Skip to content

Μέρες θριάμβου

17 Οκτώβριος, 2011

   

Από το πρωί σήμερα βρέχει και, αφού η έξοδος από το σπίτι είναι απαγορευτική, η φθινοπωρινή μου μελαγχολία ταίριαξε ιδανικά με τους μελαγχολικούς ψηφοφόρους του πασόκ. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν δεκάδες βίντεο με πανηγυρισμούς και στιγμές μυσταγωγίας στα όρια του παγανισμού από τις εκλογές του 2009. Ψάχνοντας κάτι άσχετο έπεσα πάνω τους και κόλλησα για κάμποση ώρα, προσπαθώντας να ψυχανεμιστώ λιγάκι πως να είναι σήμερα, δυο χρόνια μετά, οι συμπολίτες μου που εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη έστησαν τη δική τους λιτανεία στις πλατείες όλης της χώρας. Τους ανθρώπους αυτούς τους βέβαια τους γνωρίζω καλά γιατί 20 χρόνια τώρα τους παρατηρώ να φανατίζονται και να προσκυνούν χωρίς ντροπή πράσινες και μπλε σημαίες, φυσικά έχω και συγγενείς που ψηφίζουν πασόκ και νέα δημοκρατία και πάνω κάτω τις ίδιες οπαδικές αντιδράσεις έχουν παντού, σε Αθήνα και επαρχία. Όμως σήμερα το βλέμμα πάνω τους είναι διαφορετικό και έχει μεγάλο ενδιαφέρον να τους παρατηρήσει κανείς κάτω από το νέο πρίσμα της σακατεμένης, χωρίς όνειρα και ελπίδα, ζωής τους. Προσπαθώ ας πούμε να μαντέψω τι μπορεί να σκέφτονται και να αισθάνονται αυτοί οι άνθρωποι σήμερα, σχεδόν δύο χρόνια μετά το θρίαμβο. Ασφαλώς, οι θεωρίες της κοινωνικής ψυχολογίας λένε ότι η δημόσια δέσμευση σε μία ιδεολογία εμποδίζει την τροποποίηση μιας συμπεριφοράς, εκτός και αν συμβεί κάτι που θα αλλάξει δραματικά τα γνωστικά σχήματα εκείνων που δεσμεύτηκαν. Να ήταν άραγε το πετσόκομμα μισθών και συντάξεων και γενικά η περιρρέουσα ατμόσφαιρα επαρκείς παράγοντες για την ανατροπή των γνωστικών τους σχημάτων ή οι άνθρωποι αυτοί παραμένουν ακόμα αμετανόητοι; Στο πρώτο βίντεο παρατηρώ αυτόν τον ψηλό και ευθυτενή άντρα από την Αλεξανδρούπολη να φιλάει τις σημαίες του πασόκ και μετά να γονατίζει και να τις προσκυνάει και να φωνάζει «θεός» πεντάκις και αναρωτιέμαι τι να κάνει τώρα. Η Αλεξανδρούπολη έχει ένα τεράστιο ποσοστό ανεργίας και είναι λίγο δύσκολο να μην έχει ακουμπήσει και τη δική του οικογένεια η κρίση. Να έχει άραγε παιδιά; Να έχει εγγόνια; Τι θα τους λέει σήμερα; Να πιστεύει ακόμα σε ένα πασοκικό θεό πατέρα παντοκράτορα ή ο θεός του γκρεμίστηκε μαζί με τη σύνταξη και το μέλλον των παιδιών του; Δεν τον κοροϊδεύω, δεν τον χλευάζω καθόλου, απλά τον κοιτώ και αναρωτιέμαι. Η αισιοδοξία πάντως των ψηφοφόρων εκείνο το βράδυ ήταν ειλικρινής, δείτε ας πούμε την κοπέλα που λέει «ο Γιώργος Παπαντρέου ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να υπάρξει για την Ελλάδα, είναι 100 χρόνια μπροστά»,  η γλώσσα του σώματος δε λέει ψέμματα, ζει στιγμές εκστατικής ευτυχίας. Εκείνο τον Οκτώβρη του 2009 η κοπέλα αυτή είχε ένα λόγο να είναι ευτυχισμένη. 

                                                           

         

Στο Μεσολόγγι τα ίδια, η νίκη του πασόκ στις εκλογές του 2009 γιορτάστηκε με μεγάλη ευφορία στην κεντρική πλατεία και οι πανηγυρισμοί κράτησαν ως το πρωί. Το συναίσθημα πάλι η αισιοδοξία, η ελπίδα, η αγωνία για το αύριο. Στο βίντεο οι ψηφοφόροι του πασόκ δεν δείχνουν χαρούμενοι μόνο γιατί βρίσκονται ένα βήμα πιο κοντά στις προσωπικές τους φιλοδοξίες (διορισμό για τα παιδιά τους, ας πούμε, ή κάποιο άλλο ευτελέστερο ρουσφέτι), φαίνεται να πιστεύουν ειλικρινά ότι το πασόκ θα βοηθήσει τους φτωχούληδες του θεού. Δείτε τι λέει ο πρώτος κύριος στο βίντεο, «πιστεύω ότι θα δώσει λεφτά στον κόσμο και θα βοηθήσει τον κόσμο γιατί ο Παπαντρέου είναι ηθικό στοιχείο», και οι υπόλοιποι που ακολουθούν τα ίδια, όλοι μιλούν για λεφτά, για ελπίδα, για το αύριο, μάλιστα υπάρχει και ένας ακόμα σοβαρός λόγος που συνηγορεί στο ότι ο Παπαντρέου θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση: «είναι πρόεδρος της Διεθνούς Σοσιαλιστικής και είναι ό,τι καλύτερο ήθελε η Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Όταν είσαι ο πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς είσαι ο καλύτερος στην Ευρώπη και σε ακούνε οι Ευρωπαίοι γιατί έχεις φωνή!»  Αχ καλέ μου κύριε από το Μεσολόγγι, τι να σκέφτεσαι άραγε μια τέτοια βροχερή και παγωμένη μέρα εκεί μακριά που είσαι; Να έχεις άραγε λεφτά για πετρέλαιο φέτος ή θα έχεις αγκαλιά την κυρά σου να μην κρυώνετε; Τώρα που ανακάλυψες ότι ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός μας δεν έχει τελικά φωνή στην Ευρώπη, να βρήκες άραγε τρόπο να υψώσεις τη δική σου τη φωνή;

                                                                

         

Κλίμα χαράς και αισιοδοξίας επικρατούσε εκείνη τη νύχτα του Οκτώβρη και στη Φωκίδα. Τα βεγγαλικά φώτιζαν τον ουρανό σαν να ήταν Ανάσταση και η νέα βουλευτής του νομού κυρία Παπαθανάση αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση, αλλά και την μεγάλη ευθύνη που θα αναλάμβανε τα καθήκοντα της την επόμενη κι όλας μέρα. Αν μπορούσαμε να κάνουμε ένα fast forward στο χρόνο, θα βλέπαμε ίσως τη βουλευτίνα να ψηφίζει σε λιγότερο από ένα χρόνο από την ιστορική της νίκη μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και πολλούς πολλούς άλλους αντιλαϊκούς νόμους που θα έκαναν φτωχό και δυστυχισμένο το λαό της Φωκίδας που την εμπιστεύτηκε. Αλλά ας μην είμαστε κακεντρεχείς, εκείνες τις ώρες ούτε η ίδια η κυρία Παπαθανάση δεν πρέπει να γνώριζε τι θα ακολουθούσε και σίγουρα θα πέρασε δύσκολες ώρες μπροστά στις σημαντικές αποφάσεις που κλήθηκε να πάρει για τη σωτηρία της πατρίδας της, υποθηκεύοντας κατά πάσα πιθανότητα το πολιτικό της μέλλον.

                                                         

   

Και στο κέντρο της Αθήνας όμως οι πανηγυρισμοί κράτησαν μέχρι το πρωί και ο νέος πρωθυπουργός αποθεώθηκε από πλήθος κόσμου. Τι να γιόρταζαν άραγε όλοι αυτοί οι χαρούμενοι άνθρωποι; Τη νίκη του λαού, όπως στην επαρχία, ή μήπως την πιθανότητα διορισμού τους σε κάποιο δημόσιο μετερίζι; Ο κύριος Παπαντρέου πριν ασπρίσουν τα μαλλιά του έδωσε μια μεγαλειώδη ομιλία γεμάτη ελπίδα και αισιοδοξία για το λαό, αν και δεν μπορεί, αυτός κάτι υποψιαζόταν για όσα θα έφερνε το μέλλον. Μεγαλύτερο ωστόσο ενδιαφέρον έχουν οι αντιδράσεις του απλού κόσμου. Εστιάζομαι περισσότερο στα μικρά παιδιά με τις σημαίες του πασόκ που χοροπηδάνε χαρούμενα από τη μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη, γιατί έτσι κάνεις όταν είσαι παιδί, η χαρά σου εκφράζεται έντονα και χωρίς συστολές, Τα παρατηρώ λοιπόν να κουνάνε τα πράσινα σημαιάκια τους, μετά να γυρνούν προς τους γονείς τους για επιβράβευση και, αφού ο μπαμπάς ή η μαμά τους γνεύσουν θετικά ότι κάνουν το σωστό, αυτά συνεχίζουν με ακόμα μεγαλύτερη ορμή το κέφι. Άραγε τα παιδάκια αυτά θα θυμούνται σε μερικά χρόνια τον εαυτό τους να πανηγυρίζει με τα σημαιάκια; Στην εφηβεία, ας πούμε, όταν η ζωή τους θα έχει αλλάξει δραματικά, θα θυμούνται αυτά τα βίντεο με τους πανηγυρισμούς; Και αν ναι, τι θα σκέφτονται τότε βλέποντας τη μαμά ή τον μπαμπά να επιβραβεύουν την εκκολαπτόμενη πασοκική τους λατρεία; Μέχρι τότε βέβαια μπορεί να μην διαθέτουν ίντερνετ για να επαναβιώσουν τις ιστορικές αυτές μέρες, ίσως ούτε καν ηλεκτρισμό, αν υποθέσουμε όμως ότι ανήκουν στις λίγες τυχερές οικογένειες που θα καταφέρνουν να πορευτούν προς το μέλλον διαιωνίζοντας το εθνικό DNA, τι θα λένε άραγε στους γονείς τους για εκείνες τις μέρες του θριάμβου; Σ’ ευχαριστώ πατέρα, σ’ ευχαριστώ μητέρα για τις αξίες που μου δώσατε ή σ’ ευχαριστώ πατέρα, σ’ ευχαριστώ μητέρα που μου γαμήσατε τη ζωή;

17 Σχόλια leave one →
  1. 17 Οκτώβριος, 2011 2:31 μμ

  2. 17 Οκτώβριος, 2011 6:26 μμ

    Μου άρεσε πολύ η νηφάλια ματιά σου σε ένα θέμα που σήμερα θα δικαιολογούσε σε ένα βαθμό, οργή και χλευασμό.

    Και το «σχόλιο» της Κροτ, έδεσε απόλυτα.

  3. 17 Οκτώβριος, 2011 7:30 μμ

    Και το σχόλιο του Έποπα με κάλυψε απολύτως! 🙂

  4. Μαρίνα permalink
    17 Οκτώβριος, 2011 9:22 μμ

    Κάνει πολύ κρύο στην Αλεξανδρούπολη αυτές τις μέρες.Είμαστε χωρίς θέρμανση στο σπίτι,αγκαλιαζόμαστε το βράδυ με το κοριτσάκι μου για να ζεσταθούμε.Αυτούς τους ανθρώπους που πανηγύριζαν δεν τους είδα πάντως ποτέ στους δρόμους όπου βγήκαμε οι λίγοι,συνεννοηθήκαμε,συναποφασίσαμε,νοιαστήκαμε ο ένας τον άλλο και ζεστάθηκε λίγο η ψυχή μας.Νάναι άραγε εκείνη η χαρά που ένοιωσαν, που τους κρατάει δέσμιους και δεν τους αφήνει να δουν την πραγματικότητα;;;

  5. 17 Οκτώβριος, 2011 11:40 μμ

    ‘μετά συγχωρήσεως’ για το ζωντανό..

    • 18 Οκτώβριος, 2011 3:09 μμ

      Το μόνο πρόβλημα με τα σκυλιά είναι ότι έχουν τυφλή εμπιστοσύνη στο αφεντικό τους-που να ‘ξεραν κι αυτά τα κακόμοιρα σε τι κόσμο ζουν… 🙂

  6. 18 Οκτώβριος, 2011 1:38 μμ

    Είναι αμείλικτο το αίσθημα ότι πιάστηκες κορόιδο. Κανένας δεν θέλει να είναι θύμα του. Οι περισσότεροι άνθρωποι, γενικά, θέλουν απελπισμένα να έχουν δίκιο, συχνά φτάνουν σε ακραίες υπερβολές για να μην παραδεχτούν ότι δεν είχαν. Είναι άγριο πράγμα να επενδύεις σε κάτι που αποδεικνύεται λάθος. Αυτό όμως το ξέρουν όσοι ενθαρρύνουν την προσκόλληση και τον φανατισμό, γι’ αυτό άλλωστε τα ενθαρρύνουν. Έτσι κατασκευάζουν τους πιστούς πελάτες τους, έτσι βασίζονται σ’ αυτούς, είναι η ασφάλειά τους. (Τι ποσοστό ανθρώπων γνωρίζεις που άλλαξαν ομάδα και από παναθηναϊκός έγιναν ολυμπιακός;) Δεν λέω ότι δεν έχουν ευθύνη, it takes two to tango, απλώς νομίζω ότι μια ορισμένη κουλτούρα για να εξουδετερωθεί εκτός από βούληση, θέλει επίσης επίπονη και μακροχρόνια εκπαίδευση.
    Το παιχνίδι όμως εντέλει παίζεται στο πόσα είναι διατεθειμένος κανείς να θυσιάσει στο βωμό του εγωισμού του (ή του ναρκισσισμού του, όπως θέλεις πες το). Προς το παρόν, πολλά ακόμα, υποθέτω. Δυστυχώς, μόνο η ανάγκη θα οδηγήσει σε κάτι νέο και αυτή τη φορά. Έτσι φαίνεται τουλάχιστον σε μένα. Προσωπικά ερμηνεύω τη στάση αναμονής σαν ελπίδα ότι κάτι θα σωθεί που θα τον κάνει να μη φαίνεται τόσο μαλάκας.

    Γι’ αυτούς τους λόγους, βρίσκω ασύμφορη και τελικά άχρηστη την πρακτική του ολοκληρωτικού ξεβρακώματος, γιατί το μόνο που προσφέρει είναι να δημιουργεί άμυνες εκ του μη όντος. Είμαι μάρτυρας επίθεσης σε ψηφοφόρο του πασοκ (όπως και σε δημόσιο υπάλληλο) ακόμα και σε λαϊκή συνέλευση (καμιά φορά το κάνουμε λαϊκό δικαστήριο για λίγο, βλέπεις). Είναι σημαντικό, νομίζω, να καταλήξουμε τι είναι αυτό που μας ενδιαφέρει πρωτίστως: Να παραδεχτεί το λάθος του ο απέναντι (ας λάβουμε υπόψη ότι το μόνο κέρδος είναι να ταπεινωθεί, αφού δεν μπορεί να βρεθεί ικανοποιητικός για εμάς τρόπος να πληρώσει, άσε που υπό τις παρούσες συνθήκες δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί, δείχνει μεγάλο εγωισμό αυτή η στάση κατά τη γνώμη μου), ή να σταθεί δίπλα και να ενωθεί με όσους είχαν την «τύχη» να μην έχουν κάνει το ίδιο λάθος (αφού έτσι κι αλλιώς μέσα του είναι πλέον βέβαιο ότι ξέρει); Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Τώρα πια, το να νικήσει κάποιο «εμείς», φαίνεται αδύνατον. Για να υπάρξει νίκη πρέπει να νικήσουμε όλοι μαζί. Το γεγονός ότι πάντα μέχρι τώρα κάποιος έπρεπε να χάσει, είναι μια από τις αιτίες που φτάσαμε εδώ. Αν επιδιώκουμε ισότιμες σχέσεις στις νέες ακομμάτιστες ομάδες δράσης που φτιάχνουμε καλώντας ανθρώπους από όλους τους χώρους, έχει μεγάλη σημασία να συνειδητοποιήσουμε ότι ο δημόσια ηττημένος πάντα θα νιώθει ότι χρωστάει, κατά συνέπεια είναι από κάτω και αυτό δεν αντέχεται. Λίγη παραπάνω κατανόηση και μεγαλοψυχία είμαι σίγουρη ότι είναι απαραίτητη και πολύ χρήσιμη στην κατάσταση που βρισκόμαστε. 🙂

    (Ένιωσα ότι μ’ έπαιρνε να τα πω αυτά εδώ κι έτσι βρήκα την ευκαιρία και απλώθηκα. Συγγνώμη για την πολυλογία.)

  7. 18 Οκτώβριος, 2011 3:05 μμ

    @έποψ και ρενάτα ειλικρινά δεν έχω διάθεση για χλευασμό-οργή όμως έχω για όσους ακόμα και τώρα συνεχίζουν να ζουν στον παλιό κόσμο, ανταλλάσσοντας τη συνείδηση τους και το μέλλον των παιδιών τους για κάτι πολύ πολύ ευτελές πια…

    @μαρίνα μπορεί τώρα να κάνει πολύ κρύο, το κοριτσάκι σου όμως θα πρέπει να είναι πολύ πολύ περήφανο για τη μαμά του! Ό,τι κι αν γίνει από ‘δω κι εμπρός εμείς θα έχουμε αυτό το νοιάξιμο ο ένας για τον άλλο και αυτό είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε, ακόμα κι αν δεν το βλέπουν αυτοί που έμαθαν όλα να τα μετρούν με την ύλη-τώρα που θα την χάσουν οι κακόμοιροι δεν θα έχουν τόπο να κρύψουν τους φόβους τους, κι αυτοί θα τους κατασπαράξουν. Στους δρόμους και στις πλατείες ήμουν κι εγώ για καιρό, όχι τόσο γιατί πίστεψα ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά γιατί μαζί με τους άλλους φοβόμουν λιγότερο. Ε, λοιπόν μετά από τόσους μήνες στο δρόμο και τόσο κρύο στο σπίτι δεν φοβάμαι τίποτα γιατί ξέρω πως δεν είμαι μόνος. Σ’ ευχαριστώ πολύ για το μήνυμα σου 🙂

    @riski αν εξαιρούσα τους μικρόνους που ανέφερα παραπάνω, που συνεχίζουν συνειδητά να συντηρούν το ίδιο αποτυχημένο σύστημα που έφερε την καταστροφή, δεν θα άλλαζα ούτε σημείο στίξης σε όσα γράφεις. Τους ανθρώπους που παρατηρώ παραπάνω δεν τους έχω απέναντι μου (θα μπορούσα βέβαια να το κάνω, όχι γιατί εγώ ψηφίζω κάτι καλύτερο ή γιατί έχω απαντήσεις στα κοινά μας προβλήματα-έχοντας μάλιστα τελειώσει σχετικά πρόσφατα και τη στρατιωτική μου θητεία που είναι ο μεγεθυντικός φακός της παράλογης αυτής νοοτροπίας θα μπορούσα εύκολα και να τους μισώ ακόμα που με έκαναν να υποφέρω), αντιθέτως προσπαθώ να τους κατανοήσω και ίσως μια μέρα να τους αγαπήσω κι όλας-δεν είναι διαφορετικοί από εμένα, περισσότερο νομίζω ότι νικήθηκαν από τους φόβους τους κάποια στιγμή στη ζωή τους και έσπασαν..

    Δεν παύω βέβαια να αναρωτιέμαι: αυτοί οι άνθρωποι επένδυσαν σε κάτι που αποδείχτηκε λάθος ή γνώριζαν το λάθος τους από την αρχή; Μάλλον πρόκειται για δύο διακριτές ομάδες: εκείνους που πίστεψαν αγνά και ειλικρινά ότι το πασόκ θα βοηθούσε το λαό και εκείνους που γνώριζαν και προσδοκούσαν σε προσωπικά οφέλη (και εξακολουθούν δηλαδή…) Φυσικά το θέμα είναι και υπαρξιακό: κανένα απολύτως κόμμα στην Ελλάδα δεν δίνει μια σαφή και ξεκάθαρη απάντηση στα προβλήματα επιβίωσης αλλά και με ποιο τρόπο θα ήταν καλύτερος ο κόσμος αν έβγαινε στην εξουσία (εξαιρώ το ΚΚΕ που όντως έχει ξεκάθαρη στάση, όμως τελικά η στάση αυτή δεν είναι και τόσο ελκυστική για τους πολλούς…)

    Να νικήσουμε λοιπόν όλοι μαζί, εγώ ακόμα πιστεύω σε αυτό, έστω κι αν γνωρίζω πια με βεβαιότητα ότι δεν μπορεί να γίνει αναίμακτα-να νικήσουμε όμως ακομμάτιστα και αφού συντρίψουμε όλα τα εμπόδια του παλιού κόσμου-και για ‘μένα τα πρώτα και μεγαλύτερα εμπόδια είναι όλοι όσοι μέχρι σήμερα θεωρούσαν ότι μας αντιπροσωπεύουν, πλουτίζοντας στην πραγματικότητα από τους δικούς μας αγώνες..

  8. 18 Οκτώβριος, 2011 3:17 μμ

    Μέρες απόγνωσης… Και ντροπής…

  9. 18 Οκτώβριος, 2011 7:18 μμ

    Δε θέλω να πω πολλά άλλωστε φαντάζομαι πως λίγο πολύ όλοι θα συμφωνούμε και όλοι θα αναρωτιόμαστε.Έχω ένα φίλο τόσ άρρωστο ΠΑΣΟΚτζη που θεωρεί τα μνημόνια αναγκαία. Αυτός με έχει απογοητεύσει πιο πολύ.Όσον αφορα το θέμα της εξαπάτησης όλοι μας με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο δεν έχουμε εξαπατηθεί πολιτικα?Πάρε και το ΚΚΕ για παραδειγμα το όραμα του Σοβιετικού παράδεισου τι ήταν?Πάρε τον καπιταλισμό,η αστική επανάσταση του laissez passer laissez faire τι ήταν για ελεύθερο εμπόριο και απελευθέρωση της οικονομίας. Αν το καλοσκεφτείς η ιστορία είναι γεμάτη απο απογοητεύσεις.Αλλα δε σταματάμε εκει διοτι το ζήτημα είναι να μαθαίνουμε,απογοητεύεσαι ναι μεν αλλα κοιτας μπροστα δε και δοκιμάζεις κάτι άλλο,ο νεοέλληνας είναι απίστευτα οπισθοδρομικό πολιτικό ον.Απογοητεύομαι απο μας τους ίδιους,όχι γιατι πιστεψαμε το Γιωργάκη αλλα γιατι φιλοσοφούμε μέσω facebook χαλαμε πολύτιμο χρήμα με το να στελνουμε sms σε παπαγαλάκια δημοσιοκάφρους που νομίζουμε πως μετραει γι αυτούς η γνώμη μας,θεοποιούμε Αυτιάδες, Μπάμπηδες, Θέμους, Πρετεντέρηδες.Μισούμε εύκολα και σκεφτόμαστε δύσκολα,έχουμε γίνει επιθετικοί,εκδικητικοί και ευκολόπιστοι.Σκέψου πως κερδίζει πόντους ο ανύπαρκτος Σαμαρας και αυξάνει τη δυναμή του το ΛΑΟΣ.Υπήρξα μέλος κομματικής νεολαίας και όταν καταλαβα πως χρησίμευα σαν το ξυραφάκι που έχουν κάποιοι για να ξυρίζουν το προσωπάκι τους ώστε η εικονά να δείχνει καλοσιδερωμένη και να ξεγελάει,τότε έφυγα.Δε θα κατηγορήσω κανένα γονιο που πάνω στην απλπισια του ψήφισε κάποιο κομμα που μας βούλιαξε,κανείς δε μπορει να προβλέψει τόσο καλά.Κατηγορώ όμως τον κάθε γονιό που το ξαναψηφίζει με το σκεπτικο «ε και ποιός θα μας σώσει ο….»αυτό τον ωχαδελφισμό τον σιχαίνομαι.
    Τη καλησπέρα μου,τελικά μακρυγόρησα λίγο.

  10. 18 Οκτώβριος, 2011 7:21 μμ

    To ιντερνετ παρουσιάζει μεγάλο πρόβλημα και για κάποιο λόγο βγήκε το όνομα του συνεργάτη μου στο μπλογκ στο δικο μου σχόλιο..Sorry για τη ταλαιπώρια..

  11. Μαρίνα permalink
    19 Οκτώβριος, 2011 7:47 πμ

    Κι εγώ σ’ευχαριστώ για την πολύ γλυκειά απάντηση,silent!ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

  12. 19 Οκτώβριος, 2011 5:45 μμ

  13. 22 Οκτώβριος, 2011 10:33 πμ

    Καλημέρα, καλησπέρα και καλό σαββατοκύριακο α τους! Συγγνώμη για την αργοπορία, όμως τα γεγονότα των ημερών δεν ευνοούσαν τη διάθεση για γράψιμο. Παρατήρησα ότι μερικές μέρες μετά από αυτή την ανάρτηση κάποιος έφτιαξε ένα νέο βίντεο-σύνθεση των παραπάνω, το οποίο και διαδόθηκε παντού και, χωρίς ίσως να είναι πρόθεση του δημιουργού του, συνοδεύτηκε από αμέτρητο χλευασμό για τα πρόσωπα που απεικονίζονται στα βίντεο. Το αναφέρω αυτό για να διαχωρίσω τη θέση μου και να απαντήσω και στα προηγούμενα σχόλια-κάτω μάλιστα από το βάρος του προηγούμενου τριήμερου: μπορεί στην Αθήνα η ορατότητα να μην ήταν καλή εξαιτίας των χημικών, εδώ που ζω όμως την Τετάρτη ζήσαμε τη μεγαλύτερη πορεία διαμαρτυρίας μετά τη μεταπολίτευση με 10.000 κόσμο στους δρόμους, μέγεθος τεράστιο για τα δεδομένα της πόλης μου, που δείχνει τη νέα δυναμική του όλου πράγματος. Τι θέλω να πω με αυτό; Ότι όσο κι αν με θυμώνουν η κοινωνική αποστράτευση και οι βολεψάκηδες, στο δρόμο υπάρχει χώρος για όλους και αν είναι να κάνουμε κονσομασιόν σε όσους θέλουν να βοηθήσουν τότε είμαστε χαμένοι για τα καλά. Και στο κάτω κάτω προτιμώ χίλιες φορές κάποιον που εξαπατήθηκε και ψήφισε πασόκ μέσα στην αφέλεια του ότι θα βοηθηθεί ο κοσμάκης από τους χίψτερς και απολιτίκ που δεν ασχολούνται με την πολιτική και ακόμα και αυτές τις μέρες βρήκαν ευκαιρία για σόπινγκ και ποτάκια στην καρύτση. Αυτά περισσότερο ως απάντηση στη riski και τον moody που νομίζω πάνω κάτω λένε τα ίδια και με έβαλαν σε σκέψεις 😉

    Ας κρατήσει λοιπόν την καθαρότητα της φυλής του το ΚΚΕ κι εμείς οι υπόλοιποι ας πορευτούμε με όση δύναμη και αλληλεγγύη μπορούμε να πάρουμε ο ένας από τον άλλο, ακόμα και από τους ψηφοφόρους των βίντεο, αν φυσικά μπορούν και οι ίδιοι να αλλάξουν τα γνωστικά τους σχήματα 🙂 Αυτά, με την απαισιοδοξία ότι η ιστορία είναι μεν γεμάτη απο απογοητεύσεις, εμείς όμως δεν φαίνεται να μαθαίνουμε και πολλά από αυτές…

  14. maria i. permalink
    27 Οκτώβριος, 2011 8:02 πμ

    Χρόνια τώρα, αναρωτιέμαι ποιά σχέση δένει τους θρησκόληπτους που ανεβαίνουν με τα γόνατα προς εκκλησίες, τους χούλιγκανς και τους οπαδούς των κομμάτων. Ολοι και οι τρεις κατηγορίες έχουν εναποθέσει τη ζωή τους, την αυτοπεποίθηση και τα όνειρα σε κάτι που αν «νικήσει» σε αντιπαράθεση με το «απέναντί του» (το επίγειο στην περίπτωση της θρησκείας), τότε θάναι και οι ίδιοι «νικητές». Θα σου διηγηθώ κάτι πολύ αστείο.
    Κρατούσα κάποτε ένα «τραπεζάκι», για μια ΜΚΟ σε φεστιβάλ πολιτικής νεολαίας. Στο ταμπλό με τις φωτο και το υλικό μαζί-μαζί ο Χίτλερ και ο Στάλιν… Πίσω από το τραπεζάκι, μαζί μου, και ένα παιδί Παναθηναϊκός, το θρήσκευμα… Περνάνε κάτι αριστεριστές και μας βρίζουν που εξομοιώνουμε τον πατερούλη Στάλιν με τον Χίτλερ. «Δηλαδή τί προτείνετε παιδιά;» -προσπαθούμε εμείς οι «τραπεζούχοι» της ΜΚΟ, να κάνουμε κάποιο διάλογο.. «Να χυθεί αίμα, ρε», «να πέσουν κεφάλια», «να σκοτώσουμε τους πλούσιους, να πεθάνει ο Βαρδινογιάννης», απαντάνε με ζήλο οι αριστεριστές…
    και εμβρόντητος ο φίλος «τραπεζούχος»: «Τί λε, ρε φίλε,τώρα που άρχισε τις μεταγραφές ο Προεδράρας, να τον σκοτώσουμε;»….
    Σοβαρεύομαι. Όσο οι άνθρωποι δεν πιστεύουν ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί σαν κοινότητα, στις ικανότητές τους γιατί ποτέ δεν δοκιμάστηκαν αυτές χωρίς την ομπρέλλα του κάθε πατερούλη, τόσο θα εναποθέτουν τις προσδοκίες τους σ αυτόν που δρα για λογαριασμό τους. Θα αποφεύγουν την κατ ουσία πολιτικοποίηση, δεν θα κρίνουν, αλλά μόνο ή θα καταδικάζουν ή θα υμνούν την εκάστοτε νικηφόρα παράταξη και θάχουμε Πασόκ και Νου Δου μέχρι να πεθάνουμε κι ακόμα παραπέρα.
    Η Ελλάδα έδιωξε τον Γλυτσμπουργκ και έχει τρεις οικογένειες που «βασιλεύουν», α, ναι, ξέχασα, και τους Κουκουέδες που παραδίδουν την ιδεολογία από παππού σε εγγονό (η μεσαία ηλικία είναι πολύ απασχολημένη με την επιβίωση για να τρέχει στα προσκυνήματα…).
    Σταματάω εδώ, γιατί η θρησκευτικού τύπου λατρεία αυτού του χώρου μαζί με την σεμνοτυφία της δεν χωράει σε λέξεις….

  15. 31 Οκτώβριος, 2011 11:05 πμ

    @Μαρία, όταν πρόσφατα η Σώτη Τριανταφύλλου έγραψε ένα κείμενο με τίτλο Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανοκομμουνιστών όλοι έπεσαν να την φάνε. Μετά τα γεγονότα της 20ης Οκτωβρίου με το ΠΑΜΕ να περιφρουρεί τη βουλή απέναντι στους υπόλοιπους διαδηλωτές οι ίδιοι άνθρωποι έπεσαν να φάνε το ΠΑΜΕ. Η ύπαρξη και μόνο των πατερούληδων δεν αρκεί για να καλύψει τις υπαρξιακές αγωνίες των ανθρώπων (γιατί εκεί αποδίδω εγώ το θέμα, στην ανάγκη κάθε ανθρώπου να χρησιμοποιεί εργαλεία που θα του δώσουν κάποια ερμηνεία για τον κόσμο), πρέπει οπωσδήποτε αυτή η πίστη στους πατερούληδες να συγκρούεται και με κάτι/κάποιον απέναντι. Όσο περισσότερο ανασφαλής είναι κάποιος τόσο περισσότερο θα ερμηνεύει τον κόσμο με τέτοια μανιχαϊστικά σχήματα (δεν το κάνουμε επίτηδες, θα έλεγαν οι ψυχαναλυτές, έτσι γεννηθήκαμε…) και ιδιαίτερα σε συνθήκες κοινωνικής αβεβαιότητας ο άνθρωπος χρειάζεται τη μάζα για να επιβιώσει, γιατί η μάζα του δίνει την απάντηση για το τι είναι σωστό και τι είναι λάθος (θα έλεγαν οι κοινωνικοί ψυχολόγοι).

    Θεωρώ λοιπόν ότι θρησκεία, κομματισμός, οπαδισμός έχουν την ίδια βάση και αυτή η βάση μπορεί να εξηγηθεί μόνο ψυχολογικά-ως εδώ όλα καλά, είναι στη φύση μας αυτά τα πράγματα κτλ κτλ, όταν όμως κάποιος προσπαθεί να καλύψει τις ψυχολογικές του ανάγκες με τη βία που προστάζουν όλοι ανεξαιρέτως οι πατερούληδες του κόσμου, αυτό συνιστά βαθιά ψυχοπαθολογία και μόνο ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται…

    Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο-ήταν αφορμή για πολλή σκέψη 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: