Skip to content

Προς το 2012

30 Δεκέμβριος, 2011

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα δημοσιεύω κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξα μέσα στη χρονιά. Και κάθε χρόνο τραβάω χιλιάδες φωτογραφίες, που η μοίρα τους είναι να παραμείνουν αποθηκευμένες σε κάποιο cd ή σκληρό δίσκο. Αυτό είναι το δικό μου ημερολόγιο, γεμάτο εικόνες και εφήμερα θραύσματα, οι δικές μου ρυτίδες από τις εποχές που φεύγουν. Επίσης, όσοι περνούν συχνά από ‘δω ξέρουν ότι μου αρέσει να φωτογραφίζω τοίχους. Παλιότερα μου άρεσε να γράφω και ο ίδιος σε τοίχους. Έχω βεβηλώσει μνημεία με τον μαρκαδόρο μου και ντρέπομαι γι’ αυτό. Έχω δει και δικά μου συνθήματα δημοσιευμένα σε μπλογκς και εφημερίδες να τα σχολιάζουν, να προσπαθούν να τα αποκωδικοποιήσουν, να τα αναπαράγουν σε άλλους τοίχους στις πιο απίθανες περιοχές της Ελλάδας. Πάνω απ’ όλα οι τοίχοι μου αρέσουν γιατί είναι σοφοί. Γιατί είναι ταυτόχρονα το μέσο και το μήνυμα σε μια κοινωνία κουφή, είναι ο παλμός της ζωής την ώρα που η καρδιά χτυπάει δυνατότερα από κάθε άλλο μέσο μαζικής αποχαύνωσης.

.

Φέτος όμως δεν θα κάνω φωτογραφική ανασκόπηση, δημοσιεύω μία μόνο φωτογραφία που τράβηξα πρόσφατα και που συνοψίζει, κατά τη γνώμη μου, όλα όσα ζήσαμε τη χρονιά που πέρασε και ταυτόχρονα υποδέχεται τα μηνύματα της χρονιάς που βρίσκεται στο κατώφλι μας. Έξω από ένα σχολείο κάποιος έγραψε με σπρέι «ΑΣΥΛΟ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ» για να το ‘διορθώσει’ κάποιος άλλος ως «ΞΥΛΟ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ». Και μπορεί, όπως ανέφερα, να έχω φωτογραφίσει χιλιάδες συνθήματα, αυτό όμως με ενόχλησε πολύ με την ωμή του αλήθεια. Και με έβαλε σε πολλές σκέψεις…

.

.                               

Αν είχε τίτλο αυτή η φωτογραφία θα ήταν «ΜΙΣΟΣ» ή, ακόμα καλύτερα και για να συμβαδίζει και με τα συνθήματα της εποχής, «ΜΙΣΟΣ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ». Μίσος από όλους και προς όλους, μίσος ολοζώντανο, χωρίς ντροπή, σαρωτικό, μερικές φορές ακόμα και υπερήφανο. Μίσος ατόφιο και ειλικρινές, σε αντιδιαστολή με την αυτοεκπληρούμενη προφητεία που ήταν το «ΑΓΑΠΗ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ» και που δεν τήρησε την υπόσχεση της, γιατί ήταν ψευδεπίγραφη. Γιατί όσο μέσα σε αυτή τη χρονιά εμείς μιλούσαμε για αγάπη, αλληλεγγύη και συνδιαμόρφωση και προσπαθούσαμε να βρούμε κοινές συνισταμένες στις επιθυμίες και τα όνειρα μας, οι λύκοι ακόνιζαν τα δόντια τους. Και όσο προσπαθούσαμε να μετασχηματίσουμε τα σπασμένα μάρμαρα του Συντάγματος σε κομματικές γραμμές, δίπλα μας σχηματίζονταν κυβερνήσεις τιμητές του ναζισμού, απαρτισμένες από ορκισμένους οπαδούς του Χίτλερ και Υπουργούς Υγείας πιστούς στη θεωρία του Μένγκελε περί καθαρότητας της φυλής. Το 2011 το μίσος απελευθερώθηκε παντού και μας έπιασε στα πράσα, ακόμα στεκόμαστε αμήχανοι και ανήμποροι απέναντι του. Αν όμως θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, αλλά και προετοιμασμένοι να υποδεχτούμε όσα έρχονται, πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε την αλήθεια του μίσους μήπως και καταφέρουμε κάποτε να την διαλύσουμε. Φυσικά, άλλο όπλο από την αλληλεγγύη δεν έχουμε.

.

Καλή χρονιά σε όλους!

13 Σχόλια leave one →
  1. 31 Δεκέμβριος, 2011 1:37 πμ

    Αυτή η ζημιά θα γινόταν είτε την προβλέπαμε είτε όχι. Ήταν αναμενόμενο, με την σχεδόν ανύπαρκτη πολιτική συνείδηση σε τόσο υψηλό ποσοστό (χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι καλώς τρώμε ο ένας τον άλλο, όσοι θα έπρεπε να συμπράττουμε). Τέλος πάντων… Όπως και να ‘χει, τελικά συμφωνώ μαζί σου. Για να αναμετρηθείς με την αλήθεια είναι πολύ σημαντικό πρώτα να την γνωρίζεις.

    Αγωνιστική αλλά ψύχραιμη χρονιά, εύχομαι!
    (Τη στιγμή της σύγκρουσης ο ψυχραιμότερος έχει το πλεονέκτημα.) 😉

  2. 31 Δεκέμβριος, 2011 9:03 πμ

    Η φωτογραφία σου είναι τροφή για σκέψη.
    Να προσθέσω ένα σχετικό σκίτσο που είχα ανεβάσει στο τουίτερ.

    Καλή χρονιά.
    Και θα την έχουμε σίγουρα αν γίνουμε πρώτα εμείς λίγο καλύτεροι

  3. 31 Δεκέμβριος, 2011 11:33 πμ

    ηπαγα!ομιξαοιν!αιπωρθνα

  4. 31 Δεκέμβριος, 2011 6:56 μμ

    πικρό αποχαιρετιστήριο ποστ για μια κακή χρονιά που φεύγει…

    υγεία και συντροφικότητα φίλτατε silent για το 2012, όσο μπορεί να περάσει από το χέρι μας…

  5. 1 Ιανουαρίου, 2012 1:47 μμ

    Θυμάσαι παλιότερα που σου έγραψα ότι εισπράτω μίσος καθημερινά.Αυτό εννοούσα.
    Ένας «συναδελφός» μου στη δουλειά φτιάχνεται να διαβάζει καθε μέρα εγκλήματα απο αλλοδαπούς για να μείνει ξύπνιος ως Έλλην!
    Ο Νικος Δήμου πριν κανα χρόνο έγραψε πως η Ελλάδα παράγει πάρα πολύ μίσος κι απορει απο που βγαίνει.
    Η κατασταση είναι πολύ μπερδεμένη για να την αναλύσω με ένα σχόλιο.
    Συμφωνώ απόλυτα για το περι αλληλεγγύης

  6. 1 Ιανουαρίου, 2012 1:59 μμ

    Καλή χρονιά Silent .
    Όλοι μαζί μια γροθιά , ή μια αγκαλιά (θαρρώ το ίδιο είναι) … μπορούμε …

  7. 1 Ιανουαρίου, 2012 7:07 μμ

    Κάπως πικρός ήταν όντως αυτός ο αποχαιρετισμός και θέλω να το διορθώσω λίγο γιατί έλεγε τη μισή αλήθεια. Βιάστηκα κάπως να να καταχωνιάσω όλο το θυμό σε αυτή τη μικρή γωνίτσα της γης που λέγεται τελευταία μέρα του χρόνου, να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με τη μαυρίλα γιατί το 2012 μας θέλει όλους δυνατούς να παλεύουμε. Αυτό που δεν είπα στην ανάρτηση ήταν το πιο σημαντικό: πως αν κάποιος έστριβε το κεφάλι ενενήντα μοίρες περίπου από το σύνθημα τις προηγούμενης φωτογραφίας θα έβλεπε μια πινακίδα με το όνομα του δρόμου. Παλιότερα ο δρόμος είχε το όνομα Αδαμάντιος Κοραής, όμως πρόσφατα κάποιοι μαθητές αποφάσισαν να αλλάξουν τις ονομασίες με νέες που έχουν πραγματικό νόημα κι έμπνευση. Στο δρόμο λοιπόν έξω από το σχολείο τους έδωσαν το όνομα ΠΑΡΑΤΑ ΤΑ, από το τραγούδι του Νικόλα Άσιμου. Και μπορεί το κολλημένο τους χαρτί να σκίστηκε στις άκρες (από την κακοκαιρία ή από το χέρι κάποιου ενήλικα), η κίνηση πάντως αυτή αντιπροσωπεύει όλα όσα εύχομαι κι εγώ για τη χρονιά που έρχεται: να αφήσουμε πίσω μας όσα μας άφηναν πίσω τόσο πολύ καιρό, να ξαναβρούμε την αλληλεγγύη, την ανυπακοή και τη χαμένη μας συνείδηση:

    Στην κοινωνία αυτή σαπίσαμε στ’ αλήθεια/ απάνθρωποι θεσμοί μας γίνανε συνήθεια/ παράτησέ τα όλα να ζήσουμ’ άβολα/ Οι άλλοι όπως βαδίζουν κι εμείς ανάποδα…

    (και η αλήθεια είναι ότι ετοίμαζα καινούργια πρωτοχρονιάτικη ανάρτηση με όλα αυτά, όμως λίγο πριν πατήσω το κουμπάκι της Δημοσίευσης είδα ότι με πρόλαβε μυστηριωδώς κάποιος άλλος…)

    Καλή χρονιά!!

    null

  8. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    1 Ιανουαρίου, 2012 8:16 μμ

    Καλή χρονιά, silent. Ακόμα και αν δεν προβλέπεται να είναι καλή, ας μην την αφήσουμε στη μοίρα της.

    • 1 Ιανουαρίου, 2012 10:36 μμ

      Καλή χρονιά psi-action 🙂
      Ε, δεν φημιζόμαστε για ηττοπάθεια, εμείς θα γράψουμε ιστορία φέτος!

  9. 4 Ιανουαρίου, 2012 12:13 μμ

    Καλή χρονιά.Έκανα χτες μια ανάρτηση σχετική εντελώς τυχαία.Και τώρα μπαίνω και διαβάζω αυτό.Το 2012 θα είναι χειρότερο.Δεν είμαι απαισιόδοξος.Ρεαλιστής προσπαθώ να είμαι.Θα τη παλέψουμε ρε…

    • 4 Ιανουαρίου, 2012 3:35 μμ

      Καλή χρονιά Scary Rabbit, χαίρομαι πολύ που σε βλέπω εδώ!
      Προσπαθώ μέρες τώρα να ‘ρθω κι εγώ απ’ τα μέρη σου κι έψαχνα μια αφορμή 🙂
      Αυτό το κείμενο σου κι ένα άλλο που είχες γράψει λίγο πριν τις γιορτές…δεν ξέρω βρε παιδί μου, η γραφή σου ώρες ώρες είναι απίστευτη, τη ζηλεύω! Και δε ζηλεύω συχνά 😉 Όσο για το άλλο, φυσικά και θα την παλέψουμε, δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς!

  10. 12 Ιανουαρίου, 2012 9:33 πμ

    Καλή χρονιά Silent- τώρα τα διαβάζω αυτά εδώ. Πάντως να το ξέρεις: πολύ με βάζουν στα ίσια μου και πολύ τα απολαμβάνω αυτά που γράφεις και φωτογραφίζεις. Πάρα πολύ (εκτός ίσως από τα μουσικά).

    • 12 Ιανουαρίου, 2012 1:31 μμ

      Είδες που τελικά δεν ήθελε και πολύ να λιώσει η παγωμένη σου καρδιά; 🙂
      Είσαι καλός άνθρωπος τελικά, δεν μπορείς να μας κρυφτείς 🙂
      Καλή χρονιά λοιπόν Γιώργο, έστω και λίγο καθυστερημένα λόγω συνθηκών…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: