Skip to content

Αλάρμ

3 Μαρτίου, 2012

Δεν σου αρέσει η Cat Power γιατί δεν ένιωσες ποτέ την ανάσα του θανάτου στο σβέρκο σου για κάποιον έρωτα, δεν σύρθηκες γονατιστός στα μπαρς και δεν λιποθύμησες απ’ το ποτό δίπλα σε ψόφιους αρουραίους σε κάποιο σκοτεινό δρομάκι. Δεν σε πήραν οι φίλοι σου κάποιο βράδυ στο στρατόπεδο να σου βάλουν τα ξυπνητήρια του Time στο ακουστικό, δεν χόρεψες ξυπόλητη με Pere Ubu στο πλατό και δεν έπεσες με τα ρούχα στη θάλασσα πάνω στην τρέλα σου. Δεν κοιμήθηκες ποτέ σε παγκάκι στην πλατεία Βικτώριας ούτε και σε κάποιο παγωμένο σιδηροδρομικό σταθμό στη Βόρεια Ελλάδα με χιόνι, δεν τα παράτησες όλα για να πας να δεις τα πουλιά στον Έβρο, δεν έμεινες νηστικός δυο βδομάδες για να δεις το συγκρότημα που αγαπάς και δεν έπαιξες τη ζωή σου κορώνα γράμματα σε κάποιο στενό στο Σταθμό Λαρίσης. Δεν ξέρεις πως είναι να σε παρακολουθεί όλη νύχτα η ασφάλεια, οι προβολείς των αυτοκινήτων της δεν σου στράβωσαν τα μάτια, τα περιπολικά τους δεν σε κυνήγησαν σε δρόμους με λάδια. Ξέχασες να ζεις επικίνδυνα και μαράζωσες. Που πήγε το πάθος σου, που πήγε η κάβλα; Που πήγε η κάβλα σου; Παλιά παίζαμε lego με τα σώματα μας, μπερδεύαμε χέρια πόδια και κεφάλια τώρα το παραμικρό άγγιγμα είναι ενοχλητικό. Που πήγε το πάθος σου; Σε ευνούχισαν κι εσένα οι τραπεζίτες. Ακόμα και από τα αστυνομικά δελτία εξαφανίστηκαν πια τα εγκλήματα πάθους, τώρα τα εγκλήματα είναι οικονομικά. Μόνο τα σκυλιά ερωτεύονται πια σ’ αυτή την πόλη: δυο λαμπραντόρ διασχίζουν μήνες τώρα κάθε νύχτα τους δρόμους, πάντα μαζί, εκείνος μαύρος, εκείνη λευκή, ζητιανεύουν έξω από τα σουβλατζίδικα, εκείνος πάντα περιμένει να φάει πρώτα εκείνη και όταν τελειώσει αρπάζει ό,τι απέμεινε, δεν αφήνει κανένα να την πλησιάσει, μετά απομακρύνονται στο βάθος της πόλης δίπλα δίπλα. Έρωτας ηρωικός στα χρόνια του μνημονίου. Εσύ μαζεύεις αποδείξεις. Κάνεις πράξεις λογιστικές. Ζεις ανάμεσα στα δελτία των οκτώ. Μελετάς υδρογονάνθρακες. Περιμένεις διαγγέλματα. Βάζεις το αλάρμ και διεκπεραιώνεις γρήγορα. Η κάθε σου κίνηση είναι προσεκτικά μελετημένη. Πριν κάνεις έρωτα διπλώνεις προσεκτικά τα ρούχα σου στο κομοδίνο. Και μαζεύεις αποδείξεις. Αισθάνεσαι ποτέ ότι η ζωή σου έχει μπει στο αλάρμ;

.

Like a tiger in the dark

You were hungry from the start

47 σχόλια leave one →
  1. 3 Μαρτίου, 2012 9:30 μμ

    Σε παρακαλώ, μπορείς να γράφεις πάντα έτσι; Σαν το ξυπνητήρι που θέλουμε να χτυπήσει για να μας ξυπνήσει.

  2. 3 Μαρτίου, 2012 11:14 μμ

    Πολυ δυνατο κειμενο, μπραβο

  3. 3 Μαρτίου, 2012 11:43 μμ

    «κάθε μέρα τηγανίζω πατάτες»

    αυτό μου ήρθε στο νου

    • LouSalome permalink
      9 Μαρτίου, 2012 7:59 μμ

      τα σχόλια και την ανάρτηση τα είδα μόλις. Κι όμως δεν ξέρω τη παράξενη συγχρονικότητα ήταν αυτή: τις ημέρες/ νύχτες που γράφονταν, αυός ακριβώς ο στίχος μου είχε κολλήσει στο μυαλό.

      • 12 Μαρτίου, 2012 4:13 μμ

        @Lou Salome κάθε μέρα όλοι τηγανίζουμε πατάτες…

  4. 4 Μαρτίου, 2012 12:22 πμ

    []…και δεν έπαιξες τη ζωή σου κορώνα γράμματα σε κάποιο στενό στο Σταθμό Λαρίσης…[]
    χωρις να είχε ποτέ σημασία τι ήρθε.

  5. El Romandante permalink
    4 Μαρτίου, 2012 1:17 πμ

    η ζωή σε snooze να λες

  6. 4 Μαρτίου, 2012 7:09 πμ

    «Παλιά παίζαμε lego με τα σώματα μας», για να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο.
    (τώρα παίζουμε jenga, για να σιγουρευτούμε ότι θα πέσουμε όλοι μαζί)

  7. nefosis permalink
    4 Μαρτίου, 2012 9:31 πμ

    Εκπληκτικό κείμενο και το νου σου στα Λαμπραντόρ.

  8. 4 Μαρτίου, 2012 11:36 πμ

    Στο αλάρμ όχι, σε ύπνωση .Λειτουργείς αυτοματοποιημένα σε safe mode και σκέφτεσαι τα βράδια «μην ξεχάσω κάποια στιγμή να βγω απ΄τον αυτόματο πιλότο και να ζήσω’

  9. 4 Μαρτίου, 2012 7:35 μμ

    Η αλήθεια είναι ότι το παραπάνω κείμενο είναι προϊόν φρέσκιας χυλόπιτας, οπότε γράφτηκε εν βρασμώ🙂 Ωστόσο, καιρό τώρα υπάρχουν δείγματα ότι το μεγαλύτερο θύμα της μνημονιακής πολιτικής των τελευταίων ετών είναι η λίμπιντο των 35άρηδων (οσονούπω θα γίνω πιο αναλυτικός). Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας, μιας και μαζεύτηκαν εκλεκτοί φίλοι εδώ μέσα, να απευθύνω δραματική έκκληση: αγαπητοί αναγνώστες, σαν χάρη σας το ζητώ, να αγαπάτε τους 35άρηδες, δείξτε λίγη κατανόηση μαζί τους, κεράστε τους ένα ποτό στο μπαρ, σκεφτείτε πόσο τραυματισμένη είναι η λίμπίντο τους και πως δεν θα θέλατε να βρίσκεστε στη θέση τους…

    Υ.Γ.1 Σήμερα θυμήθηκα κάτι ωραίο που μου ‘χε γράψει παλιά ένας φίλος σε μια κάρτα:

    «Η πολυπληθής τάξη των Σκορπισμένων. Άνθρωποι καταδικασμένοι σε μια αθέλητη μοναξιά, ενώ δίπλα τους ή έστω κάπου στη μεγαλούπολη ζουν κάποιοι άλλοι με τους οποίους θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια ουσταστική συντροφιά…»

    Υ.Γ.2 Ευτυχώς που υπάρχουν και μερικοί σέξοι μπλόγκερς που σου ανεβάζουν που και που τη λίμπιντο-ας πιούμε ένα ποτηράκι στην υγειά τους!

    • 4 Μαρτίου, 2012 10:10 μμ

      Αν έχουν τέτοιο θέμα οι 35άρηδες σκέψου οι 45άρηδες που ούτε καν τρων χυλόπιτα, η οποία θα ΄ταν έστω μια αλλαγή. Πώς το ΄λεγε το τραγούδι των jefferson airplane? Αυτό!

    • Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
      7 Μαρτίου, 2012 9:19 μμ

      Δεν ξέρω αν σε παρηγορεί αυτό, αλλά μη νομίζεις ότι πλήττονται μόνο οι 35αρηδες από τη μνημονιακή πολιτική. Που να δεις οι μεγαλύτεροι τι τραβάνε που τους έκατσε το μνημόνιο πάνω στην κρίση της (μέσης) ηλικίας.

  10. Μαρίνα permalink
    4 Μαρτίου, 2012 10:40 μμ

    Μιας και δε μπορώ να σε κεράσω ποτό,σε κερνώ μια μουσική που έφτιαξε αγαπημένος φίλος που ζεί στην Αμερική :http://soundcloud.com/kostaps/train-to-evros (ελπίζω να τα κατάφερα,έχω ακόμη ανασφάλεια,στο τί κάνω με την τεχνολογία και όχι μόνο…)
    Εύχομαι η άνοιξη να σου φέρει την ομορφιά που επιθυμείς,σε πείσμα των καιρών.

  11. Μαρίνα permalink
    4 Μαρτίου, 2012 10:43 μμ

    Ξαναδοκιμάζω http://soundcloud.com/kostaps/train-to-evros

  12. 5 Μαρτίου, 2012 10:14 πμ

    Θα μπορούσε ίσως να ακούγεται από το βάθος μια μουσική (που ίσως να μην μπορούσε κανείς, αν ήθελε, να βρει την πηγή της). Θα ακούγονταν οι Κατσιμιχαίοι να λένε το τραγούδι του μακαρίτη:
    «Το φεγγάρι απλώνει,
    τους πιάνει απ’ τον ώμο.
    Μ’ ένα μάτσο αστέρια
    κατεβαίνει στο δρόμο.
    άρρωστο φεγγάρι,
    στο δρόμο χύνεται.
    Ένα σκυλί που περνάει,
    γαβγίζει, και ξεκουμπίζεται.

    Η Άννα θέλει να πεθάνει,
    ο Μάρκος ονειρεύεται άλλα μέρη.
    Κάποιος τους είδε να γυρίζουν χέρι με χέρι»

    Τελικά κάποια στιγμή οι εκρήξεις σταματούν και η σκόνη από τα συντρίμια κατακάθεται. Έτσι ήταν, έτσι θα είναι.

  13. 5 Μαρτίου, 2012 10:27 πμ

    και κερνάω ποτά σε όποιο μπαρ. και είμαι ανίατα ερωτευμένος με την Chan. και -φευ- μου έχουν τελειώσει και τα 35 και τα 45. και τραυματίες υπάρχουν, ευτυχώς.

    αψογίλα

    Κ.Κ.Μ.

  14. 5 Μαρτίου, 2012 11:50 πμ

    @Χαμένο Επεισόδιο ευχαριστώ, αλλά θα χρειαστούμε ένα πραγματικά δυνατό ξυπνητήρι για να βγούμε απ’ το κώμα…

    @nikos ευχαριστώ!

    @tsarlatann και όχι μόνο αυτό, αλλά έχουμε χάσει και τη φαντασία μας…

    @johnstreckfous α, συνήθως διακινδυνεύουμε για κάτι που την επόμενη στιγμή είναι εντελώς ασήμαντο…

    @El Romandante χμ, ταυτόχρονα είμαστε εκτεθειμένοι σε διαρκές strobe-υπάρχει κίνδυνος επιληψίας…

    @Riski αν όμως δαγκώσουμε το χέρι που μας τοποθετεί στο jenga και αναλάβουμε εμείς το στήσιμο μπορεί και να τη γλυτώσουμε-θα αιωρούμαστε και πάλι στο κενό αλλά τουλάχιστον θα έχουμε σωματική επαφή.

    @nefosis ευχαριστώ! τα Λαμπραντόρ προσπαθώ να τα φωτογραφίσω εδώ και καιρό αλλά ο μάγκας δεν με αφήνει να πλησιάσω και πολύ🙂

    @renata ευτυχώς να λες που έχουμε και τα βράδια και δεν χάθηκε ακόμα η ελπίδα! Μιλώ για τους 35άρηδες γιατί αυτοί δεν έχουν καν σπίτι δικό τους-περιμένουν να φύγουν εκδρομή οι γονείς για να κάνουν σεξ ή πηγαίνουν στα σπίτια φίλων..αν βέβαια έχουν διάθεση-σε διαβεβαιώ ότι η στυτική δυσλειτουργία σαρώνει στη γενιά μου😦 Ποιο είναι το τραγούδι των jefferson airplane; Φέρτο να κάνουμε λίγο κέφι!

    @Μαρίνα ωραίος ο φίλος, ωραία και τα τραίνα του Έβρου, ωραία και η άνοιξη που αργεί φέτος και μας έχει πιάσει μελαγχολία…

    @Γιώργο πολύ ταιριαστό το τραγούδι και-εννοείται-πολύ αγαπημένο! Άντε λοιπόν να φεύγει σιγά σιγά η σκόνη πριν μας πιάσει χρόνια άσθμα..

    @Κ.Κ.Μ. επιβεβαιώνεται λοιπόν ότι οι προηγούμενες γενιές την έβγαλαν κάπως καθαρή…σεξουαλικά μιλώντας…ένας φίλος ψυχολόγος μου έλεγε τις προάλλες ότι τα περισσότερα αιτήματα που δέχεται τον τελευταίο καιρό αφορούν σεξουαλικές δυσλειτουργίες-αδιανόητο για μια γενιά που έζησε ηδονιστικά και χωρίς πολλές προκαταλήψεις. Τα ποτά θα τα χρειαστώ, ευχαριστώ!

    • 5 Μαρτίου, 2012 1:48 μμ

      Silent, ούτε η στέγη το σώζει. Τεσπα. Σήμερις το παίζουμε Σκάρλετ ξανά.

  15. 5 Μαρτίου, 2012 3:55 μμ

    Ωραίος: κείμενο, σχόλια…

  16. 5 Μαρτίου, 2012 4:57 μμ

    Πίνω στην υγειά των σέξι τριανταπεντάρηδων βλογερς που μετουσιώνουν τις φρέσκες χυλόπιτες σε μοναδικά ποστ, αχρηστεύοντας τα αλάρμ.

  17. 5 Μαρτίου, 2012 5:38 μμ

    Στις χυλόπιτες λέμε ναι!

  18. chara permalink
    7 Μαρτίου, 2012 4:18 πμ

    Καλημέρα σάιλεντ…
    Βαρέθηκα να σου λέω πόσο μου λείπεις (μήπως όμως βαρέθηκα να λείπω εγώ…) κι έτσι απόψε θα σου γράψω μια ιστορία. Και προειδοποιώ. Ούτε ποιητική θα είναι ούτε σέξυ. Ούτε καν, να φανταστείς, δεν έχει μια χυλόπιτα της προκοπής! Μια φορά κι έναν καιρό (εντάξει… είπα τουλάχιστον «ας αρχίζει σαν παραμύθι μπας και τελειώσει σαν παραμύθι» αλλά πού…) ήταν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι (τα φύλα και τα γεγονότα ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα) κι ήταν κι οι δύο φοιτητές σε μια από εκείνες τις μίζερες πόλεις όπου βρίσκει κανένας μόνο φοιτητές γιατί δεν έχουν τίποτα να δώσουν πέρα από…πτυχία. Γνωρίστηκαν στα θρανία. Ταίριαξαν όμως στους ξύλινους πάγκους κάτι παρακμιακών Τζαμαικανικων μπαρς, γιατί κακά τα ψέματα, στα θρανία συναντιόντουσαν μόνο για να αναπληρώσουν το χαμένο τους ύπνο αφού, καιρό τώρα, πάψαν να πιστεύουν σε δασκάλους. Ήταν κι οι δυο λίγο τρελοί, λίγο ονειροπαρμένοι κι αγαπούσαν λίγο παραπάνω απ’ όσο θα πρεπε τις κακές τους συνήθειες. Σπούδαζαν εξισώσεις μα πάντοτε ονειρεύονταν να γίνουν συγγραφείς παιδικών παραμυθιών. Εκείνη έπεφτε συχνά σε κουνελότρυπες κι αυτός τα βράδια συναντούσε εξωγήινους. Δεν αγαπήθηκαν απ’ την αρχή όπως συμβαίνει πάντα στις ταινίες. Ο! Όχι! Αυτοί στην αρχή έγιναν φίλοι. Φίλοι. Κάθονταν πάντα δίπλα-δίπλα, μοιράζονταν κατεψυγμένα γεύματα, ζωγράφιζαν ο ένας στα βιβλία του άλλου, διάβαζαν μαζί, γέλαγαν μαζί, έπιναν μαζί… Κι όταν μεθούσαν, γιατί μεθούσαν κι εύκολα γαμώτο, χόρευαν και τραγούδαγαν στους δρόμους, μιλούσαν στους περαστικούς, παραπατούσαν στη βροχή, αγκαλιάζονταν και κάπου λίγο πριν χαράξει, ο ένας έπαιρνε τον άλλο σπίτι και το άλλο πρωί (καλά… καλά εντάξει… το άλλο μεσημέρι) τηλεφωνιόντουσαν για να μαζέψουνε όσα θυμούνταν να έγιναν το περασμένο βράδυ. Γι’ αυτούς ο κόσμος ήταν σκηνικό. Και στην παράσταση οι άλλοι δε συμμετείχαν παρά μόνο ως κομπάρσοι. Οι έρωτες τους απασχολούσαν ως τα πρώτα δυο ποτά κι ήταν εκεί για να έχουν κι άλλους λόγους να μεθάν και να γελούνε. Έκαναν σχέδια για ταξίδια μακρινά και τους φαινόταν λίγος και μικρός ο κοσμός. Κάποιες φορές, συνήθως τις Δευτέρες, δεν ήθελαν να τους μιλάς πολύ-πολύ. Δεν πέρναγε το μάθημα κι οι αριθμοί πηδούσαν και το έσκαγαν μέσα από το μυαλό τους. Όμως δεν πείραζε πολύ που όλα ήταν άσκοπα και βαρετά γιατί αυτοί ήταν μαζί και το όνειρο απείχε ένα τσιγάρο και τρεις μπίρες δρόμο. Κι αρκούσε μόνο να διασταυρωθούν τα βλέμματα και καταλάβαιναν κι οι δυο τους πότε σήμαινε η ώρα να την κάνουν. Κοινός τους τρόμος ήταν τα…ριχτάρια. Εκείνα τα λεοπάρ δήθεν βελούδινα, τα πάντοτε ξεθωριασμένα και με κρόσια. Αυτά που πέφτουν και καλύπτουνε τους καναπέδες σε σχήμα πι μπροστά απ’ την τηλεόραση. Αυτά που πάνω κάθονται ζευγάρια που δεν αγκαλιάζονται ποτέ και βλέπουνε ειδήσεις των 9, ποδόσφαιρο και καλλιστεία.Που δεν επέλεξε κανείς μα και ποτέ κανείς δεν τα πετάει. Μόνο αυτά. Όλη η Γη η υπόλοιπη ήταν δική τους. Τα σπίτια τους θα τα ‘χτιζαν, αυτοί, στη θάλασσα και θα ‘χαν μέσα μόνο ένα μεγάλο πιάνο. Ήρθε όμως μια Παρασκευή, κανονική Παρασκευή, σαν τόσες άλλες, κι ήταν πιωμένοι και οι δυο, τίποτα το αλλιώτικο, όλα συνηθισμένα, κι αυτός ακούμπαγε στον ώμο της και έλεγε: «Η ζωή δεν είναι αστεία χωρίς εσένα…» κι εκείνη κράταγε τη μπύρα του, να μην του πέσει, και το μπουφάν του, να μην κρυώνει, χάιδευε τα μαλλιά του που ήταν ιδρωμένα και γελούσε. Κι αυτός γύρισε και τη φίλησε. Έτσι φευγαλέα. Στο μάγουλο. Εκείνη χαμογέλασε ξανά, τον κράτησε απ’ το χέρι γιατί τρέκλιζε. Κι αυτός πήγε να τη φιλήσει πάλι. Στο στόμα ετούτη τη φορά. Εκείνη τον απέφυγε. Ξαφνιάστηκε. Φοβήθηκε. Ήταν Φίλος. «Μ’ αρέσεις», της είπε. «Είσαι μεθυσμένος». «Μα πως μπορείς να μην το βλέπεις; Μου αρέσεις…» είπε πάλι. Εκείνη πάλι χαμογέλασε. Χαιρόταν μάλλον που ήτανε σκοτάδι και κρύβονταν τα μάτια της που γυάλιζαν. Κι εκείνος δεν ξεχώριζε πόσο ήταν κόκκινα και έκαιγαν τα μάγουλα της. Δεν είπαν τίποτα άλλο σχετικό. Το βράδυ πέρασε όπως και τόσα άλλα με ιστορίες για δράκους και αναλύσεις για το σκοπό που έχει η ζωή, για τους χαζούς ανθρώπους που χαραμίζουν τις ζωές τους δίχως νόημα και, όταν έκλεισε το μπαρ, γύρισαν σπίτι. Καθένας μόνος. Εκείνος, όταν ξημέρωσε, δε θυμόταν τίποτα. Ζαλισμένος ακόμη, πήγε να πάρει πρωινό με εκείνη τη γκόμενα που βρήκε εδώ και λίγους μήνες. Μια τύπισσα που θέλει να τον παντρευτεί. Που δεν ακούει ποτέ τις ιστορίες του, δεν πίνει, δεν καπνίζει και δε βγαίνει. Κι αυτή… Αυτή ξέρναγε όλη νύχτα και κοιμήθηκε στο μπάνιο το πρωί. Κι όταν κατάφερε να σηκωθει, ήπιε κρύο χτεσινό καφέ και μισή μπίρα, άναψε τσιγάρο. Πάτησε στα πεταμένα τακούνια της κι έφτασε με τα δάχτυλα ως το ράφι. Άνοιξε το βιβλίο στη γνωστή σελίδα. Διάβασε:
    …they say that/nothing is wasted/either that/or/it all is…

    • Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
      7 Μαρτίου, 2012 8:57 μμ

      “You have to die a few times before you can really live»

      ωραία ιστορία ! διαβάζοντας περίμενα να τελειώσει άσχημα, αλλά δεν τελείωσε. υπάρχετε όλοι ε;

      και ποτέ δεν ξέρεις τι είναι καλύτερο. να, το λέει και το τραγουδάκι:

      • chara permalink
        8 Μαρτίου, 2012 3:34 πμ

        Το μόνο που με ανησυχεί φίλε psi-a: “Each person is only given so many evenings and each wasted evening is a gross violation against the natural course of your only life.”
        Point taken πάντως. Και, παρεμπιπτόντως, υπέροχο τραγούδι. Δεν το γνώριζα. Στ’ αλήθεια δεν περίμενα να βρεθεί κι άλλος με την υπέροχη αντίληψη του σάιλεντ περί ευτυχίας… Πολύ ποτό σε ένα ποστ. Μάλλον εκεί θα το αποδώσω🙂

  19. 7 Μαρτίου, 2012 3:16 μμ

    @Sraosha μερσί αγαπητέ μου…

    @Τσαλαπετεινέ στο διάολο να πάνε και τα αλάρμς, χωρίς τα μικρά δράματα τι θα ήταν η ζωή;🙂

    @Pasaenas εννοείται! μας δίνουν εξάλλου την ευκαιρία να ξεβολευτούμε λιγάκι, κάτι πολύ χρήσιμο στις μέρες μας😉

  20. 7 Μαρτίου, 2012 3:27 μμ

    Γεια σου ρε Χαρά! Αποφάσισα ότι τελικά πιο πολύ σ’ αγαπώ γιατί οι καρδιές μας είναι ρυθμισμένες στον ίδιο τόνο-ξυπνούν απ’ τη χειμερία νάρκη την ίδια στιγμή, τεντώνονται, βγάζουν τις πιτζάμες και βγαίνουν βόλτα στο κρύο πλάι πλάι🙂 Μου ‘κοψε την ανάσα το κείμενο, διάβαζα διάβαζα κι έλεγα μακάρι να ΄χει καλό τέλος αυτή η ιστορία γαμώτο, και τελικά είχε καλό τέλος! Γιατί μπορεί το κορίτσι να ξέρασε εκείνο το βράδυ, την επόμενη όμως σήκωσε το κεφάλι και ξαναπήρε την Πατησίων (η Πατησίων δεν ήταν;) και καθόλου wasted δεν ήταν, ο άλλος ήταν wasted που σίγουρα τώρα θα έχει παντρευτεί την τύπισσα που δεν ακούει ποτέ τις ιστορίες του, δεν πίνει (άκου δεν πίνει!), δεν καπνίζει και δε βγαίνει. Ζωή είναι αυτή ρε Χαρά;

    Αυτό γράφτηκε για ‘σένα:

    • chara permalink
      7 Μαρτίου, 2012 8:47 μμ

      Δεν ήταν η Πατησίων βρε σάιλεντ… Αλλά, βέβαια,ετσι που τη ζωή μου ρήμαξα εκεί…σ’ όλην την γή την χάλασα.🙂 Είναι να μην το ‘χεις να τραβάς τις ιστορίες που τελειώνουν πάντα με απώλειες.
      Εγώ πάλι σ’ αγαπώ γιατί απ’ όλο τον κόσμο, μόνο εσύ μπορούσες να το δεις ως χάπι εντ.

      με αγάπη (κι ας σε καταποντίζει και σιξ φιτ άντερ ενίοτε)

  21. 7 Μαρτίου, 2012 6:30 μμ

    το ζήτημα είναι να μην είσαι αποδώ…
    διότι, για ένα καλό πόσα άσχημα πρέπει να πληρώνεις αντίτιμο;
    οι ζυγαριές πάντα γέρνουν, λίγη νοθεία δε βλάπτει…
    κι εγώ, μια φορά κι έναν καιρό, θα ‘θελα να μου είχε εξηγήσει τις πράξεις του, μα ξέρω πως αυτές σαν να μην εξηγούνται, έτσι όπως επιθυμούμε να μας μοιάζουν οι άνθρωποι…

  22. 8 Μαρτίου, 2012 12:29 πμ

    @Χαρά αχ βρε Χαρά! Νόμιζα ότι μιλούσες για παλιά ιστορία (βέβαια έπρεπε να πάει ο νους μου όταν άκουσα για λεοπάρ!) αλλά έτσι είναι, την Πατησίων την κουβαλάμε μέσα μας, όπως και τη Συγγρού και μερικές ακόμα πλατείες. Μη στεναχωριέσαι όμως, κάποιος που ποτέ στη ζωή του δεν έχει πάρει να ανεβαίνει την Πατησίων δεν είναι για ‘σένα, να δες τι σου λέει και ο psi-action, όλοι χάπυ έντ βλέπουμε στην ιστορία, κάτι ξέρουμε κι εμείς τα χουφταλάκια🙂

    @katabran εγώ δεν τις θέλω τις εξηγήσεις γιατί σε βάζουν στο σενάριο του άλλου και σου στραβώνουν τη δική σου σπείρα…στις μικρές νοθείες πάντως ποτέ δεν είπα όχι…🙂

    @psi-action καθόλου δεν με παρηγορεί, στεναχωριέμαι διπλά-πιο πολύ με στεναχωρεί και με σοκάρει όχι η υλική αποστέρηση αλλά η βίαιη αποκοπή από την ενήλικη ζωή, που οι γενιές μας γύρισαν σε καθεστώς προ-εφηβείας, μεταφορικά και κυριολεκτικά-από τα παιδικά τους υπνοδωμάτια αποζητούν την ασφάλεια στην γονεϊκή προστασία, ακόμα κι αν αυτή ταυτίζεται με τη γουρουνόφατσα ενός Βενιζέλου.

  23. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    8 Μαρτίου, 2012 9:37 μμ

    Αντίδοτο κατά της μνημονιακής πολιτικής (και των συνεπειών της):

    «To hell with poverty we’ll get drunk on cheap wine»

  24. LouSalome permalink
    9 Μαρτίου, 2012 8:12 μμ

    ωραίο μαγαζί βρήκα: καθαρά ποτά, τέλειες μουσικές, ροκ ιστορίες κι όμορφες περσόνες ( η Chara είναι σαν της Αφροδίτη από την Άνοιξη του Μοτιτσέλι), ο δε μπλόγγερ είναι από εκείνους που δεν φορούν κολώνιες και το δέρμα του έχει το άρωμα της πιπερόριζας. Πίνω κρασί και πάσχω από την ασθένεια να μην πάσχω από νοσταλγία, παρά το ότι έχω περάσει τα σαράντα δεν έχω δυστυχώς ακόμη πρεσβυωπία, μεταφορικά μιλώντας »δεν βλέπω μακριά», μόνο σήμερα, εδώ, «ποτέ ξανά»=»απόψε κιόλας», «γιατί το διαρκώ να είναι καλύτερο από τι καίγομαι;»
    (α, επίσης είμαι κλεπτομανής αλλά μόνο Ρ.Μπαρθ και Φρ. Μπαίηκον τσιτάρω).

  25. chara permalink
    10 Μαρτίου, 2012 12:42 πμ

    Αγάπη μου Lou, δεν άντεξα στη σοβαρότητα μου για πολύ. «Η Chara είναι σαν της Αφροδίτη από την Άνοιξη του Μοτιτσέλι. Ο δε μπλόγγερ είναι από εκείνους που δεν φορούν κολώνιες και το δέρμα του έχει το άρωμα της πιπερόριζας»!!!!! Χαχαχαχαχαχαχαχα! Εσύ μπλόγγερ μην ακούς! Απίθανο να μύριζες πιπερόριζα όταν ξύπναγες δίπλα στους αρουραίους. Εξίσου απίθανο με το να φέρνεις στην άνοιξη όταν κοιμάσαι αγκαλιά με τη λεκάνη της τουαλέτας και σκουντουφλάς πάνω σε πεταμένα ρούχα και παπούτσια όταν ξυπνάς!!!!🙂 Ρε γι’ αυτό δε μεγαλώνουμε και δε νοσταλγούμε! Γιατί από όλες τις αισθήσεις μας μόνο η έκτη δουλεύει!!! Άντε καλά! Και λίγο η ακοή! Μωρό μου σάιλεντ μόνο μια χάρη έχω να σου ζητήσω! Να ξυπνήσεις και πάλι κοντά σε αρουραίους αλλά να μην είσαι μόνος αυτή τη φορά. Κι αν δε μυρίζεις πιπερόριζα μετά την κραιπάλη, καλύτερα! Έτσι θα είναι πιο εύκολο να σε αναγνωρίσει από μακριά το ιδανικό σου ταίρι! Ρώτα και τον αυτιάγκουρα να δεις τι θα σου πει! (Όσο για μένα θα το παίζω «τρελή κι αδέσποτη παρ’ όλη την αγάπη» μπας και παρηγορηθώ😉

  26. chara permalink
    10 Μαρτίου, 2012 12:53 πμ

    Κι επειδή μου έπεσε βαριά η ποίηση τσάκω κι ένα ολ τάιμ κλάσικ για τις Παρασκευές που προτιμάς να μείνεις μέσα από το να βγεις και να τρακάρεις τα σωστά άτομα στους λάθος συνδυασμούς

    Και πάω και αγαπάω
    Αχ τα πιο μεγάλα αγόρια
    Την πόρτα τους χτυπάω
    Μετά κοιμάμαι χώρια

    Κι άλλο τραγούδι δεν θα πω

    Καλύτερα με σκούρα ζελατίνα
    Να πέφτει μπρος τα πόδια μου το φως
    Που φόρεσα καινούρια καπαρντίνα
    Και μια βροχή δεν έβρεξε ο Θεός

  27. 12 Μαρτίου, 2012 8:39 πμ

    M’ αρέσει πολύ η Cat Power… Ωραίο κείμενο…

  28. 12 Μαρτίου, 2012 4:11 μμ

    @Post.Scriptum.Inter-Action. έχω κι εγώ ένα αντίδοτο στα μνημόνια και στο χειμώνα που αφιερώνω σε όλους τους σχολιαστές:

    @LouSalome έχεις δει ποτέ το A bug’s life; Υπάρχει μία σκηνή που δυο κουνούπια συναντούν στο δρόμο τους μία από ‘κείνες τις μοβ λάμπες που αν πέσουν πάνω τους καίγονται. Ο διάλογος που ακολουθεί πάει κάπως έτσι: -No Harry don’t look at the light! -I can’t help it is so beautiful! (zzzzzzzzzzzzzzzzzzz) Γιατί το λέω τώρα αυτό; Μα γιατί αυτή την επίδραση έχουν πάνω μου τα σχόλια σου! Λίγη από εκείνη την πιπερόριζα θα πάρω, ίσως δημιουργήσει και ευχάριστες παρενέργειες, ποτέ δεν ξέρεις. ευχαριστώ…

    @Χαρά που να μεγαλώσουμε εμείς που ακόμα τρακάρουμε στο δρόμο, με άτομα, με μηχανάκια, με τις ψευδαισθήσεις μας, μια μέρα μπορεί να πάρουμε και το δίπλωμα και τότε ποιος μας πιάνει! (Αλλά όχι και μια βροχή δεν έβρεξε ο Θεός, αρθριτικά βγάλαμε φέτος…)

    @Raggedy όποιος δεν αγαπάει την Cat Power δεν έχει ψυχή ρε, τα είπαμε αυτά! (ευχαριστώ…)

  29. 12 Μαρτίου, 2012 5:40 μμ

    ό,τι και να πω μου φαίνεται λίγο. μα πώς να προσπεράσω?
    όμορφο κείμενο, μικρός σεισμός.

  30. 12 Μαρτίου, 2012 10:10 μμ

    με τσάκισες αδερφέ…

  31. 12 Μαρτίου, 2012 10:59 μμ

    Κωλοπαίδι, ήθελα να σου πω πως γάμησες ρε φιλε με το κείμενο, ήθελα να σου πω ότι τα’σπασες, πώς το λένε, κι ήθελα να διαβάσω όλα τα σχόλια, αλλά εφτασα μέχρι το σχόλιο αρ.9 και τα πήρα κράνα.
    Ν’αφήσεις ήσυχη τη λίμπιντο των 35αρηδων, αν εσύ έπεσες σε περίπτωση ξενέρωτη, δε θα μας τσουβαλιάσεις όλους! Η λίμπιντο των 35αρηδων γαμάει, στο λέω εγώ κι έχω κι αποδείξεις! Άντε μπράβο.

    [Σ’αγαπάω Σάιλεντ όταν γράφεις τέτοια, απλά σ’αγαπάω]

  32. 13 Μαρτίου, 2012 9:56 πμ

    Respect.

  33. gasireu permalink
    13 Μαρτίου, 2012 10:09 πμ

    έτσι, να καταλαβαινόμαστε!

  34. 13 Μαρτίου, 2012 11:03 πμ

    μερσί και για το τρομερό κομμάτι

  35. 13 Μαρτίου, 2012 6:39 μμ

    Πάνω που είχαμε πιάσει μούχλα εδώ μέσα εμφανίζεται ξαφνικά τόσος εκλεκτός κόσμος κι εγώ δεν μπορώ να διαχειριστώ τη χαρά μου-karagiozaki, niemandsrose, gasireu, xilaren να σας τρατάρω ένα κονιακάκι για το καλωσόρισμα; Και τον άλλο τον εκλεκτό βέβαια, τον μπαζαριστή, γι’ αυτόν έχω ολόκληρο εφτάστερο! Σας ευχαριστώ!

    @sisyfina για ‘σένα συντέκνισσα έχω ρακή καθαρή😉

    @Кроткая πολύ φοβάμαι ότι η δική σου η λίμπιντο χαίρει άκρας υγείας γιατί ζεις αλλού-αλλά κι εμείς μη νομίζεις, σε χειμερία νάρκη είμαστε και θα ξυπνήσουμε αργά ή γρήγορα…αλλά τους σαραντάρηδες αναγνώστες μου να τους αφήσεις ήσυχους παρακαλώ, αρκετά προβλήματα έχουν🙂

    @Δύτη μας τα περιέγραψαν τα προβλήματα και οι υπόλοιποι σαραντάρηδες πιο πάνω-εγώ πάντως ξαναδιαβάζοντας τις σκέψεις μου είπα να δώσω στη λιβιδινική μου ενέργεια ακόμα μία ευκαιρία πριν αρχίσω να κυνηγάω τους τοπικούς βουλευτές με ρόπαλα..

  36. 13 Μαρτίου, 2012 6:46 μμ

    Με τόση θάλασσα γύρω σας, τι τα θέλεις τα ρόπαλα.
    Κονιακάκι από το 6* έμεινε καθόλου; Αν είδες κι εγώ ψήφισα το μπαζοθεν.
    😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: