Skip to content

βραδύτητα

27 Ιανουαρίου, 2012

«Γιατί χάθηκε η ηδονή της βραδύτητας; 

Α, πού πήγαν οι παλιοί αργόσχολοι;

Πού είναι αυτοί οι φυγόπονοι ήρωες των λαϊκών τραγουδιών,

αυτοί οι πλάνητες που χαζεύουν από μύλο σε μύλο και κοιμούνται στο ύπαιθρο;

Άραγε χάθηκαν μαζί με τους χωματόδρομους,

μαζί με τα λιβάδια και τα ξέφωτα, μαζί με τη φύση;

Μια τσέχικη παροιμία δίνει τον ορισμό της γλυκιάς απραξίας τους με μια μεταφορά:

κοιτάζουν τα παράθυρα του καλού Θεού.

Όποιος κοιτάζει τα παράθυρα του καλού Θεού δεν βαριέται, είναι ευτυχής…»

Μ.Κ.

.

Πρώτη φορά στη ζωή μου ο θάνατος μου φαίνεται τόσο ακατανόητος, όχι γιατί δυσκολεύομαι να δεχτώ την τελεσιδικία του, αλλά γιατί ήταν ένας θάνατος καθόλου αντάξιος της ζωής και του έργου ενός ποιητή. Δεν είναι τόσο που λυπάμαι γιατί τη λύπη δεν θα μου την επέτρεπε ούτε ο ίδιος-και οι δικοί του ήρωες του υπέφεραν, βασανίζονταν, ποτέ όμως δεν έσκυβαν το κεφάλι, δεν σε άφηναν ποτέ να τους συμπονέσεις, μόνο να σκεφτείς. Είμαι όμως θυμωμένος. Όχι μόνο γιατί πέθανε ο σκηνοθέτης που αγάπησα όσο κανένας άλλος, αλλά γιατί η ανακοίνωση του θανάτου προκάλεσε ένα ακατάσχετο οχετό που κόντεψε να με πνίξει απ’ τη δυσωδία. Σκέφτομαι πάλι πως πάντα υπήρχαν δύο Ελλάδες. Από τη μία η Ελλάδα της δημιουργίας, της ποίησης, του διαρκώς κατατρεγμένου και περιφερόμενου θιάσου των ηρώων του Αγγελόπουλου που, επειδή έχουν επίγνωση της ιστορίας και κουβαλούν στην πλάτη τους τάφους προγόνων, έχουν βλέμμα βαρύ. Και από την άλλη η Ελλάδα της αποδόμησης, της φλυαρίας, της σαχλαμάρας που τίποτα σημαντικό δεν έφτιαξε ποτέ και όλα τα χλευάζει για να τα φέρει στα δικά της τοσοδούλικα και δουλικά μέτρα και που όταν αντιπαλεύεται ένα έργο σημαντικότερο από τη ζωή δείχνει ακόμα πιο ασήμαντη.

.

Η δεύτερη Ελλάδα πάντα νικάει στο τέλος. Όμως εγώ θα θυμάμαι για πάντα, γιατί η ποίηση των ταινιών του έχουν χαρακώσει το δέρμα από μέσα, η ζωή και η σκέψη μου έχουν σχηματιστεί από ένα μάτσο κύτταρα κινηματογραφικής μνήμης που δεν μπορεί να σβήσει η σκόνη του χρόνου. Θα θυμάμαι την πρώτη φορά, καλοκαίρι των Πανελληνίων σε ένα θερινό κινηματογράφο, να αλλάζει ξαφνικά όλος μου ο κόσμος. Θα θυμάμαι τα βράδια στο εργατικό κέντρο και στις φοιτητικές λέσχες να ρουφάμε το τελευταίο δευτερόλεπτο και μετά κλεισμένοι στο σπίτι ολόκληρα σαββατοκύριακα ξανά τις ταινίες back and forward να αναλύσουμε τα νοήματα, τη λεπτομέρεια, να μην μας ξεφύγει τίποτα, να μαλώνουμε για τους συμβολισμούς, να τρέχουμε στα βιβλία για να καταλάβουμε. Ένα πρωινό τηλεφώνημα, παιδιά ο Αγγελόπουλος ψάχνει κομπάρσους για την ταινία του, γρήγορα στη Θεσσαλονίκη για προσκύνημα. Τον ενθουσιασμό του Χρυσού Φοίνικα και μετά τις ασφυκτικά γεμάτες αίθουσες, τους αιώνιους χλευασμούς, το άγριο ξύλο στα σκοτεινά. Πάνω απ’ όλα θα θυμάμαι ότι με τις ταινίες του Αγγελόπουλου ανακάλυψα τον κινηματογράφο και τη θαυμάσια, άγρια εξερεύνηση του νοήματος, της αισθητικής, της πολιτικής συνείδησης, της ιστορικής μνήμης, της μαγείας να φωτίζεται ξανά και ξανά η ζωή σε μια σκοτεινή αίθουσα. Με τον καιρό το δικό του βλέμμα έγινε και δικό μου: τα ατέλειωτα ταξίδια στη χιονισμένη Βόρεια Ελλάδα με τραίνο, Φλώρινα, Διδυμότειχο, Αλεξανδρούπολη, Θεσσαλονίκη, τοπία στην ομίχλη, καρδιά στην ομίχλη και μέσα σε όλα αυτά η ηδονή της βραδύτητας, ο δρόμος να υπάρχεις και να ονειρεύεσαι, κοιτώντας από τα παράθυρα του καλού Θεού…

.

Και θα θυμάμαι για πάντα το Σολωμό να αγοράζει λέξεις μέσα στα χαλάσματα και ηθοποιούς να απαγγέλλουν Σαίξπηρ μέσα στα ερείπια και οι βόμβες να σκάνε σαν βροχή. Μια σχεδία που χάνεται στη θάλασσα των Κυθήρων μαζί με το όνειρο της επανάστασης και το χορό του Κατράκη ανάμεσα στα μνήματα. Θα θυμάμαι ένα άλογο που πεθαίνει σπαρακτικά έξω από ένα καφενείο και τους Last Drive να παίζουν λάιβ σε ένα υποφωτισμένο μπαρ, τη λίμνη των Ιωαννίνων να φωτίζεται από κατακόκκινες σημαίες. Ένα φως να ανάβει, από το παράθυρο κάποιον να πυροβολεί στον αέρα, «Ζήτω ο 20ος αιώνας!» (γιατί δεν ήρθε τίποτα όπως το περιμέναμε; γιατί πρέπει να σαπίσουμε αβοήθητοι ανάμεσα στον πόνο και την επιθυμία;) Την ερημιά των πέτρινων σπιτιών στα χωριά της Ηπείρου, μωρή κοντούλα λεμονιά με τα πολλά λεμόνια, στο κρεβάτι ενός ξενοδοχείου θα ακούγεται για πάντα ο σομιές που τρίζει. Τον πλωτό Επιτάφιο του Λένιν στο ποτάμι, την περιφορά του νεκρού, ρέκβιεμ για ένα χαμένο όνειρο κι ένα χαμένο κόσμο. Σε μια μπλε γραμμή τελειώνει η Ελλάδα, αν κάνω ένα βήμα είμαι αλλού. Μια ορχήστρα να παίζει τον Ύμνο στην Ειρήνη πάνω στα χιονισμένα ερείπια ενός εμφυλίου στα Βαλκάνια. Ένα κάρο με πτώματα ανταρτών να προχωράει στο χωματόδρομο τρίζοντας, κάπου μακρυά μια σάλπιγγα να σημαίνει εγερτήριο. Μια γριά με βαλίτσες που ψάχνει την αδερφή της στην άδεια πλατεία στην αντίπερα όχθη της διαμελισμένης Ευρώπης και το Σαράγιεβο αρχή και τέλος της ιστορίας του αιώνα. Το Κατά Σαδουκκαίων του Μιχάλη Κατσαρου στην τελευταία ηρωική σκηνή του Θιάσου: Σας αραδιάζω τα εμπόδια, η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων, η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος, οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές, οι φάμπρικες, ο Οχτώβρης του ‘17, το 1936, ο Δεκέμβρης του ’44. Την τελευταία σκηνή από το Τοπίο στην ομίχλη και που ώρες ώρες θέλω κι εγώ να τρέξω να αγκαλιάσω ένα δέντρο να βρω ένα νόημα στη ζωή. Πάνω απ’ όλα θα θυμάμαι τη γλυκιά ηδονή της βραδύτητας που όμοιας της δεν υπήρξε και ούτε θα ξαναϋπάρξει. Μωρή φύση μόνη σου είσαι, μόνος μου είμαι κι εγώ…Μες στων ματιών σου τις γαλάζιες θάλασσες πόσα καράβια μ’ όνειρα δε χάλασες; Εγώ ήρθα από τη θάλασσα, από την Ιωνία. Εσείς από που ήρθατε; Πόσο κρατάει η αιωνιότητα Άννα; (Σκέψεις, σκέψεις, τι θα γινόταν αν σήμερα στην κηδεία ξεσηκωνόταν η άλλη θάλασσα, η ταραγμένη, όπως παλιά στις κηδείες των ποιητών…) Υπάρχουν φορές που πρέπει να σωπαίνει κανείς για να μπορέσει να ακούσει τη μουσική πίσω απ’ το θόρυβο της βροχής…

.

42 Σχόλια leave one →
  1. 27 Ιανουαρίου, 2012 11:52 πμ

    Ω ρε φίλε! Σε περίμενα να γράψεις γι’ αυτόν. Ή για σένα. Ή μάλλον για την ηδονή και τον πόνο και την οργή της σχέσης σου με το έργο του, του έργου του με τη ζωή σου, τη μέσα ζωή σου. Σπαρακτικός, αληθινός, αντρίκιος, ποιητικός ο στοχασμός σου.

  2. 27 Ιανουαρίου, 2012 11:52 πμ

    ένα τόσο υπέροχο κείμενο για ένα σκηνοθέτη που ποτέ δεν με συγκίνησε.

    • 27 Ιανουαρίου, 2012 12:06 μμ

      Νομίζω Κροτ πως όταν διαβάζει κανείς ένα τέτοιο κείμενο, ή μάλλον ένα τέτοιο ποιητικό στοχασμό για τον Αγγελόπουλο, το λιγότερο είναι να σχολιάσει ότι αυτού δεν του αρέσει ο Αγγελόπουλος 😦

      • 27 Ιανουαρίου, 2012 12:25 μμ

        περνάω φάση μινιμαλισμού στα σχόλια.
        αλλά ειλικρινά, όχι απλά δεν μου αρέσει, θυμώνω κιόλας. Δλδ στο Βλέμμα του Οδυσσέα, θύμωσα, εκνευρίστηκα.
        Θα μου πεις, καλύτερο αυτό το συναίσθημα, από ένα σκέτο «δε μου άρεσε», «βαρέθηκα», ή πφφφ. Νομίζω πως τις ταινίες του Αγγελόπουλου ή που θα τις λατρέψει κανείς ή που θα τις μισήσει.

        Αλλά το κείμενο είναι σκέτη ποίηση 🙂

  3. 27 Ιανουαρίου, 2012 2:46 μμ

    Τα σέβη μου για το υπέροχο κείμενο ! Μνημονεύτηκε κι απ΄το βυτίο προ δευτερολέπτων ως το καλύτερο κείμενο για τον Αγγελόπουλο. 😉

  4. 27 Ιανουαρίου, 2012 5:44 μμ

    Οι ποιητές μόνο καταλαβαίνουν τους ποιητές.

    (Είναι πολύ δυνατό αυτό που έγραψες.)

  5. 27 Ιανουαρίου, 2012 6:08 μμ

    Βιωματική προσέγγιση στο σύμπαν του Θ. Α, βιωματικό κείμενο, άρα υπέροχο!

  6. 27 Ιανουαρίου, 2012 7:56 μμ

    Ευχαριστώ πολύ, ντρεπόμουν να γράψω για τον Αγγελόπουλο αλλά δεν θα μου το συγχωρούσα μετά, δεν έχουμε την πολυτέλεια να προσπερνάμε ένα τέτοιο γεγονός (πόσοι μας απέμειναν ακόμα στο κάτω κάτω;). Βαριά η καρδιά τις τελευταίες μέρες, σκεφτόμουν ότι δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα που μπορούν να μας συνταράξουν πια, δυστυχώς…

    Αποχαιρετώ τη μέρα με ένα αγαπημένο απόσπασμα (αν βαριέστε να το δείτε ολόκληρο, πηγαίντε τουλάχιστον στο 6.30″ που ξεκινούν οι Last Drive!):

    (και μην μου πειράζετε την κροτ γιατί θα σας δαγκώσω! παραμένει ειλικρινής με τον εαυτό της χωρίς να γίνεται χυδαία, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι αυτές τις μέρες…)

  7. 27 Ιανουαρίου, 2012 9:31 μμ

    εντάξει ρε silent εκεί που είπα ότι θα σταματήσω τα ζουμιά, να τι μου κάνεις…
    ακούω γύρω μου πολλούς, τους άρεσε, δεν τους άρεσε, αριστερός, συντήρηση, αστός, η «επικήδειος» του δανίκα, αναλύσεις, ευκαιρία για κανιβαλισμό, αμηχανία.
    εγώ πάλι για ό,τι και να είχε κάνει αυτός ο άνθρωπος, όποιον και να είχε πικράνει, για το «ταξίδι στα κύθηρα» και την αποκωδικοποίηση του προσφυγικού dna των γονιών μου θα τον ευγνωμονώ.
    για το «ταξίδι στα κύθηρα» και για αυτό: http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=46240&autostart=0

    υγ: εγώ εσένα θυμήθηκα πάντως κάποια στιγμή, την καλή μας την Αλίκη και τη μαμά της, την Τούλα Σταθοπούλου, τιτανομέγιστη στην «αναπαράσταση»

  8. Μαρίνα permalink
    28 Ιανουαρίου, 2012 12:31 πμ

    Silent και zaira σας ευχαριστώ για το ταξίδι ψυχής.

  9. 28 Ιανουαρίου, 2012 12:55 πμ

    @zaira αυτές οι μέρες με όλα όσα περιγράφεις ήταν σαν μια μεγάλη και συλλογική κρίση πανικού, ένα ξέσπασμα για όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια (τα ίδια περίπου δεν είχαν συμβεί και στις κηδείες του Σεφέρη και του Βάρναλη;) Πιο ήρεμος πια νομίζω ότι αυτός ο κανιβαλισμός που αναφέρεις προέκυψε από ένα βαθύ και ανεξέλεγκτο υπαρξιακό άγχος που αισθάνεται κανείς μπροστά σε ένα ξαφνικό και ακατανόητο θάνατο-και που έβγαλε στην επιφάνεια τα χειρότερα στοιχεία όλων. Αισθάνομαι πάντως τόσο τυχερός που δεν έχω τηλεόραση, η ψυχική μου υγεία δεν θα ήταν και στα καλύτερα της αν έβλεπα όσα φαντάζομαι ότι θα έγιναν και θα ειπώθηκαν αυτές τις μέρες. Με μπλόκαρε κι εμένα αυτό και δεν ήθελα να γράψω τίποτα, μετά όμως είπα ότι η τέχνη, ο θαυμασμός, η αγάπη είναι προσωπικά βιώματα, δεν θα τα χαρίσω σε κανένα..Προφανώς και είχε και τα στραβά του ο Αγγελόπουλος, αλλά τι σημασία έχει πια; Ευγνωμοσύνη είναι και το δικό μου μοναδικό συναίσθημα..

    [Μου το είχες αναφέρει κάποτε ότι η Αλίκη ήταν κόρη της Σταθοπούλου αλλά δεν το συγκράτησα-στοιχηματίζω αυτή η ιστορία αν γινόταν ταινία θα ήταν πιο δυνατή και από την Αναπαράσταση! 🙂 ]

    @Μαρίνα ίσως το κείμενο απαντάει κάπως και σε όσα λέγαμε τις προάλλες για τα ταξίδια στη Βόρεια Ελλάδα 🙂 Είστε τυχεροί εσείς πάντως γιατί ο κινηματογράφος έχει φερθεί στους τόπους σας με μεγάλη αγάπη!

  10. chara permalink
    28 Ιανουαρίου, 2012 1:34 μμ

    Το περίμενα το κείμενό σου. Μην ακούς τίποτα και κανέναν. Το δικό ΣΟΥ Αγγελόπουλο τον γνώρισες μονάχα εσύ. Από μένα μόνο αυτό. Δεν ξέρω γιατί αλλά έχει κολλήσει στο κεφάλι μου εδώ και μήνες.

    Δε θα σαπίσουμε αβοήθητοι ρε σάιλεντ! Κι αν υπάρχουν 2 ή 10.000.000 Ελλάδες, έλα στη δική μου να ρθω στη δική σου να κλάψεις τον αγαπημένο σου στον ώμο μου και να σου πω ιστόριες για τις δικές μου χαμένες λατρείες, να λυτρωθούμε να βουλιάξουμε σ’ αυτή τη «γλυκιά απραξία» και να αρχίσουμε να αγαπάμε ξανά. Και να μην κάνουμε τίποτα άλλο πια. Μόνο να αγαπάμε.

  11. Μαρίνα permalink
    28 Ιανουαρίου, 2012 6:55 μμ

    Μου διηγήθηκε κάποτε η πολύ αξιόλογη κυρία που έχει φτιάξει το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης, το οποίο προσφέρει πολιτισμό στην πόλη μας μια εκδρομή της στο βόρειο Εβρο:»περνώντας από τους Πετράδες Διδυμοτείχου αντίκρισα την εκπληκτική αυτήν εικόνα.Ηταν όλα κάτασπρα,είχε χιονίσει.Ψυχή στους δρόμους.Και ξαφνικά πέρασε μια νεκρική πομπή,με τον ιερέα και καμμιά δεκαριά γερόντια να συνοδεύουν τον νεκρό,στα μαύρα,όλοι τους!Σαν σκηνή από ταινία του Αγγελόπουλου.»

  12. 28 Ιανουαρίου, 2012 8:16 μμ

    @Χαρά αυτό ήταν ό,τι πιο γλυκό έχω ακούσει εδώ και πολύ πολύ καιρό..να βουλιάξουμε σ’ αυτή τη “γλυκιά απραξία” και να αρχίσουμε να αγαπάμε ξανά. Και να μην κάνουμε τίποτα άλλο πια, μόνο να αγαπάμε!! Μου λείπει αυτή η βραδύτητα εμένα, η άνευ όρων αγάπη, για τους ανθρώπους, τη φύση, τον κινηματογράφο, τις μουσικές, ώρες ώρες σκέφτομαι πως έχουμε καταντήσει έτσι, τι υπαρξιακά άγχη κουβαλάμε και μας τρώει ο κώλος μας όλη την ώρα; Νομίζω ότι από αύριο θα κατεβάσω διακόπτες και δεν θα κάνω τίποτα άλλο, θα βλέπω ταινίες και θα κάνω βόλτες στην πόλη με το σκύλο. Και που και που θα κάθομαι στο πάρκο να χαζεύω το αεράκι ανάμεσα στα δέντρα 🙂

    @Μαρίνα τι φοβερή εικόνα ήταν αυτή! Μου θύμισε μια δική μου εικόνα, ένα Πάσχα πριν πολλά χρόνια που είχα πάει στην Πάρο και ήταν παντού ερημιά (δεν μάζευε ακόμα πολύ κόσμο το νησί) και καθόμασταν μόνοι μας σε ένα καφενείο δίπλα στο λιμάνι και πίναμε ούζα μέχρι που πέρασε μια νεκρική πομπή μπροστά από τις ψαρόβαρκες (βαρκάρης ήταν και ο συγχωρεμένος), σταμάτησαν για λίγο μπροστά από μία βάρκα, κατέβασαν τα εξαπτέρυγα και μετά από λίγο συνέχισαν το δρόμο τους..Ώρες ώρες συμβαίνουν απίστευτα πράγματα στην Ελλάδα, μόνο που πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά να τα προσέχουμε..

  13. 29 Ιανουαρίου, 2012 1:29 πμ

    Στον ονειρευτή του σινεμά, με το κεφάλι στεφανωμένο από σύννεφα και τα πόδια στέρεα φυτεμένα στο χώμα..
    «Ό,τι χάνεται σε άγγιγμα, κερδίζεται σε όνειρο», έλεγε.

    Ο Akira Kurosawa είπε για τον «Mεγαλέξανδρο» : “Μέσα από την κάμερά του ο Αγγελόπουλος κοιτάζει τον κόσμο με σιωπή. Κι είναι το βάρος αυτής της σιωπής και η ένταση της ακίνητης κάμερας του Αγγελόπουλου που κάνει τον «Mεγαλέξανδρο» τόσο δυνατό, που ο θεατής δεν μπορεί να πάρει τα μάτια του από την οθόνη. Τούτο το είδος σκηνοθεσίας, το τόσο προσωπικό και τόσο μοναδικό στην ιδιαιτερότητά του, μας γυρνάει πίσω στις ρίζες του σινεμά. Κι είναι αυτό ακριβώς που δημιουργεί την αίσθηση της φρεσκάδας και της ρώμης. Κι όσο για μένα, καθώς έβλεπα την ταινία ένιωσα βαθιά την ηδονή του σινεμά με την πιο απόλυτη έννοια του όρου».

    Και γι’ αυτό που έγραψες, σ’ αγαπάω ακόμη περισσότερο και βάλε!

    • 29 Ιανουαρίου, 2012 1:54 πμ

      και κάτι ακόμη:

      χρωστάμε « …Ύστατο φόρο τιμής στον άνθρωπο που μας έμαθε να στοχαζόμαστε και να (ανα)στοχαζόμαστε τους παρελθόντες, παρόντες και μέλλοντες καιρούς στους χρόνους που τους πρέπουν …» (Κ.Γ.)

      • 1 Φεβρουαρίου, 2012 10:45 πμ

        Ξυπνώντας σήμερα το πρωί θυμήθηκα (πολύ αργοπορημένα είναι η αλήθεια) ποιος είναι ο Κώστας Γούσης! Μα που είχα το μυαλό μου τόσες μέρες; 🙂

      • 1 Φεβρουαρίου, 2012 10:50 πμ

        παραπέμπω σ’αυτόν (σε video του) στην πρώτη μου ανάρτηση για τον Θ.Α.

      • 1 Φεβρουαρίου, 2012 11:09 πμ

        Κώστα Γούση λένε και τον άντρα της Ελένης (Τούλας Σταθοπούλου) στην Αναπαράσταση, μάλιστα στην ταινία ακούγεται αρκετές φορές το όνομα γιατί ο αγροφύλακας χρησιμοποιεί το διαβατήριο του για να κλείσει το δωμάτιο στα Γιάννενα. Τι απίθανες συμπτώσεις!

  14. 29 Ιανουαρίου, 2012 11:36 πμ

    @Enfant ευτυχώς μέσα στον ορυμαγδό των τελευταίων ημερών γράφτηκαν και πολύ ωραία κείμενα, όπως αυτό του Γούση. Περισσότερο πάντως από τη διεθνή αναγνώριση και τα βραβεία, περισσότερο από την αισθητική, περισσότερο από την ίδια την ηδονή του κινηματογράφου, χρωστάμε ευγνωμοσύνη γιατί για πολλούς από εμάς οι ταινίες του Αγγελόπουλου συνέβαλαν σημαντικά στη διαμόρφωση της ταυτότητας μας-κι επειδή οι ταινίες του είναι τόσο βαθιά συνδεδεμένες με τη γη, το χώμα, τους προγονικούς τάφους, το συλλογικό ασυνείδητο, όσο πιο κοντά βρίσκεται κανείς στις ταινίες του Αγγελόπουλου τόσο πιο κοντά είναι και στον εαυτό του…

    Μπορώ πάντως να καταλάβω γιατί κάποιοι δεν αντέχουν αυτές τις ταινίες-τον κανιβαλισμό όμως δεν τον συγχωρώ..

    (σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο!)

  15. 29 Ιανουαρίου, 2012 5:19 μμ

    δεν καταλαβαίνω εντούτοις το «μετά»…
    ως αφορμή, ένα γεγονός, «αν κάνω ένα βήμα, είμαι αλλού… ή πεθαίνω», το είχε πει…
    απορώ τι θέλουμε όλοι εμείς τώρα…
    προσωπικά συγχίζομαι με πολλές εκφάνσεις, τόσο του δημιουργού όσο και των θαυμαστών…
    δε γίνεται, είπα όταν έμαθα…
    θυμήθηκα την παρέα και τις κουβέντες στον καφενέ στη Φλώρινα…
    τώρα λέω πως θα θελα να τον δω να χαμογελάει έστω μια φορά…

    • 29 Ιανουαρίου, 2012 7:37 μμ

      «απορώ τι θέλουμε όλοι εμείς τώρα…» τι να θέλουμε, λίγη δικαιοσύνη θέλουμε…
      γιατί όμως συγχύζεσαι; για το υποκειμενικό γράφουμε, το μέσα μας βλέμμα, πως είναι δυνατόν να μιλάμε την ίδια γλώσσα αφού ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους; κι εγώ θα ήθελα να τον δω να χαμογελάει, αλλά θα είχε και καμία σημασία; γενικά λέω, έχει την παραμικρή σημασία οτιδήποτε συμβαίνει έξω από τη σκοτεινή αίθουσα;

  16. 29 Ιανουαρίου, 2012 8:20 μμ

    δεν εννοώ πως θυμώνω, εννοώ πως προσπαθώ να «δω», να πιάσω το «βλέμμα», να βυθιστώ στο ανεμφάνιστο καλέ μου Silent…

    • 29 Ιανουαρίου, 2012 8:31 μμ

      με συγχωρείς, δεν κατάλαβα τι εννοούσες 🙂
      θα ήθελα πολύ πάντως να ακούσω την ιστορία με τη Φλώρινα, έχω βουλιμία για ιστορίες από τη Βόρεια Ελλάδα!

  17. 29 Ιανουαρίου, 2012 8:27 μμ

    χμμ.. σαιλεντ θα βγαλω το σκασμο και δεν θα πω τιποτα για τον μεγαλο σκηνοθετη, μονο και μονο για να μη μαγαριζω το υπεροχο κειμενο σου και μου βαλει και μενα τις φωνες ο βιβλιοθηκαριος.
    [παντως το «μεγαλος» το εννοω, αλλωστε και μονο το θιασο να γυριζε θα εφτανε για να τον καταταξει στους σπουδαιους σκηνοθετες]

    • 29 Ιανουαρίου, 2012 8:36 μμ

      @μούργο μην ανησυχείς για το βιβλιοθηκάριο, τον έχω αναλάβει προσωπικώς!
      Εμείς εδώ αύριο έχουμε προβολή της Αναπαράστασης που εδώ και καιρό σκέφτομαι ότι μου θυμίζει το άμεσο μέλλον μας 😦

      Τώρα μόλις πήρε το μάτι μου την ανακοίνωση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών που διάβασε η Ελένη Γερασιμίδου στην κηδεία. Την φέρνω κι από ‘δω γιατί είναι η πιο ακριβής περιγραφή που θα μπορούσε να κάνει κάποιος για το έργο του Αγγελόπουλου:

      «Αποχαιρετούμε τον ποιητή του Χρόνου και της Ιστορίας, τον ραψωδό της ερημωμένης πατρίδας, της πατρίδας που διαρκώς εξεγείρεται. Αποχαιρετούμε τον διαλεκτικό της επανάστασης και της ήττας, της εξορίας και της επιστροφής, του διωγμού, της προσφυγιάς και της αναζήτησης, της ενσωμάτωσης και της σύγκρουσης. Αποχαιρετούμε τον τραγικό του τέλους του 20ού αιώνα, τον επικό των σπαραγμένων Βαλκανίων, τον λυρικό των ξεριζωμένων λαών. Αποχαιρετούμε τον οραματιστή που ξαναέδειξε γυμνή την Ελλάδα, τον ανατόμο της ιστορικής επιλογής. Αποχαιρετούμε το καθαρό βλέμμα του ριζοσπάστη αισθητικού. Το σώμα του έσβησε εκεί όπου ετάχθη. Η σκέψη και οι εικόνες του ανήκουν στη μνήμη του λαού μας»

  18. 29 Ιανουαρίου, 2012 9:14 μμ

    οκ λοιπον.
    ειδα τον θιασο και εμεινα, ανηλικος μαθητης, οταν πρωτοβγηκε το 1974, [4-8, 8-12 , οχτω ωρες καθηλωμενος στο σινε μπιτα στα γιαννενα]
    τον παρακολουθησα και σε λιγες επομενες ταινιες, ειδα εκ των υστερων και τη σπουδαια του αναπαρασταση, και μεχρι εκει.
    ενα ευφυης ανθρωπος με τους καλυτερους συνεργατες που θα μπορουσε να εχει καποιος.
    αλλα οταν ειδα την ευδοκια του δαμιανου, ξεκαθαρισα μεσα μου ποια ποιηση προτιμω.
    μια ταινια πιο ανατρεπτικη και απο 1000 μανιφεστα και απο ολες τις ταινιες του αγγελοπουλου.
    στη μεταπολιτευση που παρακολουθουσα λιγο πιο συστηματικα τον ελληνικο σινεμα, διαπιστωνε καποιος ευκολα τον ευνουχισμο του μεταπολιτευτικου ελληνικου σινεμα απο τον αγγελοπουλο και τους κριτικους κινηματογραφου.
    [οι κριτικοι που αρκετα χρονια αργοτερα μετριασαν τους διθυραμβους προς τον αγγελοπουλο και ανακαλυψαν την ευδοκια και την ανακυρηξαν ως την καλυτερη ελληνικη ταινια ολων των εποχων].

    • 30 Ιανουαρίου, 2012 5:58 μμ

      Μούργο, έχεις χάρη που είναι σοβαρό μπλογκ, αλλιώς θα ξέθαφτα το ποστ σου το σχετικό με το θίασο 😛

      • 30 Ιανουαρίου, 2012 6:47 μμ

        xmmm να μη το ξεθαψεις ρενατα γιατι εκει θα λεω ακομη χειροτερα για τον συγχωρεμενο!

      • 30 Ιανουαρίου, 2012 7:50 μμ

        τρέχω για ανασκαφή και επιστρέφω ετοιμοπόλεμος!
        (just kidding, ο καθένας μπορεί να πιστεύει και να λέει ό,τι θέλει-και φυσικά να υπερασπίζεται την αισθητική που του ταιριάζει-a propo εγώ τον Αγγελόπουλο και το Δαμιανό στην ίδια παράταξη τους βάζω, μην τρελαθούμε κι όλας…Δεν πρόκειται πάντως να χολοσκάσω αν δεν αρέσει στους άλλους ο Αγγελόπουλος, είναι πολύ προσωπικό το βίωμα-όμως γίνομαι ταύρος όταν οι άλλοι προσβάλλουν τα συναισθήματα μου, πόσο μάλιστα όταν αυτοί οι άλλοι δεν έχουν καν αισθητική…)

      • 30 Ιανουαρίου, 2012 7:55 μμ

        άφεριμ silentcrossing!

      • 30 Ιανουαρίου, 2012 8:58 μμ

        Που σε πειράζαμε για την πρωταγωνίστρια του θίασου. Άτιμο Αλτσχάιμερ. 😛

      • 31 Ιανουαρίου, 2012 12:23 πμ

        @ρενάτα το ποστ δεν μπόρεσα να το βρω αλλά τον μούργο τον τρόλαρα για τα καλά χιχιχι 🙂
        @μούργο για ψάξε τα google searches σου 🙂

  19. 30 Ιανουαρίου, 2012 12:13 μμ

    @μούργο έχεις πολλά δίκια, το σημαντικότερο δε απ’ όλα είναι ο ευνουχισμός του ελληνικού κινηματογράφου, αν και δεν μπορώ να ξέρω το πόσο συνέβαλε ο ίδιος ο Αγγελόπουλος σ’ αυτόν. Οι κριτικοί πάντως ήταν μεγάλη πληγή και μου έδιναν πάντα την εντύπωση ότι θα ήθελαν να είναι οι ίδιοι σκηνοθέτες..χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπήρχε πάντα μεγάλη πόλωση για τις ταινίες του, στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 υπήρχαν στρατόπεδα που ή έπρεπε να τον λατρεύεις ή να τον μισείς (δεν έχει ακούσει και λίγα ο ίδιος-για την ακρίβεια η μεγαλύτερη κριτική δεν αφορούσε καν τη δουλειά του, αλλά το χαρακτήρα του και την αντίθεση ταινιών και ταξικής του θέσης…) Εμένα πάντως δεν με αφορούν όλα αυτά, έγραψα ένα κείμενο για την υποκειμενική βίωση των ταινιών του Αγγελόπουλου και αδιαφορώ πλήρως για το παρασκήνιο και τις εκδηλώσεις λατρείας ή μίσους…

    Η Ευδοκία φυσικά και είναι μια υπέροχη ταινία, ερασιτεχνική γι’ αυτό και γεμάτη ζουμιά, το ίδιο και το Μέχρι το πλοίο (που αγνοούν οι περισσότεροι), δεν βρίσκω όμως το λόγο να διαλέξω πλευρά. μακάρι να ‘χαμε πολλούς ακόμα δημιουργούς σαν αυτούς τους δύο (αντί για τα κακέκτυπα που ακολούθησαν στην προσπάθεια να τους μιμηθούν…)

  20. 30 Ιανουαρίου, 2012 7:15 μμ

    σαιλεντ, ερασιτεχνικη η ευδοκια;
    τοτε θα πρεπει να θεωρησουμε ερασιτεχνικα και τα πρωτα αριστουργηματα του μπουνιουελ ή του παζολινι, τον τορνε ή τον θαναση παπακωνσταντινου!
    [και σιγουρα οι περισσοτεροι που ξερουν την ευδοκια ξερουν και το μεχρι το πλοιο.]
    .
    παντως ειλικρινα δεν καταλαβα γιατι πολλοι ξαφνιαστηκαν [και συ μαζι] για καποια επιθετικα σχολια για τον αγγελοπουλο αυτες τις μερες.
    δεν ειμαστε η οικογενεια του για να τον πενθουμε και κρινουμε εναν μεγαλο κινηματογραφιστη που δεν εζησε στο περιθωριο της εξουσιας αλλα ηταν ο κυριαρχος του παιχνιδιου ολα αυτα τα χρονια απο επιλογη του. λογικο μου φαινεται.
    [και να μη σου πω οτι το λογοπαιγνιο που γραφτηκε απο τον μπιπ… σχετικα με το συνθημα που γραψαν οι ηθοποιοι για τη γυναικα του το βρηκα πνευματωδες και θα με μισησεις 😛 ακομη περισσοτερο]

    • 30 Ιανουαρίου, 2012 7:59 μμ

      @μούργο μούργο, καθώς προείπα εμένα με ενόχλησε η χυδαιότητα-αν έκαναν κριτική στις ίδιες τις ταινίες (που θα προϋπόθετε ότι θα τις είχαν δει), ή ακόμα και στο θέμα των επιδοτήσεων των ταινιών του-δεν θα απαντούσα. Όχι όμως και να σε κρίνουν οι άλλοι επειδή σου αρέσει μία ταινία ή επειδή λυπάσαι για κάποιον που πέθανε…

      Αλλά κι εσύ μην με παίρνεις απ’ τα μούτρα! Φυσικά και θεωρώ ερασιτεχνική την ευδοκία και αυτό το λέω με όλες τις τιμές! Και του παπακωνσταντινου αυτά που αγαπώ πιο πολύ είναι όσα είχε ηχογραφήσει πριν βγάλει δίσκους, με τα φάλτσα του και με το ξεκούρδιστο μπουζούκι, μπορεί να μην ήταν άρτια, είχαν όμως τόση ζωή μέσα τους!

      Για το λογοπαίγνιο δεν ξέρω τι εννοείς, δεν ασχολήθηκα και πολύ με το τι γράφει ο κάθε μουρλοκακομοίρης αυτές τις μέρες 🙂

  21. 30 Ιανουαρίου, 2012 8:49 μμ

    σαιλεντ ενα μονο και το κοβω:
    αν σου πω οτι κειμενα σαν αυτο που εγραψες ή το αλλο για το σκυλο που εχασες τα θεωρω πιο σημαντικα απο τους κυνηγους του αγγελοπουλου θα με πιστεψεις; [οσο ειχα ενθουσιαστει με το θιασο αλλο τοσο νευριασα με το επομενο εργο του, ηρθε καπακι και ο μεγας αλεξανδρος και πλεον αρχισα να τον βλεπω με μισο ματι]
    .
    [αφορα το κειμενο που εγραψε ο δανικας στα νεα]

  22. 31 Ιανουαρίου, 2012 12:29 πμ

    @μούργο τι ήπιες πάλι άνθρωπε μου και σε πείραξε; 🙂
    το σωστό θα ήταν να μου πεις ότι τα κείμενα μου είναι πιο σημαντικά από το θίασο, όλοι ξέρουμε ότι οι κυνηγοί ήταν μέτρια ταινία!
    (από αυτό που ήπιες πάντως θέλω κι εγώ, έχει ενδιαφέρουσες παρενέργειες!)

    Πάντως όλο αυτό τον κανιβαλισμό με το Δανικα τον βρήκα κάπως άδικο: απομονώθηκε ένα μικρό κείμενο από ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα και τον πέταξαν στα λιοντάρια. Καμιά όρεξη δεν έχω να υπερασπιστώ το Δανίκα βέβαια, ωστόσο οι κριτικές που έχει γράψει για τις ταινίες του Αγγελόπουλου ήταν πάντα αποθεωτικές-πολύ αμφιβάλλω αν οι μισοί από όσους τον έκραξαν έχουν δει έστω και μία 😉

  23. 31 Ιανουαρίου, 2012 3:23 μμ

    ξεχωριστό / τιμητικό το κείμενο για τον Αγγελόπουλο

    τι να πρωτοθυμηθεί κανείς μεγαλώνοντας με την εμπειρία των ταινιών του…

    η πρώτη ταινία που είχα δει ήταν ο μελισσοκόμος – ήμουν 16 χρονών τότε και μου αναποδογύρισε το σύμπαν – το τοπίο στο ομίχλη λίγα χρόνια αργότερα, πρόσθεσαν ένα μέλος στην οικογένεια μου με το οποίο ζούσα μαζί του όλα αυτά τα χρόνια – έτσι το απρόσμενο του θανάτου του δεν ήταν παρά μια προσωπική απώλεια – και για μένα – όπως και για τόσα άλλα μέλη της οικογένειάς του

    μένει όμως το έργο του για το οποίο είμαστε ευγνώμονες

  24. 31 Ιανουαρίου, 2012 8:09 μμ

    Πολύ ωραίο κείμενο Σάιλεντ 🙂 (έχω χάσει πολλά κεφάλαια τώρα τελευταία).

  25. 1 Φεβρουαρίου, 2012 10:59 πμ

    @worldcity καλημέρα! νιώθω ακριβώς αυτό που λες, η απώλεια είναι προσωπική όταν αυτός που πεθαίνει έχει μπει τόσο πολύ μέσα στη ζωή σου, ειδικά όταν η σχέση σου αυτή ξεκινάει στην εφηβεία και σε σημαδεύει για πάντα…Ευχαριστώ για το σχόλιο, πέρασα και από τα μέρη σου και είδα το αφιέρωμα σου-έκανες σπουδαία δουλειά και πρέπει τώρα να βρω λίγο χρόνο να το διαβάσω όλο με καθαρό μυαλό!

    @αγκνιρα σ’ ευχαριστώ! Αν τα «κεφάλαια που έχεις χάσει» έχουν να κάνουν με το έργο του Αγγελόπουλου, σου προτείνω να περάσεις από την Enfant de la Haute Mer που μάζεψε όλες τις ταινίες του που είναι διαθέσιμες στο διαδίκτυο..

Trackbacks

  1. Βραδύτητα « η Λέσχη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: