Skip to content

Ταξίδι στα Κύθηρα

29 Ιανουαρίου, 2012

Χθες το βράδυ βλέποντας ξανά το Ταξίδι στα Κύθηρα έκανα μια διαπίστωση. Ήταν η τελευταία ταινία του Κατράκη, που πέθανε λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων από καρκίνο των πνευμόνων σε ηλικία 77 ετών. Τότε πολλοί είχαν κατηγορήσει τον Αγγελόπουλο ως υπεύθυνο γιατί τα εξουθενωτικά γυρίσματα κάτω από πολύ άσχημες καιρικές συνθήκες καταπόνησαν πολύ τον οργανισμό του, με αποτέλεσμα να εξασθενήσει ακόμα περισσότερο. Ο ίδιος ο Κατράκης βέβαια αρνήθηκε να συμβιβαστεί με τις εντολές των γιατρών και να εγκαταλείψει την ταινία στη μέση. 28 χρόνια μετά το Ταξίδι στα Κύθηρα πέθανε και ο ίδιος ο Αγγελόπουλος, στην ίδια ακριβώς ηλικία, πάλι για να υπερασπιστεί μία ταινία…

.

.

(σχεδόν βλάσφημο να βλέπει κανείς αυτήν την ταινία στον υπολογιστή, αν δεν την έχετε δει πάντως αξίζει τον κόπο, αρκεί να μεγεθύνετε την οθόνη…)

.

Περίληψη: Ο Αλέξανδρος υποδέχεται τον πατέρα του, Σπύρο, πρώην κομμουνιστή που επιστρέφει στην Ελλάδα μετά από 32 χρόνια εξορίας στην ΕΣΣΔ χάρη στην αμνηστία που αποδόθηκε με την πτώση της δικτατορίας το 1974. Ο Σπύρος ξαναβρίσκει τη γυναίκα του, Κατερίνα, το σπίτι του και κάποιους παλιούς συντρόφους. Έχοντας περάσει 32 χρόνια ονειρευόμενος την ημέρα της επιστροφής του, αδυνατεί να προσαρμοστεί στον τόπο καταγωγής του και να επικοινωνήσει με τους γύρω του. Μόνο η γυναίκα του τον καταλαβαίνει.

.

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος.
Συνεργασία στο σενάριο: Θανάσης Βαλτινός, Tonino Guerra
Φωτογραφία: Γιώργος Αρβανίτης
Μοντάζ: Γιώργος Τριανταφύλλου
Σκηνικά: Μικές Καραπιπέρης
Κοστούμια: Γιώργος Ζιάκας
Μουσική: Ελένη Καραϊνδρου
Βοηθοί σκηνοθέτες: Τάκης Κατσέλης, Χάρης Παπαδόπουλος, Νίκος Σέκερης
Ήχος: Θανάσης Αρβανίτης, Ντίνος Κίττου, Νίκος Αχλάδης
Μιξάζ: Θανάσης Αρβανίτης
Βοηθός μοντέρ: Δημήτρης Βεϊνόγλου
Ερμηνευτές: Μάνος Κατράκης (γέρος), Μαίρη Χρονοπούλου (Βούλα), Διονύσης Παπαγιαννόπουλος (Αντώνης), Δώρα Βολανάκη (γριά), Giulio Brogi (Αλέξανδρος), Γιώργος Νέζος (Παναγιώτης), Αθηνόδωρος Προύσαλης (μοίραρχος), Μιχάλης Γιαννάτος (λιμενάρχης), Άκης Καρέγλης (Σπύρος), Βασίλης Τσάγκλος (πρόεδρος λιμενεργατών), Δέσποινα Γερουλάνου (γυναίκα του Αλέξανδρου) 
Παραγωγή: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), ZDF, Channel Four, RAI, ET-1
Διεύθυνση παραγωγής: Γιώργος Σαμιώτης, Παύλος Ξενάκης, Φοίβη Σταυροπούλου, Βέρα Λυκουρέση

15 Σχόλια leave one →
  1. 29 Ιανουαρίου, 2012 1:30 μμ

    Thanks Silent …
    Δεν θα σχολιάσω επί της ουσίας , γιατί μπορεί να …
    ……………………………………
    … ή μάλλον θα κάνω ένα μικρό σχόλιο :
    Τα «σπουδαία» χτίζονται … πακτώνοντας στα θεμέλια τους … Θυσίες …
    Κι όταν λέω «θυσίες» , δεν εννοώ , μικρές ή μεγάλες . Απλά … θυσίες .

  2. 29 Ιανουαρίου, 2012 5:11 μμ

    όμοια με τη Silia…
    πάντως μια εμμονή με το να γυρίζει ταινίες καταχείμωνο την είχε ο συγχωρεμένος μεγάλος δημιουργός…

  3. 29 Ιανουαρίου, 2012 7:42 μμ

    @silia συμφωνώ: θυσίες και αφοσίωση, με την ερωτική έννοια του όρου..

    @katabran δεν έχεις κι άδικο 🙂 πάντως δεν έβαλε ποτέ κανένα με το ζόρι να δουλέψει στα χιόνια, αντιθέτως όλοι το θεωρούσαν τιμή τους να περάσουν κακουχίες για μια ταινία..

  4. 29 Ιανουαρίου, 2012 8:22 μμ

    για την ιστορία, να πω πως με τον Καιτέλ μια κόντρα υπήρξε…
    ίσως διότι βλέμμα διαθέτουν και οι ηθοποιοί…

    • 29 Ιανουαρίου, 2012 8:38 μμ

      Χμ κάτι μου θυμίζει αυτό που λες..
      Δεν έχει κι άδικο πάντως ο Καιτέλ, νομίζω πως αυτόν τον ταλαιπώρησε περισσότερο απ’ όλους 🙂

  5. 29 Ιανουαρίου, 2012 8:57 μμ

    Αγαπημένη ταινία.Εκεί που χορεύει στα μνήματα συγκλονιστική

  6. 29 Ιανουαρίου, 2012 11:47 μμ

    Αυτό τον πατερναλισμό και το patronizing που έχουμε στην Ελλάδα, και τη μανία να είμαστε τιμητές των πάντων και κριτές όλων, ποτέ μου δεν την χώνεψα.
    Λες και ήταν κανένα ανήλικο ο Κατράκης και τον παρέσυρε/εξανάγκασε ο Αγγελόπουλος. Αν και είναι θράσσος, θα αποτολμήσω μια εικασία: πιθανώς ο Κατράκης επέλεξε να φύγει με αυτό τον τρόπο, ή έστω να το ρισκάρει. Τόσο δεν το χωράει ονους τους όλων αυτών των ξύπνιων;

    Κοίτα που με βάζετε στο τρίπ τώρα, να ξαναδώ την ταινία. Αλλά δε θα το κάνω τώρα. Αργότερα, να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός πρώτα. Εκνευρίζομαι τόσο πολύ: το καλοκαίρι ακούγανε όλοι με μανία Winehouse, τώρα βλέπουν όλοι με μανία Αγγελόπουλο κλπ κλπ.

  7. 30 Ιανουαρίου, 2012 8:34 πμ

    Αααα…..Νομίζω με κάλυψε η Κροτκαρ με τις δυο τελευταίες γραμμές της…Συμφωνώ.Κι επαυξάνω…μεταξύ σοβαρού κι αστείου παίζει πολύ υποκρισία αυτές τις μέρες.Σχετικά με τον Αγγελόπουλο.Δεν είμαι και πολύ του σινεμά.Δεν έχω δει κάποια ταινία του νομίζω.Αλλά νισάφι μ αυτή την υστεροφημία πια.Και την υποκρισία μας (αγαπητέ σάιλεντ δε λέω για σένα).Πέθανε….άστο.Θα δείξει ο χρόνος…

  8. 30 Ιανουαρίου, 2012 12:39 μμ

    @renata η δική μου αγαπημένη σκηνή είναι αυτή που συναντάει τον Παπαγιαννόπουλο κι αυτός του λέει κάτι σαν «τόσα χρόνια πολεμήσαμε ως εχθροί, τελικά χάσαμε κι οι δύο». Μπρρρρ!!

    @Кроткая και @Scary Rabbi δίκιο έχετε, εμένα πάντως με επηρέασε πολύ ο θάνατος του Αγγελόπουλου εκείνες τις μέρες και ήθελα να γράψω κάτι (τόσες μπούρδες γράφω εδώ μέσα, να μην γράψω και γι’ αυτούς που αγαπώ;). Εντάξει λοιπόν, τον θάψαμε κι αυτόν, ας πάμε τώρα παρακάτω να δούμε τι μας περιμένει…Αν πάντως έμεινε κάτι από αυτή την ιστορία είναι που αρκετός κόσμος είδε αυτές τις μέρες τις ταινίες του, κι αυτό κέρδος είναι 🙂 Για την Amy Winehouse πάντως έγραψε ένα υπέροχο τραγούδι η Patti Smith (μεγάλο κοράκι κι αυτή, μη δει άνθρωπο να πεθαίνει αμέσως να του γράψει τραγούδι-αλλά τι να κάνω που την αγαπώ!) και θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες-να το ψάξετε!

    @Кроткая καλά δεν σου ΄παμε να τη δεις τώρα την ταινία, εγώ την ανέβασα να υπάρχει για ώρα ανάγκης (να το ξέρεις όμως ότι εγώ πάντα θεωρούσα ότι είσαι «αγγελοπουλική» αλλά δεν το έχεις καταλάβει ακόμα…)

    • 31 Ιανουαρίου, 2012 8:02 μμ

      Σάιλεντ, ευχαριστώ για τα λινκ. Μήπως έχεις υπόψη σου κανένα λινκ με αγγλικούς ή γερμανικούς υπότιτλους; Δεν μιλάνε όλοι στο σπίτι ελληνικά…

      • 1 Φεβρουαρίου, 2012 11:13 πμ

        @αγκνιρα στο σχόλιο μου στην παρακάτω ανάρτηση σε παραπέμπω στο μπλογκ της Enfant de la haute mer, εκεί θα βρεις πολλές από τις ταινίες του-από αυτές νομίζω πως μόνο το Βλέμμα του Οδυσσέα έχει αγγλικούς υπότιτλους-δυστυχώς εγώ δεν κατάφερα να βρω κάτι στα γερμανικά, υπόσχομαι όμως να προσπαθήσω ξανά και να ενημερώσω 😉

  9. 1 Φεβρουαρίου, 2012 2:01 μμ

    ευχαριστώ, σάιλεντ. Κυρίως τις παλιές ψάχνω (με υπότιτλους).

  10. 4 Φεβρουαρίου, 2012 2:46 πμ

    Καλέ, είσαι καθόλου καλά; Δεν πήγαινε για σένα το σχόλιο περί «κουρνιαχτού». Εσύ έγραψες ένα κείμενο βγαλμένο μέσα από την ψυχή σου, πιο ειλικρινές και αληθινό πράγμα, υπάρχει; Κι είναι απόλυτα φανερό αυτό.
    Ο επικήδειος της Γερασιμίδου θαρρώ επίσης πως είχε μιαν αλήθεια. Τα υπόλοιπα, άλλα λόγια ν’αγαπιώμαστε.

    Τι εννοείς «αγγελοπουλική»; για elaborate. Εγώ είμαι τσίρκο αφού!

  11. 4 Φεβρουαρίου, 2012 9:33 μμ

    Το πάθος για την τέχνη σου είναι που κάνει τη διαφορά..Αυτό είναι που μετράει και που ξεχωρίζει τον κορυφαίο από τον καλό…
    Καλησπέρα!!!

  12. 11 Φεβρουαρίου, 2012 5:37 μμ

    Γεια σας κι εσάς!
    Συγχωράτε μου την αργοπορία αλλά δεν είχα υπολογιστή για μέρες.
    Από Δευτέρα θα έχουμε να πούμε πολλά, τώρα μόνο στους δρόμους!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: