Skip to content

Φθινόπωρο

30 Σεπτεμβρίου, 2012

.

Τα μαλακά σεντόνια. Γυμνά σώματα σε μαλακά σεντόνια. Άγνωστα νούμερα σε μικρά χαρτάκια. Τα συνοριακά no man’s land. Οι ταράτσες της Αθήνας. Οι γάτες στις ψαροταβέρνες δίπλα στη θάλασσα. Οι άγριοι σκύλοι στο δρόμο που τους ρίχνεις με ένα γλυκόλογο. Οι Χειμερινοί Κολυμβητές. Ο Στράτος Διονυσίου. Η Βίκυ Μοσχολιού. Τα Σκουριασμένα Χείλη της. Οι Στέρεο Νόβα αιώνιοι συνοδοιπόροι. Αυτοί που είπαν έστω και για μια φορά όχι για να έχουν ήσυχη συνείδηση. Η λέξη μουντζαλιά. Και η λέξη ζαβολιά. Οι τούρκικες κολόνιες. Οι λιβελούλες. Ένα μπαλκόνι απέναντι από τις κορυφογραμμές της Αττικής. Οι Beach Boys. Οι Ben Folds Five. Το φως του ήλιου μετά τη βροχή. Τα μεσημέρια του Αυγούστου. Ο ελληνικός καφές μαζί με την ανατολή. Η παγωμένη ρακή μαζί με τη δύση. Χαμόγελα που συναντιούνται στην έξοδο του μετρό. Βλέμματα που ντρέπονται να συναντηθούν. Μια Τρίτη απόγευμα στη Βαλτετσίου. Το αργοπορημένο κυριακάτικο ξύπνημα. Ο Morrissey να τραγουδά για το φως που δεν σβήνει ποτέ. O Ξαρχάκος να ανάβει τα Κόκκινα Φανάρια. Οι παραλίες το χειμώνα. Τα καράβια που φεύγουν άδεια. Σώματα σε πορείες συγκρουόμενες. Να συγκρούεσαι και να επιμένεις. Να μετράς μέρες. Να μετράς ώρες. Να περιμένεις πάνω απ’το τηλέφωνο. Η φωνή του στο τηλέφωνο. Τα ρούχα της στο πάτωμα. Ξυπόλητοι στη βρεγμένη βεράντα. Όσα του λες όταν κοιμάσαι. Όσα της λες όταν πίνεις. Η Kate Bush. Ο Antony. Οι μέρες που μικραίνουν. Να χαζεύεις τα αυτοκίνητα που περνούν κάτω από γέφυρες. Η Πατησίων και η Αχαρνών. Όλη η Αθήνα μαζί. Οι υποσχέσεις. Οι αναβολές. Οι ταινίες του Τρίερ. Τα κοντινά της Χέμπορν. Οι φίλοι που ζουν μακριά. Η φωτογραφία της στο σαλόνι. Που ντρέπεσαι να χορέψεις μπροστά της. Οι μουσικές απ’ τα ανοιχτά παράθυρα. Να φτιάχνεις βίντεο κλιπ στο μυαλό σου. Playlists με τραγούδια χωρισμού. Οι παλιές γραφομηχανές. Οι polaroids. Τα χρωματιστά πουκάμισα. Οι ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες. Οι βέλγικες μπύρες. Οι μικρές ασκήσεις υπομονής. Τα πρωινά στα ξενοδοχεία. Τα ζεστά γεμιστά τον Οκτώβρη. Ο William S. Burroughs. Ο William Blake. Ο ακτιβισμός. Η αλληλεγγύη έξω απ’ τα δικαστήρια. Οι νυχτερινές αφισοκολλήσεις. Ο γιος του μετανάστη με το παλιό σου BMX. Τα κοκάλινα γυαλιά. Τα παιδιά με κοκάλινα γυαλιά. Τα παλιά έπιπλα. Τα παιδικά παραμύθια. Τα σημειωματάρια και τα στυλό με μαλακή μύτη. Η Nefeli Walking Undercover. Η Janis Joplin. Ο David Bowie. We can be heroes just for one day! Οι βόλτες με το αυτοκίνητο που τραγουδάς δυνατά. Σταματάς για λίγο στην άκρη και πίνεις τσίπουρο απ’ το φλασκί. Οι αγκαλιές κάτω από παπλώματα και κουβέρτες. Χίλιοι δυο τρόποι για να ζεις. Κι άλλοι τόσοι για να βγάλεις το χειμώνα.

27 Σχόλια leave one →
  1. 30 Σεπτεμβρίου, 2012 2:41 μμ

    Καλό φθινόπωρο, πουλάκι.

  2. kihli permalink
    30 Σεπτεμβρίου, 2012 2:42 μμ

    θα τον βγάλουμε τον χειμώνα.

    με πείσμα και μ’όλα αυτά.

  3. 30 Σεπτεμβρίου, 2012 2:43 μμ

    Ναι , με όλα αυτά και σε πείσμα των άλλων, θα τη βγάλουμε και τούτο το χειμώνα όσο έχουμε ο ένας τον άλλο 🙂

  4. 30 Σεπτεμβρίου, 2012 2:52 μμ

    «Θα τον μπερδέψουμε για πάντα τον χειμώνα …»

  5. 30 Σεπτεμβρίου, 2012 3:00 μμ

    Γεια σου Σάιλεντ. 🙂

  6. 30 Σεπτεμβρίου, 2012 3:09 μμ

    Γεια σας, καλό φθινόπωρο, όλα καλά; 🙂

    (@kospanti παιδί μου τσεκάρεις ποτέ τα σπαμ σου; τόσο καιρό με έχει τσακώσει η τσιμπίδα σου, ασφυκτιώ πια εκεί μέσα!)

  7. 30 Σεπτεμβρίου, 2012 3:19 μμ

    Και Walk Unafraid.

  8. 30 Σεπτεμβρίου, 2012 3:52 μμ

    εκπληκτικες εικονες.. ποια να πρωτοδιαλεξεις 🙂

    ΟΛΕΣ!

  9. 30 Σεπτεμβρίου, 2012 4:20 μμ

    με τη φωνή της Σαπφέτ Νοτερό:

  10. 30 Σεπτεμβρίου, 2012 6:13 μμ

    Καλές και Χρωματιστές φθινοπωρινές διαδρομές!

  11. 30 Σεπτεμβρίου, 2012 6:51 μμ

    και τα πάρτυ που χορεύουμε αυτο

  12. 30 Σεπτεμβρίου, 2012 7:23 μμ

    Σάιλεντ, Καλό φθινόπωρο θα σου ευχηθώ σε κανένα μήνα. Με τα πρώτα φθινοπωρινά φύλλα.
    😉

  13. LouSalome permalink
    30 Σεπτεμβρίου, 2012 9:59 μμ

    φθινοπωρινό, σκαστό φιλί στο μάγουλο. άντε σιγά σιγά ν’ ανάβουμε τα ρεσό

  14. kostas.nik permalink
    30 Σεπτεμβρίου, 2012 10:17 μμ

    καλό φθινόπωρο silent. τόσες όμορφες εικόνες υπάρχουν γύρω μας, θα το ομορφήνουμε και αυτό.

  15. HappyHour permalink
    1 Οκτώβριος, 2012 12:31 πμ

    Χωρίς κανόνα…με έρωτα μόνο…παντού, στο φαγητό που μαγειρεύεις, στις θλιμμένες ρακές, στα φθινοπωρινά αεράκια…

    Καλό φθινόπωρο Σαιλεντ!!!

  16. 1 Οκτώβριος, 2012 2:11 πμ

    καλό φθινόπωρο εύχομαι!! 🙂

  17. 1 Οκτώβριος, 2012 10:44 πμ

    Καλό φθινόπωρο λοιπόν, να είμαστε μαζί, να γελάμε και να ακούμε στέρεο νόβα, κάνει καλό στην καρδιά!

  18. 1 Οκτώβριος, 2012 1:57 μμ

    επιτέλους!αναρωτιόμουν τι μού λειπε…

  19. 1 Οκτώβριος, 2012 7:54 μμ

    Όμορφο. Αλλά βρε παιδί μου αυτοί οι 30C σήμερα το μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας δεν παλεύονταν… Μια βροχη να έρθει ;))) Στα άλλα συμφωνώ, όσα μας κρατούν.

  20. 2 Οκτώβριος, 2012 1:01 πμ

    http://indianapublicmedia.org/afterglow/songs-season-autumn/

    καλό βράδυ

  21. 2 Οκτώβριος, 2012 1:18 πμ

    Αι λαβ ιτ. Θα πάρω και θα κρατήσω κάθε εικόνα του ποστ φυλαχτό ενάντια στο χειμώνα.

  22. ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ permalink
    2 Οκτώβριος, 2012 4:07 μμ

    ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ
    (αφιερωμένο στην Β)

    Τόση απόγνωση
    Με κατάλαβε και ο ανθοπώλης :
    ‘’Να πάρετε ζουμπούλια’’, είπε

    Νάσαι καλά………..την απόγνωση διώχνει η οργή, όπως την ρουτίνα η λύσσα

  23. 2 Οκτώβριος, 2012 4:16 μμ

    Μπορεί το θερμόμετρο να δείχνει 30C, όμως οι πρώτοι λογαριασμοί του φθινοπώρου έχουν ήδη δείξει τα δόντια τους (#διπλής) οπότε και με λίγη ακόμα μουσική θα είμαστε μια χαρά 🙂

    @giusurum πέρασα, είδα, πήρα το δώρο μου και ένα έχω να πω: μα πόσο φοβεροί είστε εσείς εκεί;
    Να έρθουν και οι υπόλοιποι! 🙂

  24. 5 Οκτώβριος, 2012 12:40 μμ

    Κι ο Hammill να τραγουδά αυτό:

  25. ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ permalink
    8 Οκτώβριος, 2012 11:15 πμ

    Κάτι ελάχιστο από μένα

    ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
    Ξύπνησα αδειανά
    Την κοίταξα απορημένα.
    Ύστερα πήγα απ’ το εργοστάσιο
    Ήταν ένα ψιλόβροχο σκιάς,
    παρακάλεσα το φύλακα
    ‘’Ό,τι χειρότερο για τέτοιαν ώρα’’.
    Πείστηκε, είχε και χρόνια εκεί.
    Αρχίσαμε μαζί να βγάζουμε σιγά-σιγά
    Θυμήθηκα ένα υγρό καλοκαίρι
    Έκλαιγα και αμάρτανα κάθε απόγευμα
    Και βουητά επίμονα στ΄αφτιά μου
    Θυμάμαι και την υπόσχεση
    ‘’Θα ξανασυνατηθούμε’’…. κανείς μας δεν την πίστευε
    Και νάτη τώρα, βγήκε.
    Κλωστή-κλωστή άρχισα να τα παίρνω
    Να τα μεταφέρω κλωστή-κλωστή
    Ψιλοβλαστήμαγε κι αυτός ‘’καψόνι, μεσημεριάτικα’’
    ‘’Τι σου ήτανε ;’’
    ‘’Συνομήλικος’’
    ‘’Πως σε είπαμε ;’’
    ‘’Δε θυμάμαι’’

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: