Skip to content

Οι γάτες τ’ Αϊ-Νικόλα

18 Ιουνίου, 2012

.

«Φαίνεται ο Κάβο-Γάτα…», μου είπε ο καπετάνιος
δείχνοντας ένα χαμηλό γιαλό μέσα στο πούσι
τ’ άδειο ακρογιάλι ανήμερα Χριστούγεννα,
«…και κατά τον Πουνέντε αλάργα το κύμα γέννησε την Αφροδίτη·
λένε τον τόπο Πέτρα του Ρωμιού.
Τρία καρτίνια αριστερά!»
Είχε τα μάτια της Σαλώμης η γάτα που έχασα τον άλλο χρόνο
κι ο Ραμαζάν πώς κοίταζε κατάματα το θάνατο,
μέρες ολόκληρες μέσα στο χιόνι της Ανατολής
στον παγωμένον ήλιο
κατάματα μέρες ολόκληρες ο μικρός εφέστιος θεός.
Μη σταθείς ταξιδιώτη.
«Τρία καρτίνια αριστερά» μουρμούρισε ο τιμονιέρης.
 .
…ίσως ο φίλος μου να κοντοστέκουνταν,
ξέμπαρκος τώρα
κλειστός σ’ ένα μικρό σπίτι με εικόνες
γυρεύοντας παράθυρα πίσω απ’ τα κάδρα.
Χτύπησε η καμπάνα του καραβιού
σαν τη μονέδα πολιτείας που χάθηκε
κι ήρθε να ζωντανέψει πέφτοντας
αλλοτινές ελεημοσύνες.
 .
«Παράξενο», ξανάειπε ο καπετάνιος.
«Τούτη η καμπάνα ―μέρα που είναι―
μου θύμισε την άλλη εκείνη, τη μοναστηρίσια.
Διηγότανε την ιστορία ένας καλόγερος
ένας μισότρελος, ένας ονειροπόλος.

»Τον καιρό της μεγάλης στέγνιας,
―σαράντα χρόνια αναβροχιά―
ρημάχτηκε όλο το νησί·
πέθαινε ο κόσμος και γεννιούνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τούτο τ’ ακρωτήρι,
χοντρά σαν το ποδάρι ανθρώπου
και φαρμακερά.
Το μοναστήρι τ’ Αϊ-Νικόλα τό ειχαν τότε
Αγιοβασιλείτες καλογέροι
κι ούτε μπορούσαν να δουλέψουν τα χωράφια
κι ούτε να βγάλουν τα κοπάδια στη βοσκή·
τους έσωσαν οι γάτες που αναθρέφαν.
Την κάθε αυγή χτυπούσε μια καμπάνα
και ξεκινούσαν τσούρμο για τη μάχη.
Όλη μέρα χτυπιούνταν ώς την ώρα
που σήμαιναν το βραδινό ταγίνι.
Απόδειπνα πάλι η καμπάνα
και βγαίναν για τον πόλεμο της νύχτας.
Ήτανε θαύμα να τις βλέπεις, λένε,
άλλη κουτσή, κι άλλη στραβή, την άλλη
χωρίς μύτη, χωρίς αυτί, προβιά κουρέλι.
Έτσι με τέσσερεις καμπάνες την ημέρα
πέρασαν μήνες, χρόνια, καιροί κι άλλοι καιροί.
Άγρια πεισματικές και πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τα φίδια μα στο τέλος
χαθήκανε· δεν άντεξαν τόσο φαρμάκι.
Ωσάν καράβι καταποντισμένο
τίποτε δεν αφήσαν στον αφρό
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.
Γραμμή!
.            

Τι να σου κάνουν οι ταλαίπωρες
παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα
το αίμα το φαρμακερό των ερπετών.
Αιώνες φαρμάκι· γενιές φαρμάκι».
«Γραμμή!» αντιλάλησε αδιάφορος ο τιμονιέρης.
.

 .
Γιώργος Σεφέρης, 
Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 1969

.

Αφιερωμένο στο Γιώργο και σε όλους τους συναγωνιστές.

8 Σχόλια leave one →
  1. 18 Ιουνίου, 2012 1:42 μμ

    Τι να πεις καλέ μου Silent..
    εξαιρετική επιλογή..
    (ο Ληναίος ακούγεται;)

    • 18 Ιουνίου, 2012 1:46 μμ

      Καλημέρα παιδί των ανοιχτών θαλασσών!
      Μια μέρα θα ταξιδέψουμε όλοι σε ανοιχτές θάλασσες όταν δεν θα έχουμε πια τίποτα να φοβηθούμε 🙂
      Ναι, ο Στέφανος Ληναίος είναι, υπέροχη φωνή…

  2. LouSalome permalink
    18 Ιουνίου, 2012 8:42 μμ

    ώρες ώρες με νευριάζω που πάντα αντρέχω στην πνευματική παρακαταθήκη της εφηβείας για ν’ αγαλλιάσω, μετά πάλι λέω γιατί όχι; ας μην ζήσει από εμένα η μοντερνιτέ, αφου μου μοιάζουν τέτοια ωραία αγόρια.

    Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης.

    το ριζικό μου, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε*.

  3. 18 Ιουνίου, 2012 9:22 μμ

    Απόλυτα συμβολικό. Δυστυχώς τα φίδια είναι παντού γύρω μας

  4. Μαρίνα permalink
    20 Ιουνίου, 2012 3:02 μμ

    Πόσο πικρή η νέα πραγματικότητα!
    Πού είναι αυτές οι γενναίες γάτες να μας δώσουν ελπίδα ότι δε θα παλεύουν οι αδύναμοι άνθρωποι μόνοι με τα τέρατα;;;

  5. 20 Ιουνίου, 2012 6:36 μμ

    Ξαστοχήσαμε, λοιπόν.
    Προσωρινά.
    Όσα φίδια κι αν γεννήσουν τα αυγά πάντα θα υπάρχουν εργατικές γατούλες που θα καθαρίζουν για όλους.
    Κι αυτές αδύναμοι άνθρωποι ήταν παλιά 😉

  6. bibliothekarios permalink
    25 Ιουνίου, 2012 11:00 πμ

    Ήρθα κι εγώ ασθμαίνοντας και με καθυστέρηση. Την ιστορία την είχαμε διαβάσει στο δημοτικό, στο ανθολόγιο νομίζω. Τη θυμόμουν, αλλά την είχα «ξεχάσει». Μοιάζει τόσο αληθινό, επαληθεύσιμο από την ιστορία εννοώ, το ποίημα: θύτες και θύματα που σβήνουν στη μάχη για να σωθούν οι αμμέτοχοι και οι επόμενοι. Μέχρι να έρθει η εποχή της στέγνιας, να αυξηθούν τα φίδια και να γίνει πάλι η μάχη με τις γάτες…

    ΥΓ: Διαβάζω αυτό τον καιρό βιβλία για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Έχω διαβάσει και σου προτείνω: 1) Sonderkommando. Μέσα από την κόλαση των θαλάμων αερίων/Σλόμο Βενέτσια. Αθήνα, Πατάκης, 2008. 2) Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος/Πρίμο Λέβι. Αθήνα: Άγρα, 2009 3) Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν/Πρίμο Λέβι. Αθήνα: Άγρα, 2000 4) Πέρα από την ενοχή και την εξιλέωση/Jean Amery. Αθήνα: Άγρα, 2010. Ιδιαίτερα το τελευταίο, ιδιαίτερα ο Amery σε αιχμαλωτίζει στην αιχμαλωσία του.

    ΥΓ: Σε ευχαριστώ για την αφιέρωση φίλε

    • 27 Ιουνίου, 2012 9:42 πμ

      Πολύ διάβασμα μου βάζεις και είσαι και εγγύηση ρε γαμώτο σε αυτά που προτείνεις 😦
      Θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ το καλοκαίρι και ραντεβού για εξετάσεις όταν με το καλό θα φύγουν οι μεγάλες ζέστες 🙂
      Καλημέρα Γιώργο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: