Skip to content

Και τα πλήκτρα σαν αγγίζω νιώθω να πετώ

17 Σεπτεμβρίου, 2012

Εγώ, η αδερφή μου κι ένα πρόβατο στην καρότσα ενός αγροτικού πάμε για μπάνιο και στη διαδρομή τραγουδάμε Αλέξια, μη ρωτάς λεπτομέρειες, ούτε που θυμάμαι πως, πότε, μόνο ότι ήμασταν στο δημοτικό και η αδερφή μου ως μεγαλύτερη είχε αναλάβει το ιερό καθήκον να μου διδάξει το τρέχον υβρεολόγιο της εποχής, πούτσες, μουνιά, παπάρια, τέτοια πράγματα. Είμαστε στην καρότσα και χορεύουμε το Άσπρο Μαύρο, μόνο που έχουμε αντικαταστήσει όσες λέξεις δεν καταλαβαίνουμε με βωμολοχίες που επίσης δεν καταλαβαίνουμε, τις χρησιμοποιούν όμως συχνά τα γυμνασιάκια της γειτονιάς, άρα πρόκειται προφανώς για κάτι σπουδαίο. Εκεί λοιπόν που η Αλέξια τα πλήκτρα σαν αγγίζει νιώθει να πετά, εμείς νιώθουμε να πετάμε τ’ αρχίδια σαν αγγίζουμε και όλα είναι ξεκαρδιστικά και βγάζουν περισσότερο νόημα, για ‘μένα και την αδερφή μου δηλαδή, το πρόβατο δεν πολυενδιαφέρεται να λάβει μέρος στην καλοκαιρινή μας ιεροτελεστία και ευτυχώς οι ενήλικες στο μπροστινό κάθισμα δεν δείχνουν ιδιαίτερα ενοχλημένοι. Κάπου εκεί, στην καρότσα ενός αγροτικού κλείδωσε μέσα μου αυτή η κρυφή και ανομολόγητη συμπάθεια για την ποπ τραγουδίστρια που με τα χρόνια κωδικοποιήθηκε ως το εισιτήριο επιστροφής στην ηλικία της αθωότητας κάθε φορά που οι συνθήκες το απαιτούσαν. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους φίλους μου, ο πρώτος δίσκος που αγόρασα στη ζωή μου δεν ήταν των Nirvana, των Bathory ή έστω οι σονάτες για πιάνο του Rachmaninoff αλλά ο πρώτος ομώνυμος δίσκος της Αλέξιας που μετουσίωνε τη ρομαντική αγάπη σε ποπ ελαφρότητα και χτυπούσε κατευθείαν στην καρδιά και στα πόδια: Τα κορίτσια ξενυχτάνε, Άσπρο Μαύρο, Κανένας δεν μας Σταματά, Γράμματα, Αγάπη Καλοκαιρινή, Έλα μια Νύχτα, δίσκος ορόσημο για τη γενιά που γεννήθηκε περί τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και άρχισε να ανακαλύπτει τον εαυτό της και τον κόσμο στην αμήχανη δεκαετία του ’80 μέσα από τα παιχνιδιάρικα, χρωματιστά και αθώα συνθεσάιζερς του Κώστα Χαριτοδιπλωμένου. Θηλυπρεπές; Ναι. Σαχλό; Μπορεί. Δεν αργεί πάντως η μέρα που τα τραγούδια της Αλέξιας θα αποκατασταθούν στη συνείδηση του κόσμου. Μέχρι τότε αυτή είναι η δική μου ένοχη απόλαυση. Όχι και τόσο ένοχη τελικά.

.

.

Δεν είμαι μόνος: Ελιές Καλαμών LuxΠρόβατοΤσαλαπετεινόςΒιβλιοθηκάριοςSlackerbludKospantiΤο ιστολόγιο του ερυθρού καγκουρό, Τα Χαμένα Επεισόδια

40 Σχόλια leave one →
  1. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 12:39 μμ

    Απλώς υπέροχο! Σαν εσένα.

  2. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 1:04 μμ

    Ποια Αλέξια ρε, αυτό είναι κλιπ του ΕΟΤ

  3. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 1:10 μμ

    Αυτό ίσως βοηθήσει κάπως την απενοχοποίηση:

  4. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 1:46 μμ

    ωω Αλέξια τραγουδούσα κι εγώ βεβαίως βεβαίως :PPP

  5. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 1:55 μμ

    Φωνή έχει η Αλέξια αναμφίβολα. Τα τραγούδια που είπε δε με ενθουσιάζουν ιδιαίτερα.

    • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 4:04 μμ

      εσείς οι ψαγμένοι δείτε φακτς πιο κάτω για να πειστείτε!

      • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 4:38 μμ

        Εννοούσα τα ποπ χιτάκια.

  6. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 1:59 μμ

    Κάτι πιο αρρωστημένο περίμενα… Εγώ το ‘χα σε Κασσέτα. Αλέξια έι σάιντ, Πωλίνα μπι.

    • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 3:47 μμ

      Αν θες κάτι πραγματικά αρρωστημένο αναζήτησε οπωσδήποτε την αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών!!

  7. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 2:13 μμ

    τραγούδαγε συμπαθητικά κάποια τζαζ στάνταρντς. μη νιώθεις τόσο άσχημα

    • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 3:50 μμ

      Έχει κάνει μερικά πολύ σπουδαία πράγματα θαρρώ (ακολουθούν φακτς παρακάτω), αλλά σαν τα κορίτσια ξενυχτάνε τίποτα 🙂

  8. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 3:01 μμ

    δε χρειαζόμαστε καμία απενοχοποίηση. δώσε! 🙂

    • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 3:55 μμ

      Το να μου αφήνουν τόσο ενθαρρυντικά σχόλια σοβαροί άνθρωποι σαν εσένα μου δίνει δύναμη να συνεχίσω! Αφιερωμένο:

      • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 4:04 μμ

        μερσί για την αφιέρωση, επιφυλάσσομαι να ανταποδώσω- ουδέν σχόλιο για το «σοβαροί άνθρωποι» :Ρ – βασιλείου την έλεγαν (εεεε, τη λένε) μωρέ; απομυθοποίησιςςςς

  9. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 4:39 μμ


    δενειμαί για μαθη ματικά, δεν ειμαί καλήστα μαθημά τικά!!!

  10. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 4:44 μμ

    Λοιπόν άκου: Όταν η Αλέξια είχε βγάλει το «Ορκίσου» καθόμασταν με την αδελφή μου μπροστά από την τηλεόραση και προσπαθούσαμε να μιμηθούμε το χορευτικό του video clip. Απενοχοποιημένα, όπως πρέπει να είναι όλα 🙂

    • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 8:49 μμ

      το ορκίσου εκτός από μίνι κορς στον χορό αποτελεί και κρασ κορσ στις απαιτήσεις που ένα αγόρι πρέπει να έχει από το γκόμενο! έχει δέσει πολλές gay οικογένειες!

  11. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 4:56 μμ

    ωωω Αλεξία!!αγαπάμε….

    μου φτιάχνει πάντα τόσο την διάθεση!!χωρίς ενοχές 😉

  12. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 5:53 μμ

    Φοβερό ! Το χάρηκα πολύ ! Καλά που θυμήθηκες τους Bathory ?

  13. isojukou permalink
    17 Σεπτεμβρίου, 2012 7:25 μμ

    Γράφεις τόσο ωραία που μ’ αρέσει ακόμη και όταν γράφεις για την Αλέξια. (είμαι πολύ μάλλον μεγαλύτερή σου και …ομολογώ ότι όταν ήμουν δημοτικό ήξερα όλους τους στίχους στα τραγούδια του πάριου…μην το πεις σε παρακαλώ παρέξω) 😉

  14. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 9:43 μμ

    Ω μα τι συνωστισμός είναι αυτός σήμερα; Θέλει ο κουλτουριάρης να κρυφτεί και τα στατιστικά (του μπλογκ) δεν τον αφήνουν! Ώστε είμαστε τόσοι πολλοί 🙂

    @provaticious καλά από ‘σένα το περίμενα, είχες πάντα το βλέμμα στραμμένο προς το μέλλον! Δεν αργεί λέμε η μέρα που κάποιος χίψτερ θα αποκαταστήσει το όνομα της Αλέξιας στον κόσμο και τότε όλοι θα τρέξουν να σκίσουν τα δελτία χιψτερικών τους φρονημάτων.Ως τότε ας τη χαρούμε εμείς οι λίγοι υποψιασμένοι και απενοχοποιημένοι 😉 Όσο για το κρασ κορσ γνέφω καταφατικά, το Ορκίσου έχει τη σωστή δόση ντράμα κουίνες που απαιτεί η κάθε σχέση που σέβεται τον εαυτό της 😉

    @Χαμένο Επεισόδιο την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε ετοιμάσου για μαθήματα χορού. Ξέρω πολλές φιγούρες, προειοδοποιώ 🙂

    @onlyandjustme εγώ να δεις πόσο αγαπώ αυτούς που αγαπούν την Αλεξία!! 🙂

    @kospanti μερσί, έρχομαι κι από ‘κει να στα πω αναλυτικά. Οι Bathory λογικά ήταν ο δεύτερος δίσκος που αγόρασα! Αχταρμάς 🙂

    @isojukou είσαι τόσο γλυκιά που θα μπορούσα ακόμα και να σου αφιερώσω Πάριο αλλά δεν πάει το χέρι ρε γαμώτο 🙂 ας το πάρει το ποτάμι όμως, κι εμένα μου αρέσουν μερικά τραγούδια του, μόνο τα νησιώτικα όμως. Αυτό κι αν μείνει μεταξύ μας!

    • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 10:12 μμ

      έτσι είναι αγάπη μου! εμείς πεθαίνουμε να κάνουμε φίξιον και έρχεται ο σάηλεντ με ένα απλό αυτοβιογραφικό και κάνει τους άπειρους πάταγους. αχ αχ αχ 😛

      • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 11:06 μμ

        πρόβατε δεν φταίω εγώ αν εσύ την είδες ντοστογιέφσκι στα γεράματα και σνομπάρεις την αγνή ποπ κουλτούρα!
        στο κάτω κάτω της γραφής τι να ‘κανα κι εγώ, αφού αυτά θέλει ο κόζμος 🙂

  15. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 10:05 μμ

    Λοιπόν εγώ θυμάμαι τον ξάδελφό μου να τραγουδάει «άσπρο-μαύρο», 3-4 χρόνια αφού είχε παρουσιαστεί στη Γιουροβίζιον! Δεν ήμουν ποτέ μεγάλη φαν, αλλά βρίσκω πολύ χαρούμενα τα τραγούδια της – κι ειδικά το «άσπρο-μαύρο» το θυμάμαι πότε – πότε! 🙂

    • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 11:10 μμ

      Λοιπόν κ2 ξέρω ακριβώς τι σου χρειάζεται! Το άσπρο-μαύρο στην αγγλική του βερσιόν: και κρατάς τη γλυκιά χαζομάρα της μουσικής και αποποιείσαι τους φριχτούς στίχους, αν δηλαδή προσποιηθείς ότι δεν καταλαβαίνεις τους -πολύ χειρότερους- αγγλικούς!

  16. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 10:05 μμ

    Χριστέ μου τι διαβάζω και εδώ μέσα… τι είναι αυτά τα πράγματα; Τελικά με το πρόβατο τι έγινε;

    • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 11:13 μμ

      αν εννοείς το πρόβατο κάτω από το σχόλιο σου, χαίρει άκρας υγείας και ευτυχίας!
      αν εννοείς το πρόβατο στην καρότσα μάλλον πιλάφι θα κατέληξε 😦
      κατά τ’ άλλα, από κουλτουριάρηδες με περισσή χολή χορτάσαμε, αν δεν σου κάνουμε να πας να κάνεις παρέα με το δύτη που δεν έχει ένοχες απολαύσεις 🙂

  17. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 10:22 μμ

    ρε το είχα ξεχάσει αυτό αχαχχαχαχαχαχαχαχα:

    http://provatos.blogspot.gr/2007/12/blog-post_06.html

    • 17 Σεπτεμβρίου, 2012 11:16 μμ

      «Είμαι ένα κυπριωτάκι τσαχπίνικο και ζουζουνάκι, το βυνίλιο ν’ αγοράσεις και να ξέρεις δεν θα χάσεις!»
      πόσα ρησπέκτ και γονυκλινείς ευχαριστίες μπορώ να σου προσφέρω για το γέλιο που μου χάρισες, πόσα;;;

  18. 17 Σεπτεμβρίου, 2012 11:51 μμ

    Aχ, Αλέξια! Τα κορίτσια ξενυχτάνε μ’ένα μυστικό και άσπρο- μαύρο τα έχω τραγουδήσει άπειρες φορές με το πινέλο (του ρουζ) της μαμάς μου για μικρόφωνο μπροστά στον καθρέφτη και δεν ντρέπομαι καθόλου!!! (ήμουν μικρή πολύ μικρή, εεε, αλήθεια, δεν ξέρω τι με είχε πιάσει, εεε, παιδικές ανοησίες γιατρέ μου, τι να λέμε τώρα) ;))

    • 18 Σεπτεμβρίου, 2012 9:39 πμ

      Ε καλά δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι κιόλας, εγώ τα κάνω ακόμα αυτά 🙂

  19. 18 Σεπτεμβρίου, 2012 9:24 πμ

    Άσε, Silent, κι αυτοί που λένε ότι αγόραζαν δίσκους των Nirvana, Bathory, Rachmaninoff, κλπ, κλπ, με την Αλέξια μεγάλωσαν. Μετά ανακάλυψαν πως ο Θαλασσινός αποφάσισε να πάει να κοιμηθεί και να τραγουδήσει το Αϊβαλί, αλλά και πάλι άκουγαν την Κωνσταντίνα…

    • 18 Σεπτεμβρίου, 2012 9:38 πμ

      Εξαιρείται φυσικά ο Κατσαμάκης που μεγάλωσε με Ξυλούρη, Θεοδωράκη και Μαρκόπουλο!
      (τέτοια λέει και πάει τσιφ για #ase_mas_kouklitsa_mou)

  20. 18 Σεπτεμβρίου, 2012 12:09 μμ

    Το πρόβατο, όχι ο συνάδελφος, αυτό στην καρότσα ήταν που απογείωσε αυτό το ποστ. Νομίζω ότι αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να το εφεύρεις! (Χωρίς καμία ενοχή)

  21. 18 Σεπτεμβρίου, 2012 12:48 μμ

    Τσαλαπετεινέ είδες τα παιδιά που μεγαλώσαμε στη φύση; πάντα έχουμε ένα ζωάκι να παίζει στο μπακράουντ 🙂

    Γιώργο σταματάς σε παρακαλώ να είσαι τόσο κουλτουριάρης; Εντάξει, μεγάλωσες με Γκοντάρ και δεν έχεις δει ποτέ το Τρελό Γουικέντ στου Μπέρνυ, άσε μας τώρα να κυλιστούμε στο βούρκο με την ησυχία μας και πήγαινε να διαβάσεις καμιά Έμιλι Μπροντέ για το επόμενο αφιέρωμα 🙂

Trackbacks

  1. Ο κήπος των απολαύσεων – Guilty Pleasures | kospanti
  2. Aφού το θες ας είν’ αυτή η πιο μεγάλη μας στιγμή | Τα Χαμένα Επεισόδια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: