Skip to content

“Ζείτε Ψεύτικες Ζωές”

5 Δεκέμβριος, 2011

Τρία χρόνια μετά την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08 που μοιάζουν με ολόκληρο χάσμα γενεών. Η παραπάνω εξαιρετική εισήγηση του Γ. Π. Αναστασόπουλου με τίτλο «Ζείτε Ψεύτικες Ζωές-τομές και νέες προσεγγίσεις στην κοινωνική κριτική και την πολιτική σκέψη, μέσα από πολιτικές πράξεις της εξέγερσης» έγινε το Δεκέμβρη του ’09 στο Διεθνές Συνέδριο «Εξεγερσιακές συλλογικές δράσεις σε συγκριτική προοπτική».

             

Η εισήγηση εξετάζει κατά βάσην κείμενα της εξέγερσης, είτε αυτόνομα, είτε στο πλαίσιο δράσεων, που αποστασιοποιήθηκαν από το βίαιο φαντασιακό, αλλά και από την παραδοσιακή-οικονομίστικη κατά κανόνα-κριτική προς το σύστημα. Πολιτικές πράξεις, όχι κυρίαρχες, αλλά μειοψηφικές μέσα στα πλαίσια της εξέγερσης, που αναδεικνύουν ωστόσο αντίστοιχες τάσεις και προβληματισμούς μέσα στην ελληνική κοινωνία. Το «γράμμα των φίλων του Αλέξη», τα κείμενα και οι δράσεις συλλογικοτήτων, όπως αυτές των σπουδαστών των δραματικών σχολών, των σχολών χορού, αλλά και ενεργών πολιτών, η κατάληψη της λυρικής σκηνής, ή της κρατικής τηλεόρασης κ.α. ανέδειξαν ένα λόγο βαθύτατα πολιτικό, κριτικό κατά κύριο λόγο προς το κενό νοήματος των σύγχρονων κοινωνιών, το γενικευμένο κομφορμισμό και το φαντασιακό της αντιπροσώπευσης. Ενώ παράλληλα, ανέδειξαν το ζήτημα της ελευθερίας, της ατομικής ευθύνης, της ανεκτικότητας και εν γένει το πρόταγμα μιας άλλης προοπτικής για την κοινωνία, πέρα από τα παραδοσιακά σχήματα των εγχώριων εκφραστών του κοινωνικού ριζοσπαστισμού. Εξετάζεται επίσης το κατά πόσον οι παραπάνω δράσεις εξειδικεύτηκαν σε συγκεκριμένα προγραμματικά αιτήματα, αλλά και οι διαφοροποιήσεις τους σε σχέση με κείμενα άλλων συλλογικοτήτων, κατά την ίδια περίοδο. Ενώ τέλος, γίνεται μια προσπάθεια αποτίμησης της απήχησής τους, της επιρροής σε κινήσεις και δράσεις πολιτών κατά το επόμενο διάστημα.

+

Η επιστολή που μοίρασαν μαθητές στην κηδεία του Γρηγορόπουλου. 

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι» ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ! Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας. ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ! Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε, ΞΕΧΑΣΑΤΕ! Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε, Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. ΜΑΤΑΙΑ! Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑΠου είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες; Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑΥ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.

+

Η πρώτη ανακοίνωση της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου ξυπνάει ανατριχιαστικές μνήμες εδώ.

thanks zed

20 Σχόλια leave one →
  1. 5 Δεκέμβριος, 2011 8:31 πμ

    Όλες αυτές οι αναμνήσεις μου φέρνουν μονο ανεξέλεγκτη οργή.Κάποτε έγραφα σε ένα χώρο που ο ρατσισμός και η τηλεπληροφόρηση έδιναν κι έπαιρναν ο χώρος δεν έφταιγε βέβαια αλλα όλη αυτή η ιστορία με έμαθε πολλά.Ένα απο αυτά είναι ότι έχουμε πολύ μισος μέσα μας εδώ στην Αθήνα και δε ξέρουμε που να το διοχετευσουμε.
    Καλό θα ήταν να μην αναφέρω ξανά τι γραφτηκε….μόνο αηδία νοιώθω.
    Χαίρομαι γι αυτή τη καταχώριση όμως διοτι κάποια πραγματα καλό είναι να μη ξεχνιούνται.
    Καλη σου Εβδομαδα

  2. 5 Δεκέμβριος, 2011 10:48 πμ

    Αφήστε τους να ρίχνουν δακρυγόνα μην τους έρθει καμιά ιδέα να μας ψεκάζουν με lsd. Παραισθήσεις έχουμε κι από μόνοι μας.

    • 5 Δεκέμβριος, 2011 1:43 μμ

      Νομίζω πως αυτό το κρατάνε για πάρτη τους, αν κρίνω απ΄τα λεγόμενά τους.

  3. LouSalome permalink
    5 Δεκέμβριος, 2011 12:13 μμ

    από γηπεδικό σύνθημα:»μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι, μην πείτε λέξη. Αυτή η μέρα είναι του Αλέξη». Μήπως είμαι χούλιγκαν silent;

  4. 5 Δεκέμβριος, 2011 12:25 μμ

    @MOODYTIMES πολλά γράφτηκαν τότε και ο φόβος των αφεντικών που χειρίζονται τα μέσα μετατράπηκε από νωρίς σε λύσσα. Το θέμα είναι να τα ξεχάσουμε αυτά και να προχωρήσει η ιστορία μόνο με τα χρήσιμα, όσα γράφτηκαν σε κόλλες τετραδίων και όσα γεννήθηκαν στο δρόμο. Εμένα με πονάει η απόσταση από το Δεκέμβρη του ’08 μέχρι σήμερα, ανακαλύψαμε τότε όλοι το μίσος μας και επειδή φοβηθήκαμε ξανακλειστήκαμε στα καβούκια μας. Το μίσος όμως είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για να πάει μπροστά ο κόσμος και δεν θα πρέπει να το φοβόμαστε…

    @Riski έχουμε λοιπόν να διαλέξουμε ανάμεσα στα δακρυγόνα και το lsd; Υπάρχει κι ένα τρίτο παραισθησιογόνο που λέγεται εξέγερση. Και είμαι πλέον πεπεισμένος ότι είναι μονόδρομος, όλοι οι υπόλοιποι δρόμοι έκλεισαν νωρίς…

    @LouSalome είσαι! επιτέλους, γιατί καθυστέρησες τόσο;

  5. 5 Δεκέμβριος, 2011 1:46 μμ

    Κοιτούσα χτες τον ανιψιό, συνομήλικο του Αλέξανδρου, που είχε γενέθλια και σκεφτόμουν πως μπορεί κι αντέχει αυτή η μάνα και γιατί δεν φέραμε τον κόσμο ανάποδα εντέλει γμτ.

    Η μικρή αδερφή μου είναι συνομήλικη του Μιχάλη Καλτεζά. Άλλος ένας φόνος που έμεινε ατιμώρητος.

  6. 5 Δεκέμβριος, 2011 7:41 μμ

    δεν αστειεύομαι, σε κερνάω…

  7. 5 Δεκέμβριος, 2011 7:54 μμ



    ..
    .

  8. 5 Δεκέμβριος, 2011 9:25 μμ

    Αντί σχολίου:
    Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
    και θα βγω στους δρόμους
    όπως και χτες.
    Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
    ένα κομμάτι από τον πατέρα
    κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
    -αυτά που μ’ άφησαν-
    και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
    Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
    Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
    ίσα ολόισα στη φωτιά
    και θα μπω όπως και χτες
    φωνάζοντας «φασίστες!!»
    στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
    μ’ ένα κόκκινο λάβαρο
    ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
    Θ’ ανοίξω την πόρτα
    και είναι -όχι πως φοβάμαι-
    μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
    και πως εσύ πρέπει να μάθεις
    να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
    χωρίς όπλα όπως εγώ
    – γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
    γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
    «έτσι» «αόριστα»
    σπασμένη σε κομματάκια
    από θάλασσα, χρόνια παιδικά
    και κόκκινα λάβαρα.
    Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
    και θα χαθώ
    με τ΄όνειρο της επανάστασης
    μες την απέραντη μοναξιά
    των δρόμων που θα καίγονται,
    μες την απέραντη μοναξιά
    των χάρτινων οδοφραγμάτων
    με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
    Προβοκάτορας.

    (Κατερίνα Γώγου)

  9. 6 Δεκέμβριος, 2011 1:33 πμ

    @renata εκείνο το βράδυ ήμουν σε ένα ταξί στην Μπενάκη περίπου δίπλα στο σημείο και είχαν ακινητοποιηθεί τα πάντα. Από το ραδιόφωνο ακούσαμε την είδηση και παγώσαμε που έγινε αυτό το έγκλημα δυο βήματα μακρυά μας, μόνο που τότε δεν ξέραμε λεπτομέρειες για το συμβάν, είχαμε υποθέσει ότι ήταν αλλοδαπός αυτός που σκότωσαν. Εμένα με έχει στοιχειώσει αυτό το πράγμα πάντως, που στην περίπτωση που ήταν αλλοδαπός θα συνεχιζόταν η ζωή όλων μας σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Δεν ξέρω και γιατί το λέω τώρα αυτό, από ενοχές μάλλον…Όσο για τη μάνα του Αλέξανδρου την ξέρω την απάντηση αλλά δεν θέλω να την πω δημόσια.

    @katabran ποτέ δεν αστειεύονται με τους Mercury Rev!

    @Χαμένο Επεισόδιο κι από ‘μένα:

    Κανείς δε θα γλιτώσει.
    Κι αυτό το μακέλεμα δε θάχει
    ούτε μισό μισοσβησμένο Όχι.
    Θα βουλιάζουμε–βουλιάζουμε–
    κατακόρυφα με 300 και βάλε
    σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος
    με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι
    απο διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων
    γλείφοντας
    υπογράφοντας
    ικετεύοντας
    κι ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ.

    • 6 Δεκέμβριος, 2011 2:57 μμ

      Στα πέριξ ήμουν κι εγώ. Μεθώνης και Θεμιστοκλέους. Ήμουν στο μπαζάρ των δρόμων ζωής, θυμάμαι.

  10. 6 Δεκέμβριος, 2011 5:54 πμ

    Αυτό που εννοούσα εγω Silent είναι πως έχουμε αρχίσει να τρέφουμε μίσος κι εκδικητικότητα για το διπλανό μας.Αλλάζω 3 μέσα συγκοινωνίας καθημερινά κα παντού βλέπω επιθετικούς ανθρώπους.Απέναντι στους αλλοδαπούς,απέναντι στα παιδιά.Όποιος αναπνέει με την Αθήνα νομίζω θα με καταλάβει.Αλλος μας φταίει σε άλλον ξεσπάμε κι αυτό το μίσος εφ όσον διοχετεύεται αλλού δεν θα είναι χρήσιμο μακάρι η οργή να κατευθυνθεί εκει που πρέπει αναμένουμε.Καλή σου μέρα

  11. nefosis permalink
    6 Δεκέμβριος, 2011 11:00 πμ

    Αχ, αυτό το υστερόγραφο (Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.) Πώς γίνεται να κοιτάει κανείς αλλού;

  12. 7 Δεκέμβριος, 2011 11:31 πμ

  13. 8 Δεκέμβριος, 2011 1:52 πμ

    😉

    φιλιά από Θεσ/νίκη. Τα χθεσινά οδοφράγματα που στήθηκαν φωτίζουν τη μνήμη της μεγαλειώδους εξέγερσης.

  14. 8 Δεκέμβριος, 2011 11:23 πμ

    @renata να δεις που σε μερικά χρόνια το «ήμουν κι εγώ στη Μεσολογγίου» θα αντικαταστήσει το «ήμουν κι εγώ στο Πολυτεχνείο» 🙂 Είναι φοβερό πάντως που όλοι θυμόμαστε με λεπτομέρειες που ήμασταν και τι κάναμε εκείνη την ώρα, έχουν γίνει και σχετικές έρευνες στην ψυχολογία σχετικά με τη λειτουργία της μνήμης στα ακραία περιστατικά της ζωής. Τι σου είναι ο άνθρωπος!

    @moodytimes έχεις τόσο δίκιο, είχαμε μια μεγάλη ευκαιρία να κοιτάξουμε για λίγο μέσα μας και να δούμε τι και ποιος μας φταίει και δεν το κάναμε. Η οργή πάντως θα ξεσπάσει, αργά ή γρήγορα, μόνο που χωρίς ενδοσκόπηση θα είναι παράλογη, τυφλή και καταστροφική…

    @nefosis αχ συννεφάκι, νομίζω πως η απάντηση στην ερώτηση σου είναι ότι κοιτάει αλλού όποιος έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τα παιδιά (του)…

    @Кроткая μου τα χαλάς σήμερα μ’ αυτούς που κουβάλησες στο τίμιο σπίτι μου. Σου δίνω ακόμα μία ευκαιρία να επανορθώσεις για το βαρύτατο πλήγμα στην αισθητική μου 🙂

    @Z σου ψαλίδισα λίγο το σχόλιο για καλό σκοπό όμως 😉 Το αφήνω όπως είναι και στέκομαι με χαρά δίπλα σας και σας καμαρώνω:

    Τα χθεσινά οδοφράγματα που στήθηκαν φωτίζουν τη μνήμη της μεγαλειώδους εξέγερσης.

    Τα είπες όλα Ζ…

    • 8 Δεκέμβριος, 2011 3:04 μμ

      Όχι αυτό! Για τη φράση λέω. Βγάζω καντήλες με τη φράση λόγω αυτών που τη χρησιμοποίησαν και τον τρόπο.

  15. 9 Δεκέμβριος, 2011 9:38 μμ

    δε σου αρέσουν οι Magic de Spell; Μα γιατί;
    τεσπά, άσε τους Magic de Spell. Το ποίημα είναι το θέμα.

    Αλλά ας κάνω μια προσπάθεια ακόμα, έτσι για χάρη σου:

  16. 11 Δεκέμβριος, 2011 12:40 πμ

    @ρενάτα, καλά δεν έχεις και άδικο, ήδη εμφανίστηκαν τα πρώτα μπουμπούκια που διεκδικούν την πρωτοπορία από τις κινητοποιήσεις του καλοκαιριού…

    @κροτ τώρα μιλάς (και τραγουδάς) σωστά 😉

Trackbacks

  1. Προβοκάτορας | Τα Χαμένα Επεισόδια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: