Skip to content

Η κοινή γνώμη και πώς να την κατακτήσετε

3 Ιανουαρίου, 2012

Άμα ζούσε ο Goebbels θα γουργούριζε ευτυχισμένος δίπλα στο γάτο του, πλήρης ικανοποίησης. Υπήρξαμε καλοί μαθητές του. Συντηρητικές δυνάμεις της κοινωνίας δηλαδή εγώ, ο γείτονάς μου (υπάλληλος σωφρονιστικού ιδρύματος), ο μανάβης, ο προποτζής, ο γιατρός κι ο πολιτευτής που ψήφισε η θεία μου. Ο καθηγητής του σχολείου μου μαζί με την κυρία διευθύντρια, τα media και κυρίως ο αγαπημένος μου παπα-Παύλος, πνευματικός μου από την ενορία των Αγίων Ασωμάτων. Αφομοιώσαμε τέλεια όσα μας δίδαξε η ζωή και το έργο του Ιωσήφ-Προδρόμου των διαφημιστών. Και τι πρόκληση το AIDS! σαν διαγωνισμός ταλέντων, o x-factor της γενιάς μας για να επιδείξουμε τα ταλέντα μας: υπεργολάβοι του φόβου, μπαρίστες για κοκτέιλ μισής αλήθειας-μισού ψέματος, χασοδίκηδες στα argumentum ad hominem, πρεζάκια της χαράς του ανήκειν σε μια πλειοψηφία. Ξέραμε κατευθείαν που βρίσκεται το οπλοστάσιο του μανιχαισμού και το εύλογο σχήμα: άσπρο-μαύρο, πηδάς-κολλάς, οροθετικός-αδελφή, κραιπάλη-τιμωρία.

          

Το μίσος όμως δεν προδίδει ποτέ την πηγή που το γεννά. Πάντα κτυπά αλλού. Ας πούμε ότι έχω κάτι να σας πουλήσω. Εκθειάζω τις αρετές του και βάζω κι έναν παίδαρο να σας το πει μπας και του μοιάσετε ή τον αποκτήσετε αγοράζοντας το προϊόν μου. Μμμ… Αν όμως θέλω να σας πουλήσω φόβο; Σκουραίνει το ζήτημα, θα σας χάσω με την αμεσότητα. Καταφεύγω στον τρανσβεστισμό: ντύνω την πραμάτεια μου με άλλο ένδυμα, τη στολίζω με μια αγαθή πρόθεση («στείλτε ένα sms να βοηθήσουμε όλοι τα παιδιά της Αφρικής, ας είναι αυτός ο τηλεμαραθώνιος το βάλσαμο που θ’ απαλύνει τον πόνο στις ψυχούλες αυτών των αγγέλων»), της φοράω το σοβαρό σακάκι του ειδήμονα («..ακόμα και οι γιατροί…οι τελευταίες επιστημονικές αποκαλύψεις…έγκυρη έρευνα του πανεπιστημίου του..») και τη χτενίζω με λίγη κοινή γνώμη («…θορυβημένη κι ανάστατη όλη η κοινότητα από …»).

.

Και είπεν ο κύριος Goebbels προς τους μαθητάς του: «Συστατικό μιας επιτυχημένης προπαγάνδας είναι να μπορείς να δώσεις την κεντρική ιδέα απλά και εύκολα και να την επαναλαμβάνεις όσο πιο συχνά μπορείς έτσι ώστε να φτάσεις όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Εάν πείσεις έστω και μικρή μερίδα τους, τότε αυτοί θα αναλάβουν να μεταλαμπαδεύσουν περαιτέρω τις ιδέες σου και τα “επιχειρήματά” σου».

.

Και ποια παρακαλώ η σχέση του HIV, της πολιτικής εκμετάλλευσης, της καταστολής, του φόβου και της παραπληροφόρησης; Για να δούμε κάποια παραδείγματα:

.

Το AIDS + οι ανήθικοι «ΆΛΛΟΙ»: Οι κυβερνήσεις Reagan και Thatcher την κρίσιμη δεκαετία του ‘80

.

Η δεκαετία του 1980 ήταν η εποχή της συντηρητικής επανάκαμψης, στις ΗΠΑ και στη Βρετανία αρχικά. Ο Zygmunt Bauman περιγράφει την εποχή αυτή στις Αμερική ως εξής: «Η άνοδος της θρησκευτικής Δεξιάς συμβαδίζει με το πρώτο κύμα του αντίκτυπου της παγκοσμιοποίησης στην αμερικανική κοινωνία. Πολλοί Αμερικανοί που έλκονται από τη Θρησκευτική Δεξιά είναι άνθρωποι οι οποίοι έχασαν τις καλοπληρωμένες, προστατευόμενες από συνδικάτα δουλειές τους, με υγειονομική περίθαλψη και συνταξιοδοτικά προγράμματα και δουλεύουν τώρα για ψίχουλα. Τώρα δουλεύουν και οι γυναίκες τους, κάποιες φορές μάλιστα αυτές κερδίζουν περισσότερα χρήματα από τους ίδιους. Ολόκληρη η αντίληψή τους για το νόημα της ζωής καταρρέει. Η αιτία είναι η παγκοσμιοποίηση. Όμως οι Ρεπουμπλικάνοι, με τον τρομακτικό προπαγανδιστικό μηχανισμό τους, είναι ικανοί να μετατρέπουν αυτή την αποξένωση, που έχει τις ρίζες της σε δομικές αλλαγές στην αμερικανική οικονομία, σε έναν πολιτισμικό πόλεμο, δηλαδή σε έναν πόλεμο εναντίον των ομοφυλόφιλων, των λεσβιών και των φεμινιστριών, καθώς και εναντίον των φιλελευθέρων που τους προστατεύουν».

.

Είναι η εποχή της εμφάνισης του AIDS. Ο R. Reagan θα εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ, υποστηριζόμενος από συντηρητικά κινήματα, που υιοθετούσαν μια βαθιά αντιδραστική πολιτική ατζέντα, όπως οι «Αναγεννημένοι Χριστιανοί» ή η «Ηθική Πλειοψηφία», και είχαν ως κύριο στόχο τους όλη εκείνη την κουλτούρα της ανοχής, της κατάφασης της αλλαγής και της προόδου, που ονομάζουμε κουλτούρα της δεκαετίας του ’60. Στα ΜΜΕ τηλεοπτικοί ιεροκήρυκες, όπως ο Jerry Falwell έλεγαν ότι «το AIDS είναι η οργή του Θεού για τους ομοφυλόφιλους», ενώ ο εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Pat Buchanan, υποστήριζε ότι το AIDS είναι «η εκδίκηση της φύσης για τους gay».

.

Αυτή η πουριτανική και μισαλλόδοξη πολιτική συνδυαζόταν με μια κουλτούρα του ατομισμού και με μια οικονομική πολιτική που είχε κύριο στόχο της την ελαχιστοποίηση των δημόσιων δαπανών και του κοινωνικού κράτους. Την ίδια εποχή, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η κυβέρνηση των συντηρητικών της M. Thatcher, εμπνεόταν από ανάλογες αρχές. Με το σύνθημα «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οικογένειες» η κυβέρνηση Thatcher εξαπέλυσε μια ολομέτωπη επίθεση στο κοινωνικό κράτος και τους θεσμούς του, τα συνδικάτα, τις κάθε λογής συλλογικότητες.

.

Και στις δύο χώρες, τα ιδιωτικά κέντρα υγείας και νοσοκομεία αντέδρασαν αρχικά θετικά, καθώς οι συνήθως πλούσιοι νέοι άνδρες, που μπορούσαν να πληρώσουν για τη νοσηλεία τους, ήταν καλοδεχούμενοι. Όσο όμως τα κρούσματα αυξάνονταν και, κατά συνέπεια οι ασφαλιστικές εταιρείες έχαναν χρήματα, άρχιζαν να ακούγονται απόψεις για γενικό έλεγχο του πληθυσμού, ενώ η κυβέρνηση συνέχιζε να αγνοεί τις ανάγκες της ενημέρωσης και δίσταζε, λόγω πουριτανισμού, να μιλήσει για το AIDS, παρ’ όλο που τα μηνύματα από τις ΗΠΑ ήταν ανησυχητικά.

.

Μερικά παραδείγματα: Ο Sir A. Sherman, ιδρυτής τη δεκαετία του ’70 μαζί με τη Thatcher του Κέντρου για τις Πολιτικές Σπουδές (Centre for Policy Studies), ο άνθρωπος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του πολιτικού της προφίλ, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την ανάδειξή της στην πρωθυπουργία της Βρετανίας, σε άρθρο του στους Times έγραψε, χρησιμοποιώντας μια γλώσσα της προηγούμενης γενιάς, ότι το AIDS είναι ένα πρόβλημα που αφορά «ανεπιθύμητες μειονότητες, κυρίως σοδομίτες (sic!) και χρήστες ναρκωτικών, μαζί με γυναίκες που εκουσίως συνδέονται με αυτόν τον σεξουαλικό υπόκοσμο». Ο Geoffrey Dickens, βουλευτής των Συντηρητικών, υποστήριξε σε τηλεοπτική του συνέντευξη ότι η ομοφυλοφιλία πρέπει να τεθεί εκτός νόμου ξανά. Στη συνέχεια, στο ίδιο πάντα πνεύμα, τη σκυτάλη πήραν τα tabloid της εποχής, που αναρωτιούνταν: «Γιατί η κυβέρνηση να δαπανά τα χρήματά μας, των φορολογουμένων, για κάτι που προκλήθηκε από μια προσωπική επιλογή;» Και ο δημοσιογράφος Christofer Monckton με άρθρο του το 1987 με τον τίτλο «AIDS: Μια βρετανική ματιά» υποστήριξε ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος να σταματήσουμε το AIDS. Η τακτική, μηνιαία εξέταση του συνόλου του πληθυσμού και η απομόνωση ισοβίως όλων των φορέων του ιού, κάτι που, όπως υπολογίστηκε τότε, θα σήμαινε την απομόνωση 1,5–3 εκατομμυρίων ανθρώπων στις ΗΠΑ και περίπου 30 χιλιάδων στη Βρετανία!

.

Δύο είναι τα κοινά χαρακτηριστικά της πολιτικής και των δύο χωρών τη δεκαετία του ’80. Η υποχρηματοδότηση στην έρευνα και την περίθαλψη σε συνδυασμό με το έλλειμμα στην ενημέρωση. Αυτή ήταν, άλλωστε, η δεκαετία του ’80, νεοσυντηρητική κοινωνικά και νεοφιλελεύθερη οικονομικά, σήμανε μια επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες της οικογένειας στην προσωπική ζωή με μια παράλληλη εγκαινίαση της ασυδοσίας στις οικονομικές συναλλαγές και αποδόμηση του κοινωνικού κράτους. Το AIDS αξιοποιήθηκε κατάλληλα από τους συντηρητικούς πολιτικούς στο διμέτωπο αγώνα τους εναντίον της ανεκτικής αφενός και της αλληλέγγυας κοινωνίας αφετέρου. Οδήγησε έτσι σε έναν εκρηκτικό συνδυασμό άγνοιας και φόβου συνδυασμένα με την άρνηση και τη σιωπή (o Reagan μίλησε για πρώτη φορά για το AIDS το 1987), που σύντομα κατέληξε σε αυτό που αναγνωρίστηκε ως κρίση του AIDS, όταν έπαψε να αποτελεί πια πρόβλημα μιας στιγματισμένης μειονότητας.

.

Το AIDS + οι ανεπιθύμητοι «ξένοι»: Η αντιμεταναστευτική ρητορεία στην Ελλάδα και αλλού

                 

«Το γεγονός ότι η νόσος συσχετίζεται με τους φτωχούς–οι οποίοι είναι, από τη σκοπιά των προνομιούχων, ξένοι προς αυτούς-ενισχύει το συσχετισμό της νόσου με τους ξένους: με έναν εξωτικό, συνήθως πρωτόγονο τρόπο. Έτσι, κατά το κλασικό σενάριο της πανούκλας, το AIDS πιστεύεται ότι ξεκίνησε από τη «μαύρη ήπειρο», ύστερα απλώθηκε στην Αϊτή, ύστερα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη κ.ο.κ. […] Και η ξενόφοβη προπαγάνδα έχει απεικονίσει πάντοτε τους μετανάστες ως φορείς νόσου.» Αυτά έγραφε η Susan Sontag το 1991 στο κλασικό της βιβλίο «Το AIDS και οι μεταφορές του».

                       

Και πραγματικά, υπήρξε από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα μια διελκυστίνδα ανάμεσα σε δύο αντίθετα μεταξύ τους αλλά εξίσου αβάσιμα στερεότυπα. Ποια είναι η κοιτίδα του AIDS; Η «άγρια» Αφρική ή η «διεφθαρμένη» Δύση; Ο πολιτικός αυταρχισμός, άλλωστε, επένδυε πάντοτε στο φόβο του εξωτερικού εχθρού που μας απειλεί, πολλές φορές με ύπουλο τρόπο. Ο Ζαν Μαρί Λεπέν, πρωτοπόρος της με- ταπολεμικής άκρας Δεξιάς όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και σε όλη την Ευρώπη, χρησιμοποίησε το AIDS για να υποδαυλίσει το φόβο για τους ξένους, απαιτώντας υποχρεωτικό έλεγχο σε εθνική κλίμακα και απομόνωση για κάθε φορέα του ιού.

                    

Τρεις δεκαετίες μετά, η κατάσταση δε φαίνεται να έχει αλλάξει πολύ. Στην Ελλάδα τα ακροδεξιά blogs δεν κουράζονται να υπενθυμίζουν ότι η μετανάστευση, εκτός από υπεύθυνη για την αύξηση της εγκληματικότητας, είναι και επικίνδυνη για την εξάπλωση επιδημικών ασθενειών, και ειδικότερα του AIDS. Αντιγράφω ενδεικτικά από (αυθεντικά) ελληνικό blog:

                

«Όπως σημειώνει σε σχετική της ερώτηση προς τον υπουργό Υγείας κ. Ανδρέα Λοβέρδο, η βουλευτής του ΛΑΟΣ Ουρανία Παπαδάκη, σύμφωνα με στοιχεία και πάλι του ΚΕΕΛΠΝΟ, η αύξηση αυτή (των νέων κρουσμάτων AIDS) οφείλεται στην… δραστηριότητα των εξ Αφρικής εκδιδομένων γυναικών, οι οποίες έχουν πλημμυρίσει τα στενά και λεωφόρους του κέντρου των Αθηνών, υπό την… προστασία ομοεθνών τους “νταβατζήδων” οι οποίοι επί της ουσίας δρουν με “πάσο ελευθέρας” από την ελληνική πολιτεία.

        

Και έχουν προκαλέσει μυριάδες προβλήματα ειδικά στην περιοχή γύρω από τις οδούς 3ης Σεπτεμβρίου, Πατησίων και Αχαρνών, όπου κάνουν πιάτσα. Έχουμε στο παρελθόν αναφερθεί στα περιστατικά βίας που έχουν προκληθεί από την παρουσία τους. Πρόσφατα μάλιστα, η δολοφονία ενός νεαρού – 26χρονου Έλληνα κοντά στην πλατεία Βικτωρίας – αποδόθηκε από τους κατοίκους της περιοχής στους αφρικανούς μαφιόζους, οι οποίοι για άγνωστο ακόμη λόγο τον δολοφόνησαν.

              

Άλλοι εικάζουν ότι αυτό συνέβη λόγω καυγά του νεαρού με κάποιον από αυτούς, ενώ άλλοι το αποδίδουν σε καυγά με κάποιες από τις αφρικανές πόρνες της περιοχής. Όποια και αν είναι η αλήθεια, δεν είναι όπως φαίνεται μόνο τα μαχαίρια που σκοτώνουν. Το ίδιο κάνει και το σεξ με τις συγκεκριμένες πόρνες, οι οποίες φυσικά εκδίδονται δίχως να τηρείται κανένα είδος υγειονομικού ελέγχου τους.»

              

Η απέχθεια για τους επικίνδυνους ξένους συντροφιά με το φόβο για την επιδημική νόσο που αυτοί μεταφέρουν. Δεν κινδυνεύεις μόνο από τα μαχαίρια τους (που φαίνονται), είναι σα να λέει, αλλά και από τον πληρωμένο έρωτα που προσφέρουν-ένας κίνδυνος μη ορατός και, γι’ αυτό, ύπουλος και πιο επικίνδυνος. Και το «ρεπορτάζ» καταλήγει με κάποια στατιστικά για τον εξάπλωση της νόσου στις χώρες της Αφρικής. Ρατσιστικό και ξενόφοβο; Σίγουρα. Και επικίνδυνο όμως, επίσης, θα πρόσθετα. Αφού μεταθέτει την προφύλαξη, όχι στην υπεύθυνη σεξουαλική συμπεριφορά αλλά…στην αστυνομική προστασία και στις επιχειρήσεις-σκούπα κατά των μεταναστών.

                 

Παραδόξως, σύμμαχο σε αυτήν την ξενοφοβική προπαγάνδα βρήκαν στο πρόσωπο του Υπουργού Υγείας, Ανδρέα Λοβέρδου, ο οποίος σε τηλεοπτική του συνέντευξη (στη ΝΕΤ) τον περασμένο Ιούλιο υποστήριξε ότι τα κρούσματα του AIDS έχουν αυξηθεί στην πρωτεύουσα τα τελευταία χρόνια λόγω της παρουσίας μεταναστών στο κέντρο και προέτρεψε τους Αθηναίους «να μην πηγαίνουν με τις γυναίκες αυτές, ώστε να μην μεταφέρουν τις ασθένειες στα σπίτια τους»! Μια συνέχεια των δηλώσεών του για την «υγειονομική βόμβα», που αποτελούσε για τον πληθυσμό της Αθήνας το κτήριο Υπατία με τους καταληψίες μετανάστες, ένα χρόνο πριν.

           

Το AIDS + οι «ιδιόμορφοι» της κουλτούρας: Το παράδειγμα του Michael Stipe των REM

.

Κάθε αντιδραστικό κίνημα χαρακτηρίζεται από μια βαθιά περιφρόνηση για την κουλτούρα και τον πολιτισμό. Πολύ περισσότερο όταν οι εκπρόσωποί τους, οι άνθρωποι του πολιτισμού, διεκδικούν λόγο στα δημόσια πράγματα. Ο Michael Stripe των REM, ένα από τα συγκροτήματα που από τη δεκαετία του ’80 μίλησαν και πήραν θέση για μια σειρά από σημαντικά πολιτικά ζητήματα, όπως η κατάργηση της θανατικής ποινής, ο περιορισμός στις άδειες οπλοφορίας σε ιδιώτες και η προστασία του περιβάλλοντος, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το 1992 κυκλοφόρησαν φήμες ότι ήταν οροθετικός. Ο ίδιος το απέδωσε στο γεγονός ότι την περίοδο εκείνη φορούσε ένα καπέλο που έγραφε: «White House stop AIDS» και ήταν πολύ αδύνατος. Και σε συνέντευξή του για τις φήμες αυτές κατέληξε: «Νομίζω ότι η υστερία με το AIDS μπορεί να επεκταθεί σε οποιονδήποτε αποτελεί με κάποιον τρόπο δημόσιο πρόσωπο, πολύ περισσότερο αν είναι οικείος με μια queer κουλτούρα, ακόμη κι αν αυτό είναι ένα καπέλο».

.

Το AIDS + οι επικίνδυνες τάξεις: Οι τερατώδεις φήμες για τις διαδηλώσεις στη Γένοβα

.

Γένοβα 2001: τα μέσα ενημέρωσης σε ένα τρομοκρατικό κρεσέντο, παρουσίαζαν τους διαδηλωτές εναντίον της παγκοσμιοποίησης ως ένα αδίστακτο πλήθος, ικανό για όλα, και ανέφεραν πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες προετοίμαζαν σακούλες με μολυσμένο από τον ιό του AIDS αίμα, για να τις χρησιμοποιήσουν κατά των αστυνομικών δυνάμεων. Αστείο; Ναι, αν δεν είχε μια αληθινά τραγική κατάληξη. Οι κινητοποιήσεις πνίγηκαν σε ένα όργιο καταστολής, με πιο γνωστή συνέπεια τη δολοφονία του νεαρού διαδηλωτή Κάρλο Τζουλιάνι.

.

ΑΛΗΘΕΙΑ: Λίγη είναι αρκετή

.

Ο κοινωνικός στιγματισμός έχει πολλαπλές χρήσεις. Αν τον αντιμετωπίζουμε μονάχα ως ένα πολιτισμικό συμβάν, τον αντιμετωπίζουμε κοντόθωρα. Κάποιες φορές μπορεί να γίνει ένα σημαντικό πολιτικό εργαλείο, καλολαδωμένο από απαστράπτουσες γενικότητες: «ο θεός, το καλό, το έθνος, τα παιδιά μας». Η άνοδος του ναζισμού μας το δίδαξε αυτό με τον πλέον απεχθή τρόπο. Ο απλός άνθρωπος μπορεί να γίνει συνεργός σε αληθινά εγκλήματα στην προσπάθειά του και μόνο να μοιάσει με τον ανύπαρκτο «μέσο». Μηχανισμοί ταύτισης και συνοχής: ‘’θέλω να ανήκω’’, ‘’έτσι κάνουν όλες (Bandwagon), δεν θέλω να αντιπαρατεθώ, τα λογικά επιχειρήματα απαιτούν από μένα κριτική σκέψη’’. Η Χάνα Άρεντ χαρακτήρισε αυτήν τη στάση ως «κοινοτοπία του κακού». Αναγνώστη alert! Το κάνουμε κι εμείς! Μεροληπτούμε πάντα υπέρ του μαύρου πρόβατου.

.

Το άρθρο γράφτηκε από τον Πούλο Ψαλιδάκο για το τελευταίο PositiveΣχετικά με το θέμα προτείνω να διαβάσετε και το «HIV-AIDS: Από την Θάτσερ στον Λοβέρδο» της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου από το πρώτο τεύχος του περιοδικού Unfollow.

10 Σχόλια leave one →
  1. 3 Ιανουαρίου, 2012 7:48 μμ

    Το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο «Positive» είναι εξαιρετικό! Θα ήθελα όμως να ευχαριστήσω και εσάς για την αναφορά σας στο ρεπορτάζ που δημοσιεύσαμε στο «UNFOLLOW».Τέτοιου είδους ευγένειες δεν συνηθίζονται στον χώρο μας… Α, και ένα «παραπολιτικό»: Είχε μόλις κυκλοφορήσει το τεύχος όταν έκανε ο Λοβέρδος τη δήλωση περί απέλασης των οροθετικών μεταναστριών. Ένας αναγνώστης λοιπόν μετέτρεψε τον τίτλο μας μέσω twitter: «Από τον Χίτλερ στον Λοβέρδο». Στην κρίση σας…

  2. 3 Ιανουαρίου, 2012 8:05 μμ

    Πολύ καλό άρθρο!

  3. 4 Ιανουαρίου, 2012 12:22 μμ

    @Ρενάτα ευχαριστούμε! το μεταφέρω και στο συγγραφέα 😉

    @Κυρία Αλεβιζοπούλου ευχαριστούμε!
    Λόγω προσωπικών εμμονών, από το “UNFOLLOW” ξεχώρισα το δικό σας άρθρο που το βρήκα εξαιρετικό γιατί, εκτός των άλλων, δείχνει ότι προηγήθηκε έρευνα και πολλή δουλειά πριν δημοσιευτεί, στον αντίποδα των διάφορων σειρήνων και της φριχτής παραπληροφόρησης που έχουν κατακλύσει τα μέσα τον τελευταίο καιρό για να προετοιμάσουν την περικοπή του επιδόματος οροθετικότητας (εκτός άλλων…)

    Το Positive είναι ένα μη κερδοσκοπικό περιοδικό και γι’αυτό καθόλου ανταγωνιστικό. Μας ενδιαφέρει να φτάσει η πληροφορία σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, ειδικά τώρα που οι οροθετικοί βρίσκονται στο στόχαστρο του Υπουργείου και από τη μια μέρα στην άλλη γκρεμίζεται δουλειά πολλών χρόνων σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα…Γνωρίζουμε πάντως τους περιορισμούς που έχει ένα έντυπο τρίμηνης κυκλοφορίας και σχετικά μικρού τιράζ γι’αυτό και χαιρετούμε με χαρά κάθε αξιοπρεπή αναφορά σε θέματα που ενδιαφέρουν κι εμάς.

    Τέλος, η άποψη του αναγνώστη σας με βρίσκει απολύτως σύμφωνο-θα συμπλήρωνα ότι ο Υπουργός Υγείας φαίνεται να είναι ο θερμότερος υποστηρικτής των θεωριών του Μένγκελε περί καθαρότητας της φυλής…του αναγνωρίζω ωστόσο την ικανότητα να χειρίζεται τα μέσα παραπληροφόρησης προς όφελος του, όπως εξάλλου έκαναν πολλοί ακόμα προκάτοχοι του…

  4. LouSalome permalink
    5 Ιανουαρίου, 2012 12:23 πμ

    Μπράβο στον κο Ψαλιδάκο, εξαιρετικό! Εξαιρετικό το unfollow, υπέροχος ο silent που μας τα μαθαίνει ( σιωπηλά).

  5. 5 Ιανουαρίου, 2012 12:15 μμ

    Θυμηθηκα το Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ του Γκυσταβ Λε Μπον και το ΗΛΙΘΙΟΙ ΛΕΥΚΟΙ του Μάικλ Μουρ.
    Ήμουν απο τους «τυχερούς» που θυμάμαι τους πρώτους πανικούς γύρω απο το aids.Πρώτο επίσημο θύμα ο Ροκ Χαντσον…γιατι ήταν ομοφιλόφυλος!Μετά μάθαμε πως δεν αρκεί να είσαι ομοφυλόφιλος για να το πάθεις και τα «σπίτια» στον Πειραιά πέρναγαν αναδουλειές.Υστερα εκτός απο τις μέλισσες ήρθε και η ενημέρωση…και το χαμόγελο του φορέα Μάτζικ Τζόνσον που καθησύχαζε κι έδινε τα δικά του μηνύματα ηρέμησε λίγο τα πλήθη.
    Ξενοφοβία,μεγάλη κουβέντα.Έχω γείτονες δυο οικογένειες Αλβανών ,καταπληκτικοί άνθρωποι!!!
    Στο Πειραιά έπαιζα μπαλλα με αφρικανούς μετανάστες και λόγω λιμανιού έμαθα να ζω με ξένους, Πολωνούς ,Αφρικάνους,Φιλιππινέζους κυρίως.Δεν υπήρχαν πολλά κρούσματα βίας και καμμιά τάση ρατσισμού.Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει.Αναμφισβήτητα έχουν έρθει κακοποιά στοιχεία απο άλλες χώρες κι έχουν κάνει τα δικά τους «βασίλεια» αλλα το θέμα είναι ότι η ταυτιση του αλλοδαπού με τον εγκληματία είναι εκείνο που μεγαλώνει τη ξενοφοβία,ή έστω ένας απο τους παράγωντες.Οι Αλβανοί που μου λένε καθε μέρα καλημέρα μ’ένα χαμόγελο μέχρι τ’αυτιά δεν έχουν σχέση με τον Αλβανό με το καλάσνικοφ….αυτό δε μπορούν οι περισσότεροι να καταλάβουν.Ο Γκιόργκι ο Ουκρανός της λαικής που μου λέει «ντε μπραζ αμα ντεν έκει ντιο ευρώ τα φέρνει άλλη Τετάρτη..πάρε τώρα φρούτα σου» δεν έχει σχέση με τον Ουκρανό νταβατζή που πούλαγε προστασία σε μπαρ του Μοσχάτου.Όπως κι εμεις οι περισσότεροι απλοί Έλληνες πολίτες δεν έχουμε σχέση με τους συμπατριώτες μας που κορόιδευαν Ευρώπες και δανειστές με ψεύτικα νούμερα και για να μη βγάλει κόρακας κοράκου μάτι συνεχίζουν να μας πηδουν.Παρντον για το τελευταίο γαλλικό.Δε θα μακρυγορήσω άλλο καλημέρα Σιωπηλέ.

  6. 6 Ιανουαρίου, 2012 11:55 πμ

    @LouSalome όλοι εξαιρετικοί είμαστε λοιπόν 🙂
    Μου έχει κάνει πάντως μεγάλη εντύπωση η αντίδραση του κόσμου και απέναντι στο unfollow και απέναντι σε ‘μας όλα αυτά τα χρόνια (όσων μας γνωρίζουν τέλος πάντων): ήταν λοιπόν τόσο δύσκολο να γράψει κάποιος δημόσια τα αυτονόητα; Εξάλλου μετά τα social media και την τόσο γρήγορη διάδοση της πληροφορίας κανείς δεν έχει κανείς τη δικαιολογία ότι δεν ήξερε..[πάντως μια μικρή εξήγηση στο γιατί ζούμε όπως ζούμε δίνουν μερικά από τα keywords που δημοσίευσα στην προηγούμενη ανάρτηση, που απαντά κάπως στο ερώτημα τι έκαναν οι χρήστες του ίντερνετ τη χρονιά του μεσοπρόθεσμου και των δανειακών συμβάσεων 🙂 ] Και στο πρώτο ερώτημα (για το αν ήταν η όχι αυτονόητο να λες την αλήθεια ως δημοσιογράφος) η απάντηση είναι πως ναι, είναι δύσκολο, γιατί είσαι εξαρτημένος από ανθρώπους διεφθαρμένους. Και το ψωμί που βγάζεις είναι βρώμικο..

  7. 6 Ιανουαρίου, 2012 12:16 μμ

    @moody καλημέρα και καλή χρονιά (όσο μπορούμε τέλος πάντων…)
    Και τι να σου απαντήσω που τα είπες όλα στο σχόλιο σου…

    Θα μπορούσαμε ίσως να ενώσουμε τα δύο βιβλία και να φτιάξουμε ένα τρίτο που θα λέγεται Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ ΛΕΥΚΩΝ 🙂

    Στο κείμενο παραπάνω ο Π. Ψαλιδάκος εξηγεί με χειρουργική ακρίβεια πως το aids χρησιμοποιήθηκε για δεκαετίες ως μέσο παραπληροφόρησης και χειραγώγησης των μαζών. Θα συμπληρώσω ότι ήταν και είναι το πιο σίγουρο και βολικό όπλο όχι μόνο γιατί ενέχει την απειλή του θανάτου αλλά γιατί συνδέεται με τις απολαύσεις της ζωής, επομένως είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να τις ποινικοποιήσεις σε μια κοινωνία που συνεχώς συντηρικοποιείται…

    Ωραίες πάντως οι σειρήνες του κυρίου Λοβέρδου, είμαι σίγουρος πως βρήκαν και το δρόμο τους προς τα φοβισμένα αυτιά των νοικοκυραίων (αλήθεια, ποιοι είναι αυτοί που πληρώνουν για να κάνουν σεξ με μια ανήλικη μετανάστρια από την Αφρική; Όχι οι ίδιοι οι νοικοκυραίοι;), θα είχε όμως μεγάλο ενδιαφέρον να μας πει και που σπαταλήθηκαν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κανονικά θα έπρεπε να δοθούν σε εκστρατείες για την πρόληψη από τον hiv-aids. Εμείς ξέρουμε που πήγαν αυτά τα κονδύλια και ξέρουμε με λεπτομέρειες. Είμαι όμως σίγουρος ότι δεν θα χρειαστεί να τα δημοσιεύσουμε γιατί ο κύριος Λοβέρδος είναι ένας έντιμος άνθρωπος που σαν άλλος Ζορό κυνηγάει τους κακούς. Ε, το λογικό τώρα είναι, αφού βρήκε τους κακούς μετανάστες, να πιάσει και τους κακούς διοικητές των φορέων που διοικεί!

    Όμως κι εσύ τι τυχερός που είσαι που μεγάλωσες σε ένα τέτοιο περιβάλλον! Είναι το καλύτερο εμβόλιο απέναντι στην επιδημία του μίσους που προσπαθούν να μας εκθέσουν!

    Και πάλι καλημέρα κι ευχαριστώ για το υπέροχο σχόλιο!

Trackbacks

  1. HIV-AIDS: Από τη Θάτσερ στον Λοβέρδο | Const4ntino's Free Zone
  2. Η Κοινή Γνώμη Και Πώς Να Την Κατακτήσετε | Const4ntino's Free Zone
  3. HIV-AIDS: Από τη Θάτσερ στον Λοβέρδο | Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: