Skip to content

κυριακάτικα μονόπρακτα

11 Δεκέμβριος, 2011

Όνειρα με ροκ σταρς. Χθες βράδυ ονειρεύτηκα ότι ήρθε στην πόλη μου η Patti Smith. Μου χτύπησε το παράθυρο με το νύχι και μου είπε σε βλέπω χρόνια τώρα που με ακολουθείς γι’αυτό απόψε θα κάνω couch surfing σπίτι σου, έχουμε να πούμε πολλά. Φορούσε γκρι καπαρντίνα και ένα μεγάλο καπέλο μάγισσας. Της είπα θέλω όμως να σου γνωρίσω και κάποιο φίλο μου Ιρακινό που ζει στο Αμπού Ντάμπι και πήγαμε να τον βρούμε στο μπαρ, εκείνη την ώρα ο ντιτζέι έπαιζε Β-52’s, εμείς οι τρεις φορούσαμε στενά τζιν παντελόνια με ανεβασμένα τα ρεβέρ και μυτερά παπούτσια και όλο το βράδυ χορεύαμε μόνοι μας rock nroll στην πίστα κάνοντας φιγούρες και ήχους ζώων.

   

   

Η γαρδούμπα. Το πρωί πήγα να δω το φίλο μου το Νίκο που από προχθές βρίσκεται στην εντατική και οι γιατροί δίνουν λίγες πιθανότητες. Ακόμα ένα έμφραγμα, ίσως το καθοριστικό. Με το Νίκο συναντιόμαστε κάθε Κυριακή σε μια παραλία, απλώνουμε σε μια πετσέτα μεγάλα κομμάτια γραβιέρας, ψητή ρέγκα και φρέσκο ψωμί που βουτάμε στο αγουρόλαδο κι αυτός με μπουκωμένο στόμα μου διηγείται την ίδια ιστορία από την κατοχή που κατέβασε τη γερμανική σημαία από το φρούριο, όχι τόσο από πατριωτικό αίσθημα όσο για να ρίξει μια γκόμενα που κυνηγούσε εκείνο τον καιρό (μεγάλος γυναικάς ο φίλος μου κι επίσης μεγάλος γλεντζές). Εγώ βγάζω από την τσέπη μου και του διαβάζω κείμενα του ΚΚΜοίρη που εκτύπωσα ειδικά για την περίσταση και μετά τα αναλύουμε και λέμε κοίτα τι έγραψε πάλι ο μπαγάσας και γελάμε με την καρδιά μας και μερικές φορές πίνουμε και λίγη ρακή, πάντα κρυφά από τη γυναίκα του. Φόρεσα κάπως άτσαλα εκείνη την πράσινη ποδιά που πρέπει να φορέσει κανείς για να μπει στην εντατική (όλες μικρά νούμερα δεν σκέφτονται καθόλου τους μεγαλόσωμους), και του είπα να συντομεύει γιατί μου έστειλαν μια ωραία γαρδούμπα από το χωριό και πρέπει να την φάμε γρήγορα όσο είναι φρέσκια. Εμένα πάντως δεν μου αρέσει η γαρδούμπα κι έπειτα, ακόμα και αν ο ίδιος τα καταφέρει, αποκλείεται να τον αφήσουν τα παιδιά του να ξαναφάει τέτοια πράγματα. Ο φίλος μου όμως είναι ικανός να γίνει καλά μόνο για να φάει τη γαρδούμπα που τον περιμένει.

   

     

Σαραβαλάκι. Μεσημεριανή βόλτα με το σαραβαλάκι και το σκύλο στη θέση του συνοδηγού, το κεφαλάκι του έξω από το παράθυρο με τη γλώσσα να κρέμεται τεράστια στον αέρα και να σκορπάει σάλια στο πέρασμα μας. Πριν λίγο καιρό αυτό θα ήταν επικίνδυνη αποστολή, τώρα όμως που έφυγαν και οι τελευταίοι τουρίστες οι δρόμοι ερήμωσαν και με το ψιλόβροχο η μελαγχολία του επαρχιακού οδικού δικτύου είναι άγρια όσο ποτέ. Ο δρόμος μυρίζει ακόμα ρίγανη και θυμάρι, ανοίγω πιο πολύ το παράθυρο να μπει μέσα όλη η μυρωδιά, να μας γλυκάνει λίγο την καρδιά. Χωράφια ατέλειωτα με σάπια καρπούζια -αυτά που δεν πουλήθηκαν το καλοκαίρι- κι έτσι διασκορπισμένα στο χώμα μοιάζουν με κατακόμβες από ανθρώπινα κεφάλια που κάποιος έσπειρε στη γη. Η εικόνα είναι εντελώς σπλάτερ, σκέφτομαι ότι τα βράδια ίσως και να ζωντανεύουν για να ζητήσουν εκδίκηση από τους παραθεριστές. Στάση στην παραλία με τους χειμερινούς κολυμβητές. Ακόμα δεν το βάζουν κάτω αυτοί, παρόλο που η θάλασσα φαίνεται πολύ παγωμένη, αν και οι περισσότεροι φαίνεται να έχουν έρθει με πρόστυχο σκοπό. Ο σκύλος τους γαβγίζει, είναι και λίγο συντηρητικός αυτός, όμως σύντομα τον συνεφέρνω (άσε τα σώματα να δροσιστούν λιγάκι, βρε γκρινιάρη, του λέω, εκείνος το σκέφτεται για λίγο και μετά κυλιέται επιδεικτικά στην άμμο). Το σαραβαλάκι μου φυσικά δεν διαθέτει cd player, μόνο ραδιόφωνο, που δεν πιάνει σταθμούς εκεί που βρισκόμαστε, έτσι έχω βρει ένα αυτοσχέδιο τρόπο να ακούμε μουσική: σύνδεσα ένα πανάρχαιο walkman (αυτό που έπαιρνα μαζί μου στα λεωφορεία τόσα χρόνια στην Αθήνα) με μικρά ηχειάκια και ακούμε μια κασέτα με παλιά κι αγαπημένα τραγούδια, από την εποχή που ξέραμε όλους τους στίχους και τραγουδούσαμε χωρίς ντροπές. Όταν η κασέτα φτάνει στους Broadcast την πηγαίνω μπρος-πίσω κάμποσες φορές, να αποδώσουμε τιμή στους πεσόντες της χρονιάς. Τραγουδάμε δυνατά, εγώ δηλαδή, ο σκύλος κάνει πως δείχνει υπομονή μαζί μου, κάποτε όμως με σκουντάει με τη μουσούδα του για να σταματήσω τις αγριοφωνάρες για να απολαύσουμε την όμορφη Trish Keenan.

     

                                                                .

Σμήνος. Και ξαφνικά το απόγευμα πέταξε πάνω απ’ τα κεφάλια μας ένα τεράστιο σμήνος πουλιών που μας έπιασε όλους στα πράσα με τις  γυμναστικές του επιδείξεις: τους γονείς που επέστρεφαν από τις κυριακάτικες εκπαιδευτικές δραστηριότητες των παιδιών τους,  τους πελάτες της Αγροτικής Τράπεζας που περίμεναν στην ουρά για ανάληψη μετρητών, μία σαραντάρα με χοντρό πανωφόρι και κόκκινες γόβες που εκείνη την ώρα φλέρταρε με ένα ψηλό μαροκινό στο απέναντι πεζοδρόμιο, τους φίλους μου που απολάμβαναν ένα αυτοσχέδιο κονσέρτο δωματίου σε παρακείμενο διαμέρισμα (Σοπέν πρέπει να ήταν, αν άκουγα καλά) κι εμένα που προσπαθούσα να συνέλθω από την άβυσσο που με ρούφηξε σαν σίφουνας ένα μεσημεριανό όνειρο. Αμέσως έβγαλα από την τσέπη το κινητό για να απαθανατίσω τη στιγμή, όταν όμως σκέφτηκα ότι έχω πολύ καιρό να πάρω κάποιον τηλέφωνο και να του πω βγες γρήγορα στο μπαλκόνι να δεις ένα σμήνος πουλιών, άλλαξα γνώμη. Στο σημείο εκείνο, με το κεφάλι σηκωμένο στον ουρανό, πρόσεξα ότι έχουν αυξηθεί οι ελληνικές σημαίες στα μπαλκόνια… 

.

     

Μπορεί τελικά να τον αλλάξουμε τον κόσμο. Μπορεί μια μέρα να μιλάμε μόνο με στίχους και με χρώματα και αντί για εθνικό ύμνο να έχουμε ένα τραγούδι του Νικόλα Άσιμου. Μπορεί μετά από χρόνια να θυμόμαστε μόνο τα σημαντικά, να μη λέμε εσύ που ήσουν τη μέρα που έπεσαν οι διδύμου πύργοι ή τη μέρα που χρεοκοπήσαμε αλλά που ήσουν εκείνο το απόγευμα που σκοτείνιασε ο ουρανός από το σμήνος των πουλιών.

36 Σχόλια leave one →
  1. LouSalome permalink
    11 Δεκέμβριος, 2011 9:03 μμ

    Patti Smith ακούς αγόρι μου; delicate power.Horses,ποιήματα και wild leaves.
    Εμένα ήρθε στον ύπνο μου ο Ορέστης ( όχι από το Βόλο, ούτε ο άλλος ο αρχαίος αλλά ο απαχθείς από από τα alien) και του γλύστρισα στην τσέπη usb με Ομαρ Μπασίρ και την ευχή οι εξωγήινοι να τον κρατήσουν…

    Τον ουτίστα αυτόν μ’ αρέσει να τον φωνάζω Νίκο, του μιλάω συχνά και μου παίρνει το χέρι και με πηγαίνει στον πατέρα του, Μουνίρ. Δεν είναι Τούρκοι, μήτε Ιρακινοί, Ασσύριοι είναι. Ο σοφός Μουνίρ** όταν δεν κεντά το ούτι λέει ιστορίες για τα πουλιά quelea quelea που ενδημούν στην υποσαχάρια Αφρική: ενα εκατομμύριο και πλέον από αυτά, μπορεί να συμμετέχουν σε ομαδικές πτήσεις κι ακολουθούν τρεις βασικούς κανόνες για να συντονίζονται:
    Πετούν με την ίδια ταχύτητα ,αποφεύγουν τη σύγκρουση με τα άλλα πουλιά,στοχεύουν το κέντρο της ομάδας.

    **έχει πεθάνει λένε κάποιοι, άλλοι πάλι τον ακούμεκαι του μιλάμε κανονικά.

    *σ’ όσους αρέσει, ψάξτε και :Omar Bashir..longa Riyad & longa Yorgo, ναι τον Yorgo δεν τον λέω Νίκο, είναι Έλληνας, δεν είναι αλήτης , κορμάρα και τον λένε Γιώργο.

    • chara permalink
      16 Δεκέμβριος, 2011 1:41 πμ

      @silent @lou
      μωρά μου…. κλαψ…

      • chara permalink
        16 Δεκέμβριος, 2011 1:44 πμ

        Και περαστικά στο φίλο! Πες του «ιτς νοτ όβερ αντιλ γουι σέι ιτς όβερ» 😉

      • 17 Δεκέμβριος, 2011 9:05 μμ

        @Χαρά και @Λου μωρά μου ΕΣΕΙΣ!
        [Βγήκε, βγήκε, να δω τώρα πως θα του κρύψω τη γαρδούμπα :)]

  2. 11 Δεκέμβριος, 2011 9:11 μμ

    Δεν είναι όνειρα αυτά που βλέπεις αλλά υπερπαραγωγές! 🙂 Όσο για τα τραγούδια είναι υπέροχα με τον τρόπο του το καθένα.

    Ας γίνει επιτέλους σημείο αναφοράς κάτι διαφορετικό.Κουράστηκα να ξεκινάμε απ΄τις καταστροφές και τους θανάτους/δολοφονίες.

  3. 11 Δεκέμβριος, 2011 9:32 μμ

    Ο φίλος μου ο @dadaperg τράβηξε αυτή τη φωτογραφία

  4. 11 Δεκέμβριος, 2011 9:38 μμ

    Διστάζω
    αυτό;

    ή αυτό;

    η φωτογραφία είναι δεν ξέρω απλά δεν υπάρχει

  5. 11 Δεκέμβριος, 2011 9:51 μμ

    Περαστικά στο φίλο σου. Εύχομαι σύντομα να μπορέσετε να διαβάσετε μαζί αυτή σου την ανάρτηση και να την σχολιάσετε τσουγκρίζοντας τις ρακές σας.

  6. 11 Δεκέμβριος, 2011 10:07 μμ

    @LouSalome μπορεί τελικά να μην ήταν εξωγήινοι, μπορεί να ήταν άλογα. Τέτοια δηλαδή μου λέει εμένα η Patti Smith και μετά νομίζω πως τρέχουν καταπάνω μου άλογα από κάθε κατεύθυνση, όμως δεν με πειράζουν γιατί τα βάζω να ξαπλώσουν και τους διαβάζω Rimbaud-και στο τέλος εκείνη μου γνέφει κάτι ακαταλαβίστικα για θάλασσες πιθανοτήτων, στο τέλος όμως υπάρχει πάντα a man dancing around to the simple Rock & roll song..

    (η ιστορία μου είναι αληθινή, όλα αυτά έγιναν χθες βράδυ, μόνο που το όνειρο τα σκηνοθέτησε λίγο διαφορετικά…)

    Δες το βίντεο στο τέλος και έλα να πάμε μαζί βαρκάδα…

    @renata συμφωνώ! ας πούμε, το 2010 για ‘μας θα είναι η χρονιά που μια φίλη μας έκανε πάρτι με γλάστρες και το 2009 θα είναι η χρονιά που πήγαμε για φαί στην Ελευσίνα και μετά κάναμε βόλτα στην παραλία και μας χτύπαγαν τα κύματα. Τι λες; 😉

    @Φαούδι ευχαριστούμε!

    @Кроткая καλύτερα αυτό:

    …ή καλύτερα αυτό

  7. 11 Δεκέμβριος, 2011 10:07 μμ

    τι όμορφα που γράφεις!!

    • 11 Δεκέμβριος, 2011 10:14 μμ

      Είσαι πολύ γλυκιά 🙂
      Εσένα σου αφιερώνω αυτό:

      • 11 Δεκέμβριος, 2011 10:19 μμ

        υπέροχο!
        ευχαριστώ, δεν ξέρεις πόσο το χρειαζόμουν!
        θέλω κι εγώ, εκεί μαζί τους!

      • 11 Δεκέμβριος, 2011 11:02 μμ

        παρομοίως!
        πολύ με γλύκαναν αυτά τα βίντεο απόψε 🙂

    • 11 Δεκέμβριος, 2011 11:11 μμ

      τι όμορφα που ζει, enfant, γι’αυτό γράφει όμορφα.

      μα, πού πας και τα ξετρυπώνεις αυτά;

      • 11 Δεκέμβριος, 2011 11:16 μμ

        τι όμορφα που ζει, enfant, γι’αυτό γράφει όμορφα.

        μα, πού πας και τα ξετρυπώνεις αυτά;

      • 11 Δεκέμβριος, 2011 11:36 μμ

        μπα,
        αυτή είναι η ματιά του για τη ζωή, όπου και να βρεθεί (λέω) και μάλλον δεν την βλέπει και πάντα όμορφη.
        Λέω πάντως να προσπαθήσουμε κι εμείς, αντί να τεμπελιάζουμε!

        γι’αυτά που ξετρυπώνω chez-moi λες;
        ξέρω και γώ,
        διαβάζω πολλά και κάτι με κεντρίζει κάποια στιγμή..

      • 11 Δεκέμβριος, 2011 11:59 μμ

        Silent, σβήσε παιδί μου το διπλό σχόλιο, έκανα μια βλακεία κι αντί να με καλύψεις, με εκθέτεις!

        Enfant, νομίζω πως οι άνθρωποι μπορούν να ζουν όμορφα ακόμα και στις δύσκολες φάσεις της ζωής τους. Εγώ ας πουμε αυτό το ταλέντο δεν το έχω, αλλά ξέρω άλλους που το διαθέτουν και τους θαυμάζω γιαυτο. Και νομίζω πως και ο Silent είναι τέτοια περιπτωση ανθρώπου.

        Α, το σχόλιο για το ξετρύπωμα πήγαινε στον Silent, αλλά και για σένα την είχα αυτή την απορία. 🙂

  8. 11 Δεκέμβριος, 2011 11:38 μμ

    Ενώ υπο κανονικές συνθήκες θα με είχε συγκινήσει πρώτο και καλύτερο το σμήνος των πουλιών, μετά οι χειμερινοί κολυμβητές και τέλος το όνειρο – μάλλον γιατί δεν βρίσκω ποιόν θα ήθελα πιο πολύ να με επισκεφτεί στον ύπνο μου και να τρέχουμε μαζί σε μπαρ- τελικά κολλάω απίστευτα στην υποστολή της γερμανικής σημαίας για μια γκόμενα. Και στους δυο σας με το κολατσό στην παραλία και το σκύλο να τριγυρίζει γαβγίζοντας τα κύματα.

    Να σαι καλά! Η μόνη βόλτα που έκανα σήμερα ήταν η δικιά σου 😉

  9. 12 Δεκέμβριος, 2011 12:28 πμ

    @Кроткая από την αθήνα έφυγα για να ζήσω όμορφα. Δεν είναι πάντα εύκολο, Το μυστικό βρίσκεται στο ξεφόρτωμα. Διαπίστωσα πρόσφατα ότι όσο περισσότερο ξεφορτώνομαι πράγματα, υλικά αλλά και εσωτερικά βάρη που δεν είναι δικά μου, τόσο πιο πολύ μου αρέσει η ζωή..

    για το διπλό σχόλιο: νόμιζα ότι το είχα σβήσει το πρώτο, τώρα όμως εκτέθηκες και δεν έχει νόημα να μπω στον κόπο 🙂

    για το ξετρύπωμα: το βίντεο που παραπέμπει στο vimeo (και να τρέξετε όλοι να το δείτε αυτή τη στιγμή!) το είχα ξαναμοιράσει. Μάλλον χρειαζόταν αναπλαισίωση για να το εκτιμήσετε 😉

    @Enfant αγαπάει κανείς περισσότερο τη ζωή όταν αντιληφθεί και συμβιβαστεί με τη ματαιότητα, που με τη σειρά της συνυπάρχει με την απώλεια. Η δική μου ματιά στη ζωή νομίζω ότι είναι αυτή, της ματαιότητας, που άλλοτε κινητοποιεί και άλλοτε τεμπελιάζει, πάντα όμως (προσπαθεί να) είναι όμορφη..

    @Τσαλαπετεινέ σου βάζω λοιπόν άσκηση, να σκεφτείς με ποιον θα ήθελες να χορεύεις εσύ στο μπαρ. Πάρε όσο χρόνο θες, αρκεί να έρθεις κάποτε να μας το πεις 🙂 Στην παραλία δεν είμαστε πάντα μόνοι, έχει κι άλλα χουφταλάκια, ας πούμε έναν ηλικιωμένο κύριο που παλιά ήταν πολύ πλούσιος και μετά που χρεοκόπησε η εταιρία του έγινε κομμουνιστής-αυτός φέρνει στην παρέα βιβλία της Ναόμι Κλάιν και μας διαβάζει αποσπάσματα και γενικά είμαστε τρεις λαλούν και δυο χορεύουν. Ίσως να σας τα διηγηθώ κάποια στιγμή… 🙂

    (ευχαριστώ τσαλαπετεινέ!)

  10. 12 Δεκέμβριος, 2011 9:54 πμ

    Να τα περνάς, πάντα έτσι, όμορφα κι απλά!
    Και περαστικά στο φίλο σου.

  11. 12 Δεκέμβριος, 2011 1:24 μμ

    Μύρισε θυμάρι η οθόνη μου και ο νους μου Σάιλεντ παίζει ξανά τις δικές μου κασέτες. Μου θύμισε ένα ποίημα του Χουλιαρά αυτό που έγραψες. Το ποίημα που έχει η Ρενάτα στο τελευταίο ποστ της (http://anagennimeni.wordpress.com/2011/12/10/ta-pisw-dwmatia-tou-nou/ ).
    Μερικές φορές με γαληνεύει η γραφή σου με μία κίνηση. Να είσαι καλά. Και ο φίλος σου να γειάνει…

    • 12 Δεκέμβριος, 2011 2:50 μμ

      Γιώργο, παίρνεις σβάρνα τα μπλογκ κι αφήνεις λινκ; Ούτε βαλτός να ‘σουν. 😆

      (Οκ, το ποσό μπήκε στο λογαριασμό σου 😛 )

  12. 12 Δεκέμβριος, 2011 2:33 μμ

    Γρηγόρη και Γιώργο σας ευχαριστώ για τις ευχές. Φυσικά και σας περιμένουμε για τσιμπούσι στην παραλία 😉

  13. 12 Δεκέμβριος, 2011 3:18 μμ

    Περαστικά στο αγοράκι, καλέ μου Σάιλεντ.
    Σε σένα εύχομαι απλώς να παραμείνεις όπως είσαι. Κι είμαι σίγουρη πως όλες οι μορφιές της ζωής τσουπ! στα πόδια σου θα πέφτουν σαν λαμπερά αστέρια 🙂

    (μια φορά πάντως; που ήρθε ο Αλ Πατσίνο στον ύπνο μου, κάναμε τόσο καλό σεξ ακούγοντας το Άρωμα Γυναίκας, που έκτοτε δεν μπορώ να συνέλθω και κάθε βράδυ καραούλι κάθομαι… 😉 )

  14. 12 Δεκέμβριος, 2011 3:23 μμ

    Theorema, προσεκτική επιλογή στο soundtrack που ακούτε πριν πέσετε για ύπνο. 😉

    Silent, είμαι ασυγχώρητος: δεν ευχήθηκα περαστικά στο φίλο σου. Να του δώσεις τα χαιρετίσματά μου την επόμενη φορά που θα τον επισκεφτείς.

  15. 12 Δεκέμβριος, 2011 3:41 μμ

    @ρενάτα καλά κάνει ο Γιώργος, άσε τον κόσμο να σε απολαύσει λίγο 🙂
    όσο για τα ορόσημα, έχουμε κι άλλα, πολλά ακόμα, μπροστά μας 😉

    @Theorema δεν θα μπορούσα να περιμένω τίποτα καλύτερο από ‘σένα 🙂 (για τον Πατσίνο λέω…) Αλήθεια, ήταν όσο καλός ακούγεται ότι είναι; 😉

    @Τσαλαπετεινέ ευχαριστούμε για τις ευχές. Μπορεί να τον πάρω να σε επισκεφτούμε εσένα 😉

  16. nefosis permalink
    12 Δεκέμβριος, 2011 3:59 μμ

    Ποτέ δεν φανταζόμουν πως ο θα με συγκινούσε τόσο μια γαρδούμπα. (περαστικά στο φιλαράκι)

  17. 12 Δεκέμβριος, 2011 8:52 μμ

    «Εκείνο το απόγευμα που σκοτείνιασε ο ουρανός από το σμήνος των πουλιών», ήμουν μέσα στη θάλασσα. Νόμισα ότι κάποιο βιαστικό σύννεφο έκρυψε το φως, μέχρι που σήκωσα το κεφάλι μου και είδα το σμήνος. Αφέθηκα ανάσκελα πάνω στο νερό και είδα όλη την παράσταση επιπλέοντας. Από τις φωνές των πουλιών κατάλαβα ότι μόνο εγώ κρατούσα την ανάσα μου. Το σμήνος δεν είχε λόγους να κάνει κάτι τέτοιο, πιθανότατα επειδή δεν έχει σταθεί ποτέ να παρακολουθήσει ανθρώπους να επιπλέουν πάνω στο νερό.

  18. 12 Δεκέμβριος, 2011 10:39 μμ

    @nefosis ευχαριστώ! Λίγο ανοιχτή καρδιά να έχουμε, ακόμα και μια γαρδούμπα το κάνει το θαύμα της 🙂

    @Riski ξέρεις τι μου ήρθε στο μυαλό με το σχόλιο σου; Αυτό:

    This is a film about a man and a fish
    This is a film about dramatic relationship between man and fish
    The man stands between life and death
    The man thinks
    The horse thinks
    The sheep thinks
    The cow thinks
    The dog thinks
    The fish doesn’t think
    The fish is mute, expressionless
    The fish doesn’t think because the fish knows everything
    The fish knows everything…

  19. 12 Δεκέμβριος, 2011 11:01 μμ

    🙂
    Ωραία, τότε με την ευκαιρία, μιας και βρεθήκαμε σ’ αυτά τα μέρη, ας βάλουμε και μερικά αυτοκίνητα στο παιχνίδι του πετάγματος (μαζί με τα ψάρια):

    • 13 Δεκέμβριος, 2011 10:45 πμ

      @riski νομίζω πως κάπως έτσι είναι τα όνειρα μου τελευταία!
      αποφάσισα να τα καταγράφω, περισσότερο για λόγους ψυχαναλυτικούς 🙂
      καλημέρα πουλάκι!

  20. 13 Δεκέμβριος, 2011 3:37 μμ

    ωραίος άνθρωπε. πολύ ωραίος.

Trackbacks

  1. Οι φίλοι μου σαλπάρουνε « Τα Χαμένα Επεισόδια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: