Skip to content

Ελλάς Ελλήνων Βασανιστών

16 Νοέμβριος, 2011

Έζησα τη μοίρα του θύματος. Έτσι είδα από κοντά το μούτρο του βασανιστή. Ήτανε σε χειρότερη κατάσταση από το ματωμένο, πελιδνό δικό μου πρόσωπο. Εκείνου είχε μια σύσπαση καθόλου ανθρώπινη. Η υπερδιέγερση του του έδινε -χωρίς υπερβολή- μια έκφραση σαν εκείνες που έχουνε οι κινέζικες μάσκες. Δεν είναι εύκολο πράγμα να βασανίζεις. Χρειάζεσαι εσωτερική συμμετοχή. Ο τυχερός ήμουνα λοιπόν εγώ. Εγώ δεν ταπείνωσα κανένα. Μονάχα που έφερνα τον άνθρωπο πολύ δυστυχισμένο στα πονεμένα μου σπλάχνα. Αυτοί όμως ηια να σε ταπεινώσουνε χρειάζεται να ταπεινώσουν πρώτα μέσα τους τον άνθρωπο. Κι ας περιφέρωνται φουσκωμένοι μέσα στη στολή τους, εξουσιάζοντας τον πόνο, την αυπνία, την πείνα, την απελπισία του συνανθρώπου τους. Μεθυσμένοι απ’ αυτή τους την εξουσία. Αυτό το μεθύσι είναι η ταπείνωση του ανθρώπου. Η έσχατη ταπείνωση. Για να κάνουν όσα έπραξαν σε βάρος μου χρειάστηκε να εκμηδενίσουνε πρώτα τον άνθρωπο μέσα τους. Το δικό μου μαρτύριο πληρώθηκε πολύ ακριβά απ’ αυτούς. Δεν ήμουνα εγώ στη χειρότερη θέση. Ήμουν μονάχα ένας πολύ πονεμένος άνθρωπος που βογγούσε. Προτιμώ αυτό. Τώρα εγώ απλώς δε βλέπω τα παιδιά να πηγαίνουνε σχολείο ή να παίζουνε στα πάρκα. Αυτοί όμως πως αντικρίζουνε τα παιδιά τους; Η δική τους ταπείνωση είναι αυτό ακριβώς που δεν μπορώ να συγχωρέσω στον δικτάτορα.

Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης

Γράμμα από τη φυλακή για τους Ευρωπαίους

Ίκαρος, 1974

                 

Έμαθα περίεργα πράγματα απόψε. Πως μπορεί να σε χτυπάνε και να μην πονάς! Ο Λάμπρου διέταξε να μου σπάσουνε το χέρι. Στη φούρια του το άρπαξε ο ίδιος και άρχισε να το στρίβει. Ο Μπάμπαλης τον πρόλαβε: «Μην κουράζεστε κύριε προϊστάμενε! Εγώ!» Και άρπαξε αυτός το χέρι μου. Εγώ περίμενα το σπάσιμο για να ξεσπάσω. Σκεφτόμουνα όταν ήμουνα μικρή είχα πέσει από την αχλαδιά του κήπου μας και είχα σπάσει το χέρι μου, ούτε που το κατάλαβα. «Έτσι θάναι και τώρα», σκεφτόμουνα, «την ώρα που θα σπάσει ούτε που θα το καταλάβω». Άρχισα να ξεφωνίζω, μηχανικά σχεδόν, όταν είδα από μακριά ένα φως σπιτιού. Και αυτό ήτανε λάθος φαίνεται…Με ξαναβάλανε γρήγορα γρήγορα μέσα στ’ αυτοκίνητο και ανεβήκαμε πιο πάνω. Εκεί τέλεια ερημιά. Πρέπει να προσέχουμε τις ώρες της κοινής ησυχίας! Ο Λάμπρου μου λέει «Όλα θα μας τα πεις απόψε εδώ. Βιαζόμαστε. Δεν φεύγεις ζωντανή αν δεν μας τα πεις όλα απόψε!» Προσπαθώ να συμμαζέψω το ξεσκισμένο μου φουστάνι και τα αίματα που τρέχουν από τη μύτη μου. «Τότε θα την εκτελέσουμε» και ο Μπάμπαλης βγάζει το πιστόλι του και το ακουμπάει στον κρόταφο μου. Παίζει το μεγάλο του νούμερο. «Δε με νοιάζει, πως το λένε κ. Μπάμπαλη. Και κάτι πάρα πάνω. Το εύχομαι. Ξέρω πολύ καλά τι με περιμένει, αν δεν εκτελέσεις την απειλή σου. Κάντο, εμπρός λοιπόν». «Σκότωσε με! Δε με νοιάζει», τους φωνάζω. Αυτό δεν ήταν σκόπιμο. Αφηνιάσανε. Παρατάνε το πιστόλι και βγάζουνε τα ματσούκια. Τόξερα, δε θα τολμούσαν ποτέ να με σκοτώσουν πριν βγάλουν από μένα ότι θέλανε να βγάλουνε. Από κει και πέρα το μεγάλο νταβαντούρι. Με ξαπλώσανε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και ο σοφέρ βαράει φάλαγγα. Ο Μπάμπαλης στρίβει τα χέρια, ο Μάλλιος τα δάχτυλα, ο Λάμπρου επιστατεί, δίνει εντολές και ξεθυμαίνει πότε πότε χτυπώντας ο ίδιος προσωπικά. 

Κίττυ Αρσένη

Μπουμπουλίνας 18

Θεμέλιο, 1975

                 

Βρίσκομαι δύο χρόνια τώρα σε αυστηρή απομόνωση. Έχω υποβληθεί σε τρομερά βασανιστήρια. Περιληπτικά αναφέρω: Μαστιγώσεις με καλώδια και συρματόσχοινο σ ’oλο μου το κορμί. Χτυπήματα με γκλομπς στα πέλματα των ποδιών μου, με αποτέλεσμα κάταγμα στο δεξί πέλμα. Χτυπήματα με σίδερα στο στήθος και στα πλευρά με αποτέλεσμα κατάγματα σε δυό η τρία πλευρά . Εγκαύματα με τσιγάρο στα χέρια και στα γεννητικά όργανα. Πέρασμα στην ουρήθρα μου μιας λεπτής βελόνης από ευαγωγό μέταλλο και θέρμανση του εκτός της ουρήθρας μέρους με αναπτήρα. Απόφραξη των αναπνευστικών οδών με τα χέρια τους μέχρις ασφυξίας…

Αλέξανδρος Παναγούλης

Πρόλογος στο «Αλέξανδρος Παναγούλης-Τα ποιήματα»

Παπαζήσης

             

Μόλις έκλεινε η φυλακή κι ετοιμαζόμασταν να φάμε, γκράγκα γκρούγκα οι σιδεριές, πλακώνανε τα καρακόλια. Ξέραμε ότι έρχονται να πάρουν για εκτέλεση. Άνοιγαν, που λες, το κελί απ’ το οποίο ήθελαν να πάρουν κάποιον, μας είχαν παστωμένους πέντ’ έξι σε κάθε κελί, που ήταν φτιαγμένο για έναν άνθρωπο, άσ’ τα, άνοιγαν που λες το κελί, στέκονταν στην πόρτα, και μας κοιτάζανε. Όλοι τώρα ήμαστε μελλοθάνατοι, ε; και ξέραμε ότι κάποιον από μας θα πάρουν. Κοιτάζανε που λες μια το χαρτί και μια εμάς…Αυτή η ιστορία μπορεί να κράταγε από πέντε λεπτά ως και ένα τέταρτο. Ύστερα, αφού έκριναν πως σιτέψαμε, λέγανε, ας πούμε, Γιώργο, έλα -μας ήξεραν, βλέπεις, και με τα μικρά μας ονόματα, οι χαμούρες. Τέλος, σηκωνόταν να πούμε ο Γιώργος, άφηνε το γράμμα του -όλοι μας είχαμε ένα γράμμα έτοιμο για τους δικούς μας- αγκαλιαζόμασταν, φιλιόμασταν, και την ώρα που έβγαινε από την πόρτα λέγανε, για στάσου μια στιγμή, α, λάθος, δεν είσαι συ, είναι ο Παύλος…Χαμούρες, σου λέω, εντελώς άνανδροι. Άλλες φορές πάλι, γράφανε σ’ ένα χαρτάκι τα ονόματα αυτών που θα ‘παιρναν το βράδυ για εκτέλεση, το έδεναν σ’ ένα σπαγκάκι και το ‘σερναν μέσα στο προαύλιο. Όλοι ήμασταν θανατηφόροι. Ε, άντε να μη συρθείς από πίσω να δεις αν είναι τ’ όνομά σου γραμμένο στο χαρτάκι…Εμείς φεύγαμε από το προαύλιο και κλεινόμασταν στα κελιά μας. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι είχαν παιδιά, είχαν φίλους, αγαπούσαν ίσως κάποιους ανθρώπους…Τι να πεις…

Χρόνης Μίσσιος,

“…Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς”

Γράμματα, 1985

                   

Η φάλαγγα είναι μια υπερβολικά μεγάλη δύναμη που επενεργεί πάνω σου. Σου δίνει την εντύπωση πως γλιστράς σε μια μεγάλη, επικλινή γυαλιστερή επιφάνεια και πέφτεις πάνω σ’ ένα σκληρό γρανιτένιο τοίχο. Αν δεν ήξερες πως σε χτυπάνε στα πόδια, θα σου ήτανε αδύνατο να προσδιορίσεις από πού έρχεται. Τις κινήσεις του βασανιστή τις βλέπεις. Τα χτυπήματα είναι ο γρανιτένιος τοίχος. Η επικλινής επιφάνεια τα διαστήματα ανάμεσα στο χτύπημα. Όταν ο ρυθμός είναι κανονικός είναι λιγότερο επώδυνος από τον ακανόνιστο ρυθμό. Την λεπτομέρεια αυτή την ξέρουν και σε χτυπάνε μια γρήγορα μια αργά. Αρχίζουνε να σε χτυπούν από κάτω προς τα πάνω και αντίστροφα. Ξέρουνε πως η πρώτη σου αντίδραση είναι να μαζέψεις λίγο τα πέλματα Αυτό τους αφήνει αδιάφορους, γιατί ξέρουνε πως ύστερα από δέκα χτυπήματα το πόδι πρήζεται τόσο πολύ, που γεμίζει το παπούτσι. Άρχιζα να φωνάζω. Δεν ήξερα πόσο δυνατή είναι μια ανθρώπινη φωνή. Φώναξα τ’ όνομά μου. Άκουγα τη φωνή μου που ήταν αφύσικα δυνατή. Σταματήσανε. Μα θα ‘ταν δε θα ‘ταν δέκα χτυπήματα. Δεν τόλμησα να κάνω καμιά σκέψη. Ο Σπανός με ρώτησε αν άλλαξα γνώμη. Δεν τον κοίταξα. Ο Κώστας ξανάρχισε. Φώναζα. Κάποιος φεύγει και πηγαίνει στο αποχωρητήριο και παίρνει το σφουγγαρόπανο. Κολλάει το σφουγγαρόπανο πάνω στο στόμα μου. Όλη κείνη η αηδία κυλάει στον οισοφάγο μου. Το βαστάει σφιχτά και το πανί στραγγίζεται στο στόμα μου. Δε μπορώ πια ν’ αναπνεύσω. 

Περικλής Κοροβέσης

Ανθρωποφύλακες

Κάλβος, 1983

+

15 Σχόλια leave one →
  1. 16 Νοέμβριος, 2011 2:58 μμ

    Ax!

    Δε θα ξεχάσουμε ποτέ!

  2. 16 Νοέμβριος, 2011 3:06 μμ

    υπερβολες! αμαν αυτοι οι κομμουνισται, την τριχα τριχια κανουνε!
    ωρες ειναι να μας πεις σαιλεντ οτι σε ενοχλει και ο φασιστας που ανελαβε υπουργειο!
    [ενταξει, μη φωναζετε, αυτο δεν χωνευεται με τιποτα!]

  3. 16 Νοέμβριος, 2011 3:49 μμ

    τωρα εδω που τα λεμε δεν ξερω τι με ενοχλει περισσοτερο,
    ο φασιστας υπουργος ή ο μουλωχτος τραπεζιτης πρωθυ[μος]πουργος!

  4. 16 Νοέμβριος, 2011 3:59 μμ

    Θαυμάζω και σέβομαι τους ανθρώπους που όχι μόνο τα υπέμειναν αυτά για τα πιστεύω τους, αλλά βρήκαν τη δύναμη να κρατήσουν την ανθρωπιά τους.
    Και δυστυχώς όπως υπήρξαν και πολλοί ανώνυμοι βασανισμένοι, έτσι υπήρξαν και πολλοί ανώνυμοι βασανιστές.
    Και υπάρχουν…

  5. 16 Νοέμβριος, 2011 8:38 μμ

    @renata μην πάρεις και όρκο πάντως, εδώ τους ταγματασφαλίτες του εμφυλίου τους κάναμε υπουργούς! Σκεφτόμουν πάλι σήμερα ότι η γιορτή του Πολυτεχνείου στα σχολειά είναι πολύ λάθος, καταρχάς γιατί θα έπρεπε να ονομάζεται γιορτή για την απελευθέρωση από τη χούντα. Επίσης το Πολυτεχνείο δεν ήρθε από τη μια στιγμή στην άλλη, προηγήθηκε η Νομική, τα βασανιστήρια, η σημαντικότατη δίκη του Στρασβούργου, το κίνημα του ναυτικού και πολλά πολλά άλλα που τα μαθαίνει κανείς μόνο στην ενήλικη ζωή. Αν ήμουν δάσκαλος θα έλεγα σίγουρα στα παιδιά και για τη δίκη της Χαλκίδας που αθωώθηκαν όλοι οι χουντικοί και θα τους μιλούσα και για τα σταγονίδια της χούντας που παρέμειναν να μας κυβερνάνε μέχρι σήμερα. Μπορεί η επόμενες γενιές να δώσουν μια και να απαλλαγούν οριστικά από όλους αυτούς, ποτέ δεν ξέρεις…

    @μούργο εμένα περισσότερο κι από τους φασίστες με ενοχλεί που είναι ακόμα βουλευτής ο παπουτσής. Αυτή είναι η πραγματική χούντα και όχι οι άλλοι, στο κάτω κάτω τα αποβράσματα του Λάος υπερασπίζονται ανοιχτά την ΕΑΤ-ΕΣΑ, αυτοί που μας δέρνουν σήμερα και μας φλομώνουν στα χημικά ήταν και μέσα στο Πολυτεχνείο…

    @Φαούδι μιλούσα πέρυσι τέτοια εποχή με κάποιους από τους παραπάνω και μου περιέγραφαν πολύ χειρότερα βασανιστήρια από αυτά που καταγράφουν, τα ψυχολογικά. Οι εικονικές εκτελέσεις ας πούμε, ή το να σου φέρνουν το παιδί σου στη φυλακή κι εσύ να παλεύεις μέσα σου και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Με τέτοια ιστορία η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε απαλλαγεί για πάντα από τα βασανιστήρια, αν όμως είδες τα βίντεο, ίσα ίσα που οι δυνάμεις ασφαλείας εκπαιδεύονται σήμερα σε νέες μορφές βασανιστηρίων με την επιχορήγηση του κράτους..

    • 16 Νοέμβριος, 2011 8:55 μμ

      Δε θα ξεχάσουμε εμείς, οι άλλοι.

      Τα λέω τόσες μέρες τώρα. Και για το στιγμιαίο και για τα σταγονίδια και για τη θυσία της Κύπρου. Έχω τη γιορτή αύριο.

      • 17 Νοέμβριος, 2011 11:33 πμ

        Βάλε τα δυνατά σου στη γιορτή!

    • 17 Νοέμβριος, 2011 3:08 μμ

      Τα έβαλα. Είπα και δυο λόγια πριν αρχίσει. έκανε αίσθηση 😉

      • 20 Νοέμβριος, 2011 5:39 μμ

        είμαστε όλοι περήφανοι!
        γιατί να μην είχα κι εγώ μια τέτοια δασκάλα στο σχολείο;
        ίσως το αγαπούσα περισσότερο
        γαμώτο 🙂

  6. 16 Νοέμβριος, 2011 9:35 μμ

    «Θεσσαλονικη , Οκτωβρης του 1970 ….φοιτηταριό…..Με αρπαξαν στα καλα καθουμενα εξω απο την πορτα της πολυκατοικιας μας , και με …συραν ως το Μεταγωγών , ενα τετραγωνο πιο πανω . Μεσα σε ενα γραφειο (!) δερναν εναν νεαρο…Πρωτη μου φορα τον εβλεπα . “Τον ξέρεις ;” Μονο το κεφαλι μου κουνησα αρνητικα …και αρπαξα την πρωτη μου μπάτσα . Μετα απο ενα τεταρτο και καμμια 10ρια μπάτσες , πηραν τον νεαρο αλλου και βαλανε μπρος τις δυο μοτοσυκλεττες εξω απο το Τμημα…..Ακουσα τον νεαρο να ουρλιαζει καπου στο βαθος .Ουρλιαξα κι εγω , οχι απο συμπαρασταση , αλλα γιατι ενας φανταρος μου εσπασε με μια αποτομη κινηση τον αντιχειρα του δεξιου μου χεριου . Δεν μας ….ακουσε κανεις….(ο θόρυβος απο τις μοτοσυκλεττες βλέπεις) ……..Μετα απο την μεταπολιτευση , ακουσα για πρωτη φορα το τραγουδι “Χτυπάν απόψε στην ταράτσα τον Αντρέα”. Δεν γυρεψα ποτε ,να αποχτησω αυτο το τραγουδι….Καθε που βρεχει και λογω ηλικιας πονουν τα κοκκαλά μου , ακουμπω το σπασμενο μου χερι στο δεξι μου αυτί και ακουω να μου το τραγουδάει καποιος …Μαλλον ο νεαρος του Μεταγωγών θα ειναι……Μαλλον , Αντρέα θα τον ελεγαν ……»
    ————————————————-
    Τελικά … είναι δυνατόν ένας γιατρός , να χρησιμοποιεί τις γνώσεις και την τέχνη του για να κάνει κακό σε κάποιον ;… Ε , γιατρέ μου (Ιπποκράτη μου) ;… Δεν ξέρω τί γινότανε στην εποχή σου , αλλά εδώ ακόμα και τότε στο Μεταγωγών , όταν με έδειραν και μου έσπασαν τον δεξιό μου αντίχειρα … ο γιατρός που βρίσκονταν εκεί (γιατί είχαν και γιατρό … παρόντα στις ανακρίσεις) , έφυγε το κατόπι μου προφασιζόμενος κάποια σπουδαία δουλειά και με πρόλαβε στην επόμενη γωνία , όπου είχα σταθεί για να κλάψω και μου είπε : “- Τράβα στο φαρμακείο απέναντι που διανυκτερεύει και ζήτα του φαρμακοποιού , να σου το ανατάξει το δάχτυλο στη θέση του και να σου βάλει και ένα ξυλάκι για νάρθηκα να μην μείνει πολύ στραβό … Είναι φίλος μου … Πές του : Ο Μιχάλης με στέλνει και δεν θα σε διώξει” … Και έτσι έκανα και το δάχτυλο δεν έμεινε πολύ στραβό … Λίγο στραβό είναι μόνο …ίσα – ίσα , για να … μην με πιάνει το μάτι
    ——————————————————
    Κομμάτια από παλιές μου δημοσιεύσεις στο blog …
    http://silia.wordpress.com/2007/05/03
    &
    http://silia.wordpress.com/2009/11/24
    ——————————————————
    Καλό μας βράδυ silent … Καλό και γαλήνιο . Ας ξυπνήσουμε ξεκούραστοι την αυριανή μέρα … για να μπορέσουμε να την χαρούμε και να την απολαύσουμε και να την τιμήσουμε , όπως της πρέπει .

  7. 17 Νοέμβριος, 2011 11:54 πμ

    @silia συγκλονιστικές οι αφηγήσεις σου και σε ευχαριστώ πολύ που τις μοιράστηκες μαζί μου. Όπως θα ξέρεις όλοι αυτοί που συμμετείχαν στα βασανιστήρια της 7ετίας τα αρνήθηκαν με λύσσα και στο σύνολο τους αθωώθηκαν στο δικαστήριο. Εγώ επιμένω ότι αυτά πρέπει να τα θυμόμαστε περισσότερο ακόμα και από την επέτειο του Πολυτεχνείου, γιατί για να φτάσουμε στην 17η Νοεμβρίου πολύς κόσμος βασανίστηκε και σάπισε στα κρατητήρια. Περισσότερο βέβαια ανώνυμος κόσμος παρά οι διάσημοι ταγοί του κινήματος, αυτούς δεν τους πείραζαν και τόσο πολύ γιατί όσο να ‘ναι τους φοβόντουσαν…Καλή σου μέρα και πάλι silia και ευχαριστώ!

    @Γιώργο όχι εμένα, τους αφηγητές πρέπει να ευχαριστούμε όλοι μας…

  8. 15 Νοέμβριος, 2012 10:21 πμ

    Τὸ παρὸν ἀναδημοσιεύθηκε στὸ zoi vareli-stefanidi καὶ σχολίασε:
    Add your thoughts here… (optional)

Trackbacks

  1. Ηρώων Πολυτεχνείου και Γρηγορίου Λαμπράκη -γωνία « Кроткая
  2. Ελλάς Ελλήνων Βασανιστών | zoi vareli-stefanidi

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: