Skip to content

stolen car

20 Ιουνίου, 2012

Οι φίλοι μου κι εγώ ουρές σε γραφεία ψυχιάτρων δίνουμε εξετάσεις στο DSM, μαθαίνουμε λέξεις τροπικές όπως αλπραζολάμη, βρωμαζεπάνη, ταρταρική ζοπικλόνη και μαζεύουμε χαρτάκια με συνταγές φαρμάκων που θυμίζουν Γάλλους ποιητές. Remeron, effexor, notorium, pascalium, frisium, apollonset και στο τέλος του δρόμου η μητέρα όλων των μαχών, anafranil. Του μνημονίου οι πεσόντες με σεροτονίνη χαμηλή τρώνε χρωματιστά μάτριξ που ελέγχουν το μυαλό και δεν ανησυχούν για τις εκλογές, μόνο σφίγγουν σε ιδρωμένες παλάμες λίστες συμπτωμάτων που δεν πρέπει να ξεχάσουν όταν περάσουν την πόρτα του γιατρού: φόβος, απελπισία, φόβος, φόβος, αϋπνία, μνήμη, στυτική δυσλειτουργία. Ο φίλος μου κι εγώ κάθε Τετάρτη πιστοί στο ραντεβού, εκείνος φοβισμένος, εγώ λιγότερο. Η ώρα στην ψυχιατρική κλινική δεν περνάει με τίποτα, κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα οι άνθρωποι πετιούνται πάνω σαν ελατήρια, να τελειώνουμε, να φύγουμε από ‘δω, πόση ταπείνωση ακόμα θα αντέξουμε; Δεν μιλούν μεταξύ τους, μόνο ρίχνουν κλεφτές ματιές ο ένας στον άλλο με την ελπίδα ότι δίπλα τους θα αναγνωρίσουν σημάδια τρέλας, ότι οι ίδιοι είναι διαφορετικοί και βρέθηκαν εδώ κατά λάθος, μακάρι να ήταν αόρατοι. Στο τραπεζάκι του προθάλαμου ξεχασμένο ένα μισοσκισμένο διαγνωστικό εγχειρίδιο, το ξεφυλλίζω αδιάφορα χωρίς να καταλαβαίνω, τραβάω μια γραμμή και σβήνω τη λέξη συναισθηματικές διαταραχές, την αντικαθιστώ με τη λέξη μνημονιακές και όλα πια βγάζουν νόημα, όμως θέλω να φύγω από ‘δω, να φύγουμε από ‘δω, να κλέψουμε πάλι ένα αμάξι όπως τότε και να φύγουμε μακριά, όμως τι νόημα θα είχε, στο κεφάλι μου φτιάχνω τηλεοπτικές διαφημίσεις, πάρε κι εσύ αταράξ και μην πολυταράξ γιατί θα αναταράξ, μετά πάω να στείλω μήνυμα, θέλω να γράψω κατάθλιψη αλλά το έξυπνο κινητό γράφει κατάθεση, παραιτούμαι από κάθε προσπάθεια. Μπαίνουμε επιτέλους στο γραφείο της ψυχιάτρου, κόσμος πολύς, κάποιος έχει γενέθλια και μοιράζει γλυκά και αγκαλιές, λείπουν μόνο τα καπελάκια και οι καραμούζες, εκείνος σιωπηλός και φοβισμένος, η ψυχίατρος τον ρωτά αν σκέφτεται να κάνει κακό στον εαυτό του και μετά καταβροχθίζει ένα τεράστιο ταρτάκι σχεδόν με μια μπουκιά. Απ’ έξω οι ανθρωποφύλακες δίνουν μάχες, μπες γρήγορα στο δωμάτιο σου, τη μανούλα μου θέλω, άστε με να δω τη μανούλα μου ρε παιδιά, στο δίπλα δωμάτιο έχει επισκεπτήριο, έφηβοι με γάζες στους καρπούς των χεριών, μαμάδες που καπνίζουν ασταμάτητα, μπάτσοι με πολιτικά πάνε κι έρχονται, μετανάστες με χειροπέδες και βλέμμα αδειανό, τόση συσσωρευμένη οδύνη δεν πρέπει να έχει ξαναϋπάρξει. Φίλοι απ’ τα παλιά με αναγνωρίζουν, χαιρετάνε βιαστικά κουνώντας μόνο το κεφάλι, χάνονται σε θαλάμους με βαριές σιδεριές και αυτό το καλοκαίρι δεν θα τελειώσει ποτέ. Βενζοδιαζεπίνες, τρικυκλικά, τεταρτοκυκλικά, χλωμιπραμίνη, αμιτρυπτιλίνη, δοξεπίνη, όλα τα μάθαμε και τα εμπεδώσαμε μέσα σε λίγους μήνες που χάσαμε τον ύπνο μας και το stilnox έγινε η μόνη πραγματική δύναμη ελπίδας απέναντι στη δύναμη ελπίδας της νέας κυβέρνησης. Επιτέλους φεύγουμε, πάμε να πιούμε μια μπύρα να ξεπλύνουμε λίγο τη θλίψη, εκείνος ξέρει πως στεναχωρήθηκα και προσπαθεί να κάνει αστεία, άγαρμπα όπως πάντα, ποτέ δεν ήταν αστείος στην πραγματικότητα, κάνω ότι γελάω για να τον ευχαριστήσω για την προσπάθεια, απ’ το πρωί όμως μία φράση έχει μουδιάσει το μυαλό μου: αφού χάσαμε τον ύπνο μας θα τον χάσουν κι αυτοί!

.

One drink too many and a joke gone too far
I see a face driving a stolen car
gets harder to hide when you’re hitching a ride
harder to hide what you really saw

17 Σχόλια leave one →
  1. 20 Ιουνίου, 2012 6:37 μμ

    Τι έγραψες πάλι!!!……χείμαρος….
    Μου άρεσε πολύ.

  2. 20 Ιουνίου, 2012 6:40 μμ

    Γροθιά στην ψυχή. Αχ γμτ

  3. 20 Ιουνίου, 2012 6:42 μμ

    Με συγχωρείτε, έχει και ζέστη αλλά δεν συγκρατήθηκα 😦

  4. LouSalome permalink
    20 Ιουνίου, 2012 7:57 μμ

    Lou Salome ‘s response : γράφτηκε παλαιότερα, αλλά το stolen car μου το ‘ φερε στο μυαλό ( και πόνεσε).
    «Λαϊκό»
    Αίθουσα κλινικής. Μυρωδιά betadine. Η σωματώδης αποκλειστική Λουντμίλα μου θυμίζει φαντάρο του κόκκινου στρατού. Ο Παναγιώτης Κ. όταν δεν πέφτει σε κώμα, τις νύχτες μονολογεί: «διαθέτω πολλά χρήματα, κύριοι, κύριοι, σας παρακαλώ να με πάτε στην οικεία μου, δίνω 1000 ευρώ σε όποιον με μεταφέρει στην οικεία μου». Ο Σίμων Π. μοιάζει με έφηβο που υποσιτίζεται. Δεν έχει έρθει κανείς. Μουρμουράει κάτι για τους γονείς του. Ένα δροσερό κορίτσι μπαίνει την Τρίτη μέρα στο θάλαμο, τον φιλά και του δείχνει φωτογραφίες και μηνύματα στο κινητό. Είναι η κόρη του. Ρωτώ τον οικοδόμο Ναμπίλ πώς μπήκε ο ασβέστης στα μάτια του. Πάμε έξω για τσιγάρο. Ξέρει τη Νουβία. Χαμογελά. Πίσω στο δωμάτιο έχει σπάσει στο πάτωμα ένα θερμόμετρο. Αλλάζουν οι βάρδιες. Η τηλεόραση χαμηλώνει. Ο ασκός με το αίμα ρέει πολύ αργά. Θ’ αδειάσει ως τις 3. Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Αν με πας στο παράθυρο του διαδρόμου θα τα καταφέρω. Σε πηγαίνω. Ψιχαλίζει. Από μια τρύπα στο πισσόχαρτο, έπεσε μια σταγόνα πάνω στην Ορθογραφία που πάλευες με το μελάνι. Είσαι οκτώ και κλαις. Εντάξει, γύρισε με πίσω. Θα φύγεις;

  5. 20 Ιουνίου, 2012 8:18 μμ

    είσαι υπέροχος,όπως πάντα

  6. 20 Ιουνίου, 2012 9:25 μμ

    Ναι, ποταμός είσαι κι απόψε…
    Μπορώ να γίνω όμως ο κακός της παρέας;
    Από όσα καταλαβαίνω, αναφερόμαστε στα αυξημένα περιστατικά ψυχικών διαταραχών τα τελευταία χρόνια λόγω κρίσης.
    Μόνο που οι συναισθηματικές διαταραχές υπήρχαν και προ κρίσης, και τότε δεν μπορούσες να τις ονομάσεις μνημονιακές και να σου απαλύνει τον πόνο. Και το anafranil είναι παλιά ιστορία (ξεπερασμένη;). Και τότε, κανείς δεν έδινε σημασία σ’αυτούς τους ανθρώπους, σα να μην υπήρχαν ανάμεσά μας. Και κάποιοι από τους τωρινούς πεσόντες στις συναισθηματικές διαταραχές ίσως ανήκαν σ’αυτούς που θεωρούσαν εαυτόν στο απυρόβλητο της ψυχικής νόσου.
    Δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Δεν μειώνω τον πόνο κανενός. Ίσως και να είμαι εκτός θέματος. Ίσως πάλι να είμαι επηρεασμένος γιατί μόλις γύρισα από την ομάδα ψυχοεκπαίδευσης συγγενών. Μα ως παθών (λιγότερο ή περισσότερο έμμεσα), αισθάνομαι ότι χρειάζεται λίγη περισσότερη προσοχή στις αναφορές μας σε θέματα ψυχικής υγείας.

  7. 20 Ιουνίου, 2012 11:43 μμ

    Μπράβο Σάιλεντ. Ίδρωσα διαβάζοντας κι εδώ έχει δροσιά.
    😉

  8. 20 Ιουνίου, 2012 11:57 μμ

    ποιος θα φροντίσει τους φροντίζοντες ρε σάιλεντ; γιατί εγώ κοντεύω να σαλέψω δηλαδή…

  9. 21 Ιουνίου, 2012 1:25 μμ

    Δεν έχει άδικο η zaira… Κατά τ’άλλα οκ… Αυτά…

  10. 21 Ιουνίου, 2012 11:40 μμ

  11. 22 Ιουνίου, 2012 1:16 πμ

    Να μη σταματήσεις να τα γράφεις αυτά.

  12. 22 Ιουνίου, 2012 7:40 πμ

    πώς με σφάζεις έτσι μωρέ Silent; με το μπαμπάκι!

  13. 22 Ιουνίου, 2012 10:59 πμ

    @LouSalome αν πόνεσε λέει…όποιους δεν έχει γνωρίσει τους διαδρόμους των νοσοκομείων δεν έχει γνωρίσει τη ζωή…και όποιος δεν έχει αγαπήσει τη νοσοκόμα του δεν ξέρει τι πάει να πει αγάπη…αυτά..

    @kihli λάθος, εσύ είσαι υπέροχη!

    @Νίκο οι συναισθηματικές διαταραχές και οι διαταραχές άγχους υπήρχαν πάντα όσο υπήρχε και ανθρώπινη κοινωνία, όμως τα τελευταία χρόνια όλοι μας έχουμε ξεπεράσει κάθε ανθρώπινο όριο..δεν είμαστε από πέτρα και δεν μπορούμε να αντέξουμε τα πάντα…τελικά..και μπορεί οι πολιτικές και η κοινωνική εξαθλίωση να μην αποτελούν τη μοναδική αιτία για την επιδείνωση της ψυχικής υγείας, σίγουρα όμως ήταν ο εκλυτικός εκείνος παράγοντας που τα έφερε στην επιφάνεια, αφού τα προσωπικά μας καταφύγια και οι προσωπικές μας άμυνες εξαφανίζονται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Όσο για το anafranil, είναι μια παλιά ιστορία που δεν έφυγε ποτέ-πάντα εμφανίζεται όταν τα υπόλοιπα έξυπνα φάρμακα τρίτης γενιάς αποτυγχάνουν (και αυτό το γνωρίζω καλά από πικρή προσωπική ιστορία…) Συγγνώμη πάντως αν σε έφερα σε δύσκολη θέση, δεν ήταν καθόλου η πρόθεση μου…

    @Τσαλαπετεινός φεύγω κι εγώ σε λίγο για πιο δροσερά μέρη-σε περιμένω να πεταρίσεις κι εσύ προς το νότο..

    @zaira αναμάρτητα ερωτήματα, αν βρεις απάντηση πες την και σε ‘μένα γιατί δεν…

    @DreamTrapped δε λέω, μια βουτιά στην κρύα θάλασσα του νότου ίσως μας έδινε τις απαντήσεις..εσύ ξέρεις καλύτερα απ’ αυτά 😉

    @catalternative κι εγώ το ίδιο ρε γαμώτο…

    @Кроткая εσύ φρόντισε να μην ξεχαστείς και περιμένω μόνος στο τραίνο 🙂

    @katabran μη νομίζεις, κι εμένα στη μέγγενη με είχαν τόσο καιρό, τώρα πάω να τους ξεφύγω 🙂

  14. 22 Ιουνίου, 2012 3:49 μμ

    δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς πόνο. αλλά και δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς χαρά. εξαιρετικό σάηλεντ! είμαι πράουντ που σε γνωρίζω!

  15. bibliothekarios permalink
    25 Ιουνίου, 2012 11:38 πμ

    Μερικά κείμενά σου (και… ελάχιστες φωτογραφίες σου) είναι λυτρωτικά γυμνά, βίαια και αληθινά. Ευχαριστούμε Silent.

  16. 27 Ιουνίου, 2012 9:37 πμ

    @provaticious τα καλά σου λόγια ελπίζω να συνοδεύονται και με κανένα έξτρα κουπονάκι αλλιώς τι νόημα έχει; 🙂

    @Γιώργο πιστεύω ότι αυτό με τις «ελάχιστες φωτογραφίες σου» θα το μετανιώσεις οσονούπω καθώς τις επόμενες μέρες ακολουθεί φωτογραφικός καταιγισμός 🙂 ευχαριστώ πάντως!

Trackbacks

  1. Stolen Car | Const4ntino's Free Zone

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: