Skip to content

Απόψε που η γη θα εκραγεί

15 Νοέμβριος, 2011

Κάνε log off από το twitter, κλείστην την πουτάνα την τηλεόραση, βάλε να ακούσεις κωνσταντίνο βήτα ή γιάννη παλαμίδα, ξέχασε τους όλους και βγες έξω να ερωτευτείς.//Βρέχει πάλι απόψε και μια απ’ αυτές τις μέρες η γη μπορεί να εκραγεί.//Κάτσε ένα ολόκληρο απόγευμα στα σκαλοπάτια του σπιτιού σου χαζεύοντας τους περαστικούς, θα τα καταλάβεις όλα.//Βάλε να πιεις ένα κονιάκ.//Πάρε το μηχανάκι και γύρνα στα χωριά τραγουδώντας τους πιο όμορφους στίχους που γράφτηκαν ποτέ.//Θυμάσαι;//Σταμάτα λίγο στην εθνική να φας ένα σάντουιτς ζαμπόν τυρί ντομάτα να θυμηθείς ποιος είσαι πραγματικά.//Μάθε σε κάποιο φίλο σου τους National, τους Mazzy Star, τους Walkabouts, χαμήλωσε λίγο το φως, εκεί είναι η ζωή.//Πες του πως παλιά στις συναυλίες μαθαίναμε αριθμητική, μετρούσαμε με τα δάχτυλα one for your sorrow, two for your sweat three for the strange things we never forget.//Βάλε λίγο κονιάκ ακόμα.//Μη φοβάσαι τα κορίτσια που φοβούνται τις πεταλούδες, να προσέχεις όμως πολύ αυτά που έχουν χρυσόσκονη στα δάχτυλα.//Μπορεί να έχουν σκοτώσει κάποια.//Βγες έξω να ψάξεις για θαμμένα κόκαλα.// Πήγαινε πάλι στο μπαρ με τα χαλασμένα ποτά και περίμενε να έρθει. Ζήτα από τον ντιτζέι Tindersticks και κοίτα τον με το αθώο σου βλέμμα που τον ανάβει. Πες της κάτι πρόστυχο.//Ίσως απόψε η γη να εκραγεί.//Κέρασε την κι αυτήν ένα κονιάκ.//Πάρ’ τον να φύγετε για κάπου αλλού.//Κάπου να τον ακουμπάς. Να την μυρίζεις.//Γίνε βίαιος, δάγκωσε τον, πες της τέρμα τα παιχνίδια, ως εδώ.//Μην πάτε σπίτι, σε κάποιο ξενοδοχείο καλύτερα.//Όπως παλιά.//Θα αγαπάει το σκύλο σου; Ακούτε την ίδια μουσική; Έχει υπογραμμίσεις στα βιβλία της;//Κι αν δεν έχετε πολλά κοινά δεν πειράζει, αφήστε το για την ώρα και από αύριο βλέπετε. Γιατί απόψε δεν έχει σημασία.//Γιατί απόψε η γη θα εκραγεί.

.

37 Σχόλια leave one →
  1. 15 Νοέμβριος, 2011 12:52 πμ

    Αχ Silent, αχ…
    Ναι, θα εκραγεί, μπουμ!

  2. 15 Νοέμβριος, 2011 12:58 πμ

    Σάιλεντ, η γη θα εκραγεί από το ανατρίχιασμά μου…
    Μετά από αυτό το κείμενο, τι μένει να πει κανείς;…
    Μόνο να σιωπήσει, ίσως;…

    Γμτ, τι πλάσμα είσαι…

  3. 15 Νοέμβριος, 2011 1:00 πμ

    Πάρε κι ένα βιβλίο μαζί, εκεί που θα πας. Αν βρεις χρόνο και δεν έχεις παρέα, συνιστώ το «Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς» (αυτό είχα πάρει μαζί μου σήμερα) του Γιώργου Ρούση.

    ΤΩΡΑ έπρεπε να ζει ο Μαρξ. Ολες οι προϋποθέσεις που οραματιζόταν, για πρώτη φορά είναι όλες παρούσες….

  4. 15 Νοέμβριος, 2011 1:06 πμ

    Μπορεί ήδη να έχει εκραγεί κι εμείς να είμαστε απλά ψυχές που αιωρούμαστε ευτυχισμένες ανάμεσα σε υπέροχα «άστρα» που λέγονται «SILENTCROSSING’S BLOG» …
    Σ’ ευχαριστώ γι αυτό , που μόλις διάβασα .

  5. Νέστορας permalink
    15 Νοέμβριος, 2011 2:02 πμ

    θα εκραγεί και χεστήκαμε για την επερχόμενη φαντασμαγορία γαμώτο! ούτε φωτογραφίες, ούτε βίντεο, κανένα ντοκουμέντο. καμία σημασία. στο περιθώριο.

  6. 15 Νοέμβριος, 2011 2:43 πμ

    Ναι!

  7. 15 Νοέμβριος, 2011 8:57 πμ

    Δεν ξέρω αν θα εκραγεί- πάντως τελείως συμπτωματικά προφανώς, απόψε την είδα στον ύπνο μου να εκρήγνυται και έτρεχα να κρύψω τα παιδιά μου να γλυτώσουν. Είχα κανά δυο χρόνια να δω τέτοιο όνειρο. Μερικές φορές (λίγες πάντως…:)…) αυτά που γράφεις είναι σαν το μηχανάκι που καβαλάει κανείς για να πάρει τους επαρχιακούς δρόμους τραγουδώντας τραγούδια με τους πιο όμορφους στίχους που γράφτηκαν ποτέ. Όπως ας πούμε: «και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα κι ούτε κανένας με γνώριζε…»

  8. 15 Νοέμβριος, 2011 8:58 πμ

    Τελικά νομίζω ότι τη γλυτώσαμε!
    Ξύπνησα κι όλα ήταν στη θέση τους. Η γη είναι ακόμα κάτω από τα πόδια μας, αλλά μια που ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί, λέω να ακολουθήσω κατά γράμμα τις συμβουλές σου.

    Καλημέρα, ευχαριστούμε 😉

  9. 15 Νοέμβριος, 2011 10:58 πμ

    συγκρούσεις ουρανίων κι επίγειων σωμάτων που αφήνουν κομμάτια και θρύψαλα. τυχερός θνητός αυτός που μπορεί να σταθεί μπροστά τους και να νιώσει πόσο πολύτιμα δώρα είναι.

    τα σέβη μου

  10. 15 Νοέμβριος, 2011 11:02 πμ

    @krot εντάξει, την γλυτώσαμε για την ώρα. Νομίζω δηλαδή, έχε το νου σου καλού κακού..

    @Theorema εγώ πλάσμα ή εσύ που εμπνέεις (και εκπνέεις) διαρκώς; ταρακουνηθήκατε κι εκεί στα ξένα;

    @Omadeon τι χαρά που σε ξαναβλέπω! Ο Ρούσης υπήρξε καθηγητής μου και «δάσκαλος» μου, είχαμε σφοδρές συγκρούσεις και μεγάλη αγάπη όμως! Από τον τίτλο και μόνο προσυπογράφω το βιβλίο και με τα δύο χέρια 🙂

    @silia δεν έχω λόγια να σε ευχαριστήσω για το σχόλιο σου. Μου θύμισε το τέλος από τη Μητέρα του σκύλου του Μάτεσι, που η Ραραού μετά από αιώνες έχει γίνει ένας κόκκος σκόνης και ξανασυναντιέται κάπου στο σύμπαν με την πουλάδα της…Ένα σύμπαν μαγικό είναι και τα μπλογκς και είμαι πολύ χαρούμενος που συναντήθηκαν και οι δικοί μας δρόμοι!

    @Νέστορα έτσι ακριβώς, τα πιο σημαντικά δεν καταγράφονται πουθενά γιατί και οι φωτογραφίες ακόμα σκοτώνουν τις στιγμές-και το λέω εγώ αυτό που έχω και φετίχ με τα τις φωτογραφίες 🙂

    @Pasaenas Ναι κι από μένα!

    @Γιώργο ίσως όχι και πολύ συμπτωματικά, τις ίδιες διαδρομές κάνουμε εμείς. Να τα προσέχεις τα παιδάκια σου, καλού κακού κλείδωνε δύο φορές την τηλεόραση…Σε ευχαριστώ Γιώργο!

    @Τσαλαπετεινέ εγώ σας ευχαριστώ! Επειδή δεν ξέρει κανείς τι γίνεται σήμερα, ας κάνουμε καμία βόλτα μέσα μας καλού κακού, εκεί είναι η πυρήνας της γης…

    • 15 Νοέμβριος, 2011 10:47 μμ

      @ silentcrossing
      «… όταν …. θα έχουμε γίνει δυο σκόνες αμέριμνες , μπορεί (μια ελπίδα μου λέω) , μπορεί να μας ανασηκώσει μια μέρα το ίδιο αεράκι και να μας ενώσει για λίγο , στον αέρα . Δυο στιγμές παρέα» .
      Τολμώ να πω , πως ο Μάτεσις , με έχει κάνει … καλύτερο άνθρωπο …
      ——————————————
      Και μια και μπήκαμε σε μονοπάτια … ονείρου , δες κι αυτό :
      http://silia.wordpress.com/2007/03/16

      • 15 Νοέμβριος, 2011 11:06 μμ

        Τον κομήτη σου φυσικά και τον θυμάμαι, και πολύ καλά μάλιστα, όπως κι εκείνο το φοβερό σχόλιο του αναγνώστη σου: «Τα ψέμματα που ομορφαίνουν τη ζωή, έστω και για λίγο, όταν μεταμορφωθούν σε αναμνήσεις, έχουν γίνει μέρος της αλήθειας μας…» Όνειρα γλυκά γλυκιά Σήλια!

  11. theorema permalink
    15 Νοέμβριος, 2011 12:21 μμ

    Μας ταρακούνησες εσύ, μικρούλη 🙂

  12. 15 Νοέμβριος, 2011 2:46 μμ

    Τι μένει να πω εγώ τώρα λοιπόν; Ας το ξαναπώ λοιπόν:Σ΄αγαπάω και σε θαυμάζω! Νιώθω κι εγώ σαν τη Σίλια! 🙂

  13. 15 Νοέμβριος, 2011 3:16 μμ

    Για ολες τις κρυες νυχτες που νιωθουμε οτι θα εκραγουμε οι ιδιοι, και οχι μονο γι αυτη που θα εκραγει η γη, ενα κομματι ζεστο σαν μια κοκκινη, μαλλινη, μαλακια κουβερτα:

    all the love
    all the love inside me
    feels your breath
    upon my back and
    hears your song
    that calls me home
    if I could tell you
    of all the things I’ve seen

  14. 15 Νοέμβριος, 2011 3:29 μμ

    Όχι Νάσιοναλ ρε συ…

  15. 15 Νοέμβριος, 2011 4:07 μμ

    Έτσι ακριβώς! Ζήσε την κάθε στιγμή ολοκληρωτικά. Ούτε στο χθες, ούτε στο αύριο, μόνο στο παρόν.

  16. maria i. permalink
    15 Νοέμβριος, 2011 4:39 μμ

    den eho twitter kardia moy, wordpress έχω, και για κάτι τέτοια αξίζει. Προσπαθούσα εδώ και 1 ώρα, να απογειωθώ για λίγο έστω από την καθημερινότητα, και το κατάφερε ο Γ.Π. Αυτά που αξίζουν δεν αγοράζονται με χρήμα, αυτό είναι το μόνο»λάθος» πούκανε ο Μαρξ…

  17. 15 Νοέμβριος, 2011 7:52 μμ

    @Soduck γεια σου παπάκι, πολύτιμα τα θρύψαλα, ακόμα κι όταν μπήγονται στο δέρμα, είναι κι αυτό μια κάποια απόδειξη ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί και με όλες τις αισθήσεις μας…

    @theorema & Γιώργο παίξτε παιδάκια, παίξτε! Προσοχή μόνο μην γλιστρήσετε στην τσουλήθρα 🙂

    @renata αχ μα τι λόγια είναι αυτά; το θαυμασμό δεν τον θέλω, την αγάπη όμως θα την κρατήσω εδώ στα ζεστά για το χειμώνα και την επιστρέφω την άνοιξη φρέσκια φρέσκια με το καλό της το φουστάνι!

    @serendipity αχ αυτή η κουβέρτα, έχει στρώσει για τα καλά εδώ, αν κουρνιάσουμε και λιγάκι φτάνει για όλους νομίζω…

    @Raggedy πες μου εσύ τι θες να κεράσω-όλη η κάβα δική σου!

    @KnowDame αρκεί να μην καταφέρουν να μας πείσουν ότι δεν αξίζει η ζωή μας-και η αλήθεια είναι ότι το προσπαθούν με λύσσα…

    @Maria i. δέσε καλά τη ζώνη στην κούνια αν είναι να πας ψηλά, μια φορά εγώ έφαγα τα μούτρα μου 🙂 Μην τον ξεσυνερίζεσαι τον Μαρξ, τι να ξέρει αυτός από ελληνικά δράματα;

    • 15 Νοέμβριος, 2011 8:40 μμ

      Κι ας μην τον θες, εγώ θα σε. 😉 Όσο για την αγάπη, αυτό δα έλειπε 🙂

  18. 15 Νοέμβριος, 2011 9:29 μμ

    Τι υπέροχο κείμενο-έκρηξη είναι αυτό;
    (Μπράβο!)

    • 15 Νοέμβριος, 2011 11:09 μμ

      @Riski ευχαριστώ 😳 😳 😳
      Διάβασε αν θες το τελευταίο σχόλιο της Σήλιας: μικρές σκόνες είμαστε όλοι εμείς εδώ, συναντιόμαστε που και που στον αέρα και μετά χωρίζουμε ξανά…

  19. Νέστορας permalink
    15 Νοέμβριος, 2011 11:49 μμ

    Ξέχασα εψές το συναφές

  20. chara permalink
    16 Νοέμβριος, 2011 1:15 πμ

    — Force, hatred, history, all that. That’s not life for men and women, insult and hatred. And everybody knows that it’s the opposite of that that is really life.
    — What? Says Alf.
    — Love, says Bloom. I mean the opposite of hatred.
    Και το απόσπασμά μου δεν είναι τυχαίο.
    Κι η μουσική που παίζει στο δωμάτιο δεν ακούγεται απ’ έξω.

    Κι εσύ κι εγώ αιώνια ερωτευμένοι. Με ήχους και εικόνες μιας γλυκιάς παρακμής. Με μάτια που γυαλίζουν στο σκοτάδι. Με τη ζωή που κρύβεται τη μέρα. Με το πρωί που ξημερώνει μα δε φτάνει ποτέ την ανία του κυριακάτικου μεσημεριού. Με τη βροχή στο τζάμι. Με το κονιάκ και το λικέρ πικραμύγδαλο. Με το σκύλο σου που κλέβει τα μπιχλιμπίδια μου απ’ το σαλόνι. Κι εσύ κι εγώ πάντα μισοί και πάντοτε γεμάτοι. Πάντα κάτι να λείπει. Πάντα κάτι να μένει. Κάποιος να προσμένει. Δε χορταίνω ποτέ τα τραγούδια σου. Δε βαριέμαι να σε μαλώνω όταν μελαγχολείς κι όταν ξεχνιέσαι και κοιτάζεις πίσω. Κι ας είμαι εδώ να περπατώ μίλια μακριά σου σφυρίζοντας στη μέση του δρόμου, έτσι, από πείσμα στη νταλίκα που έρχεται.

  21. 16 Νοέμβριος, 2011 9:08 πμ

    Απλά, λιτά και αυθόρμητα: προσκυνώ! Ίσως το ωραιότερο κείμενό σου.

  22. 16 Νοέμβριος, 2011 9:44 πμ

    Κείμενο ποταμός! Με συνεπήρε, με ξεσήκωσε. Βάζω να ακούσω Νάσιοναλ κ Τίντερστικς 😀

  23. 16 Νοέμβριος, 2011 2:55 μμ

    @Νέστορα ευχαριστώ! Στην υγειά σου!

    @Χαρά λαβ! Πόσο σε έχω πεθυμήσει! Θέλω να σου πω πολλά, για το πόσο με ταξίδεψε το σχόλιο σου, για τις μέρες που ζω όλο έκπληξη και απορία, για βόλτες στην πόλη χωρίς προορισμό. Θέλω να στα πω όλα αυτά αναλυτικά και δεν μου φτάνει ο χρόνος τώρα. Σύντομα, το υπόσχομαι 😉

    @Καβουρδιστηρι στιγμών ευχαριστώ!

    @Χαμένο Επεισόδιο τι να πω τώρα; Είναι μερικά κείμενα που γράφονται αυτόματα, δια των ελεύθερων συνειρμών και που δεν περιμένω να αρέσουν στους άλλους. Πάντα εκπλήσσομαι! Σε ευχαριστώ!

    @fieryfairy προσοχή στους Τίντερστικς, αν τους πιάσεις απ’ το πρωί η μέρα πάει στράφι. Εγγυημένο αυτό!

  24. Μαρίνα permalink
    16 Νοέμβριος, 2011 10:37 μμ

    Θυμήθηκα αυτό:

  25. 17 Νοέμβριος, 2011 11:15 πμ

    @Μαρίνα είσαι φοβερή! Ούτε καν μου πέρασε από το μυαλό και είναι εντελώς μέσα στο πνεύμα της ανάρτησης…

    C’est l’histoire d’une société qui tombe. Pendant la chute, elle se repète sans cesse pour se rassurer, jusqu’ici tout va bien, jusqu’ici tout va bien. Mais l’importance, c’est pas la chute, c’est l’atterissage…

    Mais jusqu’ici rien va bien φοβάμαι…

  26. 17 Νοέμβριος, 2011 9:39 μμ

    με έχεις στείλει στα έγκατα, έχω κολλήσει μάγμα!λυπήσου με…

    • 20 Νοέμβριος, 2011 5:41 μμ

      δεν ήθελα να κάνω κακό, ειδικά σε ‘σένα, το ορκίζομαι στον Stephin Merritt! 🙂

  27. Μαρίνα permalink
    17 Νοέμβριος, 2011 10:10 μμ

    Το ίδιο φοβάμαι κι εγώ καλέ μου silent…

  28. 20 Νοέμβριος, 2011 9:53 μμ

    E απο το να το τραγουδήσω εγώ….καλύτερα άκου το αυθεντικό.
    Καλό βραδυ

    • 21 Νοέμβριος, 2011 10:33 πμ

      Αυτό βέβαια καθόλου δίκαιο δεν είναι, θα δεχτώ όμως την υπεκφυγή σου για την ώρα μόνο γιατί η σκηνή της ξάπλας με το σκύλο στο πάτωμα είναι σαν να έβαλε κάποιος κρυφή κάμερα στο σπίτι μου..Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

Trackbacks

  1. όχι άλλο λέμε « Καβουρδιστηρι στιγμων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: