Skip to content

Why not smile?

20 Νοέμβριος, 2011

Θα μου χαμογελάσεις λίγο;//Αν σου δείξω ένα κατσικάκι που χορεύει θα μου χαμογελάσεις λίγο;//Αν σου δείξω ένα κοάλα που τρώει ένα μήλο θα ξεχάσεις για λίγο τις αγορές και τα παζάρια;//Αν σου δείξω ένα ελεφαντάκι που κάνει κωλοτούμπες θα σταματήσεις να νομίζεις ότι είσαι το κέντρο του κόσμου;//Αν σου δείξω τον μοναχό που έγινε φίλος με ένα λύκο θα διώξεις τις ηλίθιες προκαταλήψεις σου;//Τον άνθρωπο με το σύνδρομο tourette που τραγουδάει καραόκε τον ξέρεις;//Αν σου μιλήσω για εκείνο το ζευγάρι που έζησαν μαζί 72 χρόνια και πέθαναν κρατώντας τα χέρια θα σηκώσεις λίγο το κεφάλι;//Θέλεις χρόνια ηρωικά μα αν κοιτάξεις λίγο γύρω σου ήρωες θα βρεις παντού.//Έλα πιο κοντά.//Θα σου φτιάξω λουκουμάδες και μετά θα πιούμε ρακή και θα παίξουμε μαξιλαροπόλεμο.//Γυμνοί.//Θα κάνουμε έρωτα όπως τα σαλιγκάρια, θα ενώσουμε κορμιά και σάλια και μετά θα γείρουμε μαζί στο χορτάρι να ξεκουραστούμε.//Γιατί σταμάτησες να μου μιλάς για το σεξ;// Θα μου χαμογελάσεις λίγο;//Όλο το βράδυ σου ‘λεγα στον ύπνο σου να μην λυπάσαι γιατί μπορεί να έχουμε τις σκοτούρες μας, έχουμε όμως και τους φίλους μας, μιλάμε, θυμώνουμε, ξεσπάμε, αγκαλιαζόμαστε και η ζωή μας είναι και πάλι πολύχρωμη.//Και έχουμε τα τραγούδια μας, τις Φραγκοσυριανές μας, τα Μινόρε της Αυγής μας, τις Συννεφιασμένες Κυριακές μας.//Και είμαστε μαζί.//Γι’ αυτό σου λέω, γέλα λίγο, δεν θα είμαστε για πάντα νέοι και ωραίοι.//Σ’ αυτόν τον πόλεμο θα νικήσουμε εμείς!

.

(στη Lou Salomé για τις βόλτες που κάναμε ξυπόλητοι και τα μικρά ελάφια μυρίζανε τις τσέπες των παλτών μας…)

34 Σχόλια leave one →
  1. Μαρίνα permalink
    20 Νοέμβριος, 2011 7:04 μμ

    Ααααχχχ!

  2. 20 Νοέμβριος, 2011 10:37 μμ

    Εγώ μελαγχόλησα αλλά μάλλον εγώ φταίω γι’αυτό.

  3. 20 Νοέμβριος, 2011 10:55 μμ

    Το χρειαζόμουν αυτό το ποστ! (επίσης χρειάζομαι και την επανένωση των R.E.M αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

  4. 20 Νοέμβριος, 2011 11:05 μμ

    Σιγά μη δεν… Μια χαρά νέοι και ωραίοι μπορούμε να είμαστε για πάντα. Ποιος θα μας εμποδίσει;

  5. chara permalink
    21 Νοέμβριος, 2011 2:11 πμ

    Στη Lou λοιπόν αφιερώνω κι εγώ:

    Και σε σένα ένα από εκείνα τα κλασσικά εικονογραφημένα

    (Πάντα νέοι κι ωραίοι θα ‘μαστε σάιλεντ! Καλά τα λέει ο/η Riski. Πάντα νέοι. Πάντα ωραίοι. Πάντα γέλαστοι και γελασμένοι… Άσε τους πολέμους και κάνε έρωτα 😉 Για τα άλλα έχουμε καιρό! (κανόνισε να ειδωθούμε γαμώτο… )

  6. 21 Νοέμβριος, 2011 11:37 πμ

    Σαν σειρήνα ακούγεσαι φίλε- που τραβάς τους ήρωες πάνω στα βράχια της τρυφερότητας και του έρωτα. Μα πάλι ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω τα πηγαινέλα από τηνΤροία στην Ιθάκη και τούμπαλιν;

  7. 21 Νοέμβριος, 2011 12:09 μμ

    @Μαρίνα μετά απ’ αυτό τρέχω αμέσως στους αγρούς να και στα λαγκάδια να φωτογραφίσω τα πουλάκια! το βράδυ όμως θα χρειαστώ βοήθεια με την κοτόσουπα και τα αντιπυρετικά..

    @Кроткая έλα ρε κουτάβι, εδώ το μισό ζωικό βασίλειο γελοιοποιείται για χάρη σας κι εσύ πάλι μελαγχολείς; Τι άλλο πια να κάνω για να χαμογελάσεις λίγο; Κωλοτούμπες παρέα με τον αυτιάγγουρα; (ρητορική είναι η ερώτηση, μην σου μπαίνουν ιδέες…)

    @Χαμένο επεισόδιο να ‘ναι καλά εκεί που είναι οι R.E.M, αρκετή χαρά μας έχουν δώσει, ας χαρούν τώρα τη σύνταξη τους μακριά από τις σκοτούρες μας 🙂

    @Riski ναι ρε Riski αυτό ακριβώς, λίγο έμεινε να κατατροπώσουμε οριστικά τους κακούς και μετά η ζωή μας θα είναι ζαχαρωτή 😉

    @Χαρά και ο πόλεμος τον θέλει τον έρωτα και ο έρωτας τον θέλει τον πόλεμο (αρκεί να τη βγάλουμε μόνο με μερικές εκδορές…εντός κι εκτός..)

    @Γιώργο δεν σας πέταξα όμως από τα βράχια, ίσα ίσα που…Στην Τροία να μείνεις, δεν τελειώσαμε ακόμα…

  8. LouSalome permalink
    21 Νοέμβριος, 2011 4:54 μμ

    Lou Salomé καλεί Γη: τα σαλιγκάρια κάνουν έρωτα, πίνουν τσάι, διαβάζουν, γυρίζουν, χαιδεύονται, κοιτούν τον προστατευτικό ουρανό μέσα σε ένα διηνεκές γίγνεσθαι αποθέωσης της αγάπης για το απλό γεγονός πως υπάρχουν. Έρωτας σαν ζωγραφιά πάνω σε κινέζικη διάφανη πορσελάνη.
    Στην ησυχία του Πλούτωνα βρήκα και το απόσπασμα του Γ.Σ. κι αφού γελάμε τον χωρόχρονο θα στο θυμίσω εδώ:
    …»Ένα καλό μελτέμι μου έφερε στοργικούς στοχασμούς, όταν ήρθαν και κάθισαν λίγο παράμερα, μιά νέα γυναίκα με διάφανο φουστάνι, που άφηνε να ζωγραφίζεται το κορμί της, λιγνό και θεληματικό σαν ζαρκαδιού, κι ένας σιωπηλός άντρας που μιά οργιά μακριά της, την κοίταζε στα μάτια. Μιλούσαν μιά γλώσσα που δεν καταλάβαινα. Τον εφώναζεΤζιμ. Τα λόγια τους όμως δεν είχαν κανένα βάρος και οι ματιές τους σωφιλιασμένες κι ακίνητες αφήναν τα μάτια τους τυφλά. Τους συλλογίζομαι πάντα γιατί είναι οι μόνοι άνθρωποι που είδα στη ζωή μου να μην έχουν το αρπαχτικό ή το κυνηγημένο ύφος που γνώρισα σε όλους τους άλλους. Το ύφος εκείνο που τους κάνει να ανήκουν στο κοπάδι των λύκων ή στο κοπάδι των αρνιών. Τους συναπάντησα πάλι την ίδια μέρα σ’ ένα απ’ τα νησιώτικα κλησάκια που βρίσκει κανείς μόλις παραπατά και τα χάνει μόλις βγει. Κρατούσαν πάντοτε την ίδια απόσταση κι έπειτα πλησίασαν και φιληθήκανε. Η γυναίκα έγινε μιά θαμπή εικόνα και χάθηκε, μικρή καθώς ήταν. Ρωτιόμουν αν ήξεραν πως είχαν βγει από τα δίχτυα του κόσμου…».
    Μόνο από κοντά μπορώ να σ’ ευχαριστήσω γι ‘ αυτό, αλλά μπορώ όπου κι αν είμαι να ευχαριστώ τον Κόσμο που υπάρχεις και σε γνωρίζω.

  9. LouSalome permalink
    21 Νοέμβριος, 2011 4:58 μμ

    ( την αφιέρωση της chara υπόσχομαι κι απειλώ να την απαγγέλω αυτοπροσώπως όποτε την οδηγώ στους έρωτές της:D)

  10. 21 Νοέμβριος, 2011 6:10 μμ

    εύχομαι τα γέλια, σαν διπλές παρενθέσεις, και οι χαρές , σαν άνω και κάτω τέλειες τελείες, να πολλαπλασιάζονται με φόρμουλες όχι φυλετικής αποστασιοποιήσεως, ούτε κάτω από το μικροσκόπιο κάποιου δόκτορος, αλλά κάπως έτσι:
    :))) :))) :))) :)))
    και κάπως έτσι:

  11. 21 Νοέμβριος, 2011 11:07 μμ

    Γεια σου, Σάιλεντ, που μας θυμίζεις τα καλύτερα, τον έρωτα και το γέλιο. 🙂

  12. 22 Νοέμβριος, 2011 1:34 πμ

    αυτές οι κωλοτούμπες δεν είναι και κακή ιδέα, εδώ που τα λέμε…. 😛

  13. 22 Νοέμβριος, 2011 10:20 πμ

    @Lou Salomé ωραία ξηγιέσαι 🙂

    Να ‘ναι καλά ο Πλούτωνας που όλα τα φυλάει και τίποτα δεν πετάει γιατί εδώ στη γη όσες ανασκαφές κι αν έκανα δεν το βρήκα το απόσπασμα!

    Σηκώνει άραγε λίγο Σεφέρη ακόμα η Τρίτη σου; Διαλέγω την «Τετάρτη» μην τυχόν και σου περάσει από το μυαλό ότι σ’ αγαπώ με σχεδιαγράμματα 🙂

    Ήταν ώραία τα μάτια σου μα δεν ήξερες που να κοιτάζεις
    κι όταν είπες να φύγουμε γιατί άρχισε να σκοτεινιάζει,
    γύρισες και με κοίταξες στα μάτια και μια νυχτερίδα
    πέταξε γράφοντας τρίγωνα…
    Ξανάρχισε πάλι το γραμμόφωνο.
    Οι νυχτερίδες οι δικές μας τώρα
    γράφουνε κύκλους που στενεύουν όσο πετάνε
    από τον άνθρωπο στον άνθρωπο, στον άλλον άνθρωπο
    κανείς δεν ξεφεύγει
    κι η ζωή είναι πλούσια γιατί είμαστε πολλοί
    κι όλοι μας ίδιοι
    κι η ζωή είναι πλούσια γιατί βρήκαμε τελειοποιημένα μηχανήματα
    όταν οι αισθήσεις παρακμάζουν.
    Αδέρφια, μοιραστήκαμε το ψωμί και τον πόνο.
    Κανένας δεν πεινά, δεν υποφέρει πια κανένας
    κι έχουμε όλοι μας το ίδιο ανάστημα. Κοιτάχτε μας!
    Σας κοιτάζουμε. Κι εμείς! Κι εμείς! Κι εμείς!
    Δεν είναι τίποτε παραπέρα.
    — Όμως τη θάλασσα
    δεν ξέρω να την έχουν εξαντλήσει…

  14. 22 Νοέμβριος, 2011 10:32 πμ

    @katabran το ίντερνετ διαθέτει μία μεγάλη γκάμα για να εκφράσει τη χαρά, σε αντίθεση με την έξω ζωή που τα πράγματα είναι πιο απλά-εμένα μου αρκεί μια μπύρα και μερικά πονηρά γελάκια σε κάποιο μπαρ. Να δες: 🙂 🙂 🙂 🙂 😀 😀 😀 😀 😎 😎 😎 😎 😛 😛 😛 😛 😉 😉 😉 😉 😆 😆 😆 😆 :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:

    @renata τώρα που πήρα μπρος να κι εσύ: 🙂 😀 😎 😛 😉 😆 :mrgreen: 🙂 😀 😎 😛 😉 😆 :mrgreen: 🙂 😀 😎 😛 😉 😆 :mrgreen: 🙂 😀 😎 😛 😉 😆 :mrgreen:

    @Кроткая να τα αφήσεις αυτά και να ΄ρθεις να κάνουμε τούμπες μαζί-έχω στρώσει και χαλιά…

  15. 22 Νοέμβριος, 2011 11:39 πμ

    Αφού αρχίσατε πινγκ πονγκ με τη Λου, θέλω να πω πως το απόσπασμα που έβαλε, δεν το ήξερα και πως νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη που ο ευγενικός πλούτωνας το απελευθέρωσε και το άφησε να έρθει κατά δω.
    Ειδικά για κείνο το σημείο που λέει » Τους συλλογίζομαι πάντα γιατί είναι οι μόνοι άνθρωποι που είδα στη ζωή μου να μην έχουν το αρπαχτικό ή το κυνηγημένο ύφος που γνώρισα σε όλους τους άλλους.» και που είναι λίγο σαν αποκάλυψη. Αναρωτιέμαι τι ύφος να έχω έγω. Κυνηγημένο αυτές τις μέρες σίγουρα νομίζω. Και μάλλον πολύ ευάλωτο κι ευσυγκίνητο και όλες αυτές τις συναισθηματικές αηδίες που χλευάζω συχνά, για να μην παραδεχτώ πως είναι τρομαχτικές.
    Εσύ τι ύφος έχεις; Τη Λου δεν την ρωτώ, δεν την ξέρω τόσο καλά, για να αρχίσω τις αδιακρισίες.

    Αυτές οι τούμπες είναι όντως μια πολύ καλή ιδέα. Λες μωρέ να κατηφορήσω τα χριστούγεννα; Μωρέ λες;

  16. 22 Νοέμβριος, 2011 11:50 πμ

    Κι έχω ακόμα να πω τα εξής:

    «Συχνά πετάγομαι στο φαρμακείο απέναντι για καμιάν ασπιρίνη
    άλλοτε πάλι βαριέμαι και μένω με τον πονοκέφαλό μου
    ν’ ακούω μες στους τοίχους τον κούφιο θόρυβο
    πού κάνουν οι σωλήνες του νερού,
    ή ψήνω έναν καφέ, και, πάντα αφηρημένη,
    ξεχνιέμαι κ’ ετοιμάζω δυο – ποιος να τον πιει τον άλλον; –
    αστείο αλήθεια, τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει
    ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο, κοιτάζοντας
    απ’ το παράθυρο τον πράσινο γλόμπο του φαρμακείου
    σαν το πράσινο φως ενός αθόρυβου τραίνου που έρχεται να με πάρει
    με τα μαντίλια μου, τα σταβοπατημένα μου παπούτσια,
    τη μαύρη τσάντα μου, τα ποιήματά μου,
    χωρίς καθόλου βαλίτσες – τι να τις κάνεις; –
    Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.»

  17. 22 Νοέμβριος, 2011 11:56 πμ

    Αγαπημένο μου,
    νομίζω πως απόψε θα μας κλείσω τραπέζι σε πίστα!
    Πουλάκια θα κάνουν τουί τουί γύρω μας, κι εμείς θα βάζουμε μουσική, θα πίνουμε και θα τα ξεγελάμε…
    Τι ποστ κι αυτό, τι ποστ, Παναγιά μου! 🙂

  18. 22 Νοέμβριος, 2011 12:36 μμ

    @Кроткая ο Σεφέρης ήταν ανοιχτός λογαριασμός από παλιά
    (είδες όμως τι πλανήτες σας φέρνω εγώ;)
    (αλλά κι αυτή η σονάτα σου χτύπησε φλέβα, που να σου λέω…)
    (έχω όμως και κάτι που ίσως σε βοηθήσει στην κάθοδο)

    Τις τελευταίες μέρες εγώ είμαι κυνηγός, όχι όμως από αυτούς που σκοτώνουν, από τους άλλους που βρίσκουν άλλοθι να κάνουν βόλτες στον καθαρό αέρα…

    Εσύ Λου;

    @Theorema απόψε έλεγα να πάω πάλι στο μπαρ, μπορώ όμως να σε πάρω μαζί μου. Έχω και κάτι ανοιχτούς λογαριασμούς, νομίζω εσύ καταλαβαίνεις…

    • 22 Νοέμβριος, 2011 1:09 μμ

      ναι, κάτι θυμόμουν. Αυτός ο Πλούτωνας πρωτα μας στέλνει το τρέηλερ και μετά την ταινία ολόκληρη 🙂
      και τις εικόνες τις θυμόμουν και σκεφτόμουν, πώς σκατά ανέβηκαν ως εκεί πάνω;
      λέω να κάτσουμε να ασχοληθούμε λίγο με τη μόρφωση του Αυτιάγγουρα. Φέτος τα Χριστούγεννα να του διαβάζουμε Ρίτσο και Σεφέρη, ε;

      πόσο θεοί οι REM? πόσο?

  19. 22 Νοέμβριος, 2011 3:15 μμ

    Σάιλεντ, μωρό μου, αν δεν καταλαβαίνω ΕΓΩ, ποιος (ή μάλλον ποια) θα καταλάβει, μου λες;
    Πάρε με μαζί και θα σου φέρω γούρι! Ξέρω τι σου λέω, ΠΑΝΤΑ τα καταφέρνω καλά σε κάτι τέτοια δύσκολα…κεχκεχκεχ! 🙂

  20. LouSalome permalink
    22 Νοέμβριος, 2011 5:12 μμ

    Γ.Σ. ποιήματα 17η έκδοση του Ίκαρου , κάποτε λευκό χάρτινο εξώφυλλο, τώρα κιτρινισμένο από τα τσιγάρα κι από τη συναναστροφή μου είκοσι και χρόνια.
    silentcrossing
    12:36 μμ :Ζητώ τρίτη επιλογή: κατηγορία: »ξέρω, αλλά δεν απαντώ».
    Διαβάζω:
    SARAH KANE CRAVE σε μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη ( θα σας το έβαζα, αλλά είπαμε όχι αδιακρισίες, πάντοτε οι άγνωστοι είναι ευγενικοί και διακριτικοί μεταξύ τους , είναι γνωστό: οι χειρότεροι εχθροί του ανθρώπου κατοικούν σπίτι του).
    Πίνω στην υγεία -και στην ευημερία όλων όσοι απάντησαν εδώ- μιά Κυδωνίτσα
    ( φίλοι του silent, αναζητήστε το κείμενο, είναι από εκείνο που αγαπομισούμε)

  21. 22 Νοέμβριος, 2011 6:28 μμ

    αν και δεν ειμαι βελγος ψιλομελαγχολησα και γω λιγο σαιλεντ.
    σκεφτομαι οτι ολα τα υπεροχα ζωακια που ειδα στα βιντεο ειναι μικρα αθωα και ανυποψιαστα, γιατι αν και ζουν σε αιχμαλωσια ειναι ευτυχισμενα.
    καπως ετσι ζουμε και μεις τα τελευταια χρονια, αλλα γω παει πολυ καιρος που δεν ειμαι μικρος και αθωος!
    [το ξερω οτι δεν παει με το θετικο ποστ σου αλλα αυτο μου βγηκε] [σορυ]

  22. 22 Νοέμβριος, 2011 6:46 μμ

    @Кроткая ναι, κάτι θυμόμουν. Στο καταφύγιο ανεβαίνεις ή με τα πόδια ή με τζιπ. Εγώ όμως θα σεβαστώ την επιθυμία σου για περπάτημα στη φύση και θα πάμε περπατώντας (μέχρι τα μισά δηλαδή και μπουσουλώντας μετά…) Επίσης ο Αυτιάγγουρας είναι ήδη σοφός και δεν χρειάζεται άλλη μόρφωση-αποκλειστικά και μόνο για την ευγένεια της ψυχής μπορούμε να του διαβάσουμε ιαπωνική ποίηση που του αρέσει πολύ 🙂

    @Theorema άκου τα γεγονότα:
    κάθε βράδυ συναντιόμαστε στο ίδιο μέρος-τσεκ,
    έχουμε κοινούς φίλους-τσεκ,
    χαμογελάμε χωρίς λόγο σαν χαζά-τσεκ,
    ρίχνουμε συνέχεια κλεφτές ματιές-τσεκ,
    η υπόλοιπη παρέα από το τραπεζάκι με κοιτάει συνωμοτικά-τσεκ,
    μιλάμε-αντσεκ,
    γιατί δεν μιλάμε;
    έλα μου ντε!

    @LouSalome με πήρε ο ύπνος το μεσημέρι και είχα ένα από εκείνα τα μαύρα όνειρα που σου λένε ωραία και κουλ φιλαράκο αλλά ξεκαβάλα τώρα από το ροζ συννεφάκι σου..Ευτυχώς πριν προλάβω να χαθώ στη μαυρίλα διάβασα την απάντηση σου και ήταν σαν βιταμίνη που παίρνει κανείς προληπτικά να μην αρρωστήσει..Μετά πήρα το δικό μου CRAVE που έχει και αφιέρωση πάνω από τον Ιούλιο του ’02 και μου πέρασαν όλα 🙂 Μα τι ωραία εικόνα αυτή με το κιτρινισμένο εξώφυλλο! Ξέρεις, ο πολύς κόσμος δεν τα αγαπάει αυτά τα βιβλία που είναι λίγο φθαρμένα, προτιμάει τα καινούργια, τα σινιέ. Χωρίς όμως τα δικά μας σημάδια πάνω τους δεν έχουν αξία τα βιβλία! Κι αυτό το αγαπομισούμε πόσο μ’ αρέσει να το χρησιμοποιείς! Απόψε θα πιω κι εγώ στην υγειά όλων μας-Κυδωνίτσα δεν έχω, αλλά έχω κλέψει ένα καλό κόκκινο κρασί για την περίσταση! 🙂

  23. 22 Νοέμβριος, 2011 6:58 μμ

    @καλώς τον μούργο! μα η δική σου αύρα είναι τόσο θετική που ό,τι και να γράψεις είναι καλοδεχούμενο 🙂 Τις τελευταίες μέρες είχα περίπου το ίδιο συναίσθημα με τα ζωάκια, που «αν και ζουν σε αιχμαλωσια ειναι ευτυχισμένα»-το χρειάζομαι αυτό, όχι για να επαναπαυτώ στην αιχμαλωσία αλλά γιατί ο μόνος τρόπος να απαλλαγώ από αυτήν είναι η αγάπη. Την καταλαβαίνω λοιπόν αυτή τη μελαγχολία, αν και θα στοιχημάτιζα ότι στη φύση και στα βουνά που τριγυρνάς εσύ κάπως θα τα καταφέρνεις καλύτερα να διώξεις από πάνω σου την αηδία…

    Άντε, επειδή σε συμπαθώ πάρε μερικά ζωάκια ακόμα:

  24. 22 Νοέμβριος, 2011 11:06 μμ

    θετικη αυρα εγω; σορυ για την εκπληξη σαιλεντ αλλα τοσο καιρο να με λενε κοπροσκυλο κλπ στη μπλογκοσφαιρα αυτα τα λογια ακουγονται σαν βαλσαμο στην αδεσποτη ψυχη μου και σε ευχαριστω [οχι δεν παιρνω τιποτα, ουτε πιωμενος ειμαι]
    .
    σαιλεντ οσο και να ξεφευγει καποιος, ειναι τετοιος ο οχετος που κυκλοφορει παντου και ανεξελεγκτα…..
    .
    ωραια ζωακια ειναι αυτα στο βιδεο
    παρε και συ ενα βιδεο [πιστευω στο πνευμα του ποστ]

    .
    .

  25. rhubarb permalink
    23 Νοέμβριος, 2011 3:52 μμ

    Αυτό μου ήρθε.

  26. 23 Νοέμβριος, 2011 8:20 μμ

    @βρε μούργο, θα ‘ρθω τώρα κι από κει να στα πω ένα χεράκι αλλά μπορείς σε παρακαλώ να μην είσαι τόσο καλός; εμείς δηλαδή με ποιον θα τσακωνόμαστε τώρα; Θα μαζέψω και τους άλλους να κάνουμε κίνημα 🙂
    (εντάξει, αυτός ο οχετος κοντεύει να μας πνίξει όλους, αν δεν κάνουμε και λίγο την πλάκα μας δεν περνάνε τα μνημόνια με τίποτα…)
    Το τραγούδι σου πάλι μου θύμισε το εξίσου επίκαιρο αυτό:

    @rhubarb ωωω τι μου θύμησες τώρα! τι συναυλία ήταν αυτή! και τι κομματάρα! δεν είχα ιδέα ότι είχε ανέβει στον γιουτιούμπη, μερσί!

    • 23 Νοέμβριος, 2011 11:46 μμ

      σαιλεντ, θεμα τακτικης ειναι [ειπα να κανω μια επιθεση τυπου φωτοπουλου «ελεηστε τον αοματο» μπας και μαζεψω καμμια συνδρομη για τη λασπη]
      αλλα οπως καταλαβα ουτε αυτο πιανει! 😐

  27. 23 Νοέμβριος, 2011 8:29 μμ

    Κυρίες, κύριοι, μικρά παιδιά (κι εσύ μούργο) γνωρίσατε τον Όσκαρ τον τυφλό γατούλη; Ο Όσκαρ είναι 8 εβδομάδων. Ο Όσκαρ είναι γαμάτος. Επίσης πολύ τυχερός που έχει μια οικογένεια και ένα φίλο τον Κλάους. Πριν γκρινιάξετε πάλι ότι σας μελαγχολώ δείτε αμέσως τα βίδεα.

  28. 23 Νοέμβριος, 2011 11:43 μμ

    εχει ενας φιλος μου μια τυφλη γατα που δεν το πιστευα με τιποτα οτι δεν βλεπει.
    μαλιστα δεν ειναι δικη του αλλα καποιου γειτονα αλλα συχναζει κυριως στην αυλη του φιλου μου.
    εχε μαθει τοσο καλα το χωρο και τους ηχους που αντιδρα σαν να ακουει κανονικα, μεχρι που σε κοιταζει αν της μιλας.
    φοβερος και καλος χαρακτηρας.
    [στο δευτερο βιντεο δεν παιζεται]

  29. 24 Νοέμβριος, 2011 7:14 μμ

    περασα ν αφήσω ένα φιλάκι και μια καλησπέρα στο πιο ωραίο παιδί του τουήτ 😉
    σμακ! Σάιλεντ.

  30. 27 Νοέμβριος, 2011 12:23 πμ

    Silent το γέλιο είναι κολλητικό, γι’ αυτό γέλα μέσα από την καρδιά σου και ρούφηξε με όλο σου το είναι την κάθε στιγμή και όλο και κάποιοι θα σε συντροφέψουν

    Τεστ: Όποιος δεν παρασυρθεί και δεν γελάσει μαζί με τον μπόμπιρα, μάλλον κάποιο πρόβλημα θα έχει [ελπίζω προσωρινό 😉 ]

    Η ζωή είναι όμορφη, όταν ζούμε την κάθε στιγμή, αντί να σκεφτόμαστε τι θα μας φέρει το αύριο και αυτή μας χαρίζει συνέχεια όμορφα στιγμές, όπως πχ. τη χαρά του να ανακαλύπτεις ένα καινούργιο τραγούδι που σου αρέσει 😀

  31. 27 Νοέμβριος, 2011 11:44 πμ

    Καλημέρα φάτσες! Συγγνώμη που καθυστέρησα να απαντήσω στα υπέροχα μηνύματα σας αλλά ήμουν απασχολημένος και θα καταλάβετε σε λίγο με ποιον τρόπο. Άφησα προσωρινά πίσω την πολιτική και τα ανδρείκελα που νομίζουν ότι έχουν τον έλεγχο των ζωών μας και ακολούθησα κατά γράμμα τις συμβουλές σας να ζούμε την κάθε στιγμή κτλ. (ναι, πάλι σε ‘κείνο το μπαρ με τα χαλασμένα ποτά ήμουνα), ανακάλυψα κι ένα ποίημα που είναι σαν να γράφτηκε για ‘μένα (αχ, η ποίηση πάντα θα έχει τις απαντήσεις σε όλα τα βασανιστικά μας ερωτήματα). Το ποίημα λέγεται «Εμού του ξυδίου» και πάει κάπως έτσι:

    Με ρώτησες μωράκι μου αν πίνω γω ηδύποτα
    Να καταλάβεις έπρεπε πως πίνω οτιδήποτα
    Μα συ όμως με ξέχασες, τηλέφωνο δεν πήρες
    Κι από τη στεναχώρια μου ήπια μια κάσα μπύρες

    Ήπια ουίσκι εντριβής με δώδεκα οκτάνια
    Τυφλώθηκα και έφτασα πολύ κοντά στην άνοια
    Και τώρα για το σβήσιμο θα πάρω ένα τζιν τόνικ
    Στα μπουγατσο-χαράματα θα πιω και καοτόνικ

    Ξεράθηκε ο στόμας μου, θέλω μια βότκα σόδα
    Ήπια καμία δεκαριά και έχω και τη ρόδα
    Όμως, παρά τη σούρα μου, είμαι πολύ εντάξει
    Γαμώ την καταδίκη μου, που το ‘βαλα τ’ αμάξι;

    Σήμερα νιώθω τρέντουρας, θα πιω ένα mojito
    Τι ‘ν΄ τούτα τα χορταρικά, έχει και κανά βλίτο;
    Ρε κοίτα εκσυγχρονισμός που ήρθε και με ήβρε
    Δε μπάω στο γυράδικο να κάνω τούμπα λίμπρε;

    Φέρε να πιω, να ξαναπιώ, να πιω μέχρι να σκάσω
    Είμαι μωρό μου μια χαρά, δε θέλω να ξεράσω
    Κι όταν περάσει ο καιρός, γιατί και με διότι
    Μονίμως θα κυκλοφορώ με USB συκώτι

  32. 28 Νοέμβριος, 2011 11:40 πμ

    Και λίγο πορνό:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: