Skip to content

Everyone is a poet

12 Απρίλιος, 2012

Ήταν μία που αγαπούσε τρελά ένα αγόρι από μια μακρινή χώρα της ανατολής και για τρία χρόνια δεν αποχωρίστηκε ο ένας τον άλλο ούτε στιγμή, ώσπου μια μέρα μπήκε η αστυνομία στο σπίτι τους και έπιασε το αγόρι -επιχείρηση σκούπα το είπαν- και το πήγαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και από τότε το κορίτσι δεν τον ξανάδε ποτέ.// Ήταν ένας που τα βράδια παρατούσε την οικογένεια του και πήγαινε στα πρόστυχα μπαρ της πόλης αλλά ποτέ δεν ζητούσε χάδια, μόνο έπινε και χόρευε μόνος του μέχρι το πρωί.// Ήταν μία που δεν ήταν όμορφη και ένιωθε πολλή μοναξιά και τα βράδια πλήρωνε όμορφα αγόρια για να κάθονται δίπλα της στο μπαρ και να της διηγούνται τις ιστορίες τους και για τη μέρα που θα φύγουν και μόνο θα ταξιδεύουν.// Ήταν ένας που γυρνούσε στις γειτονιές με μια πλαστική σακούλα από σούπερ μάρκετ γεμάτη με εικονίτσες του Χριστού και όταν ένα βράδυ του είπα μεθυσμένος ότι ο Κύριος μπορεί να σταυρώθηκε για τις δικές του αμαρτίες αλλά όχι για τις δικές μου γονάτισε στο πεζοδρόμιο κι έκλαψε με λυγμούς.// Ήταν ένας που ήρθε στην Ελλάδα από πολύ μακρυά και δεν είχε κανένα φίλο, ώσπου κάποτε υιοθέτησε ένα αδέσποτο σκύλο και τα μεσημέρια τον πήγαινε βόλτα στο πάρκο, όμως οι υπόλοιποι φιλόζωοι δεν άφηναν τα δικά τους σκυλιά να παίξουν μαζί του.// Ήταν μία κομμώτρια που μόλις τέλειωνε τη βάρδια της έκανε τσατ ως τα χαράματα με εξωτικά αγόρια από άλλες ηπείρους και εκεί στα σκοτεινά το πρόσωπο της φωτιζόταν από την οθόνη του υπολογιστή και τη μάρκιζα του κομμωτηρίου.// Ήταν ένας που έφυγε από την πατρίδα του για να μείνει ζωντανός και σιγά σιγά στη νέα του πατρίδα απέκτησε όλα όσα ονειρευόταν, σπουδές, λεφτά, οικογένεια, ήθελε όμως να είναι ίσος σε όλα με τους υπόλοιπους κι όταν έμαθε ότι μια Κυριακή η κυρία αντιδημάρχου θα βάφτιζε χριστιανούς ορθόδοξους τους ξένους, στάθηκε στην ουρά και από τότε τον λένε Μανώλη. Δεν άλλαξε τίποτα στη ζωή του, μόνο που κάθε φορά που συναντούσε στο δρόμο την κυρία αντιδημάρχου και νονά του της φιλούσε το χέρι από ευγνωμοσύνη.// Ήταν ένα κορίτσι που κάπνιζε καρέλια άφιλτρα και αγαπούσε τα λυπημένα αγόρια που όταν έπαυαν να είναι λυπημένα χάνονταν και την ξεχνούσαν για πάντα.// Ήταν ένα αγόρι με χέρια μουτζουρωμένα από το μελάνι που έψαχνε για αφιερώσεις στα εξώφυλλα των βιβλίων.// Ήταν ένα κορίτσι κι ένα αγόρι που έκαναν κοπάνες από το σχολείο και πήγαιναν στο πάρκο με τις κιθάρες τους και δεν έφευγαν ακόμα κι όταν έβρεχε.// Ήταν ένα αγόρι που μια νύχτα του χειμώνα γνώρισε σε κάποιο τραίνο ένα άλλο αγόρι που του έβαλε στην τσέπη του παλτού του ένα σημείωμα που έγραφε η ζωή είναι αέρας.// Ήταν ένας που τα απογεύματα καθότανε στο ΚΤΕΛ με ένα χοντρό ντοσιέ γεμάτο έγγραφα και έλεγε την ιστορία του στους επιβάτες, ότι δούλευε τριάντα χρόνια σε ένα εργοστάσιο και τον απέλυσαν χωρίς να του δώσουν αποζημίωση, η τράπεζα του πήρε το σπίτι και η κυρά του είναι βαριά άρρωστη. Ποτέ δεν ζήτησε λεφτά από κανένα, μόνο στο τέλος της αφήγησης τους ρωτούσε αν νομίζουν ότι αυτό είναι άδικο.// Ήταν ένας που αγαπούσε πολύ το σκύλο του και όταν μια μέρα έφαγε τις κότες του γείτονα οι χωριάτες τον ανάγκασαν να τον σκοτώσει με το όπλο του και από τότε δεν μπόρεσε να αγάπησε ποτέ ξανά.// Ήταν ένας που είχε μπερδέψει το άβαταρ του με τη ζωή και για πολλά χρόνια ζούσε στο ίντερνετ, ώσπου μια μέρα έκλεισε όλους του τους λογαριασμούς αλλά είχε ξεχάσει πως να ζει…

 

Στο Γιώργο

20 Σχόλια leave one →
  1. 12 Απρίλιος, 2012 1:21 μμ

    Τόσες κι άλλες τόσες καθημερινά στιγμιότυπα ποίησης. Εξαιρετικό!

  2. 12 Απρίλιος, 2012 1:29 μμ

    Ήταν ένα αγόρι που κάποτε αποφάσισε να γυρίσει εκεί από όπου είχε φύγει,γιατί εκεί που πήγε δεν είχε πια να κάνει τίποτα πέρα από το να στεναχωριέται.
    Κι ήταν κι ένα κορίτσι που έφυγε από κει που αγαπούσε για να ψάξει να βρει την αγάπη σε όλο τον κόσμο, αλλά τελίκά μόνο εκεί από όπου έφυγε τη βρίσκει.
    Τα πέρα-δώθε της αγάπης μου είπαν να πω τις ζωές τους 🙂

    Τι ωράια.
    Αν και λείπεις από κάπου 😉

  3. 12 Απρίλιος, 2012 1:47 μμ

    Δεκατέσσερα υπέροχα ποστ, σε ένα.
    😉

  4. 12 Απρίλιος, 2012 3:26 μμ

    Κι ήταν ένας που έγραφε τόσο όμορφα με τόσο απλά καθημερινά πράγματα. Μπράβο του.

  5. 12 Απρίλιος, 2012 10:24 μμ

    😦 … ήταν κάποτε μια ζωή τόσο μικρή να μας χωρέσει…

  6. 13 Απρίλιος, 2012 2:19 πμ

    εξαιρετικό

  7. 13 Απρίλιος, 2012 12:03 μμ

    Κάθε ζωή κι ένα ψηφιδωτό. Πολύ όμορφο ποστ.Ταξιδιάρικο για κάποιο λόγο.

  8. 13 Απρίλιος, 2012 6:55 μμ

    @Σταυρούλα τόσοι πολλοί ποιητές και τόσοι ξοδεμένοι θησαυροί κι εμείς τόσο απασχολημένοι με τα άλλα, τα μικρά. Ας είναι, τη μεγάλη ποίηση δεν την κατάλαβαν ποτέ οι πολλοί (πόσο μάλλον την ποίηση του δρόμου…)

    @Кроткая τα πέρα-δώθε της αγάπης με ζαλίζουν και δεν βρίσκω το δρόμο, ίσως καλύτερα έτσι…

    @Τσαλαπετεινέ και πόσοι ακόμα ποιητές αργοπεθαίνουν στους δρόμους για λίγο μπέρμπον ή έστω κανένα γνωμικό να πορευτούν…

    @Νίκο αυτή η νοερή μας επικοινωνία αρχίζει και μου αρέσει! Σ’ ευχαριστώ πολύ 🙂

    @Happy μικρή η ζωή και δεν ξέρουμε καλά καλά τι να την κάνουμε, σκέψου να ζούσαμε και για πάντα, ε;

    @xilaren σου ‘πα τις προάλλες πόσο χαίρομαι που σε βλέπω εδώ; Στο λέω τώρα! 🙂

    @caterinax σ’ ευχαριστώ! Έτσι να ταξιδεύουμε, με ποιήματα, μουσικές και αλκοόλ…

    Εγώ τώρα ακούω αυτό, εσείς;

  9. Μαρίνα permalink
    14 Απρίλιος, 2012 11:11 πμ

    Εξαιρετικό το αφιέρωμα στους ποιητές!
    Καλή Ανάσταση!
    Εγώ τώρα ακούω αυτό

    • 14 Απρίλιος, 2012 8:05 μμ

      Καλή Ανάσταση! Τα δεκαέξι καλύτερα λεπτά της τελευταίας μου εβδομάδας ήταν αυτά και τα συνιστώ σε όλους:

      • 15 Απρίλιος, 2012 9:08 μμ

        Πώς να μη χαμογελάσεις βλέποντάς το; Είναι πολύ καλοφτιαγμένο. Το συνέστησα κι εγώ με τη σειρά μου.
        Σ’ευχαριστούμε και Χρόνια Πολλά

  10. 16 Απρίλιος, 2012 12:26 μμ

    Εεεεε;;;;;
    Αν εξαιρέσεις τον πρωταγωνιστή που είναι ωραίος το υπόλοιπο μου φάνηκε πολύ «αμερικανιά» :/

  11. 16 Απρίλιος, 2012 4:22 μμ

    @Νίκο χρόνια πολλά και σε ΄σένα!

    @HappyHour αμερικανιά ε; σε διαβεβαιώ πως πρόκειται για την ελληνική επαρχία το σωτήριο έτος 2012 🙂

  12. 17 Απρίλιος, 2012 11:57 πμ

    Επειδή παραπονιέσαι πως σ΄αφήνω ανημέρωτο, ορίστε: Listen Up: The Walkmen – “Heaven”
    http://www.mixtape.gr/listen-up-the-walkmen-heaven/

  13. bibliothekarios permalink
    18 Απρίλιος, 2012 9:41 πμ

    Διάβασα το ποστ ανήμερα το Πάσχα και σε ένοιωσα φίλε- σε ευχαριστώ για την αφιέρωση.

  14. 18 Απρίλιος, 2012 11:02 πμ

    Μου αρέσει η σκέψη ότι όλους αυτούς τους γνωρίζετε – ή τέλος πάντων τους βλέπετε, τους προσέχετε 🙂

    Θαυμάσιο κείμενο!

  15. 18 Απρίλιος, 2012 1:52 μμ

    Μα αφού παντού υπάρχει ποίηση, πως γίνεται αλλιώς;

  16. MamaSthThalassa permalink
    18 Απρίλιος, 2012 3:01 μμ

    Πολύ γερό! μπράβο!

  17. 19 Απρίλιος, 2012 8:14 μμ

    ζωγραφισες [σκηνες] παλι σαιλεντ!

  18. 20 Απρίλιος, 2012 11:19 πμ

    @MamaSthThalassa @μούργο σας ευχαριστώ 🙂
    Πάρτε κι ένα άζμα για το δρόμο:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: