Skip to content

A Summer Wasting

9 Αύγουστος, 2012

Και γιατί δηλαδή να πάρουμε τον εύκολο δρόμο, σάμπως για τα δύσκολα δεν είμαστε εμείς; Τα ίδια θυμάμαι σου ‘λεγα στα καβλωμένα 16 σε χαρτάκια σκισμένα από το βιβλίο των Λατινικών, εγώ διάβαζα μέχρι τα ξημερώματα στις ταράτσες για να φύγω από ‘δω κι εσύ ξενυχτούσες άσκοπα για να μου κρατάς παρέα, θα ‘ρχοσουν που και που στην Αθήνα να με βρεις, έλεγες, ήταν κι αυτό μια παρηγοριά, μόνο που δεν το έκανες ποτέ, που να σου εξηγώ όμως τώρα, τα ίδια σου έλεγα στα ιδρωμένα και νωχελικά μεσημέρια των 22 ξαπλωμένοι στο φοιτητικό κρεβάτι κάτω από τη μισοσκισμένη αφίσα των Belle & Sebastian, τα ίδια στα ηδονικά 25 στην ξένη γη που ήμασταν νέοι και τίποτα δεν μας ένοιαζε, μόνο να προλάβουμε να εξερευνήσουμε τις χημικές αντιδράσεις των σωμάτων μας, τα ίδια στα άγρια 30 σε σκοτεινά δωμάτια με άγνωστα πρόσωπα που ούτε θυμόμαστε πια, τα ίδια και στα δύστροπα 34 που δεν είχαν και πολλά πράγματα σημασία γιατί τα είχαμε δοκιμάσει πια όλα και ό,τι έγινε έγινε, που να σου εξηγώ τώρα. Που λες, εγώ όλη μου τη ζωή έγραφα κασέτες και αργότερα cd για το αυτοκίνητο, όμως τότε δεν το ήξερα ακόμα, τόσα χρόνια στην Αθήνα πάνω κάτω με τα πόδια γύρναγα, μουσικές άκουγα σε ταράτσες και μπαλκόνια, πρώτα στο Νέο Κόσμο, μετά στα Εξάρχεια, στον Κολωνό, τα τελευταία χρόνια Γκύζη. Τώρα όμως έχω το σαραβαλάκι μου και τις Κυριακές κάνω βόλτες στα χωριά και ακούω δυνατά cd που γράφτηκαν πριν χρόνια σε γκαρσονιέρες της Αθήνας με τίτλους όπως It Never Snows in Athens και The Summer Is Always Late in Suburbs και στη διαδρομή μπερδεύεται γλυκά η Λίτσα Διαμάντη με τους Adorable και οι Belle & Sebastian με τους Ride, όμως ποτέ κανείς δεν ήταν εδώ για να τραγουδήσει μαζί μου, να χτυπήσει νευρικά το χέρι στην πόρτα με το Dog on Wheels, να φωνάξει δυνατά I’m Waking up to Us, να μιλήσουμε για τις μουσικές μας, τις κάβλες μας, τους σαραβαλιασμένους έρωτες και τους ανθρώπους που πέρασαν απ’ τα κρεβάτια μας για λίγο ή τους φίλους που κάναμε για ακόμα πιο λίγο ένα καλοκαίρι στα υπαίθρια του Ψυρρή ή τους χειμώνες στα σκαλάκια της Θεμιστοκλέους, που να σου εξηγώ τώρα. Κάνουμε βόλτα με το αυτοκίνητο και ο ιδρώτας στάζει στα πρόσωπα μας, που πάμε, τι σημασία έχει, το μόνο που έχει σημασία είναι ότι δεν θέλουμε να γυρίσουμε σπίτι γιατί ποτέ δεν θέλαμε να γυρίσουμε σπίτι, σήμερα είμαστε στην Αθήνα και οδηγάμε επικίνδυνα στην Ποσειδώνος και είμαστε στα Χανιά και οδηγάμε τραγουδώντας δυνατά στην εθνική, το ξέρω ότι δεν είμαι καλός οδηγός, αλλά τι σημασία έχει, το μόνο που έχει σημασία είναι που είναι καλοκαίρι και κάνουμε άσκοπες βόλτες με Belle & Sebastian στο cd, που βγάζουμε χαζές φωτογραφίες στο instagram, που ξεροψηνόμαστε παρέα κάτω από τον καυτό ήλιο του μεσημεριού, που πίνουμε κρύο φραπέ σε χάρτινα κυπελάκια και που στον πληγωμένο γαλαξία που διανύσαμε όλα αυτά τα χρόνια οι πορείες μας συναντήθηκαν για μια στιγμή κάτω από τη θάλασσα και ήταν η πιο ωραία βουτιά του καλοκαιριού και ήταν η πιο ωραία μέρα του καλοκαιριού. Γιατί έτσι είμαστε εμείς, ερωτευόμαστε τραγούδια και ερωτευόμαστε ανθρώπους μέσα απ’ τα τραγούδια, που να τους εξηγούμε τώρα…

.

20 Σχόλια leave one →
  1. 10 Αύγουστος, 2012 1:30 πμ

    Road movie με λήψη από δύο κάμερες. Και βουτιά στο τέλος. Και soundtrack. Το μοντάζ δικό μας που έχουμε δυο ποστ ανοιχτά μπροστά μας σαν παράθυρα στο καλοκαίρι.

    Πάντα τέτοια!

  2. 10 Αύγουστος, 2012 8:01 πμ

    Και δε χρειάζεται να εξηγήσει κανείς….

  3. 10 Αύγουστος, 2012 9:14 πμ

    Επίσης αυτό:

    και αυτό:

    [ επίσης έκανα λάικ στον εαυτό μου, εσείς καλά; 🙂 ]

  4. 10 Αύγουστος, 2012 10:05 πμ

    Καμιά φορά, όταν αναρωτιέμαι τι σημαντικό θα μπορούσα να κάνω, σκέφτομαι ότι το καλοκαίρι είναι μάλλον εξ αρχής κατασκευασμένο just for wasting time και ησυχάζω. 🙂

  5. 10 Αύγουστος, 2012 10:49 πμ

    Πού να εξηγείς τώρα… υπέροχο ποστ…

  6. kostas.nik permalink
    10 Αύγουστος, 2012 11:07 πμ

    σ’ωραίος!

  7. 10 Αύγουστος, 2012 11:29 πμ

    τα υπόλοιπα σιντι,θα τα ακούσουμε καθώς θα τρέχουμε στη Route 66, οκ?

    να,κοιτα,θαναι καπως ετσι:

    • 10 Αύγουστος, 2012 4:11 μμ

      πήδα στο αυτοκίνητο μαζί μας
      στο πίσω κάθισμα εσύ, δίπλα στο σκύλο
      για τη μουσική μην ανησυχείς καθόλου, είσαι σε καλά χέρια 🙂

      • 10 Αύγουστος, 2012 4:32 μμ

        μα το ξερω! απλά θελω λιγο hooverphonics, λιγο morcheeba κ λιγο garbage οκ? ο σκυλος χορευει?

      • 11 Αύγουστος, 2012 9:43 πμ

        όχι μόνο χορεύει αλλά κουνάει και τα αυτιά στο ρυθμό των morcheeba!

  8. tram21 permalink
    10 Αύγουστος, 2012 12:26 μμ


    You know, it really won’t surprise me If you’re a wreck by the age of 14
    ή κάπως έτσι, ε;

  9. 10 Αύγουστος, 2012 3:15 μμ

    σε νιώθω…

  10. 10 Αύγουστος, 2012 3:25 μμ

    Τελικά καταλήξατε στο ποιο είναι το καλύτερο τραγούδι των Belle & Sebastian?

    Και τα δυο ποστς είναι απίθανα. Τη ζήλεψα τη βόλτα σας 😉

  11. 10 Αύγουστος, 2012 4:15 μμ

    Και τι δε θα’δινα για μια παγωμένη μπίρα στα σκαλάκια της Θεμιστοκλέους, δίπλα δίπλα σου…

  12. 10 Αύγουστος, 2012 4:20 μμ

    τι άλλο να κάνω για ΄σας;
    λίγο belle & sebastian ακόμα ίσως;

  13. 16 Αύγουστος, 2012 10:50 πμ

    Αν εξαιρέσεις τα Χανιά όλο και κάποια ταξίδια,με ξίδια και μουσικές έχω βιώσει οπότε ούτε να εξηγείς χρειάζεται ούτε να σου εξηγώ,καταλαβαινόμαστε.
    Για κάθε αυτοκινητόδρομο ή δρόμο που τελείωνε έχω κι εγώ το τραγούδι μου.Έψαχνα τον τίτλο του 12 χρόνια.Χθες είδα και την ταινία στους τίτλους τέλους της οποίας έσκαγε μύτη το άσμα.Η ταινία λέγεται ELECTRIC GLIDE IN BLUE.
    Καλημέρα με το συγκεκριμένο άσμα

    • 3 Σεπτεμβρίου, 2012 9:48 πμ

      @moody τα καλύτερα δώρα φέρνεις πάντα εσύ! Σου αρέσει ο Φάμελλος; Ελπίζω ναι, λιγάκι τουλάχιστον, γιατί αυτό είναι το δικό μου δώρο για καλό φθινόπωρο! 🙂

  14. chara permalink
    17 Αύγουστος, 2012 4:24 μμ

    «I want to do to you what spring does with the cherry trees.» Δεν είναι μαγεία όταν δε χρειάζεται να εξηγείς; Σ’ αγαπώ!!!!!!!!!!

    • chara permalink
      17 Αύγουστος, 2012 4:25 μμ

      Και σε περιμένω ε!!!!!!!!!

      • 3 Σεπτεμβρίου, 2012 9:44 πμ

        Ναι Χαρά (μου), ας μην εξηγήσουμε τίποτα, μόνο αγάπη για το χειμώνα που έρχεται. Και μουσική, φυσικά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: