Skip to content

«Δίχως καβάντζα καμιά…»

17 Μαρτίου, 2012

Στις 17 Μαρτίου 1988 έμαθα να ράβω κουμπιά. Η καθηγήτρια της Οικιακής Οικονομίας μας έφερε στην τάξη όσα εργαλεία χρειαζόμασταν (πανάκια, κλωστές, βελόνες κ.λπ.) και μας κατέστησε σαφές ότι δεν είναι δυνατό να μην ξέρουμε να ράβουμε ολόκληρα γαϊδούρια. Όση ώρα εμείς τρυπούσαμε τα δάχτυλα μας από τη μάταιη προσπάθεια, εκείνη διάβαζε την εφημερίδα της και στο τέλος του μαθήματος μας ανακοίνωσε, αναστενάζοντας κάπως θριαμβευτικά, ότι σήμερα έφυγε από τη ζωή ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος, που είχε όμως υπαρξιακά προβλήματα.

           

Επειδή εκείνη την εποχή είχα κι εγώ υπαρξιακά προβλήματα και ήθελα να αλλάξω τον κόσμο και επειδή το σχολείο δεν ήταν το καλύτερο μέρος για να ξεκινήσω την επανάσταση μου, το έσκασα για να αναζητήσω τον μοναδικό άνθρωπο που θα μπορούσε να μου δώσει κάποιες οδηγίες, αν δηλαδή δεν είχε αυτοκτονήσει τη μέρα που εγώ ανακάλυψα την ύπαρξη του. Όλο αναποδιές ήταν η ζωή μου! Τον βρήκα όμως, στην εφημερίδα του μπαμπά μου, και αμέσως κατάλαβα ότι αυτός θα είναι στο εξής ο δικός μου ήρωας. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα με αγκαλιά την εφημερίδα. Λίγο πριν κλείσω τα μάτια τον ρώτησα, «εσύ τι λες, θα τον αλλάξουμε τον κόσμο;» κι εκείνος έγνεψε καταφατικά.

                  

Κανείς από τους συμμαθητές μου δεν τον γνώριζε κι ούτε ήθελαν να μάθουν γι’ αυτόν. Ο δικός μου ήρωας δεν είχε κάπα και δεν ήξερε να πετάει. Δεν γνώριζε πολεμικές τέχνες και δεν πολεμούσε τους εχθρούς με αυτά τα μεγάλα ιαπωνικά σπαθιά, όπως στις ταινίες. Ήταν όμως πάντα οργισμένος μαζί και ευαίσθητος  όσο κανείς, ήταν ο μεγαλύτερος φιλόσοφος και μαζί ο τρελός της γειτονιάς, ήταν τρυφερός, ταπεινός, ο μοναδικός ελεύθερος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ. Πίστεψε και ο ίδιος, για λίγο, ότι έχει μαγικές ικανότητες, όμως έφυγε πριν αλλάξει τον κόσμο, όπως το επιθυμούσε.

                  

Τα χρόνια περνούσαν κι εγώ απομονωνόμουν όλο και περισσότερο, κλεισμένος σε ένα κόσμο που υπήρχαμε μόνο εγώ κι αυτός. Άκουγα τις μουσικές του, έγραφα στο σχολικό θρανίο τους στίχους του και μάζευα τις φωτογραφίες, τις συνεντεύξεις και τα γραφτά του, με την ίδια μανία που κάποιος προσπαθεί να περισώσει στη μνήμη του κομμάτια από κάποιον δικό του άνθρωπο που έφυγε για πάντα. Η ανία του Λυκείου ήταν ακόμα μεγαλύτερη κι έτσι αποφάσισα ότι μια μέρα θα φύγω για πάντα από τη μικρή μου επαρχιακή πόλη και θα ζήσω στην Αθήνα, για να συνεχίσω αυτό που ο ήρωας μου είχε αφήσει στη μέση. Και κάποτε ήρθα στην Αθήνα και ήταν άγριες  εποχές και δύσκολη εφηβεία, κάθε φορά όμως που έβρισκα δύσκολα τα πράγματα ρωτούσα εκείνον, «θα τον αλλάξουμε τον κόσμο τελικά;» και πάντα έγνεφε καταφατικά.

             

Ο ήρωας μου όσο ζούσε δεν ήταν καθόλου ήρωας. Κουβαλούσε ως παράσημο ένα χαρτί που έγραφε «πάσχων από σχιζοειδή ψύχωση» και η ζωή του περιλάμβανε κάμποσες επισκέψεις σε ψυχιατρεία, κρατητήρια, φυλακές. Στη ζωή του έφαγε πολύ ξύλο, χουντικό και μεταπολιτευτικό, και για να ζήσει έκανε χιλιάδες χαμαλίκια, μαγνητοφωνούσε τα τραγούδια του και τα πουλούσε σε κασέτες στο δρόμο, ενώ άλλες φορές πουλούσε μπαλόνια στα παιδιά ή περιοδικά στους φοιτητές. Όμως παρέμενε ελεύθερος και ονειρευόταν τη μέρα που «η πνοή του θα γινόταν το ηφαίστειο της βροχής».

                    

Εδώ και χρόνια σταμάτησα να ονειρεύομαι επαναστάσεις. Όπως όλοι, προσπαθώ κι εγώ να τα βγάλω πέρα με την ασχήμια της Αθήνας, έχω σπίτι και δουλειά και προσπαθώ να μαζέψω χρήματα για να πάω διακοπές. Κάπου όμως καίει ακόμα μέσα μου εκείνη η εφηβική φλόγα που ήθελε να γίνει πυρκαγιά και να κάψει τα πάντα, να κάνει τους ανθρώπους να αποκτήσουν συνείδηση. Και όταν με πνίγει η γύρω μου κακότητα, γυρνάω στον ήρωα μου και τον ρωτάω: «Θα τον αλλάξουμε τον κόσμο βρε Νικόλα;» Κι εκείνος πάντα γνέφει καταφατικά…

17 σχόλια leave one →
  1. 17 Μαρτίου, 2012 10:48 πμ

    Λίγα ξέρω, κάποτε ελπίζω να μάθω κι άλλα. Βλέπεις έμαθα νωρίς πώς κάτι τέτοιοι τρελοί είναι επικίνδυνοι

  2. 17 Μαρτίου, 2012 11:01 πμ

    Αχ… Αυτό το τραγούδι και το «Εγώ με τις ιδέες μου» ακόμα με πονάνε σαν τ΄ακούω.

  3. χριστίνα permalink
    17 Μαρτίου, 2012 7:06 μμ

    πολύ όμορφο, την καλησπέρα μου

  4. 17 Μαρτίου, 2012 7:09 μμ

    Εγώ θαρρώ , πως δεν υπάρχει τραγούδι του , που να μην με πονάει …
    Ακόμα …

  5. LouSalome permalink
    17 Μαρτίου, 2012 8:58 μμ

    Τότε που έκανα παρέα με ψυχολόγους ( πάλι ψεύδομαι, θεραπεία έκανα) , μου έλεγαν ότι δεν μπορείς να θαυμάζεις κάτι αν δεν είναι μέσα σου: τις κοιμώμενες πλευρές μας ανα- γνωρίζουμε στους ήρωες κροκάνθρωπέ μου αγαπημένε. Είναι άραγε δυνατό να νοσταλγείς παρελθόν που δεν υπήρξε; Να έπινα ένα jameson μαζί σου στο green door (λίγο πιο πάνω από το μαγαζί του Νικόλα) και να’ παιζε οτιδήποτε από the clash . Σ’ ένα βιβλίο διάβασα ότι οι άνθρωποι έχουν στη ματιά τους όλα εκείνα που πρόκειται να δουν, όχι όσα έχουν δει.Venceremos.

    • chara permalink
      19 Μαρτίου, 2012 3:16 πμ

      Πολύς καιρός. Όντως! Κι η ζωή μας σκόρπισε σε 3 γωνίες να πίνει ο καθείς τα ξίδια του από άλλα μπουκάλια. Κι ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει και το καφέ-πράσινο φόντο σου και βρισκόμαστε που και που. Σε νιώθω σάιλεντ που θες να τον θυμάσαι αν και, στη δική μου ημερομηνία, δεν έχουμε πια ποιον να πρωτοθρηνήσουμε. Και τι να σε κάνω που πάλι ψάχνεις για ήρωες; Αφού το ξέρεις, αν δεν τους βρίσκεις μέσα σου αυτοκτόνησαν. Σου αφιερώνω αυτό με όλη μου την αγάπη και πάνω απ’ όλα απόψε θέλω να συμφωνήσω με τη Λου για εκείνο το «ότι οι άνθρωποι έχουν στη ματιά τους όλα εκείνα που πρόκειται να δουν» κι αν είναι ψέμα (δεν) αγαπάω και αδιαφορώ και σιγοτραγουδάω
      Στην κοινωνία αυτή σαπίσαμε στ αλήθεια
      Απάνθρωποι θεσμοί μας γίνανε συνήθεια
      Παράτησέ τα όλα να ζήσουμε άβολα
      Οι άλλοι όπως βαδίζουν κι εμείς ανάποδα
      κι ελπίζω μόνο σε δευτέρα παρουσία της τριάδος στα Εξάρχεια! Το πιο μεγάλο φιλί :-*

  6. 17 Μαρτίου, 2012 9:20 μμ

    @Φαούδι @Stavrula @χριστίνα @silia δεν ήθελα να του κάνω μνημόσυνο γι’ αυτό δεν έχω πολλά λόγια σήμερα, μόνο να τον θυμόμαστε λίγο κι ας πονάει που και που. Πόσοι τέτοιοι άνθρωποι πέρασαν απ’ αυτόν τον τόπο;

    @LouSalome πόσος καιρός έχει περάσει απ’ αυτό το κείμενο ούτε που θυμάμαι πια..Θυμάμαι όμως ότι ήταν μαζί με δυο αγαπημένα μου κορίτσια, ένα που ανέβαινε την Πατησίων κι ένα που αγαπούσε ένα άλλο κορίτσι που κι αυτό χάθηκε νωρίς. Κι επίσης με μια γιαγιά που πέρναγε κρυφά μέσα από στρατόπεδα συγκέντρωσης να πάει φαγητό στους αντάρτες, ένα κόκκινο μπαλόνι που πετούσε στον ουρανό κι ένα μαγικό τσαρούχι που λέγαμε να μας δώσει μια να ξεκουμπιστούμε για τα καλά από αυτό το βρωμότοπο…Υπάρχουν ήρωες σήμερα; Κι αν ναι που βρίσκονται και τι περιμένουν; Μάλλον τους τελευταίους τους τρέλανε η φριχτή εξουσία. Ναι, ένα jameson θα το ‘πινα μαζί σου (και περισσότερα δηλαδή!) αλλά απόψε θα ακούγαμε αυτό:

    • 18 Μαρτίου, 2012 9:40 πμ

      Πάντα θα μας πονάνε τα τραγούδια του, silent. Εννοούσα πως παρόλο που μεγάλωσα κι έγινα πιο «κυνική» ακόμα το κάνουν.

  7. Fedra permalink
    18 Μαρτίου, 2012 12:39 πμ

    Είχα την τύχη να τον γνωρίσω και την ατυχία να νοιώσω τη μοναξιά του…

  8. Μαρίνα permalink
    18 Μαρτίου, 2012 12:42 πμ

    Ουπς!Το παιδί μου παρεμβαίνει στα μηνύματα μου κι εγώ το ξεχνώ ότι δεν είμαι μόνη!

  9. 18 Μαρτίου, 2012 4:48 μμ

    @Stavrula ευτυχώς να λες που έχουμε και ποιήματα σαν το Ουλαλούμ να ξύνουν που και που τα σωθικά από μέσα γιατί η πραγματικότητα μας έχει ναρκώσει😦

    @Μαρίνα κοίτα όμως τι κόσμους (μας) δημιούργησε αυτή η μοναξιά του Νικόλα…και πως θα ήμασταν εμείς αν δεν είχαμε γνωρίσει ποτέ τα τραγούδια του

    @LouSalome μια μικρή (;) παρατήρηση: Το ποίημα του Σκαρίμπα στην τελευταία στροφή λέει «Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά, που άκουγα διπλά τα βήματα μου!». Ο Άσιμος το άλλαξε (επίτηδες; από απροσεξία; ποτέ δεν θα μάθουμε…) σε «Τόσο πολύ μ’ αγάπησες Κερά, που άκουγα διπλά τα βήματα μου!» που αλλάζει όλο το ποίημα και το κάνει ακόμα πιο συγκλονιστικό κατά τη γνώμη μου…

  10. 19 Μαρτίου, 2012 9:49 μμ

  11. bibliothekarios permalink
    20 Μαρτίου, 2012 9:29 πμ

    Ωραίο σαϊλέντιο κείμενο. Η κόρη μου (2,5 χρόνων τώρα) τραγουδάει με μεγάλη χαρά το «παπάκι» και πονηριά. Δεν θα μπορούσε ίσως να κάνει αλλιώς, αφού και ο πατέρας της ταλαιπωρεί ένα CD του Άσιμου εδώ και μήνες, βάζοντας και ξαναβάζοντας το «Γιουσουρούμ»

  12. 20 Μαρτίου, 2012 3:36 μμ

    @Χαρά σκορπίσαμε Χαρά αλλά όχι για πολύ, στην κατάψυξη μου βρίσκονται όλα όσα χρειάζονται για να σμήξουμε ξανά σε λίγο που το φως της Αθήνας θα καίει τα μάτια και η ομίχλη της Οξφόρδης θα ψάχνει για αντίδοτο, though nothing, will keep us together (because we could steal time, just for one day, we can be heroes, for ever and ever). What d’you say?

    @roubinakim καλημέρα!

    @bibliothekarios μερσί μερσί (είπες καλή κουβέντα για ‘μένα; για πάρε καλού κακού την πίεση σου να δούμε τι τρέχει…) Το παπάκι να του ακούει η κορούλα σου, το “Γιουσουρούμ” όμως να το αφήσεις στην άκρη-κι άλλοι τα άκουγαν αυτά από μικροί και να τα αποτελέσματα🙂

  13. 20 Μαρτίου, 2012 6:28 μμ

    ναι, ακριβώς έτσι…
    Silent,την καλησπέρα μου!

  14. 24 Μαρτίου, 2012 5:28 μμ

    τώρα το διάβασα αυτό…

    δε μπορώ να σχολιάσω,μέσα μας τα κουβαλάμε όλα αυτά όπως ήδη ξέρεις..🙂

    • 26 Μαρτίου, 2012 2:10 μμ

      Πάλι καλά να λέμε που κουβαλάμε τόσα όμορφα μέσα μας γιατί το έξω μας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: