Skip to content

κι εσύ μου χάρισες όλη την άνοιξη σ’ ένα κορμί

8 Απρίλιος, 2012

Δεν είναι μόνο που αγαπάω τόσο πολύ τις φακίδες σου, το κενό ανάμεσα στα δόντια σου, τις μικρές ρυτίδες στο μέτωπο σου, τα κόκκινα μαλλιά σου που το καλοκαίρι θα κοκκινίσουν κι άλλο κι εγώ ανυπομονώ, που δεν περνούν οι ώρες για να σε συναντήσω το βράδυ και που όταν σε συναντώ οι ώρες περνούν πάντα τόσο γρήγορα που θυμώνω, πιο πολύ είναι που εκείνο το πρωί που μου χτύπησες το κουδούνι και μου είπες «θα σε απαγάγω, έλα» και πήγαμε για κρασί στην παλιά πόλη ήρθε ξαφνικά η άνοιξη και από τότε δεν με νοιάζει τίποτα άλλο, μόνο να γυρίζουμε άσκοπα στους δρόμους και να χαζεύουμε τις βιτρίνες και να γελάμε με τους περαστικούς, τα πρωινά να καθόμαστε στο λιμάνι και να διαβάζουμε βιογραφίες ποιητών και τα απογεύματα να παίρνουμε το σαραβαλάκι μου και να γυρνάμε στα χωριά, να βουτάμε τα πόδια στη θάλασσα και μετά να κρυώνουμε και να σου λέω άσε να ζεστάνει λίγο ακόμα, εδώ θα είμαστε, και να σου μαγειρεύω τα πιο ωραία φαγητά και τα βράδια να σε κερνάω κρύες μπύρες στο καφενείο με την κληματαριά και να τραγουδάμε χαζά τραγουδάκια για γλάρους και μετά συγκινητικά τραγουδάκια κι εσύ να βουρκώνεις κι εγώ να σε φιλάω στη μύτη και να σου λέω πόσο χαρούμενος είμαι που σε γνώρισα και τι κρίμα που όλοι οι άλλοι γύρω μας δεν έχουν αυτό που έχουμε εμείς κι ούτε που κατεβαίνω πια στις πορείες ούτε και ακούω ειδήσεις και δε με νοιάζουν καθόλου τα νέα νομοσχέδια και όλες οι τροπολογίες του κόσμου κι ούτε τη χρεοκοπία φοβάμαι ούτε δίνω δεκάρα για κανένα καργιόλη, μόνο που δεν βλέπω την ώρα να τελειώσω τη δουλειά για να ‘ρθω να σε βρω και καθόλου δεν με πειράζει που δεν έχω πολλή δουλειά γιατί έρχομαι και σε βρίσκω νωρίτερα και δεν με πειράζει καν που δεν συμπαθείς το σκύλο μου επειδή τα πρωινά σε γλύφει στη μούρη για να ξυπνήσεις, σου λέω θα τον συνηθίσεις σιγά σιγά, και βαρέθηκα με τα κοινωνικά δίκτυα και μπούχτισα επαναστάσεις κι όταν οι φίλοι με λένε ρεφορμιστή εγώ τους βγάζω γλώσσα και τους κοροϊδεύω γιατί τίποτα δεν έχει σημασία και ταυτόχρονα όλα έχουν σημασία, ο παραμικρός ψίθυρος, το τυχαίο άγγιγμα, τα δευτερόλεπτα που σηκώνεις το βλέμμα σου και με αναζητάς στα σκοτεινά και δεν υπάρχει τίποτα σαν αυτή την άνοιξη γιατί το μόνο που έχουμε είναι αυτή η άνοιξη. Αν μόνο σε ξανάβλεπα μετά από εκείνο το πρωί!

.

.

στην krotkie, φυσικά..

44 Σχόλια leave one →
  1. 8 Απρίλιος, 2012 10:21 μμ

    Ό,τι και να πω , θα είναι «φτωχό» και «λίγο» .

  2. 8 Απρίλιος, 2012 10:31 μμ

    δεν υπάρχει τίποτα πιο εκστατικά ανυπέρβλητο από το να είσαι ερωτευμένος. τέλος.

  3. 8 Απρίλιος, 2012 10:37 μμ

    Ζήτω ο έρωτας! Ζήτω η άνοιξη! Ζήτω, ζήτω ζήτω!

  4. 8 Απρίλιος, 2012 10:37 μμ

    Ξέχασα!
    Ζήτω τα κόκκινα μαλλιά! Ζήτω οι φακίδες!

    • 8 Απρίλιος, 2012 10:50 μμ

      Υπέροχο! Επιτέλους έρωτας, μπουχτίσαμε στην επανάσταση :))

      • nefosis permalink
        9 Απρίλιος, 2012 6:27 πμ

        Αυτό! Αυτό! Μπράβο!

      • nefosis permalink
        9 Απρίλιος, 2012 6:32 πμ

        Αυτό! Αυτό! Μπράβο! :))

  5. provaticious permalink
    8 Απρίλιος, 2012 10:48 μμ

  6. 9 Απρίλιος, 2012 12:02 πμ

    Έτσι ντε

  7. fevga permalink
    9 Απρίλιος, 2012 2:48 πμ

    Θελω τη μερα που θα ξαναφυγεις,απ’το πρωι να μου γελας.

  8. 9 Απρίλιος, 2012 6:19 πμ

    Έτσι, ναι…

  9. 9 Απρίλιος, 2012 6:49 πμ

    Γιούπιιιιιιιιι! 🙂

  10. 9 Απρίλιος, 2012 7:16 πμ

    🙂

  11. 9 Απρίλιος, 2012 7:26 πμ

    Δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις. Αυτό που ξέρω είναι πως μας πήρες το καλύτερο κορίτσι άρα πρέπει να είσαι ξεχωριστός!
    Να’ στε καλά και οι δύο 🙂

  12. 9 Απρίλιος, 2012 8:12 πμ

    Mε καθήλωσες,με ταξίδεψες,…έτσι είναι…:)

  13. 9 Απρίλιος, 2012 8:28 πμ

    Ο έρωτας νικάει σ’ όλες τις μάχες.
    Και δεν χρειάζεται να νικήσει τα μνημόνια κι όλη την πραγματικότητα.
    Απλώς τ’ αγνοεί.

    Μένω υπόχρεος.

  14. 9 Απρίλιος, 2012 9:01 πμ

    Φιλαράκι, με έκανες να χαρώ και τα ταυτόχρονα μου έδωσες μια γλυψιά στη μούρη, σαν το σκύλο σου, και ξύπνησα!

  15. 9 Απρίλιος, 2012 9:46 πμ

    και ξανά «οι μπάτσοι είναι παντού, αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους».

  16. 9 Απρίλιος, 2012 10:00 πμ

    Φοβάμαι ότι έχει γίνει μια μικρή παρεξήγηση-θα φταίνε μάλλον και τα φτωχά εκφραστικά μου μέσα-αλλά χαλάλι αφού σας εμπνέει κι εσάς η άνοιξη 😉
    John Streckfous said it all: οι μπάτσοι είναι παντού, αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους!
    Την καλημέρα μου!

    • 9 Απρίλιος, 2012 10:21 πμ

      Εσύ ερωτευμένος .Έχεις εκλεκτή και γνωστή παρέα και περνάτε πολύ καλά. Ποια παρεξήγηση; 😉
      Το «γιούπι» είναι για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του ποστ 😉

  17. 9 Απρίλιος, 2012 10:06 πμ

    Πόσο ναι να φωνάξω και πόσο να χαμογελάσω, τώρα που το διαβάζω στα κρυφά ανάμεσα σε ξενέρωτους συναδέλφους. Αχ.

  18. 9 Απρίλιος, 2012 10:18 πμ

    Θέλω να δηλώσω δημοσίως και υπευθύνως πως δεν έχω φακίδες ούτε κόκκινα μαλλιά (δυστυχώς, γτ πολύ μου αρέσουν και τα δύο). 😀

  19. 9 Απρίλιος, 2012 10:31 πμ

    τι να πω κι εγώ τώρα που ο καλός μου στα τόσα παρατσούκλια που μου βγάζει με έχει πει και freckles…

    πω πω Silent, είναι πολύ όμορφα έτσι που τα λες…έτσι να εμπνέεσαι από άνθρωπο…

  20. 9 Απρίλιος, 2012 12:31 μμ

    άψογο πόστ!! μακάρι να ήμουν και γω τόσο ερωτευμένη!!!

  21. 9 Απρίλιος, 2012 3:17 μμ

    Ρε πουλάκι μου..Εύγε, μπράβο και ευχαριστούμε. Για το κείμενο, για το συναίσθημα, για τις σκέψεις, για τις σχέσεις. Ό,τι χρειαζόμουν για να αρχίσω να ξαναπιστεύω σιγά σιγά. Τώρα ανυπομονώ διπλά. 🙂

  22. karagiozaki permalink
    9 Απρίλιος, 2012 3:34 μμ

    Καταλαβαίνω ότι ήρθε η άνοιξη όταν αρχίζω να περπατώ στο δρόμο χαμογελώντας ηλίθια γύρω μου.
    Και όταν βλέπω κι’άλλους να χαμογελάνε σαν εμένα.

    Είμαι σίγουρη πως το κείμενό σου έγινε αφορμή για πολλά χαμόγελα 🙂

  23. LouSalome permalink
    9 Απρίλιος, 2012 5:53 μμ

    ήταν μια φόρά ένας τραγουδιστής κότσυφας και περιπλανιόταν στην πρωτεύουσα της Γεωργίας και ήταν περίεργος για τα τηλεσκόπια και φλέρταρε και τραγουδούσε και στεχοχωριόταν από τις παρατηρήσεις του διευθυντή της ορχήστρας και μετά το ξεχνούσε αμέσως μπροστά σ ένα ωραίο κορίτσι. Είναι ένα αγόρι – που μυρίζει πιπερόριζα ξαναλέμε- και δεν το δίάλεξε ο ίδιος μα τον διάλεξε η Άνοιξη και του στέλνει μυρωδιές που τον ζαλίζουν και ξεχνάει όλες εκείνες τις έξυπνες ατάκες που θα μπορούσε να πει, γιατί όταν είσαι ερωτευμένος δεν σε νοιάζει να δείξεις πως είσαι πιο έξυπνος, δεν σε νοιάζει να »τους δείξεις εσύ» των άλλων, γίνεσαι χαζός σαν τον πρίγκηπα Μίσκιν που καθόλου χαζός δεν είναι και είναι και όμορφος και ήρωας και πονάει την Νατάσσα με μια αγάπη που δεν υπάρχει γιατί δεν μπορούν να την νιώσουν οι έξυπνοι ενήλικες. Και θα είναι ένα κορίτσι – ή η θύμηση της γυναίκας από το κορίτσι που κάποτε ήταν- που στον Έρωτα ακόμη το αγροτικό της κάνει και σκέφτεται τι κρίμα να μην έχω τη σοφία των βουνών, να μην είμαι η ινδιάνα »που κάνει πάντα τη σωστή κίνηση», τα μαλλιά μου είναι χάλια αλλά αν, αν λέμε τηλεφωνήσει το αγόρι μετα ψυχεδελικά τατού θα γίνει η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου. Αγαπημένα ερωτικά μας αντικείμενα μπορεί να είμαι ταπεινή, προσηνής και καταδεκτική , δεν μπορώ όμως να μην αναρωτηθώ: πώς ζείτε χωρίς εμάς που σας αγαπάμε, χωρίς λόγο, αλλά με επιχειρήματα. Τους δούμε, δεν τους δούμε ξανά silent έχουμε καταστεί ο Μπαρθικός ορισμός του ερωτευμένου: »εκείνος που περιμένει».
    Σε λατρεύω για τις φερομόνες που εκλύεις και για τις σεροτονινές μου που τρελλαίνονται όταν παίζεις με το φερμουάρ σου, αντικείμενο του Έρωτά μου, είμαι ένα γελοίο υποκείμενο που αναπνέω επειδή με κοίταξες και τα πάθη του κόσμου δεν με νοιάζουν πια. Ποτέ να μην ΄΄καταλήξει » κάπου!

    • 9 Απρίλιος, 2012 9:05 μμ

      Λου είσαι το τοτέμ μου 🙂

      • LouSalome permalink
        9 Απρίλιος, 2012 10:53 μμ

        let’ s keep the taboos at least to remind us our primitive nature!

    • 10 Απρίλιος, 2012 7:28 μμ

      Κοιτώ το μήνυμα σου στα σκοτεινά και βουρκώνει η ψυχή μου αδερφούλα, μετά κοιτάω μπροστά και με κοιτάει, σε λίγο δεν με κοιτάει και μετά πάω να μιλήσω και από το τρακ λέω τα πιο χαζά πράγματα του κόσμου, για τον καιρό που χάλασε και ότι είναι ωραία εποχή να πάει κανείς για χόρτα και παίρνω άλλο ένα κρασί (ο Ρολάν Μπαρτ πάντα στέκεται στο διπλανό σκαμπό και μου κάνει χειρονομίες και νια νια νια νια νια και με δοκιμάζει, σιγά μην περιμένεις εσύ μου λέει, μα εγώ είμαι πάντα αυτός που περιμένει του απαντώ και κερνάει ένα σφηνάκι βότκα), λέω τελικά η αναμόχλευση δια της δημόσιας γραφής το έκανε το πράγμα επικίνδυνο, μετά λέω χαλάλι αφού είναι άνοιξη και είμαστε νέοι και έχουμε όλο το χρόνο του κόσμου να φάμε τα μούτρα μας, όμως γαμώτο είναι αδιανόητο, αλλόκοτο και εξωφρενικό να ζουν χωρίς εμάς που τους αγαπάμε, τα κωλόπαιδα πως είναι δυνατόν να ζουν χωρίς εμάς που τους αγαπάμε χωρίς λόγο, αλλά με επιχειρήματα; Και ύστερα έρχεται εκείνη η σκηνή που μετά από χρόνια βαριούνται ανυπόφορα και βλέπουν αμίλητοι τηλεόραση και που και που βγαίνουν για φαγητό και η ρουτίνα έχει ρουφήξει την άνοιξη που ήταν κάποτε. Ε, λοιπόν ποτέ, ποτέ να μην καταλήξει κάπου!

  24. 10 Απρίλιος, 2012 5:26 πμ

    Ζήτω ο έρωτας από όπου κι αν προέρχεται!

    • bibliothekarios permalink
      10 Απρίλιος, 2012 9:20 πμ

      Νομίζω πως ο σύντροφος Silent ξώκειλε στον ερωτικό ρεφορμισμό και ότι χρειάζεται επειγόντως πολιτική ζυγοστάθμιση. Στείλαμε την Κροτ να τον ισιώσει και κόλλησε και εκείνη. Η αγωνία διατρέχει τη ραχοκοκκαλιά της Αριστεράς καθώς υπάρχει έκδηλη πλέον ανησυχία για πανδημία ερωτισμού στα μέλη της…

  25. roubinakiM permalink
    10 Απρίλιος, 2012 2:05 μμ

    ούτε καν να ζηλέψεις δεν μπορείς, μόνο να το χαρείς!

  26. 10 Απρίλιος, 2012 7:14 μμ

    Τα σχόλια σας είναι όλα σαν γλυψιά στη μούρη (καλά τα λέει ο αντιδρασέξ).
    Ανταποδίδουμε κι εμείς με ακόμα μία γλυψιά και είθε να ‘ναι αυτή η άνοιξη γεμάτη σάλια!
    Σας ευχαριστώ για τα μηνύματα και σας ευχαριστώ που μοιραζόμαστε αυτή την άνοιξη 🙂

  27. 10 Απρίλιος, 2012 7:35 μμ

    τι πινετε εσεις οι δυο ε; εε;
    [ενταξει, οτι και να πινετε, αν κρινω απο τα κειμενα σας, καλο θα ειναι] 🙂

  28. 11 Απρίλιος, 2012 7:23 μμ

    Ό,τι και να λένε μερικοί κακεντρεχείς εδώ μέσα (γκούχου γκούχου) η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο.
    Όπως κι ο έρωτας:

  29. 11 Απρίλιος, 2012 11:12 μμ

    Wow 🙂

  30. 17 Απρίλιος, 2012 10:17 πμ

    Αυτή τη φορά θέλω ν’ αφήσω κι εγώ ένα θαυμαστικό.. ! 🙂
    Και να εννοώ πολύ περισσότερα.. 😉

    Πολύ όμορφο. Μπράβο!

    • 18 Απρίλιος, 2012 12:27 πμ

      Σ’ ευχαριστώ Κατερίνα μου. Έχω κι αφιέρωση λόγω ημέρας (δεν ξέρω για ‘σας αλλά εγώ στην καψούρα μου άκουγα, ακούω και θα ακούω μόνο Μητροπάνο…)

  31. 19 Απρίλιος, 2012 8:32 μμ

    Και μόνο που τα κόκκινα μαλλιά και οι φακίδες μου θύμισαν το γιο μου,εγώ θα πω μπράβο για το τρυφερό κείμενο!

    • 20 Απρίλιος, 2012 11:15 πμ

      Έχετε γιο με κόκκινα μαλλιά και φακίδες και δεν τον ζουλάτε όλη τη μέρα;
      Στη θέση σας θα το είχα κατσιάσει το καημένο 🙂

Trackbacks

  1. κι εσύ μου χάρισες όλη την άνοιξη σ’ ένα κορμί « Кроткая

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: