδίκηση για τη μαυρίλα που προσπαθούν να μας γεμίσουν..

  17. 27 Ιανουαρίου, 2013 2:45 πμ

    Θα σου δώσω ένα ποίημα που ‘χε γράψει πριν καιρό, ένας φίλος που αγαπώ. Δεν το ξέρει ότι στο δίνω. Γιατί είναι τόσο σπουδαίος που δεν θέλει να μοιράζεται πολλά. Και ντρέπομαι που τον προδίδω έτσι και μοιράζω τη δουλειά του, αλλά πάρτο:

    Το ζευγάρι

    Θα πάρουμε ένα σπίτι στην εξοχή
    θα ταξιδέψουμε παντού θα γυρίσουμε τον κόσμο
    θα βγούμε μια φωτογραφία
    μαζί θα κάνουμε εκατό παιδιά
    (και θα σου μοιάζουν όλα)
    θα σου αγοράσω ένα μηχανάκι
    θα πάμε παρέα σε μια συναυλία
    δεν θα γεράσεις ποτέ
    θα βγω για ψώνια φορώντας τα παπούτσια σου
    θα ζήσουμε μαζί για πάντα
    θα παίρνουμε πρωινό θα κοιτάμε την θάλασσα
    θα φτιάξω ένα τραγούδι που θα μιλάει
    για την αγάπη μας
    θα μ’ αγαπάς θα γίνουμε πουλιά
    θα κάνουμε βλακείες στα σινεμά και τ’ αμφιθέατρα
    θα πιούμε έναν καφέ στο Μοναστηράκι
    θ’ ανέβουμε στο τρένο
    θα συγυρίζω θα γελάω θα μου μιλάς
    θα κοροϊδεύουμε τους ποιητές που γράφουνε
    για θάνατο και μοναξιά
    κι άλλα παρόμοια

    (προπαντός θα γελάμε μ’ εκείνο το
    «Ενός λεπτού σιγή» του Χριστιανόπουλου)

    ευτυχισμένοι
    παντοδύναμοι
    σκληροί
    γεμάτοι κακία θα περπατάμε αγκαλιά
    κάτω απ’ τα κλειστά παντζούρια
    των απεγνωσμένων.

    • 27 Ιανουαρίου, 2013 11:58 πμ

      Ο φίλος σου είναι όντως σπουδαίος 🙂
      Αφού δεν μπορώ να του το πω εγώ για να μην αποκαλυφτούμε, ελπίζω να του το υπενθυμίζεις εσύ που και που 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: