Skip to content

Rain Dogs

30 Νοέμβριος, 2011

Τι του ‘ρθε κι αυτουνού να βάλει Tom Waits απόψε και μάλιστα αυτό; Δεν ήξερε ότι είναι κόκκινο πανί; Φυσικά και το ήξερε, επίτηδες το έκανε. Και δεν είχα και που να το αφιερώσω δηλαδή γιατί απόψε δεν ήταν εκεί, τέσσερις άνθρωποι ήμασταν όλοι κι όλοι στο μαγαζί, σχεδόν φίλοι πια μετά από τόσα κεράσματα. Μία φορά μόνο έχω ακούσει το Rain Dogs έξω, στην Αγγλία, σε μια παμπ στο Brighton με γριές τραβεστί και αλκοολικούς ναύτες και το τραγούδι ταίριαζε ιδανικά με την ατμόσφαιρα, όχι όπως σήμερα. Αναστατώθηκα, είναι κι εκείνο το βιβλίο, ξέρεις ποιο σου λέω, που σε έκανε να θες να ζήσεις εκστατικά ευτυχισμένος ή τέλος πάντων εγώ κάποτε έλεγα ότι θέλω να ζήσω εκστατικά ευτυχισμένος και έζησα εκστατικά ευτυχισμένος αλλά τώρα γύρισα σπίτι και αρχίζω να ξεχνάω πως είναι να είσαι Rain Dog. Λοιπόν, αυτό το τραγούδι πρέπει να απαγορεύεται δια νόμου τέτοιες άγριες ώρες στην επαρχία, υπάρχει κόσμος εκεί έξω που είναι επιρρεπής. 

         

Στην επαρχία που λες τις καθημερινές δεν κυκλοφορεί σχεδόν κανείς μετά τις 11 το βράδυ, ψάχνεις ώρα να βρεις ανοιχτό περίπτερο για τσιγάρα και στο δρόμο μιλάς με το γκαρσόνι της καφετέριας που ετοιμάζεται να κλείσει και σου λέει το φόβο του ότι αν συνεχιστεί έτσι θα τον απολύσουν ή τον ψαρομάλλη κύριο με τη φόρμα και τον άσχημο σκύλο που ξέρει όλες τις εκπομπές στην τηλεόραση και που κατά βάθος ψάχνει να βρει κάποιον για κουβέντα, υπάρχει μια μυστική συνωμοσία, σαν να ξέρουν ότι εσύ έλεγες ότι δεν θα γύρναγες ποτέ κι όμως είσαι εδώ και τις περισσότερες φορές δεν είναι καθόλου άσχημα. 

                 

Μόνο που εσύ δεν θα γύρναγες ποτέ σπίτι γιατί εσύ είσαι Rain Dog και καταπίνεις τη νύχτα στις πολύφωτες κεντρικές λεωφόρους του κόσμου με ρούμι στο φλασκί. 

         

Στη γειτονιά είμαστε λίγα τα Rain Dogs, ένας πρώην ναυτικός γεμάτος τατουάζ που είναι σαν να βγήκε από τον φακό της  Nan Goldin που μένει σε ένα παλιό ισόγειο με σπασμένη τζαμαρία και τα βράδια ακούει δυνατά Καζαντζίδη και κάθεται στο πεζούλι του σπιτιού με το σώβρακο. Μια πενηντάρα λίγο πιο κάτω με ξεφτισμένο κολάν που καπνίζει στο δρόμο και κάνει βόλτες στην πόλη με τις φίλες της που κι αυτές φοράνε πάντα κολάν. Δυο κοριτσάκια γύρω στα 17,  λίγο παχουλά και με ξανθό βαμμένο μαλλί, που κάθε βράδυ περνούν μεθυσμένα κάτω απ’ το μπαλκόνι μου και τραγουδούν δυνατά.

            

Εδώ και καιρό έχω deja vu, είναι που οι μικρές μας ιστορίες επαναλαμβάνονται στο διηνεκές, είκοσι χρόνια μετά πηγαίνουμε στα ίδια μέρη με τους ίδιους ανθρώπους, οι φίλοι μου επέστρεψαν στα παιδικά τους υπνοδωμάτια για να μην μεγαλώσουν ποτέ, στην πόλη τις νύχτες βγαίνουμε μόνο μερικές σκιές που  πίνουμε βαριά ποτά, μεθάμε γρήγορα, που και που κάποιος έχει και κάποιο μικροατύχημα με το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι. Είναι σαν να είμαστε πάλι 16. Γενικά, αυτή η γενιά των τριαντακάτι είναι σαν ζει παρατεταμένη εφηβεία. Μόνο με λιγότερη ελπίδα πια. 

                   

Μίλαγα το πρωί σε μια ομάδα δεκαεξάχρονων παιδιών. Άκουγα προσεχτικά και με ανακούφιση τα όνειρα τους, τα σχέδια για το μέλλον, και στο τέλος κάποιο αγόρι με σκουλαρίκι στο φρύδι μου είπε ότι είμαι το πρότυπο του γιατί θέλει να κάνει το επάγγελμα μου και ότι παρόλο που εγώ μεγάλωσα δεν ξεπουλήθηκα, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Εγώ του απάντησα ότι πρέπει να ζούμε τη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε και ότι κανένας άλλος εκτός από εμάς δεν είναι υπεύθυνος γι’ αυτή τη ζωή. Ζούμε όμως στ’ αλήθεια τη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε ή αυτή που παραμυθιαζόμαστε ότι θέλουμε; Και αυτή η ζωή που θέλουμε είναι η πραγματική ζωή ή το σενάριο που έχουμε φτιάξει και θέλουμε να πηδήξουμε μέσα γιατί μας φαίνεται εντάξει; Ή μήπως για όλα φταίνε τα τραγούδια; Πάντως, η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι πια Rain Dog είναι η πιο δύσκολη…

.

     

Oh, how we danced with the rose of Tralee

Her long hair black as a raven

Oh, how we danced and you whispered to me

You’ll never be going back home,

You’ll never be going back home.

55 Σχόλια leave one →
  1. 30 Νοέμβριος, 2011 12:59 πμ

    Ω! Τι ευτυχία αυτό το κείμενο! Η ευτυχία της οικειότητας…
    Με τα πάνω και με τα κάτω της.
    Λέξη λέξη με είδα.
    Εμένα, ε?,,,
    Φαντάσου!

    Καλησπέρα αγοράκι.

  2. 30 Νοέμβριος, 2011 1:01 πμ

    Είσαι εδώ τέτοια ώρα;
    Ω, τι ανακούφιση!
    Rain Dog κι εσύ;

  3. 30 Νοέμβριος, 2011 1:44 πμ

    Άμα «το `χεις», είτε διασχίζεις μεγάλες φωτεινές λεωφόρους μητροπόλεων είτε τα έρημα στενά μιας μικρής επαρχιακής, καταφέρνεις να δώσεις στον άλλον αν μη τι άλλο, τη βεβαιότητα ότι η ζωή που ζεις, αξίζει να τη διηγείσαι.

    Να σαι καλά φίλε μου Rain Dog!
    (και ναι, τέτοια ώρα είμαι εδώ)

  4. 30 Νοέμβριος, 2011 1:54 πμ

    Μα τι είστε εσείς; Φαντάσματα; 🙂

  5. 30 Νοέμβριος, 2011 2:09 πμ

    rain dog νούμερο 4, παρών! 🙂

    τρομερο κείμενο, μας έριξες στα πατώματα πάλι.

  6. 30 Νοέμβριος, 2011 2:29 πμ

    Ε, αφού είμαστε όλοι εδώ να ανοίξω ένα κρασί απ’ αυτά που έχω φυλαγμένα για ιδιαίτερες περιστάσεις!

  7. 30 Νοέμβριος, 2011 7:21 πμ

    ηελπίδαείναιτρομαχτικήλέξη γι αυτό καλύτερα που λιγοστεύει.

    όλα τ άλλα κράτα όπως είναι. γιατί εδώ raindogs γνώριμα είναι μόνο τα φώτα του δήμου. και δεν τραγουδάνε μεθυσμένα, δεν φοράνε κολάν και δεν κρατάει πάνω τους κανένα τατού.

    Τα Σέβη μου

  8. 30 Νοέμβριος, 2011 9:22 πμ

    @Soduck η ελπίδα λιγοστεύει όταν εξαφανίζεται η ψευδαίσθηση της προσωπικής παντοδυναμίας. Στον υπερθετικό τους βαθμό και τα δύο μπορούν να οδηγήσουν στην καταστροφή-ή στην επανάσταση..

    Παπάκι εσύ όμως είσαι μικρό ακόμα, μην διαβάζεις τέτοια πράγματα και μου στεναχωριέσαι..

    (μα τι παπάκι λέω, ολόκληρος κύκνος είσαι εσύ 🙂 )

    • 30 Νοέμβριος, 2011 4:17 μμ

      Τι όμορφα γλυκός που είσαι!

      Μικρέ μου σάιλεντ, δεν θέλω να σε σοκάρω παιδί μου, αλλά θα μπορούσες – αν και στα νιάτα μου φερόμουν όπως στα στερνά μου – να είσαι γιός μου. Και τότε θα σε καμάρωνα όπως σε καμαρώνω και τώρα. :))

      Όσο για την ψευδαίσθηση της προσωπικής παντοδυναμίας μόνο για λίγο ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά, από μια ηλικία και πάνω.

      (συνέχισε να γράφεις όμως, ναι; )

      Υ.Γ. μου περνάει απ το μυαλό μια απορία…. αν αυτό μέσω του οποίου με γνωρίζεις – όσο με γνωρίζεις – σε οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είμαι μικρό ακόμα, ή η γραφή μου είναι εντελώς ρόζ ή ο γραφικός μου χαρακτήρας δυσανάγνωστος :))

      • 30 Νοέμβριος, 2011 4:50 μμ

        Παπάκι καθόλου δυσανάγνωστο δεν είσαι εσύ, μιλάμε νομίζω την ίδια γλώσσα και βλέπουμε πίσω από τις γραμμές-όσο για το ροζ, ε, ναι, μερικές φορές είσαι κάπως ροζ και ευτυχώς δηλαδή! (είμαι συνέχεια στα μέρη σου παπάκι αλλά δεν μιλάω και πολύ, σε καμαρώνω κι εγώ με τη σειρά μου και γεμίζω περηφάνια που υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι εκεί έξω…) Για την ηλικία αστειευόμουν, δεν μπορώ να γνωρίζω την πραγματική ηλικία κανενός εδώ μέσα και δεν έχει και σημασία-γιατί εδώ μέσα οι σκέψεις και τα συναισθήματα απογυμνώνονται από τα υπόλοιπα βάρη, ιδίως τα κοινωνικά 😉 φιλί!

      • 1 Δεκέμβριος, 2011 10:24 πμ

        οι μουσικές μπορούν να είναι ιερόσυλες ε;

      • 1 Δεκέμβριος, 2011 11:02 πμ

        Για την ακρίβεια επιβάλλεται!

  9. 30 Νοέμβριος, 2011 9:35 πμ

    Και ποιο ήταν το βιβλίο; Μπορώ να σκεφτώ διάφορα δλδ αλλά…

  10. annitagrn permalink
    30 Νοέμβριος, 2011 9:45 πμ

    Φίλε μου, μη με απελπίζεις. Το ταξίδι συνεχίζεται.
    Έστω και νοερά, θα βρίσκουμε τρόπους να διασχίζουμε τους απέραντους δρόμους αυτού του κόσμου.
    Once a rain dog always a rain dog. Θέλω να πιστεύω ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτή την ευχή και κατάρα..

    ΥΓ Αγαπημένος ο Tom Waits

  11. 30 Νοέμβριος, 2011 12:30 μμ

    @Δύτα μπα, αν το είχες διαβάσει δεν μπορεί να μην το καταλάβαινες αμέσως-δεν νομίζω πάντως να είναι του γούστου σου 😉 Είμαι σίγουρος πάντως ότι κάποιοι άλλοι θα ταυτίστηκαν κάποτε όπως εγώ, για να δούμε…(θα αφήσω λίγο χρόνο όμως, μέχρι τότε να κεράσω ένα Tom Waits ακόμα;)

    @annitagrn μην πιστεύεις τα λόγια κάποιου που μεθάει ακούγοντας Tom Waits, παραπλανητικά είναι 😉

    Once a rain dog always a rain dog, εννοείται!
    (τι ωραίο σχόλιο!)

  12. 30 Νοέμβριος, 2011 1:05 μμ

    Θυμήθηκα που μου είχες πει για το Rain Dogs και τη σχέση σου με αυτό εποχές Αγγλίας, νομίζω όταν είχα γράψει στο μπλογκ για έναν άλλο δίσκο του Tom. Αλλά τώρα πήρες αυτή την αίσθηση που έχεις στο κεφάλι σου και την έκανες κείμενο που νιώθουμε όλοι. Και οι 30-παρά. Και – τι σύμπτωση – χθες βράδυ στο μπαρ που ήμουν ο dj έβαλε το Jockey Full of Bοurbon. Με τσάκισε, όπως πάντα.

  13. 30 Νοέμβριος, 2011 1:33 μμ


    ρεαλιστική ατμόσφαιρα και καμμιά μα καμμιά υπόθεση!
    ένας τύπος νηφάλιος, τόσο που θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις ήρωα της αδράνειας!
    δε νοιάζεται για τίποτα, ζει σε ένα δωμάτιο, άντε ενάμισι,πίνει και καπνίζει , γουστάρει εξαιρετικά ο κύριος Φρανκ Λέμαν τη σούρα, και το τείχος να πέσει καθόλου δεν τον νοιάζει…
    ο σκύλος, η μάνα του, τα τσιγάρα του, οι μέρες του και οι νύχτες του, ο Καρλ, το κορίτσι,το τείχος!

    🙂

  14. 30 Νοέμβριος, 2011 1:40 μμ

  15. 30 Νοέμβριος, 2011 1:43 μμ

    1.Sven Regener
    2.Element of Crime
    3.Το μπλουζ του Βερολίνου, εκδ Αγρα

    φχαριστώ για την βαθειά ανάγνωση

  16. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    30 Νοέμβριος, 2011 7:05 μμ

    oh, … I can’t resist

  17. 30 Νοέμβριος, 2011 7:30 μμ

    @Green Onion έτσι είναι, ό,τι μου κατέβει εμένα στο κεφάλι πρέπει να το γράψω 🙂 Ακούνε λοιπόν ακόμα εκεί έξω τον γερο-Τομ οι νέοι σήμερα ε; Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, χθες μιλούσε το μπέρμπον. Όπως και σήμερα:

    (τα πράγματα που μας τσακίζουν ας μας τσακίζουν τουλάχιστον παρέα…)

    @katabran εγώ φχαριστώ για τους γρίφους, μου έβαλες πολλή δουλειά γι’ απόψε 🙂 και πάνω που έλεγα να γράψω κάτι για ‘κείνους τους φυγόπονους ήρωες των λαϊκών παραμυθιών που αράζουν όλη μέρα στη σκιά ενός δέντρου και βλέπουν τη ζωή να περνά…δε βαριέσαι, εδώ θα είμαστε για καιρό ακόμα..

    @Psi-Action γιατί, σου είπε κανείς να…resist; Ας κάνουμε βραδιά Tom Waits, τι καλύτερο; 😉

  18. 30 Νοέμβριος, 2011 7:36 μμ

    Ταυτιστήκαμε, αλλά αν συνεχίσει έτσι ο/η συγγραφέας, θα αρχίσουμε δυστυχώς να σκεφτόμαστε αν θα έχουμε τα βιβλία στα ράφια

    • 30 Νοέμβριος, 2011 10:20 μμ

      χα! άργησα να το καταλάβω το μήνυμα αυτό αλλά πόσο συμφωνώ!
      καθώς φαίνεται πάντως δεν έχει διαβάσει και πολύς κόσμος Σώτη Τριανταφύλλου στη μετεφηβεία του 🙂
      (μα τι κομματάρα αυτή των captain beefheart! ευχαριστώ!)
      (και καλωσήρθες!)

  19. 1 Δεκέμβριος, 2011 2:19 μμ

    If we don’t hide here, they gonna find us..

  20. 1 Δεκέμβριος, 2011 2:21 μμ

    «Εδώ και καιρό έχω deja vu, είναι που οι μικρές μας ιστορίες επαναλαμβάνονται στο διηνεκές, είκοσι χρόνια μετά πηγαίνουμε στα ίδια μέρη με τους ίδιους ανθρώπους, οι φίλοι μου επέστρεψαν στα παιδικά τους υπνοδωμάτια για να μην μεγαλώσουν ποτέ, »

    Σφάξε μας κι εσύ. Και στα σαράντα κάτι γμτ συμβαίνει.

  21. 1 Δεκέμβριος, 2011 7:56 μμ

    @Επεισόδιο, Ρενάτα, να σας συστήσω κάποιον που τελευταία με κάνει να διασχίζω τις μέρες μου με χαμόγελο; Λέγεται Leon και είναι ‘Ελληνας 🙂

  22. 1 Δεκέμβριος, 2011 8:03 μμ

    Ε αλίμονο, τα βασικά τα ξέρουμε! 🙂

    • 1 Δεκέμβριος, 2011 8:35 μμ

      Ακριβώς! 🙂

      • 2 Δεκέμβριος, 2011 12:38 πμ

        α, εγώ τον ανακάλυψα πολύ πρόσφατα αλλά σκοπεύω να κερδίσω το χαμένο χρόνο 😉

  23. 1 Δεκέμβριος, 2011 8:30 μμ

    Ωραία, θα καταχωνιάσω εδώ μερικά ενδιαφέροντα πράγματα που έμαθα από τη σημερινή μπλογκοβίζιον να μην τα ξεχάσω. Κάντε δουλειά σας εσείς…

    • 1 Δεκέμβριος, 2011 8:36 μμ

      Ο δίσκος του Χιου είναι πολύύύ καλός! Πώς φαίνεται πως δεν διαβάζεις τον Νταλικιέρη. 😉

      • 2 Δεκέμβριος, 2011 12:36 πμ

        τουλάχιστον έχω τους φίλους μου που μοιράζονται μαζί μου τις ενδιαφέρουσες ειδήσεις 😦

    • 2 Δεκέμβριος, 2011 2:37 μμ

      Αν ήταν σπόντα, απέτυχες. Τα ποστ του Νταλικιέρη τα μοιράζομαι στο + πάντα (κι άλλες βλακείες μου). Δεν έστειλα μέιλ σαν το Γιώργο, γιατί είχαμε ΓΣ κι έτρεχα πολύ τον τελευταίο καιρό. Επιπλέον εγώ τα πρωινά δουλεύω οφλάιν. 😉

  24. 2 Δεκέμβριος, 2011 1:08 πμ

    Πρόπερσι έβαζα μουσική μια φορά τη βδομάδα σ’ένα καταχωνιασμένο ημιυπόγειο μπαρ στο κέντρο της Αθήνας. Έθεσα σταράτα στους ιδιοκτήτες του, ότι κάθε φορά που θα παίζω θα κλείνω με τουλάχιστον μια ώρα Tom Waits. Το δέχτηκαν. Κανείς πελάτης ποτέ, δεν έφυγε μέχρι να κλείσω τα μηχανήματα.

  25. 4 Δεκέμβριος, 2011 12:45 πμ

    @TheSkyEtc μήπως σε έχει κάνει ήρωα σε βιβλίο της η Σώτη Τριανταφύλλου;
    Ρωτάω γιατί ξέρω και μια ιστορία με κάποιον που έβαζε μουσική σε ένα μπαρ στην Αθήνα και μια φορά μπήκε κάποια, του ζήτησε το Rain Dogs και όταν τέλειωσε το κομμάτι αυτός έκλεισε τα μηχανήματα και έφυγαν μαζί…

    Ωραίες ιστορίες…εμένα πάντως τόσα χρόνια ποτέ κανείς δεν μου ζήτησε Tom Waits και το ‘χα παράπονο 😉

  26. 4 Δεκέμβριος, 2011 9:52 μμ

    σαιλεντ, αυτες οι μικρες σου ιστοριες καποια στιγμη θα σου ζητησουν να μαζευτουν σε ενα βιβλιο για να μην ειναι μονες τους [μη τους πεις οχι]

    • 5 Δεκέμβριος, 2011 1:49 πμ

      @μούργο έχεις απόλυτο δίκιο! σκεφτόμουν μάλιστα, επειδή κανένας εκδοτικός οίκος δεν θα δεχτεί να δημοσιεύσει τις ιστορίες μου, να μου δανείσεις εσύ χρήματα από εκείνη τη συνδρομή της ρενάτας! είσαι πραγματικός φίλος μούργο 🙂

      • 5 Δεκέμβριος, 2011 7:47 μμ

        σαιλεντ, μη παιζεις με τη αδυναμη καρδια μου [ακου να δωσω τις συνδρομες απο τη λασπη]
        ασε τωρα που το ξανασκεφτομαι οτι θελουν αρκετο δουλεμα και χτενισμα οι ιστοριες σους [αργουν για βιβλιο] 😆

  27. 5 Δεκέμβριος, 2011 12:48 μμ

    Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης, ζούμε εκστατικά ευτυχισμένοι μεν, αλλά ο Νικ πέθανε, το θυμάσαι ε; Κι εκείνη κατέληξε να διδάσκει ιστορία στο Μπρονξ, ιστορία, για φαντάσου.
    Αναρωτιέμαι αν αυτό το εκστατικά ευτυχισμένοι είναι εφικτό μονάχα με αναθυμιάσεις αλκοόλ και καπνών διαφόρων προελεύσεων, μπόλικες υγρασίες που φτιάχνουν σημάδια στους τοίχους και στα σεντόνια κι άλλα τέτοια, ή αν μπορεί να ντυθεί και φωτεινά πρωινά με μαρμελάδα σύκο και φρυγανιασμένα ψωμιά.
    Αναρωτιέμαι ακόμα τι στο καλό μπορεί να συμβαίνει σε ας πούμε 10 χρόνια από τώρα.

  28. 5 Δεκέμβριος, 2011 1:37 μμ

    Γεια σου ρε Кроткая, το πόσο χάρηκα που το αναγνώρισες δε λέγεται, είδες που εκτός από τις μουσικές υπάρχουν και βιβλία που εκτοξεύουν το συναίσθημα; Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι αλλά η δική μου απάντηση είναι πως ναι, μπορούμε να είμαστε εκστατικά ευτυχισμένοι και φωτεινοί, ίσως αντί για φρυγανιασμένα ψωμιά να πρόσθετα στο σενάριο αγουρόλαδο και φρέσκο ψωμί με ελιές και λίγη καπνιστή ρέγγα (ο καθένας με τα κυριακάτικα βιώματα του, τι τα θες…). Σε 10 χρόνια από τώρα πάντως θα είμαστε ακόμα νέοι και ακόμα γαμάτοι και θα ακούμε μουσικάρες και θα τραγουδάμε στα μπαρ δυνατά τραγούδια σαν κι αυτό:

  29. 5 Δεκέμβριος, 2011 7:23 μμ

    Όμορφες, πολύ όμορφες σκέψεις..
    Επαρχία και δεκαέξι… για πάντα!
    Καλησπέρες

    • 6 Δεκέμβριος, 2011 1:08 πμ

      Γεια σου μαγική φωνή!
      Σ’ ευχαριστώ πολύ!
      Είσαι τώρα δεκαέξι ή σου θύμισε κάτι από το παρελθόν;

      • 6 Δεκέμβριος, 2011 3:07 μμ

        Εεε…, κοντεύω πάναθεμά με! Δεκαπέντε είμαι! Και μιλώντας για δεκαέξι φέρνω μαζί μου και ολόφρεσκη »πραμάτεια» που ανακάλυψα μόλις τώρα:

        Καλησπέρες μουσικές και… δεκαεξάρες!!

  30. 5 Δεκέμβριος, 2011 7:44 μμ

    μια και το γυρισατε στους walkabouts και μια και μου θυμισες το φοβερο τους δισκο New West Motel, ενα τραγουδι που με ειχε στοιχειωσει για ενα διαστημα ειναι αυτο το αριστουργημα

    • 6 Δεκέμβριος, 2011 1:18 πμ

      Αχ ρε μούργο θα προσπεράσω το προηγούμενο κακεντρεχές σου μήνυμα γιατί με έστειλες με αυτό το κομμάτι που έχει και μια πολύ προσωπική μου ιστορία από πίσω και που πολύ αμφιβάλλω αν θα το γνώριζε κάποιος άλλος…

      Πριν μερικές μέρες ήμουν σε ένα μπαρ με ελάχιστο κόσμο που έπαιζε μουσική ένας καλός φίλος και έβαζε σχεδόν όλο το βράδυ Walkabouts και βρέθηκε ακόμα ένας μυημένος θαμώνας που δεν τον ξέραμε και τραγουδούσαμε όλοι μαζί δυνατά και αλληλοκεραζόμασταν όλο το βράδυ. Μαγικές στιγμές, πρωτόγνωρες.

      Αν πάντως γνωριζόμασταν στην Αθήνα να ξέρεις θα κάναμε καλή παρέα εμείς οι δύο, θα γράφαμε και όλη την ώρα cd και θα πίναμε ρακές 😉 φυσικά είσαι προσκεκλημένος μου εδώ!

      Άκου τώρα κι αυτό:

  31. 7 Δεκέμβριος, 2011 11:28 πμ

    Φχαριστώ πάρα πολύ για την αφιέρωση, πόσο πολύ μου έχει λείψει μια γαμάτη συναυλία γαμώτο.
    Και πόσο πολύ μου έχει λείψει κι αυτό το «εκστατικά ευχτυχισμένοι» που τλκ είναι απλά στιγμές με μαρμελάδα σύκο, έστω και με καπνιστή ρέγγα και γνκ με ό,τι αγαπάμε.
    Πόσο χαμένοι οι που δεν τολμούν.

    Να, έχω κι εγώ τραγουδάκι:

  32. 7 Δεκέμβριος, 2011 9:10 μμ

    @μαγική φωνή, ε μα τότε το προηγούμενο σχόλιο σου έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία! Εμείς στα δεκαέξι δε βλέπαμε την ώρα να φύγουμε από την επαρχία, σήμερα είναι καλύτερα εκεί 🙂 Ευχαριστώ για την αφιέρωση και ανταποδίδω:

    @Кроткая που προσυπογράφουν στο «πόσο πολύ μου έχει λείψει μια γαμάτη συναυλία γαμώτο!»; Σημειώνουμε 21 Ιανουαρίου Mogwai και αν όλα πάνε καλά 28 Ιανουαρίου Walkabouts…Να κι ένα άζμα από ‘μένα:

  33. 7 Δεκέμβριος, 2011 11:12 μμ

    😯 ολοι αυτοι στα χανια ερχονται σαιλεντ;
    [για τη προσκληση, αν και μου πεφτει λιγο μακρυα και θα χρειαστει να κοψω το χαβιαρι για λίγες μερες για να βγαλω τα εξοδα, το σημειωσα ηδη, επιφυλασσομαι και ευχαριστω]
    [εχω να κατεβω κρητη πανω απο 8 χρονια και εχω και δικους μου ανθρωπους στο κισσαμο χανιων]
    [ρακη και γενικα διαφανη ποτα δεν πινω, μονο κρασι και μπυρα, στο λεω για να ξερεις τι να εχεις και απο φαγητο ειμαι βολικος, χορταρικα φρουτα και μαρμελαδες μου αρκουν]
    α, και ζυμωτο ψωμι και μαλάκα τυρι αντε και κανα καλτσουνι και κανα μπουρεκι 😆

  34. 7 Δεκέμβριος, 2011 11:18 μμ

    τι κομματαρα και αυτο το τελευταιο [η ερμηνεια του νικου του σπηλια ειναι αξεπεραστη]

  35. 8 Δεκέμβριος, 2011 11:02 πμ

    @μούργο καταρχάς τα λόγια σου πονάνε σαν μαχαίρι στην καρδιά. Θα προσποιηθώ όμως ότι δεν το άκουσα αυτό με τα διαφανη ποτα γιατί δεν είναι δυνατόν οι δικοί μου φίλοι να μην πίνουν ρακές και τσίπουρα, ωστόσο θα σου δώσω μία τελευταία ευκαιρία να μετανοήσεις: όταν με το καλό έρθεις θα σε κεράσω μπύρα zorbas και μετά θα σιχαθείς τις μπύρες μια για πάντα! Κατά τα άλλα, βρίσκω ότι οι απαιτήσεις σου είναι υπερβολικές, αν όμως πληρώσεις κάτι παραπάνω θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε…

  36. LouSalome permalink
    8 Δεκέμβριος, 2011 10:43 μμ

    Επιτρέψτε μου, όσοι κι όσες δεν γνωριζόμαστε – μοιάζει σαν να τα πίνουμε στο ίδιο μπαρ – ,γουστάρω πολύ αυτή την παρέα, πριν από λίγο είπα στο παιδί που είναι στα ντεκς να με βοηθήσει να γράψω μιά αφιέρωση για εσας, μ’ ένα μολύβι – κομάντο:
    http://nefeliwalkingundercover.bandcamp.com/track/–4 ,
    ακούστε το πίνοντας χρυσαφί απόσταγμα κι αν το βρείτε εκτός κλίματος, τσιτάρω Βίβιαν Γούεστγουντ από την πανκ εποχή:« κι αν το καπέλο δεν ταιριάζει, φόρα το». Silent φιλί.

  37. 11 Δεκέμβριος, 2011 12:15 πμ

    @LouSalome είσαι η καλύτερη!
    (αλλά αυτό το ξέρεις ήδη…)
    τι αποκάλυψη ήταν αυτή, τι βόμβα έριξες στο σπιτικό μου, τι κομάντο ήταν αυτό το μολύβι-κομάντο, με σκόρπισε σε κομμάτια το πολεμοχαρές…

    Εγώ απόψε ανακάλυψα αυτό:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: