Skip to content

Τι νέα ψιψίνα;

21 Μαΐου, 2012

Σήμερα από την τηλεόραση άκουσα σειρήνες συναγερμού πόσο μοιάζει ο ήχος τους με τον ήχο του ηλεκτρονικού μου παιχνιδιού! Σκεφτόμουν…αν αύριο μεθαύριο γίνει ένας πυρηνικός πόλεμος πως θα ξεχωρίσω τον ήχο του απ’ τον ήχο του ηλεκτρονικού μου παιχνιδιού;//Τι νέα ψιψίνα;//Ψηλαφείς νωχελικά τα ηλεκτρονικά σου κυκλώματα μπροστά σου ανατολή πίσω από τον ώμο σου μηδέν ορατότητα τα χείλια σου εκπέμπουν εντολή ένας παλμός σε χαμηλή συχνότητα αρκεί κι αλλάζουν τα ψηφία στο ρολόι σου αλλάζουν στον ορίζοντα τα χρώματα.//Careless whispers-I love a boy.//Σώπα, μην κλαις, ο κόσμος ανοίγει σαν καλειδοσκόπιο με χρώματα σπασμένα, γυαλιά φωσφορικά, μια λέξη πες κι η νύχτα θα γίνει ένα διαστημόπλοιο φωτισμένο απ’τα δικά μας μυστικά.//Στην κορυφή του λόφου κάθεται το κορίτσι ανέμελο παρακολουθεί τους ανθρώπους κάτω να βάζουν τους συναγερμούς στα αυτοκίνητά τους, τους συμπονάει βέβαια όμως αυτή έχει εκεί πάνω ραντεβού με το μεγάλο έρωτα.//Βέβαια εσύ λείπεις.//Ένα απόγευμα, ο γιος του Ρουμάνου έχασε το κοτοπουλάκι του, χτύπησε όλες τις πόρτες και τα μεγάλα του μάτια καθώς το αναζητούσαν μάταια μου φάνηκαν χοάνες που από μέσα τους μπορούσε ο καθένας να διακηρύξει τα ανθρώπινα δικαιώματα.//Πόσο μ’ αρέσει ν’ ακούω τους ανθρώπους ν’ ανεβαίνουν με τ’ ασανσέρ και να μιλάνε Ρουμάνικα.//Έριξε χιόνι και η μυτούλα μου παγώνει στα παράθυρα. Πότε θα ‘ρθεις;//Εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους είσαι από εκείνα τα παιδιά που μέσα στο μυαλό τους έχουν ένα σπασμένο πύργο ελέγχου κι ένα ραντάρ μες στην καρδιά.//Ένα βιβλιάριο υγείας της μαμάς σου, να το πετάξω; Πέταγμα! απαντώ αδιάφορα κι ένα κομμάτι σώμα κατεδαφίζεται.//Στη ροδοζαχαρένια παραλία μιλούσαν όλοι για τη Ρόζα-Ροζαλία, που ‘χε στα δυο της μάγουλα λιγάκι κρέμα φράουλα κι έβγαζε βόλτα μες στην ροζ ανατολή, το γουρουνάκι της το τριανταφυλλί.//Γεια σου Κοπερτί, θυμάσαι τη φωνή μου;//Τα χέρια που τον δηλητηρίασαν να πάθουν καρκίνο είπαν οι ιδιοκτήτες του, μιλάμε για τα μάτια του Μάρκου το πρωί εκείνο και σκοτωμένα ακόμα αγαπούσαν…αλλά φοβισμένα…γιατί; γιατί σήμερα που ο ήλιος με κινήσεις θεού ηδovιστή τα φύλλα των δέντρων γυαλίζει απάνω στα παγκάκια, γιατί γιατί ο Μάρκος να λείπει, γιατί να μη ζει;

.

14 Σχόλια leave one →
  1. 22 Μαΐου, 2012 12:31 πμ

    πόση τηλεπάθεοα απόψε? πόση?!

  2. 22 Μαΐου, 2012 12:35 πμ

    Με προετοίμασες, ομολογώ, αλλά τέτοια απογείωση δεν την φαντάστηκα…

  3. 22 Μαΐου, 2012 8:40 πμ

    Α! Έβαλες την Δυτοπαγίδα σήμερα βλέπω. 🙂

  4. 22 Μαΐου, 2012 9:37 πμ

    Είχαμε ειδική βραδιά χθες και δεν άντεξα, όταν βλέπεις τυπωμένους τους στίχους θυμάσαι τι μεγάλη ποιήτρια που είναι αυτή η κυρία. Δύτη το τυράκι σε έφερε λοιπόν στην παγίδα, να δω πως θα φύγεις τώρα 🙂
    Πάτε κι απ’ της κροτ, τα λέει καλύτερα!

    • 22 Μαΐου, 2012 9:43 πμ

      Θα φύγω αφήνοντας ένα decoy flare. 😉

      (τα decoy flares, να σημειώσω, που είναι τα πυραυλάκια που πετάν τα αεροπλάνα για να παραπλανήσουν τους πυραύλους που τα κυνηγάνε, τα ξέρω από κάτι παιχνίδια που έπαιζα στον υπολογιστή, τον άμστραντ, γύρω στο 1987. Αυτό το σημειώνω για να δείξω ότι έχω ήδη διαβάσει την Κροτ :mrgreen: )

  5. 22 Μαΐου, 2012 10:14 πμ

    Και από decoy flares ξέρουμε και άμστραντ είχαμε (τον παλιό όμως που έπαιρνε κασέτες, πριν ανακαλυφθούν οι δισκέτες) και το προηγούμενο μου σχόλιο ήταν κάπως άδικο γιατί δεν περιλάμβανε (ως έπρεπε) τις δύο μαγικές λέξεις: Μαριαννίνα Κριεζή. Επανορθώνω με ένα άλλο σκύλο, τον Μπλακ:

    • LouSalome permalink
      25 Μαΐου, 2012 1:05 πμ

      Λατρεύω αυτό το τραγούδι, όπως και τους μεγάλους μαύρους σκύλους. Τους αγαπούσα από πάντα άλλα κάποτε διάβασα κι έναν ευαίσθητο εκπαιδευτή να ζητά να τους προτιμήσει κανείς, ειδικά τους αδέσποτους, γιατί λέει πώς οι άνθρωποι δεν τους προτιμούν ,γιατί δεν ταιριάζουν με τους καναπέδες τους , γιατί δεν »γράφουν »καλά στην φωτ. μηχανή ( θυμάστε κάτι;), γιατί τους θεωρούν δυσοίωνους. Αγάπη για τους Μπλακ, αγάπη για τους μεγάλους μαύρους σκύλους με την μεγάλη καρδιά.

  6. 22 Μαΐου, 2012 1:22 μμ

    «Εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους είσαι από εκείνα τα παιδιά που μέσα στο μυαλό τους έχουν ένα σπασμένο πύργο ελέγχου κι ένα ραντάρ μες στην καρδιά.»

    Θα μπορούσε να ΄χε γραφτεί μόνο για σένα. Σου πάει γάντι 😉

  7. 22 Μαΐου, 2012 1:44 μμ

    Silent, δε νομίζω πως τα λέω καλύτερα, αλλά αυτό το μαγικό πράγμα που έγινε χτες το βράδυ, νομίζω πως θα μου πάρει καιρό να το ξεπεράσω! Είμαι ακόμα υπό την επίρροια 🙂

    Δύτη, εγώ άμστραντ και video games δεν είχα, ήμουν από κείνα τα κοριτσάκια που χαμογελούσαν σα χαζά όταν ο Άντονυ φίλησε την Κάντι βλέπεις 🙂 Καθένας με τις πετριές του, αλλά όπως και να’χει, το 1987 δεν ξεχνιέται, ε? 🙂

    Κατά τα άλλα, το έστειλα χτες τιτιβιστά στον Silent, το αφήνω και εδώ γτ είναι λατρεμένο:

    Και θέλω να πω πως για την Κριεζή έχω στεναχωρηθεί σχεδόν όσο για το Σαββόπουλο, και αυτό σημαίνει πολλή στεναχώρια.

    Και είστε ένα παρεάκι μαγικό, να το ξέρετε 🙂

  8. 22 Μαΐου, 2012 1:45 μμ

    σορρυ λάθος βίδεον, Silent, άνε ενα ρεκτιφιέ πλήζ, αυτό είναι το σωστό :΅

    ουπςςςς!

  9. LouSalome permalink
    25 Μαΐου, 2012 1:15 πμ

    Silent κάπου θα υπάρχει ένα σαλούν για να συναντηθούμε, να πιούμε, να πούμε για Έρωτες μεγάλους ( δεν υπάρχουν μικροί έρωτες όπως δεν υπάρχουν και μικροί ποιητές) και για το τι να σημαίνει άραγε να διαβάζεις είκοσι φορές τα ίδια αγαπημένα βιβλία, και να σιγομουρμουρίζεις – μια ζωή όμως πια, μπορώ τώρα να το πω- τα ίδια τραγούδια. Τόσα όσα χωρούσε η κασσέτα που γραφα στον αγαπημένο στο σχολείο. Στην μουσική εκπομπή που μας ακολουθεί, υπάρχει -τουλάχιστον- η Πλάτωνος κι αυτό….

  10. 25 Μαΐου, 2012 2:46 μμ

    @Stavrula δεν πρέπει να μου έχουν πει τίποτα καλύτερο στη ζωή μου ποτέ 🙂
    Αυτό το τραγούδι το έγραψε ο Θανάσης για το σκύλο του το Λόκο που πέθανε:

    @Кроткая δεν το έσβησα στην ώρα του το άζμα και τώρα δεν έχει σημασία. Venceremos πάντως 🙂
    Θα περάσω και από τα μέρη σου με ένα τραγούδι ειδικό για την περίσταση, πες μας όμως τι εννοείς για την Κριεζή;
    Πάρε κι εσύ ένα τραγούδι του Θανάση:

    [Και λοιπά και λοιπά…Είμαι των άστρων ο Σκύλος.Με τα μάτια κοιτάζω ψηλά,με τα χέρια γιορτάζω τη λάσπη.Νηστεύει η ψυχή μου από πάθη…]

    @LouSalome τα ίδια και οι μαύροι σκύλοι τα ίδια και οι μαύρες γάτες, όταν έχεις μαυρίλα στην ψυχή έχεις και δεισιδαιμονίες… Αχ αυτοί οι μεγάλοι μαύροι σκύλοι με την μεγάλη καρδιά, ώρες ώρες δεν μπορώ να τους αντικρίσω από τις ενοχές…Θες λίγο μεσημεριανό Χατζιδάκι; 🙂

    Πέντε σκύλοι πεινασμένοι μια ζωή βασανισμένοι
    μέσα σε βρισιές και γιούχα βάλανε καινούρια ρούχα
    και με γιορτινή φορεσιά βγήκανε να πάνε βόλτα
    στου παράδεισου την πόρτα πίσω από την παλιά εκκλησιά

    Μέσα στη ζωή ποτέ μη ζητάς να βρεις
    ποιος είναι ο δικαστής
    να περπατάς
    και πάντα να κοιτάς
    πού θα πας να κρυφτείς…

    • 25 Μαΐου, 2012 4:10 μμ

      Το ΄πα γιατί το πιστεύω 😉 Και Θανάση λατρεύω.

      Τον τελευταίο δίσκο της Λένας Πλάτωνος μου τα ‘μαθε συνάδελφος, που πήγε και στη συναυλία κι εξύμνησε τη φωνή του Παλαμίδα. Πόσο μπροστά ήταν από τότε το κατάλαβα καλύτερα τώρα!

  11. 25 Μαΐου, 2012 6:00 μμ

    Εννοώ πως τα τελεύται χρόνια οι συνεργασίες της δεν είναι αντάξιες των παλαιότερων.

    Αγαπώ Θανάση μεν -αλλά το Dance of the dogs είναι απλά ένας μεγάλος έρωτας 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: